Wednesday, September 07, 2016

Vertrouw.

Ik wordt steeds stiller. Als iets me pijn doet gebeurt dat in stilte. In mijn hoofd heb dan ik al verschillende keren hard uitgehaald, maar ik kom langzaam in een fase waarin ik mijn energie en aandacht liever aan zaken besteed die me opbouwen in plaats van afbreken. Ik heb maar één leven...
Om te leven werk ik ook. Niet verschrikkelijk veel. Ik wordt door meer ambitieuze vrienden vaak een beetje meewarig toe geglimlacht omdat ik maar niet wil begrijpen dat het doel van het leven is om er alles uit te halen wat er in zit... Dat zij dit vaak vervolgens doen aan de hand van een lat die zij daar ook niet hebben neergelegd lijkt ze te ontgaan. Ik werk om te leven. Niet andersom. En elk werk is nobel als het dient om de rekeningen te betalen en te zorgen dat je jezelf en je dierbaren kunt voeden.
Dus ik drentel een beetje door mijn loopbaan en mijn onvermijdelijke verplichtingen. Ik werk gelukkig met mensen, dat vind ik wel fijn, omdat ik in de meeste mensen ook altijd wel een vonk zie die me aanspreekt. Dat werk doe ik meestal redelijk autonoom. Ik ken namelijk mijn werk. Ik weet hoe ik het moet doen.
Ik kom wellicht een beetje simpel over als ik zeg dat ik mezelf elke morgen voorhoud dat ik alleen maar aan mezelf verplicht ben om een beetje gelukkig te zijn, wat al een hele uitdaging blijkt te zijn omdat een groot deel van de rest van de mensen op deze planeet toch wel erg hard zijn best aan het doen is om de boel naar de ratsmodee te helpen. En daarbij met het nodige eelt op de ellebogen geen bezwaar heeft om anderen even aan de kant te duwen. Er is altijd meer macht of geld te vinden om de hoek. Alsof je het mee kunt nemen als je voor de laatste keer je ogen dicht doet...

Mijn wereld, en misschien ook de uwe, wordt bevolkt door grijze hoofden van net iets te uitgezakte mannen, soms vrouwen, die er van overtuigd zijn dat zij de wereld besturen.
En wellicht is het in de praktijk ook zo dat ik daar inderdaad de gevolgen van ondervind op dagelijkse basis. Ik ben niet naïef. Zij zijn de mensen die wetten en protocollen opstellen. Die bepalen waar ik voor moet betalen en waar ik geld voor krijg. Wat de verkeersregels zijn in de grote-mensen-wereld. En omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om op bepaalde momenten in beweging te komen in plaats van elkaar voortdurend met veel geweld onderuit te beuken, speel ik dit spelletje meestal mee. In mijn hoofd zie ik echter alleen de mensen die mij ook zien, op kleine schaal, en we doen gezamenlijk gewoon wat er moet gebeuren. We zorgen voor elkaar. Ik heb al heel lang geleden een manier gevonden om diegenen die in mijn directe omgeving een bestuurder denken te zijn weg te filteren. Die paar grijze hoofden die over mijn hoofd heen naar elkaar roeptoeteren hoe ze het geregeld willen hebben kun je meer dan 70% van de tijd negeren, zo heb ik gemerkt. Als ze jou niet zien of horen, omdat ze hun hoofd in hun eigen achterste of van iemand die nog een treetje hoger staat hebben, besta je namelijk niet. En eigenlijk vind ik dat ideaal. Soms komen deze mensen veel te dichtbij. Dan stellen ze zich voor de achtste keer aan mij voor, omdat ze al zeven keer vergeten zijn dat ik in hun beleving voor ze werk. 

Ik heb het geluk om van mijn werk te houden. Ok. Meestal dan. Een stel grijze hoofden is daar aan op dit moment behoorlijk aan het zagen. De plek waar ik werk is in hun ogen te duur.
Dat komt niet door ons. Wij zijn pioniers die geleerd hebben met de kleinste middelen te werken. Toch vinden zij dat zij het allemaal veel efficiënter en goedkoper kan. Vooralsnog zijn ze niet verder gekomen dan een plan waarin ze helemaal niets doen. Dat kost ook niets.
Dat doen ze vanuit een megalomaan grote constructie met bijbehorend gebouw, want "dat heurt zo"... Er zijn een heleboel mensen die betaald worden voor het werk dat wij eigenlijk doen, zoals overal. Het zijn dezelfde mensen die de latten neerleggen waar iedereen overheen probeert te komen "omdat je tenslotte alles uit je leven moet halen wat er in zit"... Ik schakel steeds vaker mijn hersenen uit wanneer iemand een zin begint met de woorden: Overigens ben ik van mening dat...Meestal is dat het teken dat de inhoud van het gezegde misschien van te voren in het hoofd al verschillende keren geoefend is en in de oren van diegene die van plan is het hardop uit te spreken prima klinkt. Maar over het algemeen is wat er dan ook voor anderen hoorbaar uitkomt toch gebakken lucht zonder inhoud. Zo hoorde ik gisteren nog over iemand die "overigens van mening was dat die hardnekkige club nu eindelijk eens wegbezuinigd moet worden". Die "club" is waar ik werk. Op de vraag waar dit inhoudelijk op gebaseerd was had hij naar verluid geantwoord: "Omdat ik eigenlijk helemaal niet weet wat ze doen. Ik had er ook nog nooit van gehoord....". Voor zo iemand werk ik dus. Iemand die mij helemaal niet kent. Zo iemand "bestuurd" mij.
Als je me vraagt voor wie ik echt werk, is het antwoord verrassend simpel. Voor de mensen die met mij werken.
Heel soms, deze week mogen we ons daar weer op verheugen, komt er zo'n grijs hoofd op mijn werk langs, om te vertellen hoe hij het wil hebben. Om vervolgens weer voor lange tijd "iets echt belangrijks" te gaan doen, waardoor ik vanzelf weer van zijn radar zal verdwijnen. En als je lang genoeg wacht, in dit werk, verandert er zo veel dat je uiteindelijk weer aan een herkenbaar beginpunt staat. Uiteindelijk zijn er een heleboel dingen die al eeuwen op dezelfde manier gaan omdat we nu eenmaal mensen zijn en veel van die dingen gewoon in ons DNA zitten.
Onze driften, onze capaciteiten, onze angsten. Zij sturen het wezenlijke aan. Voor wie het wil horen en zien. Onverstoorbaar en onaantastbaar doorgaan met wat we denken te moeten doen.
Ik vertrouw daar voorlopig maar op.

No comments: