Wednesday, December 28, 2016

Voor altijd 2.

Ik heb eerder mijn gedachten over dit onderwerp geprobeerd op een rijtje te zetten. Maar het was kennelijk niet voldoende want ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Maar wel bijna. Dat ik het wil is duidelijk. Ik weet alleen nog niet 100% zeker wat ik wil, ik dacht dat ik dat wist, welke elementen erin moeten zitten, maar ik ben nu drie jaar verder en het is al weer veranderd, mijn tekening is al een jaar af, maar ook al weer drie keer aangepast, so much voor stelligheid, en vandaar ook mijn voortdurende twijfel.

Ik weet wat ik nu wil, voor 99%, maar wil ik dat over drie jaar nog? Ik weet nog niet definitief waar. Mijn arm, ja, maar boven of beneden en binnenkant of buitenkant?

Voor altijd. Het traject daarvoor mocht voor mij dus altijd best wat ingewikkeld zijn. Het is niets casuals. Ik laat iemand een kunstwerk in opdracht van mij maken. Het is voor mij nog steeds geen mode-artikel, ik zie het nog steeds als een statement. 
Het moet tijdloos zijn, je wisselt het niet even om als je het niet mooi meer vindt. Het is iets permanents, een modificatie van je lichaam. Laat het dan in ieder geval iets zijn waar je echt lang over nagedacht hebt, waar je tijd in moet investeren... 
Dat ik er al één heb (subtiel, simpel, niet meteen zichtbaar als je het niet weet) is gek genoeg toch een impulshandeling geweest. Ik had me altijd voorgenomen dat ik mijn impulsen toch op z'n minst op dat punt moest zien te controleren, maar als het op dat moment voelt als het juiste ding om te doen, denk ik kennelijk niet meer na. Na de vraag wat ik waar wil hebben was het nog maar een verrassend kleine stap naar het laten vastleggen van dat idee in inkt op mijn lichaam. Waarvan acte.

Wat me uiteindelijk het meest fascineert is eigenlijk helemaal niet het wat en waarom. Het is wat ik bedacht terwijl iemand bezig was iets op mijn huid te zetten, met naalden, en wat ik waarschijnlijk vanmiddag weer bedenk als ik daar weer zit om het bij te laten werken. Het is eigenlijk heel onlogisch dat je iemand, die je helemaal niet kent, je vertrouwen schenkt om iets te doen dat, wanneer het mis gaat, niet meer te fixen is. Je moet de controle volledig loslaten en blind het diepe in springen. Vertrouwen op de kunde en vaardigheden van een ander. Lastig als je altijd graag precies weet waar je aan toe bent. Het is te leren heb ik gemerkt.
Maar het echt bizarre, en uiteindelijk waar ik me nog het meest over verwonder, is vooral de overgave. Je geeft een wildvreemde toestemming om je serieus pijn te doen. Het is eigenlijk een heel persoonlijke daad, er gaat een vreemd soort intimiteit van uit. Na afloop loop je weg, het kan volledig anoniem zijn als je dat wil.
Dat laatste zou in mijn geval wel eens het gedeelte kunnen zijn dat verslavend werkt. Meer nog dan fysieke pijn of twijfel over mijn keuzes vrees ik doorgaans de macht die mensen over me kunnen hebben. Ik heb wel wat moed nodig om iemand welke vorm van controle dan ook over mij te geven. En hier geef ik hem gewoon weg. Hier geef ik iemand bewust en uit vrije wil de mogelijkheid om iets te doen waar ik totaal geen invloed op heb. Ik moet het gewoon ondergaan. Die handeling voelt krachtiger dan de meeste interactie die ik ooit ben aangegaan. Dat is pas wonderlijk.
 
 
http://esbmarion.blogspot.nl/2013/03/voor-altijd.html
http://esbmarion.blogspot.nl/2009/06/het-hele-firmament.html

No comments: