Thursday, September 21, 2017

Generatie X 2

Dit is niet bedoeld als zelfbeklag. Ik heb geen moeilijk leven. Ik denk hoogstens te veel na. 
Mijn hele leven lang heb ik te horen gekregen dat ik mijn best moest doen op school. Dat je door moest leren als je de kans kreeg. En bij de eerste ruzie die ik had toen dat enigzins gelukt was, kreeg ik het keiharde verwijt dat ik omhoog gevallen was. Maar ik was volgens mij helemaal niet veranderd. Mensen waren me kennelijk anders gaan zien en hun oordeel was helder. Jij hoort niet meer bij ons. Jij werkt nooit zo hard als wij. Wat weet jij over hoe hard ons bestaan is. Ga maar naar je nieuwe vrienden...
Terwijl ik bij een deel van die nieuwe omgeving de twijfelachtige eer genoot dat ik een echt arbeiderskind was. Mijn vader was geen officier van justitie of chirurg. Mijn vader was bouwvakker. Het hebben van ongeschoolde ouders maakte me tot een exotische vogel. Ik was een interessant sociaal experiment. Wat knap dat ik me zo uit mijn oude milieu had weten los te worstelen. Dat ik de verleiding van de bekende gebaande weg had weerstaan en niet was getrouwd met die keeper van het voetbalelftal van het buurdorp. Vreemde complimenten. Dat ik voor iemand met mijn achtergrond eigenlijk wel meeviel. Dat ik tot hun verbazing ook een boek van Mulisch had gelezen en wist wie Chagall was.

Als het niet zo treurig en bekrompen was had ik misschien kunnen lachen over al dit kunstmatige rudimentaire klassenbewustzijn.

Familiefeestjes zijn erg. Ik meng me al lang niet meer in de meeste discussies over migranten, levensopvattingen of vaderlandse sentimenten. Maar ook niet meer over zware beroepen. Iedereen op het feestje is dan opeens een havenarbeider en mag spottend neerkijken op mij omdat ik toevallig niet de hele dag met zware zakken loop te sjouwen.
En ik ben dan ook nog eens geen man. Ik ben genetisch al niet geschikt om zwaar fysiek werk te doen in de ogen van velen. Ik heb geen "zwaar beroep". Ik doe iets anders. Ik faciliteer onderwijs. Maar dat is nooit hetzelfde als "hard werken".
Ik heb ook van die mensen om me heen. Die denken dat je het alleen werk mag noemen als je er fysiek beschadigd door raakt. Als je niet het bloed op je handen hebt staan, moet je je mond houden. Een burn-out is aanstellerij. En mijn onbetaalde overuren zijn het gevolg van een zelfgekozen uit de hand gelopen hobby.
Zwaar werk. Zinvol werk. Nuttig werk. Wel of niet de moeite waard. Wel of niet belangrijk of nodig...In zo'n discussie zijn het toch altijd "anderen" die de lat voor je willen neerleggen waar je kennelijk overheen moet. Anderen die willen bepalen of je er genoeg toe doet. En wat je daarvoor betaald mag krijgen. En hoe je dat zelf moet valideren.

Ik ben niet zielig. Ik vind anderen ook niet zielig. We volgen allemaal ons pad.
Maar mag ik me wel een beetje alleen voelen? Stiekem, soms, als niemand het ziet? 
Of moet ik dat ook eerst voorleggen aan een jury?  

3 comments:

Frank said...

Best herkenbaar. De familie van mijn vaders kant vond dat wij maar raar opgevoed werden. Wij werden "groot gekeken" wat zoveel betekent als: als normale mensen aangesproken. Minder en minder begrepen ze ervan en het contact is dan ook al jaren beperkt tot ronde verjaardagen van mijn vader.

Strangebrew said...

Hallo en welkom! Ik ben opgegroeid in de katholieke oostelijke mijnstreek. Ik weet niet in hoeverre dat nu echt meer beklemmend was ten opzichte van bijvoorbeeld Oost
-Groningen of de randstad. Waar kom jij vandaan Frank?

Strangebrew said...

Hallo en welkom! Ik ben opgegroeid in de katholieke oostelijke mijnstreek. Ik weet niet in hoeverre dat nu echt meer beklemmend was ten opzichte van bijvoorbeeld Oost
-Groningen of de randstad. Waar kom jij vandaan Frank?