Saturday, February 26, 2005

Breken.

Met tradities dan.
Dat is vaak helemaal niet slecht.
In de feministische beweging bijvoorbeeld waren er nogal wat tradities waarmee ik best wilde breken.
Er waren dan ook wel een paar rare ongeschreven wetten.
Zoals de krampachtige opzet dat je nooit samen met je vriendje naar een feestje ging.
En al helemaal niet samen naar huis want dat stond zo onzelfstandig.
Het hebben van een vriendje is zelfs een tijdje verdacht geweest.
Waarop de vriendjes hard op zoek gingen naar hun eigen feministische inborst.
Soms sloegen de mannen op die manier wel eens door.
Alsof ik er beter van werd als zij zich schuldig liepen te voelen over alles wat er fout ging tussen mannen en vrouwen.
En ik heb eigenlijk nog niet eens het hoogtepunt van de hele beweging meegemaakt, kun je nagaan.
Ik heb, vooral toen ik er net over na begon te denken, hard gezocht naar een referentiekader.
Vrouwenstrijd, waar begin je dan als je vijftien bent?
In onze schoolbibliotheek lagen nog wat beduimelde uitgaves van oude, op "meisjes" gerichte brochures.
"Marie wordt wijzer!".
"Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid...".
"Kies exact!".
Boekjes waar ik het stof af moest blazen en met titels die nu niet bepaald tot mijn verbeelding spraken.
Er lagen ook een heleboel jaargangen van "Opzij".
En daar begon ik in te lezen.
Ik herkende mezelf echter niet in wat ik las.
Ik was geen carriere-mevrouw, en ik was niet invloedrijk.
Ik had geen dominante baas en had geen boeken geschreven.
Nu ben ik een grote meid en ik voel me nog steeds geen onderdeel van de doelgroep van het tijdschrift.
En ik weet nu ook waardoor dat komt.
De uitreiking van de "Harriet Freezer-ring".

Deze keer gaat de emancipatie-prijs naar Ayaan Hirsi Ali.
Vanwege bewezen diensten aan de emancipatie van moslimas in Nederland.
In mijn lokale krant werd aan de hand van een ingezonden brief terecht opgemerkt dat de emancipatie-beweging kennelijk had gebroken met een traditie.
Anja Meulenbelt en Mohammed Benzakour stellen dat je in die traditie normaalgesproken mensen hebt die achtergesteld zijn en een kampioen die voor de rechten van die mensen op komt.
Dit is effectief als de kampioen de sympathie van zijn/haar achterban heeft.
En dat klopt er niet aan de ring die Ayaan heeft gekregen.
Ze heeft namelijk vrijwel niemand in haar doelgroep die haar volgt en haar in die rol plaatst.
Ze kan de toon niet vinden om zichzelf en haar target-groep uit de marge te tillen.
Ik ontken niet dat ze er een dagtaak aan heeft.
Ze heeft een twijfelachtig lange stoet van critici en opinie-makers in haar kielzog die de multi-culturele samenleving gedumpt hebben en schoon schip willen maken.
Mensen die ik nu niet bepaald kan zien als adepten van een tolerante samenleving.
Ik las het stuk en ging in mijn eigen bescheiden conclusie zelfs nog een stuk verder.
Een kampioen heeft niet alleen de sympathie van de doelgroep nodig.
Maar ook het vermogen om sympathie op te brengen voor de mensen waarvoor hij of zij zegt te strijden.
Ayaan straalt een diepe minachting uit voor de moslim-meiden waarvoor ze beweert op de barricades te staan.
Ze worden ingekaderd en beoordeeld langs een streng neo-conservatieve lat.
Met zo'n vriendin heb je geen vijanden nodig.
Alsof de minachting voor moslims in het algemeen van mensen als Verdonk en Wilders ook verkocht zou kunnen worden als een oprechte poging tot emancipatie-bevordering.
Maar misschien is Ayaan zich helemaal niet bewust hiervan.
Verblind door de wierook die haar wordt toegewuifd, verward over waar de grenzen van haar bevoegdheden liggen.
Niet meer bij machte te onderscheiden waar volksvertegenwoordiging ophoudt en expressieve vrijheid begint.
Tegenwoordig bepaalt het establishment kennelijk, al dan niet via een vrouwenblad, wanneer en hoe iemand voor de goede zaak strijdt, of iemand zichzelf nu herkent in de beschrijving van slachtoffer of niet.
Breken met tradities is tot daar aan toe, maar moet je het ook overdrijven?

4 comments:

Moniekie said...

Ayaan? Ik begrijp het ook niet helemaal. Deze dame gaat helemaal in de paternalistische, Westerse stijl aanschoppen tegen de groep die ze zegt te willen 'bereiken'. Maar dan alleen in de zin van weerzin? En ze heeft het niet door! Zou bijna een grap over een blond meisje uit Somaliƫ maken...

Roelof said...

Ik heb dat hele feministische gedoe van Dresselhuis cs nooit zo goed begrepen.
Dat iedereen gelijke rechten moet hebben ala. Dat was in de jaren 20 van de vorige eeuw een prima zaak. Maar om nu in deze naar onze maatstaven moderne tijd nog zo achter dat feminisme aan te lopen. Nee, kansloze zaak. De vrouw van tegenwoordig kan dat prima zelf bepalen.

Aayaan heb ik ook nooit zogoed begrepen. Eerst PvdA, dan VVD. Alles wat Islamitisch is is in haar ogen verkeerd. Aan zo'n kamerlid heb je dus niks. En dan die huisvestingszaak ... ach laat ik maar ophouden.

Strangebrew said...

Ik heb sterke affiniteit met feminisme, maar heb er ook een eigen draai aan gegeven, samen met de vrouwen waar ik mee samenwerkte overigens, omdat we het allemaal nogal dogmatisch vonden.
De ongelijkheid die er nog is, in fossiele vorm, dient aangekaart te worden.
Maar dat kan ik inderdaad wel zelf, zonder daarvoor een mevr. Dresselhuys naar voren te schuiven. Die mevrouw neemt niet eens de moeite om buiten haar eigen kader te stappen en te zien dat niet iedere vrouw in het profiel van de Opzij-lezer past...
Femnisme is voor mij een persoonlijke praktijk-zaak.

Anonymous said...

Ik had eveneens een gevoel dat er iets niet klopte. Aanvankelijke dacht ik dat ik weer eens leed aan een vooroordeel: als linkse denker kon ik natuurlijk niet begrijpen waarom iemand van de VVD zo'n ring zou krijgen. Verder heb ik er niet over nagedacht. Uw uitleg kan ik goed navoelen en u hebt goed verwoord wat er bij mij wellicht knaagt.

jwl
http://home.hetnet.nl/~raaskalnikov/