Friday, May 12, 2017

Nieuwe drug.


Ik ben wel vaker ver weg geweest. Veel van die reizen waren bijzonder. Ik koester ze als cadeaus. Ik vond de landen mooi of interessant, de mensen die ik ontmoette lief en warm, de gebruiken voorbeeldwaardig. En als ik dan ergens was, zo'n cultuur waar echt alles anders is, waar ik de codes niet helemaal begrijp, dan was ik meestal vooral bezig met te proberen het allemaal te bevatten, of ik was gericht op degenen met wie ik rondreisde. Dat is één manier van reizen, en het was zeker niet vervelend. Je leert er eigenlijk altijd van. Ik word wel eens verliefd op een plek, altijd te snel en onverwacht, en wil er dan blijven, totdat de realiteit me inhaalt en het emigreren weer op mijn bucketlist komt te staan.
Ik reis ook graag alleen, dan hoor ik mezelf denken. Dat wist ik al van mezelf. Het is wellicht egoïstisch maar ik vind het best prettig als ik een tijdje nergens verantwoordelijk voor ben en nergens rekening mee hoef te houden. Ik eet als ik honger heb, ik ga ergens een uur zitten en om me heen kijken, alle plannen veranderen voortdurend en dat is prima. Geen klok die in de gaten gehouden moet worden, en als ik de weg kwijt raakt ga ik gewoon ergens anders naartoe. Als ik niet weet waar ik terechtkom maakt het ook niet uit waar ik naartoe ga. Naïef misschien, maar ik voel me nooit onveilig.

Deze keer was ik echt ver weg. Ik sprak de taal niet, begreep vrijwel niets van wat ik zag, kende de weg niet omdat ik zelfs het schrift niet kon plaatsen. Ik werd volledig teruggegooid op mezelf in de meeste situaties en het was goed. Ik kon alleen maar zien, horen, ruiken, proeven en voelen. Ik kon het niet verpesten door te proberen er iets verstandigs over op te merken. Ik moest het hebben van wat ogen en handen kunnen zeggen. Ik kon helemaal opgaan in alles wat op mijn pad kwam. Ik geloof dat ik lang niet meer zo extreem op mijn instinct heb geleefd. En ik mis dat gevoel nu al zo erg dat het bijna pijn doet...

Thursday, March 16, 2017

Wake-up-call

Heldendom toedichten aan een partij die zetels inlevert laat wel zien hoe bang iedereen was.  Als je verliest win je niet echt toch? Niet alle strategische stemmen zijn bij de liberalen terechtgekomen. De populisten hebben geen landslide overwinning behaald. De gematigd linkse stem is all over the place terechtgekomen...
Grijs = PVV. Vooral in de periferie...
Blauw VVD. Rood SP. Lichtgroen GL. Donkergroen D66. Groen CDA.
Bron: Volkskrant.

In grote lijn is Nederland eigenlijk nog steeds hetzelfde redelijk onbestuurbare schip. Dat de populisten de tweede partij zijn voelt voor mij dan ook niet echt als een warm badje. Een voorbarige opluchting overheerst. Vier jaar meer van hetzelfde. Andere clowns, zelfde circus. Het op handen zijnde "kadootjeakabinet" (minder belasting, begroting op orde) mag stevig gaan puzzelen. Regeren van uit het midden. En ervoor zorgen dat het tij echt keert. Geen tijd om te slapen dus...

Saturday, February 11, 2017

Bloemlezing

Ik weet misschien zelf niet eens waar dit over gaat, maar ik ben al langer dan goed voor me is behoorlijk gefrustreerd en in de war. Niet alleen internet. Maar elke krant. Elke verjaardag. Elk gesprek in de bus. Er is gewoon geen ontkomen aan. De stand van zaken. De campagne voor de verkiezingen. Het is die taal. Stuitend. Bijtend. Vitriool...
"Verzet. Oorlog. Verraad. Terreur. Doe normaal! Pleur op! Jarenlange onderdrukking door de linkse elite. We bezwijken onder het juk van de politieke correctheid. Nep-rechters. Nep-regering. We moeten ons bevrijden!". De eenvoudige modus waarmee het vervolgens gedaan wordt. Herhaal. Herhaal. Herhaal. Want zoals het bij te vormen a-politieke-geesten betaamt, kun je iets alleen maar inslijpen als je het blijft inwrijven. Alles wat anderen vervolgens zeggen is gelogen. Alles wat ze zelf zeggen is daarentegen een alternatieve waarheid. Alsof zo'n woord (geniaal gevonden overigens, laten we wel wezen) altijd al bestaan heeft en niet net is verzonnen om elke kritiek te elimineren. "Hoho!" wordt er geroepen, "Je kunt best van mening verschillen in een nieuwe wereld-orde als deze, waar feiten ook maar een mening zijn!".  De rem is eraf. Iedereen stapt in de bus naar Lala-land waar alle eenhoorns regenbogen uitbraken en we laten de primaat die het hardst brult de boel van de weg af sturen. Elk land lijkt er tegenwoordig eentje te hebben. Een domme, laffe, inhalige, en altijd verongelijkte schoft (m/v). Maar zo iemand kan dus verkiezingen winnen. Het komt vaker voor de laatste tijd. En hoe lang slaapt hun zwakbegaafde electoraat al op die achterste bank? Zalig zijn immers de simpelen van geest. Je zou er bijna medelijden mee krijgen. Wanneer ze een beetje wakker worden, ze uit het raam kijken van de op hol geslagen bus, ze zich gapend uit rekken en in hun oogjes wrijven, om vervolgens te zien dat het nog steeds niet net als vroeger is, het nog steeds regent, waarop ze een beetje gaan pruilen en protesteren, omdat alles toch maar een neo-liberaal hol vat bleek te zijn, en de wereld nog precies hetzelfde is als de dag voordat ze hun gouden protest-stem hadden uitgebracht. "Hoe bedoelt u, hij/zij  heeft schijt aan ons? Maar hij/zij zei van niet!". 
Ik wil er af, van deze achterlijke dollemansrit het ravijn in. Zo'n rit waar inmiddels iedereen noodgedwongen in zit. Waar iedereen met zijn eigen motieven en ongevraagde adviezen aan degene naast zich ook die rit blijft uit zitten, de krant lezend, bedenkend wat er allemaal nog gedaan moet worden vandaag, want de kost moet verdiend en de rekeningen moeten betaald en het zal allemaal wel loslopen. En wellicht doet het dat ook. De situatie is dan wel te vergelijken met "toen", maar de groep die nu aangevallen wordt is mondiger (en beter bewapend) dan de groep die "de vorige keer" aan de beurt was. Maar of dat verschil genoeg is om het tij te keren moeten we afwachten. Bovendien wordt dit zelfde verzet, in welke verschijningsvorm dan ook, verwerpelijk of niet, als hoofdargument aangevoerd om alles dicht en op slot te gooien, de discussie over "de kip of het ei" voeren we later wel een keer. Of nooit.  
Ik was gisteren op een manifestatie in een niet nader te noemen stad, met mensen, al dan niet uitgenodigd, die zich wilden uitspreken over de toestand in de wereld. En ook al kan ik de inzet hier achter alleen maar waarderen, die komt absoluut uit een goed hart, het merendeel van het publiek dat er op af kwam gaf me toch het gevoel dat ik daar alleen stond. Ik zag vrienden, bekenden, mede-actievoerders van vroeger, geestverwanten. Maar ik voelde me er totaal niet op mijn gemak. Misschien ook wel omdat ik me, terwijl ik daar stond, realiseerde dat ik de laatste tijd eigenlijk helemaal niet meer weet waar ik me voor of tegen wil uitspreken. De rest van de mensen wist kennelijk wel precies wat ze daar deden. Iedereen had tenslotte een eigen agenda en reden om daar te zijn. Zoals het een verzameling individualisten betaamd. Ze waren daar om zich uit te spreken tegen haat, voor liefde, voor tolerantie, voor kalmte, voor verbinding, voor de dialoog. Tegen Trump, tegen Wilders, tegen homo-haat, tegen die ene Pegida-spreker die zich naar de microfoon had weten te wurmen op het open podium. Twee uur later had een groot deel van de honderd mensen die daar stonden ruzie met elkaar of was toch wel een beetje teleurgesteld in de sfeer van de middag. Toch niet zo gezellig en eensgezind als ze gehoopt hadden. Net zo verdeeld als de rest van de samenleving. Ik maak geen grapje.
Begrijp me niet verkeerd. Ooit was ik degene met de megafoon. Dit was ooit mijn natuurlijke habitat. Maar nu stond ik voor mijn gevoel toch echt aan de zijlijn me af te vragen wat ik daar deed. Het komt door mij zelf. Ik ben tenslotte degene die het niet meer weet. Ik weet wat ik er van denk. Maar niet wat ik moet voelen. Ik ben kennelijk veranderd. Maar wacht, nee, voordat u minzaam knikt en zucht: dit is geen onderzoek naar mijn kernwaardes, ik ben niet aan het evalueren, ik ben niet opeens beheerst geworden en in staat dingen met voortschrijdend inzicht te benaderen. Ik ben echt serieus gewoon de weg kwijt. En ik ben onredelijk. Ik heb namelijk ook even helemaal geen zin in rationele mensen. Met hun  bloemlezing van goede raad die volgt als ze merken dat je het allemaal niet meer trekt. Dat ik het los moet laten. Dat ik me niet moet laten opfokken. Dat ik niet kwaad en/of verdrietig mag zijn. Dat ik moet volhouden. Dat ik vast moe ben. Dat ik geduldig moet zijn. En dan wat strenger ook: Dat ik kennelijk van mijn overtuiging ben gevallen en me te veel terug trek. Dat ik te cynisch ben geworden. Dat ik nooit vanuit mijn gevoel mag redeneren.
Elke time-out is welkom op dit moment. Muziek, kunst... Vluchtgedrag. Ik merk dat ik vanzelf naar mensen toe trek die net zo in de war en onwennig zijn als ik zelf, of naar diegenen die in staat zijn me af te leiden en mij mee te nemen in hun eigen vlucht, zij het dan virtueel...
Ik moet nog een paar maanden wachten, maar dan ga ik zestien hele dagen naar een land waar ik geen fuck van begrijp, waar ik de taal niet spreek, waar ik het schrift niet eens kan lezen en waar ik dus echt helemaal afgesneden ben van mijn samenleving die op dit moment alleen maar uit mijnenvelden bestaat. Hopelijk kom ik kalmer terug... 
Ik weet dat dit wellicht in de ogen van de rationele gemeenschap om mij heen een erg onvolwassen reactie is. Dat het niet normaal is dat ik "opeens" zo veel last heb van steeds ditzelfde circus met dezelfde nummers, maar wel met elke dag nieuwe clowns. 
Maar als er nog iemand één keer tegen mij zegt dat ik "normaal moet doen, want dan doe ik al gek genoeg", knapt er vast iets in mijn hoofd. Maak u zich geen zorgen. Ik ga vast niet meteen slaan, al doe ik het in mijn hoofd wel een paar keer per dag. Ik ben dan wel geen pacifist, maar ook niet achterlijk...
Nonetheless; my conscience still keeps my demons in check, not the law.

Wednesday, December 28, 2016

Voor altijd 2.

Ik heb eerder mijn gedachten over dit onderwerp geprobeerd op een rijtje te zetten. Maar het was kennelijk niet voldoende want ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Maar wel bijna. Dat ik het wil is duidelijk. Ik weet alleen nog niet 100% zeker wat ik wil, ik dacht dat ik dat wist, welke elementen erin moeten zitten, maar ik ben nu drie jaar verder en het is al weer veranderd, mijn tekening is al een jaar af, maar ook al weer drie keer aangepast, so much voor stelligheid, en vandaar ook mijn voortdurende twijfel.

Ik weet wat ik nu wil, voor 99%, maar wil ik dat over drie jaar nog? Ik weet nog niet definitief waar. Mijn arm, ja, maar boven of beneden en binnenkant of buitenkant?

Voor altijd. Het traject daarvoor mocht voor mij dus altijd best wat ingewikkeld zijn. Het is niets casuals. Ik laat iemand een kunstwerk in opdracht van mij maken. Het is voor mij nog steeds geen mode-artikel, ik zie het nog steeds als een statement. 
Het moet tijdloos zijn, je wisselt het niet even om als je het niet mooi meer vindt. Het is iets permanents, een modificatie van je lichaam. Laat het dan in ieder geval iets zijn waar je echt lang over nagedacht hebt, waar je tijd in moet investeren... 
Dat ik er al één heb (subtiel, simpel, niet meteen zichtbaar als je het niet weet) is gek genoeg toch een impulshandeling geweest. Ik had me altijd voorgenomen dat ik mijn impulsen toch op z'n minst op dat punt moest zien te controleren, maar als het op dat moment voelt als het juiste ding om te doen, denk ik kennelijk niet meer na. Na de vraag wat ik waar wil hebben was het nog maar een verrassend kleine stap naar het laten vastleggen van dat idee in inkt op mijn lichaam. Waarvan acte.

Wat me uiteindelijk het meest fascineert is eigenlijk helemaal niet het wat en waarom. Het is wat ik bedacht terwijl iemand bezig was iets op mijn huid te zetten, met naalden, en wat ik waarschijnlijk vanmiddag weer bedenk als ik daar weer zit om het bij te laten werken. Het is eigenlijk heel onlogisch dat je iemand, die je helemaal niet kent, je vertrouwen schenkt om iets te doen dat, wanneer het mis gaat, niet meer te fixen is. Je moet de controle volledig loslaten en blind het diepe in springen. Vertrouwen op de kunde en vaardigheden van een ander. Lastig als je altijd graag precies weet waar je aan toe bent. Het is te leren heb ik gemerkt.
Maar het echt bizarre, en uiteindelijk waar ik me nog het meest over verwonder, is vooral de overgave. Je geeft een wildvreemde toestemming om je serieus pijn te doen. Het is eigenlijk een heel persoonlijke daad, er gaat een vreemd soort intimiteit van uit. Na afloop loop je weg, het kan volledig anoniem zijn als je dat wil.
Dat laatste zou in mijn geval wel eens het gedeelte kunnen zijn dat verslavend werkt. Meer nog dan fysieke pijn of twijfel over mijn keuzes vrees ik doorgaans de macht die mensen over me kunnen hebben. Ik heb wel wat moed nodig om iemand welke vorm van controle dan ook over mij te geven. En hier geef ik hem gewoon weg. Hier geef ik iemand bewust en uit vrije wil de mogelijkheid om iets te doen waar ik totaal geen invloed op heb. Ik moet het gewoon ondergaan. Die handeling voelt krachtiger dan de meeste interactie die ik ooit ben aangegaan. Dat is pas wonderlijk.
 
 
http://esbmarion.blogspot.nl/2013/03/voor-altijd.html
http://esbmarion.blogspot.nl/2009/06/het-hele-firmament.html

Sunday, December 25, 2016

Wachten...

In vrijwel alle gevallen is wachten op iets zoveel beter dan het moment waarop het moment er is, je er bent of je het hebt...
Maar het wachten op al die dingen heeft in mijn geval wel altijd hetzelfde effect: ze worden voorafgegaan door een ongebreideld gevoel van verlangen. 
Pretentieloos wachten als gevoelstoestand is altijd goed en stelt nooit teleur. De aanloop ergens naar toe is veel interessanter.
Omdat je wacht op iets waar je nog geen waardeoordeel aan hebt verbonden. Ik vindt perrons waar treinen aankomen en vertrekken (of vliegvelden en havens) fijne plekken. Ik houdt van de geur van dingen die nog in een oven zitten. Toen ik klein was vond ik de ingepakte cadeautjes altijd mooier dan de handeling van het uitpakken zelf... 
Omdat de toestand van wachten zo open is. Omdat het nog niet in het verleden ligt. Zoveel ruimte, zoveel mogelijkheden, allemaal in dat wachten. Het is een vorm van zweven, waarin helemaal niets gebeurd. Luchtledig. Het kan een seconde duren, of liefst veel langer. En het is altijd puur. Er zou een mooiere naam voor moeten zijn.

Het is niet het "ver-wachten" waar ik zo blij van wordt. Verwachten is niet hetzelfde als wachten. Verwachtingspatronen, helemaal als ze nogal hooggespannen zijn, zijn over het algemeen een voorbode van teleurstelling. Dat is een druk die zich opbouwt, die alles op spanning zet, en waar vanaf het tijdstip 0 langzaam de lucht uit ontsnapt. Ik heb dat met vrijwel alle dagen die doordrenkt zijn van betekenis. Er zijn dus dingen waar ik op zich graag op wacht, maar alleen dankzij het "wacht-effect", ook als ik van te voren al weet dat wanneer het "eindelijk zover is" het hele gewone dingen of dagen zijn, die vooral vanuit ons collectieve denken iets moeten betekenen, maar waar ik met mijn gevoel gewoon niet zo goed bij kan. Verjaardagen, nationale feestdagen zoals kerstmis, verkiezingen of andere onafwendbare rampen die zich dreigen te voltrekken, een nieuw jaar... Ze veranderen altijd in slappe ballonnen met een piepklein gaatje. Je verwachtte er van alles van, toen je begon af te tellen, maar in plaats van het gevoel dat alles nog mogelijk is, blijf je onvermijdelijk zitten met het gevoel dat het net voorbij is.
Zelfs als een ramp die je denkt te zien aankomen uitblijft, heb je het gevoel dat je uiteindelijk iets wordt onthouden, het is bijna een teleurstelling, hoe verkeerd het ook is. Maar zelfs in die gevallen neemt het wachten erop bijna eufore proporties aan...

Van sommige dingen kun je trouwens ook na het wachten echt heel erg gelukkig worden, en soms weet je dat al van te voren zeker. Soms is de periode ervoor, het moment waarop het zich daadwerkelijk manifesteert en alles wat daarna komt volledig in balans. Zoals het ogenblik dat je voor het eerst of opnieuw in de ogen kijkt van iemand waar je echt met elke vezel in je lichaam op wachtte. Of wanneer je aankomt op een bestemming waarvan je uit ervaring weet dat je niet na geruime tijd het gevoel hebt dat je er wel weer aan toe bent om ergens anders naar toe te gaan... Dan is de rusteloosheid waaruit het wachten bestaat niet alleen een bijna koortsachtige hunkering maar uiteindelijk ook een daadwerkelijk vervulde belofte. 
Het is helemaal niet erg dat deze momenten zeldzaam zijn. Dat maakt ze perfect.


Monday, November 21, 2016

Seven Sisters

Een oude man zit naast me aan het strand en we staren naar de branding. We moeten allebei een beetje grinniken om een man die een paar meter van ons af al een kwartier een denkbeeldige vriend loopt uit te schelden. Een denkbeeldige vriend die het behoorlijk verprutst heeft zo te horen...
Ik zeg "some people are never alone" tegen de man naast me. Hij kijkt me aan, glimlacht voorzichtig, begint te huilen, pakt opeens mijn hand en zegt: "I am however, my wife died two months ago...".
Terwijl het eb wordt praten we over van alles. Over de lelijke gouden koepel van de pier, ons favoriete eten, het leven in het algemeen, zijn en mijn dochter.  Als ik later over de kade terug loop naar de auto draai ik me nog een keer om. In de verte zit hij nog steeds op het bankje. Hij zwaait naar me.
Soms kun je in een uurtje dichterbij iemand komen dan in een heel leven bij de mensen die je elke dag ziet...




 

Wednesday, November 09, 2016

Momentum.

Het Amerikaanse politieke systeem is tweehonderd jaar oud, het conservatisme zit in hun DNA sinds de Founding Fathers dit bedachten en net als de infrastructuur van dat land nooit meer hebben vernieuwd. De kieswet veranderen zal nooit gebeuren, maar ze zullen nu misschien tegen de nadelen van dit niet evenredige systeem aanlopen: dat wil zeggen, vooral de ontevreden kiezers uit het zogenaamde witte proletariaat dan. Morgen worden ze wakker in een "nieuw land", waarin ze merken dat er nog steeds niets voor ze gedaan wordt. De senaat en het congres hadden ook tijdens Obama een meerderheid voor de Republikeinen. Intern verandert er dus niets. Business as usual zal het voorlopig zijn. Het establishment met het geërfde geld, de banken en het militair-industrieel complex kunnen weer opgelucht ademhalen. Ze kunnen allemaal gewoon door gaan met geld verdienen. De zorgwet kan weer in de prullenbak, de wapenwet wordt niet strenger en de rechten van veel mensen blijven onder druk staan. Een stap vooruit, twee terug. Het lijkt wel line-dancing...






We gaan vast niet meteen dood, het licht gaat waarschijnlijk niet meteen uit.
U ziet, ik blijf voorzichtig.
Het populisme heeft echter weer een kabel minder om de boel op het randje te houden en niet in het ravijn te laten donderen. De mensen die zich hierover verheugen en de "President-elect" feliciteren zijn al niet de mensen waar ik mee in een kroeg wil zitten. De verkiezingen in veel landen, ook in maart in Nederland, zullen nog meer beïnvloedt worden door de kleffe en bedompt-warme uitstraling van het o zo lekkere populisme. Momentum. Zij weten als geen ander hoe het werkt. Misschien stappen er nu ongehinderd door kennis en geduld nog meer landen weg van Brussel en zou het zelfs wel eens het einde van de Europese Unie kunnen inluiden als meer mensen van dit kaliber zich op dit continent naar de top schreeuwen. Beloof ze de hemel en geef daarna gewoon de anderen de schuld als het niet lukt. Misschien moet eerst alles goed naar de klote voordat het weer wat beter kan gaan. Het begin is er...

Wednesday, September 07, 2016

Vertrouw.

Ik wordt steeds stiller. Als iets me pijn doet gebeurt dat in stilte. In mijn hoofd heb dan ik al verschillende keren hard uitgehaald, maar ik kom langzaam in een fase waarin ik mijn energie en aandacht liever aan zaken besteed die me opbouwen in plaats van afbreken. Ik heb maar één leven...
Om te leven werk ik ook. Niet verschrikkelijk veel. Ik wordt door meer ambitieuze vrienden vaak een beetje meewarig toe geglimlacht omdat ik maar niet wil begrijpen dat het doel van het leven is om er alles uit te halen wat er in zit... Dat zij dit vaak vervolgens doen aan de hand van een lat die zij daar ook niet hebben neergelegd lijkt ze te ontgaan. Ik werk om te leven. Niet andersom. En elk werk is nobel als het dient om de rekeningen te betalen en te zorgen dat je jezelf en je dierbaren kunt voeden.
Dus ik drentel een beetje door mijn loopbaan en mijn onvermijdelijke verplichtingen. Ik werk gelukkig met mensen, dat vind ik wel fijn, omdat ik in de meeste mensen ook altijd wel een vonk zie die me aanspreekt. Dat werk doe ik meestal redelijk autonoom. Ik ken namelijk mijn werk. Ik weet hoe ik het moet doen.
Ik kom wellicht een beetje simpel over als ik zeg dat ik mezelf elke morgen voorhoud dat ik alleen maar aan mezelf verplicht ben om een beetje gelukkig te zijn, wat al een hele uitdaging blijkt te zijn omdat een groot deel van de rest van de mensen op deze planeet toch wel erg hard zijn best aan het doen is om de boel naar de ratsmodee te helpen. En daarbij met het nodige eelt op de ellebogen geen bezwaar heeft om anderen even aan de kant te duwen. Er is altijd meer macht of geld te vinden om de hoek. Alsof je het mee kunt nemen als je voor de laatste keer je ogen dicht doet...

Mijn wereld, en misschien ook de uwe, wordt bevolkt door grijze hoofden van net iets te uitgezakte mannen, soms vrouwen, die er van overtuigd zijn dat zij de wereld besturen.
En wellicht is het in de praktijk ook zo dat ik daar inderdaad de gevolgen van ondervind op dagelijkse basis. Ik ben niet naïef. Zij zijn de mensen die wetten en protocollen opstellen. Die bepalen waar ik voor moet betalen en waar ik geld voor krijg. Wat de verkeersregels zijn in de grote-mensen-wereld. En omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om op bepaalde momenten in beweging te komen in plaats van elkaar voortdurend met veel geweld onderuit te beuken, speel ik dit spelletje meestal mee. In mijn hoofd zie ik echter alleen de mensen die mij ook zien, op kleine schaal, en we doen gezamenlijk gewoon wat er moet gebeuren. We zorgen voor elkaar. Ik heb al heel lang geleden een manier gevonden om diegenen die in mijn directe omgeving een bestuurder denken te zijn weg te filteren. Die paar grijze hoofden die over mijn hoofd heen naar elkaar roeptoeteren hoe ze het geregeld willen hebben kun je meer dan 70% van de tijd negeren, zo heb ik gemerkt. Als ze jou niet zien of horen, omdat ze hun hoofd in hun eigen achterste of van iemand die nog een treetje hoger staat hebben, besta je namelijk niet. En eigenlijk vind ik dat ideaal. Soms komen deze mensen veel te dichtbij. Dan stellen ze zich voor de achtste keer aan mij voor, omdat ze al zeven keer vergeten zijn dat ik in hun beleving voor ze werk. 

Ik heb het geluk om van mijn werk te houden. Ok. Meestal dan. Een stel grijze hoofden is daar aan op dit moment behoorlijk aan het zagen. De plek waar ik werk is in hun ogen te duur.
Dat komt niet door ons. Wij zijn pioniers die geleerd hebben met de kleinste middelen te werken. Toch vinden zij dat zij het allemaal veel efficiënter en goedkoper kan. Vooralsnog zijn ze niet verder gekomen dan een plan waarin ze helemaal niets doen. Dat kost ook niets.
Dat doen ze vanuit een megalomaan grote constructie met bijbehorend gebouw, want "dat heurt zo"... Er zijn een heleboel mensen die betaald worden voor het werk dat wij eigenlijk doen, zoals overal. Het zijn dezelfde mensen die de latten neerleggen waar iedereen overheen probeert te komen "omdat je tenslotte alles uit je leven moet halen wat er in zit"... Ik schakel steeds vaker mijn hersenen uit wanneer iemand een zin begint met de woorden: Overigens ben ik van mening dat...Meestal is dat het teken dat de inhoud van het gezegde misschien van te voren in het hoofd al verschillende keren geoefend is en in de oren van diegene die van plan is het hardop uit te spreken prima klinkt. Maar over het algemeen is wat er dan ook voor anderen hoorbaar uitkomt toch gebakken lucht zonder inhoud. Zo hoorde ik gisteren nog over iemand die "overigens van mening was dat die hardnekkige club nu eindelijk eens wegbezuinigd moet worden". Die "club" is waar ik werk. Op de vraag waar dit inhoudelijk op gebaseerd was had hij naar verluid geantwoord: "Omdat ik eigenlijk helemaal niet weet wat ze doen. Ik had er ook nog nooit van gehoord....". Voor zo iemand werk ik dus. Iemand die mij helemaal niet kent. Zo iemand "bestuurd" mij.
Als je me vraagt voor wie ik echt werk, is het antwoord verrassend simpel. Voor de mensen die met mij werken.
Heel soms, deze week mogen we ons daar weer op verheugen, komt er zo'n grijs hoofd op mijn werk langs, om te vertellen hoe hij het wil hebben. Om vervolgens weer voor lange tijd "iets echt belangrijks" te gaan doen, waardoor ik vanzelf weer van zijn radar zal verdwijnen. En als je lang genoeg wacht, in dit werk, verandert er zo veel dat je uiteindelijk weer aan een herkenbaar beginpunt staat. Uiteindelijk zijn er een heleboel dingen die al eeuwen op dezelfde manier gaan omdat we nu eenmaal mensen zijn en veel van die dingen gewoon in ons DNA zitten.
Onze driften, onze capaciteiten, onze angsten. Zij sturen het wezenlijke aan. Voor wie het wil horen en zien. Onverstoorbaar en onaantastbaar doorgaan met wat we denken te moeten doen.
Ik vertrouw daar voorlopig maar op.

Monday, July 18, 2016

Thuis?

Het is misschien niet eens de belangrijkste vraag die een mens kan beheersen, maar toch op z'n minst op dit moment in ieder geval mij even...
Want je hebt ook nog de zin van dit alles, maar dat is dan meteen weer een beetje veel. Dus maakt mijn hoofd meestal deelvragen. Zoals wat is liefde? Waarom kun je nooit met open ogen niesen? En de dood, waar slaat dat verdomme op?  Ik zei niet dat het gemakkelijke deelvragen waren...
Maar nu thuis. Waar is thuis? Wat is thuis? Wat is thuiskomen behalve een werkwoord?

Is thuis waar het meeste van mijn spullen ligt?
Waar de mensen zijn waarvan je houdt?
Waar je ook prima alleen kunt zijn omdat je verliefd bent op hoe die plek je laat zijn....? Er zijn ondertussen veel meer vormen van thuiskomen dan ik dacht. Thuis is kennelijk in mezelf en kan overal zijn.
En het duurt volgens mij best lang om dat te beseffen omdat we die reis ook veel harder nodig hebben dan het doel... 

Sunday, June 26, 2016

Oops...

Dat was nu ook weer niet de bedoeling. De bedoeling was dat iedereen het een leuk grapje vond. En zou gaan applaudisseren. Het zelfs een beetje schattig zou vinden, een vorm van folklore, lekker excentriek. Of gewoon eventjes zou schrikken van de dikke vinger die je tegenwoordig overal en altijd mag geven (want dat recht heb je) en dat we daarna weer over zouden gaan tot de orde van de dag. Ze wilden alleen maar aangeven dat ze willen dat het weer zoals vroeger is, het was nostalgie: "gewoon gezellig, een bakkie pleur met een kano (tea with a biscuit) en overzichtelijke avondjournaals, toen nog niemand het over vergrijzing had....".
Want het ging voor velen helemaal niet over lidmaatschap van de Europese Unie. De bedoeling was toch alleen maar dat al die bruine en niet-binnenlandse mensen weg gaan uit je eigen land. 
Geen enkel referendum gaat op dit moment over iets anders dan dat je je eigen regering een stel klootzakken vind. Het maakt niet uit wat het onderwerp is, de kiezers denken : "bla bla bla, eikel, je doet toch wat je wilt en ik wil gewoon dat je optieft...", en volgt daarna een populist die hetzelfde roept. Het gaat niet over de Oekraine, of over een Brexit, of over een handelsverdrag. Veel mensen zijn het kennelijk beu dat de overheid alleen maar naar ze luistert als het de overheid uitkomt. Dus gedraagt het electoraat zich als een obstinate kleuter, zegt: "Ik vind jou niet leuk!", en knalt de deur dicht. Is dat dom? Ja, voor een deel.  De campagne van het LEAVE-kamp grossierde in foto's van migranten met daaronder in rode letters LEAVE, dus veel mensen dachten dat als ze LEAVE aankruisten die mensen allemaal weer terug naar huis zouden gaan in plaats van dat je zelf vertrekt uit Europa en de landen waar je met pensioen had willen gaan... 
Nationalistische roeptoeteraars die nu in andere landen voor een eigen vertrek pleiten, roepen natuurlijk niet dat ze alleen maar premier willen worden op de goedkoopste manier, namelijk door een gesubsidieerde referendum-campagne te voeren (eentje die je niet zelf hoeft te betalen uit je eigen partijkas, dus lekker goedkoop). Ze roepen wel wat over vrijheid en souvereiniteit (alsof we niet al in vrije landen wonen), spelen in op de onderbuikgevoelens van een murw gepreekte en totaal verdeelde samenleving en "hey presto!" : een nieuwe realiteit.
Hou ze dom, maak ze bang en kleed ze daarna uit. 
Populisten profiteren van de arrogantie van de zittende muppets, die zelf denken dat het allemaal niet zo'n vaart loopt en die zich lelijk vergissen in hoe groot de kloof tussen henzelf en hun kiezers is. Ze hebben daarom ook geen plan. Waarom zou je een plan maken voor de uitslag van zo'n volksraadpleging? Het volk doet toch wel wat je verwacht, "Oh, sh*t, ehm, deze keer niet, f*ck, dit hadden we niet zo bedacht, ehm, tja, goh, oops...".
Niet erg welbespraakt. "Oops".
Maar het is wat de proteststemmers denken, want een groot deel heeft al weer spijt van de ruzie en wil toch liever weer terug naar hoe het was, ze hadden het niet zo hard bedoeld, kunnen we er niet nog eens over praten, "wil je een biertje?...Kom, doe niet zo flauw, het was niet zo gemeend...".
En het is wat de overheden denken, want ze hadden zichzelf eigenlijk machtiger en onaantastbaarder gedacht dan ze in werkelijkheid waren, dat was een beetje dom, een foutje...en ze zijn, ook een beetje suf, vergeten een plan-B te maken.
Maar als er één zekerheid te filteren valt uit dit soort scenarios, dan is het dat populisten de samenleving overal veel geld kosten. Geld dat veel nuttiger besteed kan worden dan aan deze Feesten van de Democratie. Populisten roeren veel te hard in een bak met borrelende emoties, dat geeft altijd heel veel rommel. Er moet door deze "nieuwe politiek" steeds opeens van alles ad-hoc geregeld worden, dat kost geld. Aan de leugens die ze vertellen, over geld dat er helemaal niet is dat helemaal niet wordt uitgegeven of wordt uitgegeven aan iets dat helemaal niet bestaat, hangt ook een duur prijskaartje. Vervolgens kost het weer veel geld om de verkeerde beslissingen (want heel veel spijtoptanten) terug te draaien. Jaren verder en niets opgeschoten. Een stap vooruit, twee terug.
Schaf het populisme bij wet als politieke stroming af, laat een referendum alleen plaats vinden als driekwart van een bevolking daadwerkelijk zijn handtekening eronder wil zetten en steek je energie in het verbinden van mensen in plaats van ze te verdelen en te heersen. 
En kom nooit meer voor me staan met de mededeling: "Oops"...