Saturday, September 22, 2018

Even doorbijten.


Eventuele mannelijke lezers kunnen dit epistel uiteraard overslaan, want ook al komt borstkanker bijvoorbeeld ook bij mannen voor, zij worden niet elke twee jaar opgeroepen om deel te nemen aan een bevolkingsonderzoek om de ziekte eventueel tijdig op te sporen. Dit laatste is althans de officiële richtlijn. Voor mannen is er natuurlijk de controle op prostaatkanker en ik heb me laten vertellen dat dit ook geen feest is. Hiervoor worden de mannen echter niet periodiek uitgenodigd. Als mannen daar dus geen initiatief in nemen en het niet zelf regelmatig laten controleren is er geen haan die ernaar kraait. Maar als je als vrouw overweegt niet naar zo’n controle te gaan, want er is ook nog de periodiek terugkerende controle op baarmoederhalskanker, zijn er best wat mensen die daar wat van vinden heb ik gemerkt. En mede daardoor voel ik me op dit moment een beetje eenzaam.

Dit is nadrukkelijk geen pleidooi voor of tegen deelname aan dit onderzoek. Die keuze moet iedereen echt voor zich maken. Ik wil alleen niet nog meer meningen horen over hoe overdreven emotioneel ik ben en dat ik toch vooral verstandig moet zijn en aan de oproep gewoon gevolg moet geven. Ik vraag me simpelweg al 48 uur af of ze er echt niet zijn, de geluiden van vrouwen die hierin andere keuzes hebben gemaakt, en waarom. Misschien dat dit iets oplevert. Misschien ook niet.

Ik had alleen een folder. Daarop zag ik degelijke vrouwen van middelbare leeftijd die rustig aan een tafel met een kopje thee, sereen glimlachend, ervaringen uitwisselden. Ik identificeer me nog niet echt met mijn eigen doelgroep kennelijk. Het is het soort vrouwen dat uit solidariteit met borstkankerpatiënten elk jaar in oktober een roze strikje in haar facebookprofiel plakt en dat uitstraalt dat wat er ook in het leven gebeurt, je alles kunt overwinnen als je maar hard genoeg vecht en doorzet. Daar wil toch iedereen graag bij horen... Niemand had me uitgelegd dat je twee weken voor je cyclus veel meer pijn kunt hebben en dat je het dan eigenlijk moet uitstellen. En dat een paracetamol dan niet helpt. Het was mijn eerste keer. En het deed dus pijn. Veel pijn. Ik kreeg een forse paniekaanval. Ik moest behoorlijk aandringen om het onderzoek te onderbreken. Ik zat gewoon vastgeklemd in een machine en zelf kon ik het proces niet stoppen of omhoog drukken. Instinct nam het over. Dit doet toch pijn? Pijn is gevaar. De machine liet me los maar daarna werd er in een gesprek stevig aangedrongen op voortzetting van het onderzoek, terwijl ik stellig aangaf gewoon weg te willen. De verpleegster, althans ik denk dat dit haar functie was, argumenteerde vriendelijk doch kordaat dat het beter was door te zetten, omdat ik over een tijd toch weer opnieuw uitgenodigd werd, met dezelfde informatie voor hetzelfde onderzoek, dat dit gewoon niet op een andere manier ging. Alle vrouwen moesten hier tenslotte doorheen. Als ik het onderzoek afbrak moest ik bovendien een officieel formulier ondertekenen waarin ik verklaarde dat dit mijn eigen keuze was. Mijn stelligheid om te vertrekken verdween door mijn overweldigende gevoel van schaamte over de paniekaanval. Je krijgt hoe dan ook toch echt wel het gevoel dat je gewoon een lafaard bent als je naar buiten loopt...

Wist ik dat dit kon gebeuren? Aan mijn moeder kan ik het niet meer vragen. Vrouwen uit mijn familie spraken te weinig over deze zaken en droegen altijd alles in stilte, zoals alles in het leven, pijn hoorde erbij en daar beet je doorheen. Die vervloekte lijdzaamheid.
Ik denk doorgaans dat ik goed tegen pijn kan en ik ben niet snel bang. Maar op mijn gemoedstoestand in dat steriele kamertje werd vrijwel niet gereageerd, behalve met de “dit-gaat-nu-eenmaal-zo-argumenten” zoals eerder vermeld. De verpleegster die het onderzoek deed maakte niet echt contact met me. In een andere situatie, waar je niet de hele dag lopende-band-werk levert, en er misschien iets meer tijd was geweest dan de gemiddeld 20 minuten die hiervoor staan, had ze dat misschien wel gedaan. Misschien dacht ze zelfs dat ze naar eer en geweten al deed wat ze moest doen. Ze was verder vriendelijk, maar afstandelijk, ik voelde me heel erg alleen. Ik heb uiteindelijk doorgezet uit gêne over mijn felle emoties en omdat ik het gevoel kreeg dat ik anders maar een aansteller was. Ik heb dan ook vooral geprobeerd niet meer te schreeuwen. Huilend en enigszins in de war heb ik het ondergaan. Ik liep pas naar buiten toen ik zeker was dat er aan de andere kant van de deur niemand meer was. Die verhalen van theedrinken met buurvrouwen die er ook zullen zijn, omdat dit onderzoek op volgorde van postcode gebeurd, ken ik dus alleen van anderen. Maar ik had daar op dat moment ook geen zin in, niet in getuigen en niet in al dat positieve sterke gedoe. Mijn ervaring was anders en het was geen positieve. Ik had naar mijn gevoel kunnen luisteren en niet kunnen gaan. Het risico gewoon nemen. Maar iedereen in mijn omgeving zegt hetzelfde: Het is gratis, het is dom om het risico te nemen, iedereen gaat en je wilt het toch weten. Ik doe dit uiteindelijk toch omdat ik, net als de meeste mensen gok ik, bang ben voor kanker. De ziekte die mijn moeder fataal werd. De ziekte die regelmatig als een verdrietig spook door mijn vriendenkring waart en hier en daar iemand wegplukt...



Ik heb niet eens dat geloof dat het me een betere kans geeft in de loterij die kanker is. Vroeg opgemerkt of te laat gezien, de uitkomst is altijd een soort roulette. Wat alle dappere dames met roze strikjes daarover ook opgeruimd blijven roepen. Ik staarde al dagen naar die folder met die foto's van die verstandige blije vrouwen. Het lijkt alsof ze vanaf de foto naar me roepen; "Kanker is een enge ziekte, maar je kunt er heus iets tegen doen! Je kunt zoveel zelf beïnvloedden omdat alles staat of valt met hoe je erin staat! Neem lekker nog een kopje thee met een koekje, en even doorbijten. En als de uitslag tegenvalt, blijf dan vooral positief en vergeet niet je kleine glossy roze strikje op te spelden als je naar huis gaat...." Die boodschap is voor mijn gevoel eigenlijk net iets te flink, het klinkt als iemand die zich bijna eufoor overschreeuwt, maar eigenlijk ook gewoon doodsbang is als het erop aankomt. Maar het is dus wel de houding waarmee je kankerpatiënten die het niet redden uiteindelijk toch de boodschap geeft dat ze niet hard genoeg hebben geknokt, niet over de juiste mentale instelling beschikken of gewoon verkeerd hebben geleefd. “Jammer joh…”. Of nog erger: “eigen schuld”....

De vereniging tegen kwakzalverij, een club die ik (zelf wars van alternatieve geneeswijzen) absoluut kan waarderen, kiest in deze discussie onvoorwaardelijk voor de draagsters van de, op dit moment net als pepernoten al overal zichtbare, roze strikjes. Ze willen liever niet de aandacht vestigen op discussies waarin gesuggereerd wordt dat het misschien ook anders kan. Dit om in ieder geval eenduidig te zijn, want je wil mensen ook niet blij maken met een pijnloze maar dode mus. Op allerlei sites kun je namelijk ook afspraken maken voor thermografie, dit is pijnvrij, maar naar verluidt als methode geen goede vervanging. Te weinig wetenschappelijke data. Dus dan maar mee gaan in de gang van zaken van de afgelopen eeuw, met als eindeffect dat we al decennialang overal te horen krijgen dat het zo "moet", dat het niet anders kan. Je neemt dus deel, omdat je graag gezien wordt als iemand met gezond verstand, en omdat je het vast jezelf niet vergeeft als ze "er niet op tijd bij zijn". Er wordt door de meeste mensen ook weinig gespeculeerd, bij gebrek aan fatsoenlijk nieuw onderzoek, over dat wanneer je naar het onderzoek gaat er natuurlijk altijd nog een kans is dat je een andere vorm krijgt die hiermee niet te voorspellen was. En er is ook te weinig concreet onderzoek over de gevolgen van een vals positief. Bij de constatering van een afwijking is de kans aanwezig dat je onnodig een medische molen ingaat en uiteindelijk simpelweg aan de gevolgen van de chemo overlijdt. Niemand weet of die kans groter of kleiner is, dan dat je een vorm van kanker hebt die fataal is of eentje waar je “mee doodgaat” in plaats van “aan doodgaat”.

De mantra dat er nog geen minder pijnlijke en minder barbaarse onderzoeksmethode is, die voor dezelfde bruikbare informatie zorgt, is na meer dan 60 jaar wel wat sleets en komt volgens mij ook voort uit een stuk onwil. Ik hoor vaak de clichématige opmerking: "Als het onderzoek ook bij mannen zou worden uitgevoerd, wanneer zij hun meest gevoelige organen op deze manier moeten laten pijnigen, was er al lang een andere manier ontwikkeld om dit onderzoek te doen. Hun pijngrens is immers vaak lager".
Ik weet niet of dat zo is. Ik denk wel dat we niet hard aandringen op nieuw onderzoek, omdat we het niet belangrijk genoeg vinden, omdat het uiteindelijk niet geldt als een groot maatschappelijk probleem of omdat we net als de generaties voor ons vinden dat we het maar hebben te dragen.

We zijn gewend om de tandjes op elkaar te klemmen en niet te zeuren. Toch heb ik behoorlijk last van harde ruis op mijn eigen lijn. Het is nu een dag later en ik heb nog steeds pijn, vooral als ik mijn armen optil of als er iets toevallig mijn bovenlijf raakt. De komende twee weken zit ik in de stress over de uitslag, die stress onderga ik overigens over twee jaar dus weer. Bij een vals positief word ik "by default" naar de hel van meer onderzoeken en mogelijk chemo gestuurd. Ik voel me onzeker en kwetsbaar door deze ervaring, wat de dappere dames met de roze strikjes ook zeggen. En niemand wil dit horen. Want niemand in mijn omgeving wil zich laten kennen. Iedereen wil bij die opgeruimde strikjesbrigade horen…

Friday, March 23, 2018

My labyrinth.

I use platforms, like FB, to stay in touch with mates near but mostly far. Hence the languages, I'm not trying to look smart. Running machines like FB costs money, so they also allow people with big stores to advertise, fair enough. I don't own a business or sell anything but I would gladly share a message about your starting enterprise within reason because there's nothing wrong with earning your keep. So next to that we all use those media for free and skip the ads we take for granted. That is how most people think this works. Personal data (phone-numbers, home-address) concerning us has been for sale for donkeys'years and I don 't recall I ever gave permission for that. Do I own my personal data? Does the phoneprovider? My doctor? The people I buy stuff from? Every account I have on the web? That FB amongst many others does what is technically possible, and therefore sells data, should be no big surprise to any of us.  Did I ever care enough to act upon it and just bugger off? 
No. I am still here. You are still here. We don't own this place, but we still sail through it. Pushing aside what we don't need, hoping we can reach the next island, untill it's all clogged up by too much crap and we are forced to stop sailing... 
I sit on my raft and can only repeat what I have blurted out before. Please find me in the real world or do not get used to me being on any easy social network. I might fade away. I may not even have chosen to leave places like FB, but I could simply disappear on grounds of not liking enough, not sharing enough, being too aloof and so be drowning in this sea of third party shit, all this noise and all these shiny, new and egoboosting-distractions from strangers we both don't know, without anyone being the wiser...
I'd truly hate to lose my threads with the nice people on this wretched vehicle, to belong to something beyond oneself is a basic need. But I understand that I am already seeing more posts from paying agents than from my friends by now. In any case I learned to live with it. As I learned to live with a lot in this world we all live in. And I somehow yearn for my world to be smaller again.
Social media tends to make me feel very lonely.


And all this time there was this place. My poor old neglected blog. My first dwelling. It's not as flashy as all the newcomers, but it is perfectly capable of doing the job. I can put pictures and music up, customize whatever I want. People can respond to it just as well. I can tell them to f*ck off if they don't behave, and I only have to tell them once. Yes, ok, it's an extra click or two for others, not as conveniently close, and it's quiet here, not as connected to everyone else, and it does not push my rants, or yours, but it's there. It was always there. And I was always here. Like some hermit. Writing. Thinking. Waiting. Lingering. For ages. Why did I stop hiding here?

I gave in to the easy and open waters of likes and pokes, the crowds that were always available to answer back, and all the lovely new and easy toys and buttons, socializing-light, intellectual fastfood... I craved responses, echoes, feedback and it was al out there, lowkey and idiot-proof and so I fell for it.

But here there is silence. If you like that as well... be welcome, leave your two cents and stay...mi casa...

Tuesday, January 30, 2018

Koppig.


Ik ben een wandelend cliché. Ik ben onzeker, kwaad, onrustig en bang. Zoals op mijn vijftiende. Maar dan met een ouder hoofd. Leeftijd is maar een getal zei ik altijd. Maar mijn lijf wordt natuurlijk onverbiddelijk ouder. Mijn geest houdt dat niet bij. Mentaal ben ik nog niet bereid me over te geven aan nieuwe levensvragen of problemen. En dat maakt me in de ogen van anderen naïef. En in mijn eigen ogen kwetsbaar. Waarom wordt Jon nu niet realistischer en verstandiger?

Mijn hoofd was er nog helemaal niet mee bezig. Met ouder worden. Mijn geest is nog teveel gericht op de eerste fases met alle daarbij horende vraagstukken. Mijn eigen oude passies en voorkeuren. Die wil ik trouwens ook helemaal niet loslaten. Maar ik word steeds vaker met U aangesproken. Mijn leeftijdsgenoten houden zich tegenwoordig al voortdurend obsessief bezig met hun gezondheid of met de gezondheid van anderen en dingen als elektrische fietsen. Ik hoor al te lang en te vaak belegen grappen. Humor als wapen tegen de niet te stoppen aftakeling?  "Ga er maar in mee want vechten heeft toch geen zin" is het advies. Dus hier is straks die vreemde enge pop voor je deur, hier hangen de grappige posters met opmerkingen over mosterd en wijsheid die met de jaren komt. Als je het allemaal niet grappig vindt ligt dat aan jou. En zo probeert je omgeving die acceptatie door je strot te duwen. Want anders is het niet gezellig voor de mensen om je heen. 

Ik ben geen “babyboomer” die klaar is om te genieten van haar pensioen of voortdurend over haar inkomen klaagt. Ik ben een adept van Generatie X en moet gewoon nog twintig jaar werken. En daar gaat de samenleving de fout in, niet ik. Want de verwarring zit niet bij mij. De samenleving kan gewoon niet kiezen. Ze verwacht immers een heleboel van mij. Dat ik mijn verworven ervaring en wijsheid blijf aanwenden voor het algemeen belang. Dat ik mijn steentje bijdraag aan het geheel. Dat ik straks liefst zo lang mogelijk gezond, zelfstandig en vooral productief en goedkoop blijf. Maar ook op tijd aan de kant stap om plaats te maken voor de generaties na mij. Want je wordt hoe dan ook uitgerangeerd. Werkgevers en trendwatchers mijden je als de pest als je niet jong, plooibaar en flexibel bent. Ik heb heus wel genoeg schijt aan alles om hier niet een podium voor mijn generatie te willen claimen om een klaagzang te houden. Ik ben geen slachtoffer. Maar ik ben ook nog niet klaar om onzichtbaar te worden. Ik vind het hoe dan ook een beetje angstaanjagend dat ik niet leef in een vriendelijkere cultuur waar alle mensen hun waarde hebben. Je bent hier jong en mooi of niets...

Het concept van fear of missing out is voor mij hoe dan ook echt. En het is iets anders dan de telefoonverslaving van een puber. Het is mijn irrationele maar wel degelijk echte angst voor die tweede helft en het rusteloze gevoel dat me al maanden tergt. Over dat ik niet mijn volledige potentieel heb gebruikt en dat de tijd om dat nog te doen nu ook voorzichtig aan het opraken is. Ik zie alle paden die ik niet heb bewandeld en ben opeens bang dat ik spijt krijg dat ik ze ben voorbij gelopen. Terwijl ik maar op één pad kon lopen, maar één vrouw ben....Ik heb daar nooit last van gehad. Waarom nu opeens wel? Die lat...heb ik die daar dan niet zelf neergelegd? Terwijl ik tegen degenen die na mij kwamen steeds heb gezegd dat je die lat nooit uit handen moet geven. Hier moet ik wel last hebben van hoe mijn omgeving dicteert wat de moeite waard is en wat niet.

En wie moet ik om raad vragen? Ik ben al verraden door de vrouwen om me heen die me voorgingen. Met hun misplaatste berusting en eeuwige zelfopoffering en hun eigen strakke ontkenning over het ouder worden. Het motto van die vreselijke generatie is dat je tenslotte ook nog voor je kleinkinderen kunt zorgen straks... alsof ik die keuze voor mijn kinderen maak. En als ik die vrouwen wat vroeg? "Nooit ergens last van gehad, niet klagen maar dragen". Aan hun wijsheid heb ik helemaal niets gehad. Hun misselijkmakende acceptatie van alles wat ze voor hun kiezen krijgen heb ik altijd veracht. Ik ben niet zo nobel. 

Ik ben ook niet zo spiritueel. Ik ben helemaal niet bereid om dit te vieren. Met al die andere blije vrouwen om me heen die alles zo lekker los kunnen laten met hulp van rituelen, meditatie, zelfhulpboeken en yogamatten. Die positief dansend afscheid nemen van hun laatste eisprong. Met hun mierzoete optimisme en dapperheid. Met hun ongevraagd advies, vermeende zelfkennis en keiharde oordeel over de rest. "Je sport niet genoeg, je rookt te veel, je gedraagt je niet naar je leeftijd...". Ik heb niets aan hun solidariteit, omdat ik er nooit echt iets aan heb gehad. Vrouwen onder elkaar vond ik altijd al lastig. Ik vecht (en meestal win) liever alleen tegen mijn eigen demonen. Ik ben misschien toch wel een eiland. 

En zo is het altijd geweest. Ik ben nog steeds in verzet over hoe de dingen gaan. Mijn naïeve, onuitputtelijke en (naar mijzelf toe helaas) compassieloze verzet. Ik weet niet wie ik wil zijn. Maar ik weet wie ik ben.


Sunday, January 28, 2018

Kwijt.

Ik ben onderweg naar een kleine kustplaats met iemand. We zitten op een rode leren bank achter in een bus. Vanaf een stijle heuvel rijden we naar beneden. Het is bijna midden op de dag en eb. De gekleurde vissersboten liggen op hun kant te wachten tot ze weer gaan drijven. We stappen uit en lopen langs rederijen en restaurants. De sfeer verandert opeens drastisch als ik moet lachen omdat mijn reisgenoot in een diepe plas water valt. En ik ben opeens alleen. Ik loop hem de rest van de dag ongerust te zoeken. Het schemert al. De lucht kleurt van geel naar oranje naar rood naar paars. Er staat een groep mensen onder een lantaarn. Ze staan in een kring om een beer, die bang en verstrikt in een net op de stoep ligt. Ik neem de beer mee. Mijn reisgenoot is echt boos op mij en ik zie hem gewoon niet meer terug. Ik wordt wakker en het eerste wat ik in de kamer zoek is, omdat ik denk dat hij er ook echt is, de beer...

Wednesday, November 22, 2017

It's a big Ocean. Very big. The biggest.

Het interesseert me niet eens meer wat er aan verbale diarree uit die man komt. Of uit wie dan ook. Ik maak me meer zorgen over het stemvee dat zulke mensen aan de macht helpt. Om vervolgens zich helemaal niet meer af te vragen wat ze veroorzaakt hebben en in hoeverre ze daar zelf last van zouden kunnen krijgen. Ze vragen zich helemaal niets af, ze vinden alleen maar van alles, en iedereen moet dat horen want ze hebben ook socialmedia. De verbazing die ze aan de dag leggen als de prinsen op hun witte paarden alweer naar nieuwe sprookjes zijn vertrokken zou bijna vertederend kunnen zijn (want naïef) als het allemaal niet zulke rampzalige gevolgen had. De toekomst van alle generaties na ons bestaat uit het moeizaam alles weer herbouwen wat in een korte periode door laffe inhalige figuren is afgebroken. Een sloopkogel is nu eenmaal effectiever dan een verbouwing. Ik kan mijn schouders erover ophalen omdat ik er toch niets aan kan veranderen (en begin nu niet over “dat het in mijn eentje niet, maar misschien met veel”…) of er last van hebben en mijn hersens hebben helaas voor het laatste gekozen.

Gewetensvraag...

Waarom ben je eigenlijk docent geworden? Omdat ik het kon, lesgeven... Het was nooit mijn doel. Ik rolde erin en het is niet het ergste werk dat ik me kan voorstellen. Meestal heb ik het wel naar mijn zin. Het contact met mijn leerlingen is doorgaans wel goed. Ik heb vrijwel alleen maar aardige collega's... 
Maar soms zitten er ook dagen tussen dat ik me ook afvraag waarom....Als leerlingen duidelijk geïrriteerd zijn omdat er iets (lees ik) geluid zit te maken terwijl zij hun berichten aan het lezen zijn of die belangrijke link aan het bekijken. Of hun make-up bijwerken, hun noedels laten afkoelen, afspraken moeten regelen...Op die momenten zou ik willen dat ik journalist was geworden.

Vandaag was er een leerling die zijn toets saboteerde. Hij had het naar eigen zeggen echt heel goed gemaakt. Alles goed geleerd. Hij kon alleen niet schrijven. Hij kon er niets aan doen. Het was nu eenmaal zo. Hij krulde wat met zijn pen op het papier, zoals kleuters dat doen, beweerde dat het woorden en zinnen waren, die hij dan weliswaar zelf ook niet meer kon lezen, maar hij wist zeker dat het de goede woorden en zinnen waren... Ik moest hem verdorie een voldoende geven omdat hij echt alles wist. Echt waar. Hij kon er ook niets aan doen dat ik een waardeloze docent was die gewoon niet kon lezen. 
Hij is 18. 
18. 

Thursday, September 21, 2017

Generatie X 2

Dit is niet bedoeld als zelfbeklag. Ik heb geen moeilijk leven. Ik denk hoogstens te veel na. 
Mijn hele leven lang heb ik te horen gekregen dat ik mijn best moest doen op school. Dat je door moest leren als je de kans kreeg. En bij de eerste ruzie die ik had toen dat enigzins gelukt was, kreeg ik het keiharde verwijt dat ik omhoog gevallen was. Maar ik was volgens mij helemaal niet veranderd. Mensen waren me kennelijk anders gaan zien en hun oordeel was helder. Jij hoort niet meer bij ons. Jij werkt nooit zo hard als wij. Wat weet jij over hoe hard ons bestaan is. Ga maar naar je nieuwe vrienden...
Terwijl ik bij een deel van die nieuwe omgeving de twijfelachtige eer genoot dat ik een echt arbeiderskind was. Mijn vader was geen officier van justitie of chirurg. Mijn vader was bouwvakker. Het hebben van ongeschoolde ouders maakte me tot een exotische vogel. Ik was een interessant sociaal experiment. Wat knap dat ik me zo uit mijn oude milieu had weten los te worstelen. Dat ik de verleiding van de bekende gebaande weg had weerstaan en niet was getrouwd met die keeper van het voetbalelftal van het buurdorp. Vreemde complimenten. Dat ik voor iemand met mijn achtergrond eigenlijk wel meeviel. Dat ik tot hun verbazing ook een boek van Mulisch had gelezen en wist wie Chagall was.

Als het niet zo treurig en bekrompen was had ik misschien kunnen lachen over al dit kunstmatige rudimentaire klassenbewustzijn.

Familiefeestjes zijn erg. Ik meng me al lang niet meer in de meeste discussies over migranten, levensopvattingen of vaderlandse sentimenten. Maar ook niet meer over zware beroepen. Iedereen op het feestje is dan opeens een havenarbeider en mag spottend neerkijken op mij omdat ik toevallig niet de hele dag met zware zakken loop te sjouwen.
En ik ben dan ook nog eens geen man. Ik ben genetisch al niet geschikt om zwaar fysiek werk te doen in de ogen van velen. Ik heb geen "zwaar beroep". Ik doe iets anders. Ik faciliteer onderwijs. Maar dat is nooit hetzelfde als "hard werken".
Ik heb ook van die mensen om me heen. Die denken dat je het alleen werk mag noemen als je er fysiek beschadigd door raakt. Als je niet het bloed op je handen hebt staan, moet je je mond houden. Een burn-out is aanstellerij. En mijn onbetaalde overuren zijn het gevolg van een zelfgekozen uit de hand gelopen hobby.
Zwaar werk. Zinvol werk. Nuttig werk. Wel of niet de moeite waard. Wel of niet belangrijk of nodig...In zo'n discussie zijn het toch altijd "anderen" die de lat voor je willen neerleggen waar je kennelijk overheen moet. Anderen die willen bepalen of je er genoeg toe doet. En wat je daarvoor betaald mag krijgen. En hoe je dat zelf moet valideren.

Ik ben niet zielig. Ik vind anderen ook niet zielig. We volgen allemaal ons pad.
Maar mag ik me wel een beetje alleen voelen? Stiekem, soms, als niemand het ziet? 
Of moet ik dat ook eerst voorleggen aan een jury?  

Sunday, September 03, 2017

Omdat....

...ik toen ik klein was altijd mijn 'goede kleren' aan moest, naar de kerk behoorde te gaan en daarna vaak mee op bezoek 'moest' bij mensen en (voor mijn gevoel) veel te lang in de auto moest zitten daarvoor. Omdat de meeste van mijn vrienden een paar jaar later nooit iets wilden gaan doen maar meestal bij de ouders van hun vriendje of vriendinnetje hand in hand op de bank zaten, in de hoop dat het niet opviel als ze later die avond 'even een stukje gingen wandelen'. Omdat alle mannelijke personen om je heen opeens iets met sport hadden op die dag en zelfs op de radio iemand constant iets zat te tetteren over 'foebal', wielrennen of binnenvliegende duiven... Omdat zelfs televisieprogramma's anders waren, stichtelijker, en je opeens midden op de dag 'warm' moest eten, het goede servies uit de kast werd gehaald en dat witte tafelkleed waarop je niet mocht knoeien in plaats van de placemats, met daarop in vijf talen 'eet smakelijk' of een lachende paprika...
Omdat veel dingen gewoon dicht waren in de oostelijke mijnstreek en bussen en treinen opeens andere rijtijden hadden waardoor je uren langer onderweg was naar je kamer in de stad waar je studeerde. De dagen waren zo langzaam, voorspelbaar, stil en vooral saai...oneindig, dodelijk saai. Dit had kennelijk zo'n impact op mij dat ik nog steeds elke zondagmorgen als ik wakker wordt meteen denk: ...kak... het is zondag.

Friday, May 12, 2017

Nieuwe drug.


Ik ben wel vaker ver weg geweest. Veel van die reizen waren bijzonder. Ik koester ze als cadeaus. Ik vond de landen mooi of interessant, de mensen die ik ontmoette lief en warm, de gebruiken voorbeeldwaardig. En als ik dan ergens was, zo'n cultuur waar echt alles anders is, waar ik de codes niet helemaal begrijp, dan was ik meestal vooral bezig met te proberen het allemaal te bevatten, of ik was gericht op degenen met wie ik rondreisde. Dat is één manier van reizen, en het was zeker niet vervelend. Je leert er eigenlijk altijd van. Ik word wel eens verliefd op een plek, altijd te snel en onverwacht, en wil er dan blijven, totdat de realiteit me inhaalt en het emigreren weer op mijn bucketlist komt te staan.
Ik reis ook graag alleen, dan hoor ik mezelf denken. Dat wist ik al van mezelf. Het is wellicht egoïstisch maar ik vind het best prettig als ik een tijdje nergens verantwoordelijk voor ben en nergens rekening mee hoef te houden. Ik eet als ik honger heb, ik ga ergens een uur zitten en om me heen kijken, alle plannen veranderen voortdurend en dat is prima. Geen klok die in de gaten gehouden moet worden, en als ik de weg kwijt raakt ga ik gewoon ergens anders naartoe. Als ik niet weet waar ik terechtkom maakt het ook niet uit waar ik naartoe ga. Naïef misschien, maar ik voel me nooit onveilig.

Deze keer was ik echt ver weg. Ik sprak de taal niet, begreep vrijwel niets van wat ik zag, kende de weg niet omdat ik zelfs het schrift niet kon plaatsen. Ik werd volledig teruggegooid op mezelf in de meeste situaties en het was goed. Ik kon alleen maar zien, horen, ruiken, proeven en voelen. Ik kon het niet verpesten door te proberen er iets verstandigs over op te merken. Ik moest het hebben van wat ogen en handen kunnen zeggen. Ik kon helemaal opgaan in alles wat op mijn pad kwam. Ik geloof dat ik lang niet meer zo extreem op mijn instinct heb geleefd. En ik mis dat gevoel nu al zo erg dat het bijna pijn doet...

Thursday, March 16, 2017

Wake-up-call

Heldendom toedichten aan een partij die zetels inlevert laat wel zien hoe bang iedereen was.  Als je verliest win je niet echt toch? Niet alle strategische stemmen zijn bij de liberalen terechtgekomen. De populisten hebben geen landslide overwinning behaald. De gematigd linkse stem is all over the place terechtgekomen...
Grijs = PVV. Vooral in de periferie...
Blauw VVD. Rood SP. Lichtgroen GL. Donkergroen D66. Groen CDA.
Bron: Volkskrant.

In grote lijn is Nederland eigenlijk nog steeds hetzelfde redelijk onbestuurbare schip. Dat de populisten de tweede partij zijn voelt voor mij dan ook niet echt als een warm badje. Een voorbarige opluchting overheerst. Vier jaar meer van hetzelfde. Andere clowns, zelfde circus. Het op handen zijnde "kadootjeakabinet" (minder belasting, begroting op orde) mag stevig gaan puzzelen. Regeren van uit het midden. En ervoor zorgen dat het tij echt keert. Geen tijd om te slapen dus...

Saturday, February 11, 2017

Bloemlezing

Ik weet misschien zelf niet eens waar dit over gaat, maar ik ben al langer dan goed voor me is behoorlijk gefrustreerd en in de war. Niet alleen internet. Maar elke krant. Elke verjaardag. Elk gesprek in de bus. Er is gewoon geen ontkomen aan. De stand van zaken. De campagne voor de verkiezingen. Het is die taal. Stuitend. Bijtend. Vitriool...
"Verzet. Oorlog. Verraad. Terreur. Doe normaal! Pleur op! Jarenlange onderdrukking door de linkse elite. We bezwijken onder het juk van de politieke correctheid. Nep-rechters. Nep-regering. We moeten ons bevrijden!". De eenvoudige modus waarmee het vervolgens gedaan wordt. Herhaal. Herhaal. Herhaal. Want zoals het bij te vormen a-politieke-geesten betaamt, kun je iets alleen maar inslijpen als je het blijft inwrijven. Alles wat anderen vervolgens zeggen is gelogen. Alles wat ze zelf zeggen is daarentegen een alternatieve waarheid. Alsof zo'n woord (geniaal gevonden overigens, laten we wel wezen) altijd al bestaan heeft en niet net is verzonnen om elke kritiek te elimineren. "Hoho!" wordt er geroepen, "Je kunt best van mening verschillen in een nieuwe wereld-orde als deze, waar feiten ook maar een mening zijn!".  De rem is eraf. Iedereen stapt in de bus naar Lala-land waar alle eenhoorns regenbogen uitbraken en we laten de primaat die het hardst brult de boel van de weg af sturen. Elk land lijkt er tegenwoordig eentje te hebben. Een domme, laffe, inhalige, en altijd verongelijkte schoft (m/v). Maar zo iemand kan dus verkiezingen winnen. Het komt vaker voor de laatste tijd. En hoe lang slaapt hun zwakbegaafde electoraat al op die achterste bank? Zalig zijn immers de simpelen van geest. Je zou er bijna medelijden mee krijgen. Wanneer ze een beetje wakker worden, ze uit het raam kijken van de op hol geslagen bus, ze zich gapend uit rekken en in hun oogjes wrijven, om vervolgens te zien dat het nog steeds niet net als vroeger is, het nog steeds regent, waarop ze een beetje gaan pruilen en protesteren, omdat alles toch maar een neo-liberaal hol vat bleek te zijn, en de wereld nog precies hetzelfde is als de dag voordat ze hun gouden protest-stem hadden uitgebracht. "Hoe bedoelt u, hij/zij  heeft schijt aan ons? Maar hij/zij zei van niet!". 
Ik wil er af, van deze achterlijke dollemansrit het ravijn in. Zo'n rit waar inmiddels iedereen noodgedwongen in zit. Waar iedereen met zijn eigen motieven en ongevraagde adviezen aan degene naast zich ook die rit blijft uit zitten, de krant lezend, bedenkend wat er allemaal nog gedaan moet worden vandaag, want de kost moet verdiend en de rekeningen moeten betaald en het zal allemaal wel loslopen. En wellicht doet het dat ook. De situatie is dan wel te vergelijken met "toen", maar de groep die nu aangevallen wordt is mondiger (en beter bewapend) dan de groep die "de vorige keer" aan de beurt was. Maar of dat verschil genoeg is om het tij te keren moeten we afwachten. Bovendien wordt dit zelfde verzet, in welke verschijningsvorm dan ook, verwerpelijk of niet, als hoofdargument aangevoerd om alles dicht en op slot te gooien, de discussie over "de kip of het ei" voeren we later wel een keer. Of nooit.  
Ik was gisteren op een manifestatie in een niet nader te noemen stad, met mensen, al dan niet uitgenodigd, die zich wilden uitspreken over de toestand in de wereld. En ook al kan ik de inzet hier achter alleen maar waarderen, die komt absoluut uit een goed hart, het merendeel van het publiek dat er op af kwam gaf me toch het gevoel dat ik daar alleen stond. Ik zag vrienden, bekenden, mede-actievoerders van vroeger, geestverwanten. Maar ik voelde me er totaal niet op mijn gemak. Misschien ook wel omdat ik me, terwijl ik daar stond, realiseerde dat ik de laatste tijd eigenlijk helemaal niet meer weet waar ik me voor of tegen wil uitspreken. De rest van de mensen wist kennelijk wel precies wat ze daar deden. Iedereen had tenslotte een eigen agenda en reden om daar te zijn. Zoals het een verzameling individualisten betaamd. Ze waren daar om zich uit te spreken tegen haat, voor liefde, voor tolerantie, voor kalmte, voor verbinding, voor de dialoog. Tegen Trump, tegen Wilders, tegen homo-haat, tegen die ene Pegida-spreker die zich naar de microfoon had weten te wurmen op het open podium. Twee uur later had een groot deel van de honderd mensen die daar stonden ruzie met elkaar of was toch wel een beetje teleurgesteld in de sfeer van de middag. Toch niet zo gezellig en eensgezind als ze gehoopt hadden. Net zo verdeeld als de rest van de samenleving. Ik maak geen grapje.
Begrijp me niet verkeerd. Ooit was ik degene met de megafoon. Dit was ooit mijn natuurlijke habitat. Maar nu stond ik voor mijn gevoel toch echt aan de zijlijn me af te vragen wat ik daar deed. Het komt door mij zelf. Ik ben tenslotte degene die het niet meer weet. Ik weet wat ik er van denk. Maar niet wat ik moet voelen. Ik ben kennelijk veranderd. Maar wacht, nee, voordat u minzaam knikt en zucht: dit is geen onderzoek naar mijn kernwaardes, ik ben niet aan het evalueren, ik ben niet opeens beheerst geworden en in staat dingen met voortschrijdend inzicht te benaderen. Ik ben echt serieus gewoon de weg kwijt. En ik ben onredelijk. Ik heb namelijk ook even helemaal geen zin in rationele mensen. Met hun  bloemlezing van goede raad die volgt als ze merken dat je het allemaal niet meer trekt. Dat ik het los moet laten. Dat ik me niet moet laten opfokken. Dat ik niet kwaad en/of verdrietig mag zijn. Dat ik moet volhouden. Dat ik vast moe ben. Dat ik geduldig moet zijn. En dan wat strenger ook: Dat ik kennelijk van mijn overtuiging ben gevallen en me te veel terug trek. Dat ik te cynisch ben geworden. Dat ik nooit vanuit mijn gevoel mag redeneren.
Elke time-out is welkom op dit moment. Muziek, kunst... Vluchtgedrag. Ik merk dat ik vanzelf naar mensen toe trek die net zo in de war en onwennig zijn als ik zelf, of naar diegenen die in staat zijn me af te leiden en mij mee te nemen in hun eigen vlucht, zij het dan virtueel...
Ik moet nog een paar maanden wachten, maar dan ga ik zestien hele dagen naar een land waar ik geen fuck van begrijp, waar ik de taal niet spreek, waar ik het schrift niet eens kan lezen en waar ik dus echt helemaal afgesneden ben van mijn samenleving die op dit moment alleen maar uit mijnenvelden bestaat. Hopelijk kom ik kalmer terug... 
Ik weet dat dit wellicht in de ogen van de rationele gemeenschap om mij heen een erg onvolwassen reactie is. Dat het niet normaal is dat ik "opeens" zo veel last heb van steeds ditzelfde circus met dezelfde nummers, maar wel met elke dag nieuwe clowns. 
Maar als er nog iemand één keer tegen mij zegt dat ik "normaal moet doen, want dan doe ik al gek genoeg", knapt er vast iets in mijn hoofd. Maak u zich geen zorgen. Ik ga vast niet meteen slaan, al doe ik het in mijn hoofd wel een paar keer per dag. Ik ben dan wel geen pacifist, maar ook niet achterlijk...
Nonetheless; my conscience still keeps my demons in check, not the law.

Wednesday, December 28, 2016

Voor altijd 2.

Ik heb eerder mijn gedachten over dit onderwerp geprobeerd op een rijtje te zetten. Maar het was kennelijk niet voldoende want ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Maar wel bijna. Dat ik het wil is duidelijk. Ik weet alleen nog niet 100% zeker wat ik wil, ik dacht dat ik dat wist, welke elementen erin moeten zitten, maar ik ben nu drie jaar verder en het is al weer veranderd, mijn tekening is al een jaar af, maar ook al weer drie keer aangepast, so much voor stelligheid, en vandaar ook mijn voortdurende twijfel.

Ik weet wat ik nu wil, voor 99%, maar wil ik dat over drie jaar nog? Ik weet nog niet definitief waar. Mijn arm, ja, maar boven of beneden en binnenkant of buitenkant?

Voor altijd. Het traject daarvoor mocht voor mij dus altijd best wat ingewikkeld zijn. Het is niets casuals. Ik laat iemand een kunstwerk in opdracht van mij maken. Het is voor mij nog steeds geen mode-artikel, ik zie het nog steeds als een statement. 
Het moet tijdloos zijn, je wisselt het niet even om als je het niet mooi meer vindt. Het is iets permanents, een modificatie van je lichaam. Laat het dan in ieder geval iets zijn waar je echt lang over nagedacht hebt, waar je tijd in moet investeren... 
Dat ik er al één heb (subtiel, simpel, niet meteen zichtbaar als je het niet weet) is gek genoeg toch een impulshandeling geweest. Ik had me altijd voorgenomen dat ik mijn impulsen toch op z'n minst op dat punt moest zien te controleren, maar als het op dat moment voelt als het juiste ding om te doen, denk ik kennelijk niet meer na. Na de vraag wat ik waar wil hebben was het nog maar een verrassend kleine stap naar het laten vastleggen van dat idee in inkt op mijn lichaam. Waarvan acte.

Wat me uiteindelijk het meest fascineert is eigenlijk helemaal niet het wat en waarom. Het is wat ik bedacht terwijl iemand bezig was iets op mijn huid te zetten, met naalden, en wat ik waarschijnlijk vanmiddag weer bedenk als ik daar weer zit om het bij te laten werken. Het is eigenlijk heel onlogisch dat je iemand, die je helemaal niet kent, je vertrouwen schenkt om iets te doen dat, wanneer het mis gaat, niet meer te fixen is. Je moet de controle volledig loslaten en blind het diepe in springen. Vertrouwen op de kunde en vaardigheden van een ander. Lastig als je altijd graag precies weet waar je aan toe bent. Het is te leren heb ik gemerkt.
Maar het echt bizarre, en uiteindelijk waar ik me nog het meest over verwonder, is vooral de overgave. Je geeft een wildvreemde toestemming om je serieus pijn te doen. Het is eigenlijk een heel persoonlijke daad, er gaat een vreemd soort intimiteit van uit. Na afloop loop je weg, het kan volledig anoniem zijn als je dat wil.
Dat laatste zou in mijn geval wel eens het gedeelte kunnen zijn dat verslavend werkt. Meer nog dan fysieke pijn of twijfel over mijn keuzes vrees ik doorgaans de macht die mensen over me kunnen hebben. Ik heb wel wat moed nodig om iemand welke vorm van controle dan ook over mij te geven. En hier geef ik hem gewoon weg. Hier geef ik iemand bewust en uit vrije wil de mogelijkheid om iets te doen waar ik totaal geen invloed op heb. Ik moet het gewoon ondergaan. Die handeling voelt krachtiger dan de meeste interactie die ik ooit ben aangegaan. Dat is pas wonderlijk.
 
 
http://esbmarion.blogspot.nl/2013/03/voor-altijd.html
http://esbmarion.blogspot.nl/2009/06/het-hele-firmament.html

Sunday, December 25, 2016

Wachten...

In vrijwel alle gevallen is wachten op iets zoveel beter dan het moment waarop het moment er is, je er bent of je het hebt...
Maar het wachten op al die dingen heeft in mijn geval wel altijd hetzelfde effect: ze worden voorafgegaan door een ongebreideld gevoel van verlangen. 
Pretentieloos wachten als gevoelstoestand is altijd goed en stelt nooit teleur. De aanloop ergens naar toe is veel interessanter.
Omdat je wacht op iets waar je nog geen waardeoordeel aan hebt verbonden. Ik vindt perrons waar treinen aankomen en vertrekken (of vliegvelden en havens) fijne plekken. Ik houdt van de geur van dingen die nog in een oven zitten. Toen ik klein was vond ik de ingepakte cadeautjes altijd mooier dan de handeling van het uitpakken zelf... 
Omdat de toestand van wachten zo open is. Omdat het nog niet in het verleden ligt. Zoveel ruimte, zoveel mogelijkheden, allemaal in dat wachten. Het is een vorm van zweven, waarin helemaal niets gebeurd. Luchtledig. Het kan een seconde duren, of liefst veel langer. En het is altijd puur. Er zou een mooiere naam voor moeten zijn.

Het is niet het "ver-wachten" waar ik zo blij van wordt. Verwachten is niet hetzelfde als wachten. Verwachtingspatronen, helemaal als ze nogal hooggespannen zijn, zijn over het algemeen een voorbode van teleurstelling. Dat is een druk die zich opbouwt, die alles op spanning zet, en waar vanaf het tijdstip 0 langzaam de lucht uit ontsnapt. Ik heb dat met vrijwel alle dagen die doordrenkt zijn van betekenis. Er zijn dus dingen waar ik op zich graag op wacht, maar alleen dankzij het "wacht-effect", ook als ik van te voren al weet dat wanneer het "eindelijk zover is" het hele gewone dingen of dagen zijn, die vooral vanuit ons collectieve denken iets moeten betekenen, maar waar ik met mijn gevoel gewoon niet zo goed bij kan. Verjaardagen, nationale feestdagen zoals kerstmis, verkiezingen of andere onafwendbare rampen die zich dreigen te voltrekken, een nieuw jaar... Ze veranderen altijd in slappe ballonnen met een piepklein gaatje. Je verwachtte er van alles van, toen je begon af te tellen, maar in plaats van het gevoel dat alles nog mogelijk is, blijf je onvermijdelijk zitten met het gevoel dat het net voorbij is.
Zelfs als een ramp die je denkt te zien aankomen uitblijft, heb je het gevoel dat je uiteindelijk iets wordt onthouden, het is bijna een teleurstelling, hoe verkeerd het ook is. Maar zelfs in die gevallen neemt het wachten erop bijna eufore proporties aan...

Van sommige dingen kun je trouwens ook na het wachten echt heel erg gelukkig worden, en soms weet je dat al van te voren zeker. Soms is de periode ervoor, het moment waarop het zich daadwerkelijk manifesteert en alles wat daarna komt volledig in balans. Zoals het ogenblik dat je voor het eerst of opnieuw in de ogen kijkt van iemand waar je echt met elke vezel in je lichaam op wachtte. Of wanneer je aankomt op een bestemming waarvan je uit ervaring weet dat je niet na geruime tijd het gevoel hebt dat je er wel weer aan toe bent om ergens anders naar toe te gaan... Dan is de rusteloosheid waaruit het wachten bestaat niet alleen een bijna koortsachtige hunkering maar uiteindelijk ook een daadwerkelijk vervulde belofte. 
Het is helemaal niet erg dat deze momenten zeldzaam zijn. Dat maakt ze perfect.


Monday, November 21, 2016

Seven Sisters

Een oude man zit naast me aan het strand en we staren naar de branding. We moeten allebei een beetje grinniken om een man die een paar meter van ons af al een kwartier een denkbeeldige vriend loopt uit te schelden. Een denkbeeldige vriend die het behoorlijk verprutst heeft zo te horen...
Ik zeg "some people are never alone" tegen de man naast me. Hij kijkt me aan, glimlacht voorzichtig, begint te huilen, pakt opeens mijn hand en zegt: "I am however, my wife died two months ago...".
Terwijl het eb wordt praten we over van alles. Over de lelijke gouden koepel van de pier, ons favoriete eten, het leven in het algemeen, zijn en mijn dochter.  Als ik later over de kade terug loop naar de auto draai ik me nog een keer om. In de verte zit hij nog steeds op het bankje. Hij zwaait naar me.
Soms kun je in een uurtje dichterbij iemand komen dan in een heel leven bij de mensen die je elke dag ziet...




 

Wednesday, November 09, 2016

Momentum.

Het Amerikaanse politieke systeem is tweehonderd jaar oud, het conservatisme zit in hun DNA sinds de Founding Fathers dit bedachten en net als de infrastructuur van dat land nooit meer hebben vernieuwd. De kieswet veranderen zal nooit gebeuren, maar ze zullen nu misschien tegen de nadelen van dit niet evenredige systeem aanlopen: dat wil zeggen, vooral de ontevreden kiezers uit het zogenaamde witte proletariaat dan. Morgen worden ze wakker in een "nieuw land", waarin ze merken dat er nog steeds niets voor ze gedaan wordt. De senaat en het congres hadden ook tijdens Obama een meerderheid voor de Republikeinen. Intern verandert er dus niets. Business as usual zal het voorlopig zijn. Het establishment met het geërfde geld, de banken en het militair-industrieel complex kunnen weer opgelucht ademhalen. Ze kunnen allemaal gewoon door gaan met geld verdienen. De zorgwet kan weer in de prullenbak, de wapenwet wordt niet strenger en de rechten van veel mensen blijven onder druk staan. Een stap vooruit, twee terug. Het lijkt wel line-dancing...






We gaan vast niet meteen dood, het licht gaat waarschijnlijk niet meteen uit.
U ziet, ik blijf voorzichtig.
Het populisme heeft echter weer een kabel minder om de boel op het randje te houden en niet in het ravijn te laten donderen. De mensen die zich hierover verheugen en de "President-elect" feliciteren zijn al niet de mensen waar ik mee in een kroeg wil zitten. De verkiezingen in veel landen, ook in maart in Nederland, zullen nog meer beïnvloedt worden door de kleffe en bedompt-warme uitstraling van het o zo lekkere populisme. Momentum. Zij weten als geen ander hoe het werkt. Misschien stappen er nu ongehinderd door kennis en geduld nog meer landen weg van Brussel en zou het zelfs wel eens het einde van de Europese Unie kunnen inluiden als meer mensen van dit kaliber zich op dit continent naar de top schreeuwen. Beloof ze de hemel en geef daarna gewoon de anderen de schuld als het niet lukt. Misschien moet eerst alles goed naar de klote voordat het weer wat beter kan gaan. Het begin is er...

Wednesday, September 07, 2016

Vertrouw.

Ik wordt steeds stiller. Als iets me pijn doet gebeurt dat in stilte. In mijn hoofd heb dan ik al verschillende keren hard uitgehaald, maar ik kom langzaam in een fase waarin ik mijn energie en aandacht liever aan zaken besteed die me opbouwen in plaats van afbreken. Ik heb maar één leven...
Om te leven werk ik ook. Niet verschrikkelijk veel. Ik wordt door meer ambitieuze vrienden vaak een beetje meewarig toe geglimlacht omdat ik maar niet wil begrijpen dat het doel van het leven is om er alles uit te halen wat er in zit... Dat zij dit vaak vervolgens doen aan de hand van een lat die zij daar ook niet hebben neergelegd lijkt ze te ontgaan. Ik werk om te leven. Niet andersom. En elk werk is nobel als het dient om de rekeningen te betalen en te zorgen dat je jezelf en je dierbaren kunt voeden.
Dus ik drentel een beetje door mijn loopbaan en mijn onvermijdelijke verplichtingen. Ik werk gelukkig met mensen, dat vind ik wel fijn, omdat ik in de meeste mensen ook altijd wel een vonk zie die me aanspreekt. Dat werk doe ik meestal redelijk autonoom. Ik ken namelijk mijn werk. Ik weet hoe ik het moet doen.
Ik kom wellicht een beetje simpel over als ik zeg dat ik mezelf elke morgen voorhoud dat ik alleen maar aan mezelf verplicht ben om een beetje gelukkig te zijn, wat al een hele uitdaging blijkt te zijn omdat een groot deel van de rest van de mensen op deze planeet toch wel erg hard zijn best aan het doen is om de boel naar de ratsmodee te helpen. En daarbij met het nodige eelt op de ellebogen geen bezwaar heeft om anderen even aan de kant te duwen. Er is altijd meer macht of geld te vinden om de hoek. Alsof je het mee kunt nemen als je voor de laatste keer je ogen dicht doet...

Mijn wereld, en misschien ook de uwe, wordt bevolkt door grijze hoofden van net iets te uitgezakte mannen, soms vrouwen, die er van overtuigd zijn dat zij de wereld besturen.
En wellicht is het in de praktijk ook zo dat ik daar inderdaad de gevolgen van ondervind op dagelijkse basis. Ik ben niet naïef. Zij zijn de mensen die wetten en protocollen opstellen. Die bepalen waar ik voor moet betalen en waar ik geld voor krijg. Wat de verkeersregels zijn in de grote-mensen-wereld. En omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om op bepaalde momenten in beweging te komen in plaats van elkaar voortdurend met veel geweld onderuit te beuken, speel ik dit spelletje meestal mee. In mijn hoofd zie ik echter alleen de mensen die mij ook zien, op kleine schaal, en we doen gezamenlijk gewoon wat er moet gebeuren. We zorgen voor elkaar. Ik heb al heel lang geleden een manier gevonden om diegenen die in mijn directe omgeving een bestuurder denken te zijn weg te filteren. Die paar grijze hoofden die over mijn hoofd heen naar elkaar roeptoeteren hoe ze het geregeld willen hebben kun je meer dan 70% van de tijd negeren, zo heb ik gemerkt. Als ze jou niet zien of horen, omdat ze hun hoofd in hun eigen achterste of van iemand die nog een treetje hoger staat hebben, besta je namelijk niet. En eigenlijk vind ik dat ideaal. Soms komen deze mensen veel te dichtbij. Dan stellen ze zich voor de achtste keer aan mij voor, omdat ze al zeven keer vergeten zijn dat ik in hun beleving voor ze werk. 

Ik heb het geluk om van mijn werk te houden. Ok. Meestal dan. Een stel grijze hoofden is daar aan op dit moment behoorlijk aan het zagen. De plek waar ik werk is in hun ogen te duur.
Dat komt niet door ons. Wij zijn pioniers die geleerd hebben met de kleinste middelen te werken. Toch vinden zij dat zij het allemaal veel efficiënter en goedkoper kan. Vooralsnog zijn ze niet verder gekomen dan een plan waarin ze helemaal niets doen. Dat kost ook niets.
Dat doen ze vanuit een megalomaan grote constructie met bijbehorend gebouw, want "dat heurt zo"... Er zijn een heleboel mensen die betaald worden voor het werk dat wij eigenlijk doen, zoals overal. Het zijn dezelfde mensen die de latten neerleggen waar iedereen overheen probeert te komen "omdat je tenslotte alles uit je leven moet halen wat er in zit"... Ik schakel steeds vaker mijn hersenen uit wanneer iemand een zin begint met de woorden: Overigens ben ik van mening dat...Meestal is dat het teken dat de inhoud van het gezegde misschien van te voren in het hoofd al verschillende keren geoefend is en in de oren van diegene die van plan is het hardop uit te spreken prima klinkt. Maar over het algemeen is wat er dan ook voor anderen hoorbaar uitkomt toch gebakken lucht zonder inhoud. Zo hoorde ik gisteren nog over iemand die "overigens van mening was dat die hardnekkige club nu eindelijk eens wegbezuinigd moet worden". Die "club" is waar ik werk. Op de vraag waar dit inhoudelijk op gebaseerd was had hij naar verluid geantwoord: "Omdat ik eigenlijk helemaal niet weet wat ze doen. Ik had er ook nog nooit van gehoord....". Voor zo iemand werk ik dus. Iemand die mij helemaal niet kent. Zo iemand "bestuurd" mij.
Als je me vraagt voor wie ik echt werk, is het antwoord verrassend simpel. Voor de mensen die met mij werken.
Heel soms, deze week mogen we ons daar weer op verheugen, komt er zo'n grijs hoofd op mijn werk langs, om te vertellen hoe hij het wil hebben. Om vervolgens weer voor lange tijd "iets echt belangrijks" te gaan doen, waardoor ik vanzelf weer van zijn radar zal verdwijnen. En als je lang genoeg wacht, in dit werk, verandert er zo veel dat je uiteindelijk weer aan een herkenbaar beginpunt staat. Uiteindelijk zijn er een heleboel dingen die al eeuwen op dezelfde manier gaan omdat we nu eenmaal mensen zijn en veel van die dingen gewoon in ons DNA zitten.
Onze driften, onze capaciteiten, onze angsten. Zij sturen het wezenlijke aan. Voor wie het wil horen en zien. Onverstoorbaar en onaantastbaar doorgaan met wat we denken te moeten doen.
Ik vertrouw daar voorlopig maar op.

Monday, July 18, 2016

Thuis?

Het is misschien niet eens de belangrijkste vraag die een mens kan beheersen, maar toch op z'n minst op dit moment in ieder geval mij even...
Want je hebt ook nog de zin van dit alles, maar dat is dan meteen weer een beetje veel. Dus maakt mijn hoofd meestal deelvragen. Zoals wat is liefde? Waarom kun je nooit met open ogen niesen? En de dood, waar slaat dat verdomme op?  Ik zei niet dat het gemakkelijke deelvragen waren...
Maar nu thuis. Waar is thuis? Wat is thuis? Wat is thuiskomen behalve een werkwoord?

Is thuis waar het meeste van mijn spullen ligt?
Waar de mensen zijn waarvan je houdt?
Waar je ook prima alleen kunt zijn omdat je verliefd bent op hoe die plek je laat zijn....? Er zijn ondertussen veel meer vormen van thuiskomen dan ik dacht. Thuis is kennelijk in mezelf en kan overal zijn.
En het duurt volgens mij best lang om dat te beseffen omdat we die reis ook veel harder nodig hebben dan het doel... 

Sunday, June 26, 2016

Oops...

Dat was nu ook weer niet de bedoeling. De bedoeling was dat iedereen het een leuk grapje vond. En zou gaan applaudisseren. Het zelfs een beetje schattig zou vinden, een vorm van folklore, lekker excentriek. Of gewoon eventjes zou schrikken van de dikke vinger die je tegenwoordig overal en altijd mag geven (want dat recht heb je) en dat we daarna weer over zouden gaan tot de orde van de dag. Ze wilden alleen maar aangeven dat ze willen dat het weer zoals vroeger is, het was nostalgie: "gewoon gezellig, een bakkie pleur met een kano (tea with a biscuit) en overzichtelijke avondjournaals, toen nog niemand het over vergrijzing had....".
Want het ging voor velen helemaal niet over lidmaatschap van de Europese Unie. De bedoeling was toch alleen maar dat al die bruine en niet-binnenlandse mensen weg gaan uit je eigen land. 
Geen enkel referendum gaat op dit moment over iets anders dan dat je je eigen regering een stel klootzakken vind. Het maakt niet uit wat het onderwerp is, de kiezers denken : "bla bla bla, eikel, je doet toch wat je wilt en ik wil gewoon dat je optieft...", en volgt daarna een populist die hetzelfde roept. Het gaat niet over de Oekraine, of over een Brexit, of over een handelsverdrag. Veel mensen zijn het kennelijk beu dat de overheid alleen maar naar ze luistert als het de overheid uitkomt. Dus gedraagt het electoraat zich als een obstinate kleuter, zegt: "Ik vind jou niet leuk!", en knalt de deur dicht. Is dat dom? Ja, voor een deel.  De campagne van het LEAVE-kamp grossierde in foto's van migranten met daaronder in rode letters LEAVE, dus veel mensen dachten dat als ze LEAVE aankruisten die mensen allemaal weer terug naar huis zouden gaan in plaats van dat je zelf vertrekt uit Europa en de landen waar je met pensioen had willen gaan... 
Nationalistische roeptoeteraars die nu in andere landen voor een eigen vertrek pleiten, roepen natuurlijk niet dat ze alleen maar premier willen worden op de goedkoopste manier, namelijk door een gesubsidieerde referendum-campagne te voeren (eentje die je niet zelf hoeft te betalen uit je eigen partijkas, dus lekker goedkoop). Ze roepen wel wat over vrijheid en souvereiniteit (alsof we niet al in vrije landen wonen), spelen in op de onderbuikgevoelens van een murw gepreekte en totaal verdeelde samenleving en "hey presto!" : een nieuwe realiteit.
Hou ze dom, maak ze bang en kleed ze daarna uit. 
Populisten profiteren van de arrogantie van de zittende muppets, die zelf denken dat het allemaal niet zo'n vaart loopt en die zich lelijk vergissen in hoe groot de kloof tussen henzelf en hun kiezers is. Ze hebben daarom ook geen plan. Waarom zou je een plan maken voor de uitslag van zo'n volksraadpleging? Het volk doet toch wel wat je verwacht, "Oh, sh*t, ehm, deze keer niet, f*ck, dit hadden we niet zo bedacht, ehm, tja, goh, oops...".
Niet erg welbespraakt. "Oops".
Maar het is wat de proteststemmers denken, want een groot deel heeft al weer spijt van de ruzie en wil toch liever weer terug naar hoe het was, ze hadden het niet zo hard bedoeld, kunnen we er niet nog eens over praten, "wil je een biertje?...Kom, doe niet zo flauw, het was niet zo gemeend...".
En het is wat de overheden denken, want ze hadden zichzelf eigenlijk machtiger en onaantastbaarder gedacht dan ze in werkelijkheid waren, dat was een beetje dom, een foutje...en ze zijn, ook een beetje suf, vergeten een plan-B te maken.
Maar als er één zekerheid te filteren valt uit dit soort scenarios, dan is het dat populisten de samenleving overal veel geld kosten. Geld dat veel nuttiger besteed kan worden dan aan deze Feesten van de Democratie. Populisten roeren veel te hard in een bak met borrelende emoties, dat geeft altijd heel veel rommel. Er moet door deze "nieuwe politiek" steeds opeens van alles ad-hoc geregeld worden, dat kost geld. Aan de leugens die ze vertellen, over geld dat er helemaal niet is dat helemaal niet wordt uitgegeven of wordt uitgegeven aan iets dat helemaal niet bestaat, hangt ook een duur prijskaartje. Vervolgens kost het weer veel geld om de verkeerde beslissingen (want heel veel spijtoptanten) terug te draaien. Jaren verder en niets opgeschoten. Een stap vooruit, twee terug.
Schaf het populisme bij wet als politieke stroming af, laat een referendum alleen plaats vinden als driekwart van een bevolking daadwerkelijk zijn handtekening eronder wil zetten en steek je energie in het verbinden van mensen in plaats van ze te verdelen en te heersen. 
En kom nooit meer voor me staan met de mededeling: "Oops"...


Friday, June 03, 2016

Gevallen...

Ik ben ooit als een blok gevallen. Niet voor iemand. Maar voor ergens... 
Met gesloten ogen kan ik het steeds helemaal terughalen. Ik weet hoe het daar ruikt, in het najaar naar zeewier, in de zomer naar de bloeiende hei die zich van de kust uitstrekt naar de steden ver in het binnenland. Ik weet welke geluiden er om me heen worden gemaakt door mensen, dingen, vogels... Ik weet precies wanneer het daar eb en vloed wordt, hoe het licht valt op verschillende uren, waar de wind vandaan komt als het warmer wordt,  of als er sneeuw in de lucht zit... Ik ben daar meer ik dan ergens anders, ik hoor mezelf denken, door alle indrukken heen.  Ik ben daar opener, lichter, alsof er minder zwaartekracht is, omdat er minder vaste routines en structuren zijn die me thuis op de rails houden, met mijn voeten op de grond.  Ik denk daar veel minder na over mijn keuzes en waar ze me gebracht hebben, ik kan er elke dag opnieuw beginnen... Het is er compleet, alles lijkt altijd te kloppen.
Het enige dat er ontbreekt zijn de mensen waar ik ook van houd die daar niet zijn, omdat ze ergens anders, hier, hun wortels en hun bestaan hebben, en van wiens leven ik ook een deel uitmaak. Maar zelfs als ik daar dat verlangen naar hen hier voel, is dat een welkom gevoel, als een goede vriend die even langskomt. Daar is alles wat ik voel welkom, omdat ik daar opga in alles wat op me afkomt... 


Als ik daar gewoon zou blijven, werken kan ik immers overal, dan zou ik het kwijtraken. 
De plek is daarvoor teveel mijn haven. Zou ik daar mijn dagelijkse leven gaan slijten zou ik mij zelf toestaan het gewoon te gaan vinden. 
Ik wil daarnaast niet altijd weg van hier. Hier klopt de wereld ook vaak. Misschien ooit, als hier alles veranderd is en er geen reden meer is om hier te blijven, ga ik. En als er wat mensen mee willen gaan met mij. Ik ken er gelukkig een paar...
Maar voorlopig niet. Voorlopig koester ik het verlangen naar daar. Als naar iemand die ik altijd mis, die mij altijd vast blijft houden, waar ik steeds een beroep op mag doen als het nodig is. Als ik lucht nodig heb. Als ik mijn hoofd leeg wil maken. Als ik van alles los wil laten. Als ik me hier toch alleen voel tussen alle anderen omdat ik mezelf vaker kwijt raak. 

Heimwee werkt twee kanten op. Het splitst me voortdurend, alsof ik op twee plekken leef. Op de ene plek houd ik van diegenen die van mij houden, op de andere plek van mezelf. Dat is verliefdheid. Een gevoel dat ik bovendien niet wil delen. Het is te puur. En het is van mij.



Monday, May 16, 2016

Amai...

Later als ik groot ben (over een jaar, misschien twee) moet ik een beslissing nemen over wat ik kan/wil gaan doen met de rest van mijn leven. Geen gemakkelijke taak. Ik ben van de generatie X. Een getergde generatie volgens de deskundigen. Het is dát of ik bevind me in een midlife-crisis. Of een combinatie van allebei!  Als ik namelijk de gecombineerde symptomen van de laatste optie bekijk is het best zorgelijk. Het varieert allemaal van onvolwassen gedrag tot een extreme fascinatie voor spiritualiteit en de neiging het heil te zoeken bij sektes. Die laatste is gelukkig niet aan de orde. 
Ik lees nu al de hele avond van alles over die generatie X, die ook wel de verloren generatie wordt genoemd. Misschien kan ik het ooit nog gebruiken, misschien geeft het richting aan de brei in mijn hoofd. Wellicht levert het ook alleen maar vragen op. Er zijn hele studies naar verricht. En die leveren uiteraard een paar mooie open deuren op. Je mag niet generaliseren, maar er blijken een aantal kenmerken te hangen aan mensen die tot deze groep behoren.
Generatie X-mensen nemen, om maar iets te noemen, kennelijk veel ondoordachte beslissingen die het leven ingrijpend en niet altijd in positieve zin kunnen veranderen.
Een onhandig kenmerk, beroerde timing ook gezien de aanhef van dit stuk...
Volgens de mensen die ervoor geleerd hebben is het gewoon vanuit de geschiedenis te verklaren: generatie X-adepten groeiden op in de jaren tachtig en hadden naar verluidt moeite om hun eigen identiteit te vinden. Ik noemde mezelf altijd een laatbloeier maar dat blijkt toch echt iets heel anders te zijn. De generatie X had volgens historici moeite met het verwerven van een maatschappelijke positie en het waarmaken van hun status,  omdat ze  in een welvarende en materialistische tijd opgegroeid zijn én tijdens een korte maar hevige crisis. In mijn geval komt daar ook nog eens opgroeien in de Oostelijke Mijnstreek bij, dus tel uit je winst. Daar wordt je op z'n minst een klein beetje raar van.
En voordat u gaat grinniken en zich gelukkig prijst dat u in een betere generatie zit: er zijn ongeveer negen van die levens-fases in een menselijk leven, bij iedereen. En ze kunnen zich allemaal in een crisis transformeren, dus iemand bevind zich altijd wel in ééntje daarvan. De generatie Y bijvoorbeeld bevindt zich nu massaal in de "quarterlife-fase", en ja die bestaat echt! Deze heeft ook nog eens grofweg dezelfde symptomen, want is toch echt potentieel een heuse identiteitscrisis die voortkomt uit onduidelijkheid over wie je bent en wat je wilt in je leven, gepaard met onzekerheid, teleurstelling, eenzaamheid, keuzestress en depressies, zij het dan allemaal gebaseerd op totaal andere oorzaken, maar het is maar dat u het weet...
De X-generatie demonstreert vaak de behoefte om zich af te zonderen van anderen of juist een ander soort vrienden op te zoeken. Ze zoeken vaker toevlucht tot alcohol en pillen om een gevoel van zinloosheid te verdrijven. Tot daar aan toe had ik dus nog niets gelezen wat me echt grote zorgen baarde of verbaasde.
Dus lees ik de hele samenvatting van het onderzoek en het laatste wat ze beweren is dat X-mensen ook vaak de wil voelen om te ontsnappen aan monotonie, leegte en sleur. Ze willen plotseling een verre reis maken...  
Ho.
Stop.
Het staat er echt!
Amai...in de roos. Ik droom over Hokaido, Shibuya, Harajuku... Treinen die door metershoge sneeuw ploegen. Een andere sterrenhemel.
Informatief is het heus wel maar ook een beetje verwarrend. Want na alles wat ik nu gelezen heb weet ik niet in welke van de negen levensfases ik nu zit. Of ik een vervroegde midlife-crisis of een hele late quarterlife-crisis heb, of ik nu een X, een Y, of toch een voorspelbaar gewone laatbloeier ben. Of gewoon meer moet slapen...
Ik zoek het morgen allemaal wel uit. Of overmorgen...

Tuesday, May 03, 2016

Historisch besef.

We are walking a tight rope here... 
Stel nooit voor om samen met andere landen (lees voormalige vijanden) alle slachtoffers van oorlogen overal te herdenken. Stel nooit voor om herdenkingen af te schaffen omdat het allemaal al zo lang geleden is. Stel nooit voor om tradities te veranderen vanuit wisselende of persoonlijke perspectieven. 
Het is wat de gek ervoor geeft, historisch besef...
Heb je het nodig om het heden te begrijpen? Heb je het nodig louter om jezelf een beschaafd mens te voelen? Heb je het nodig om je onderdeel te voelen van een groter geheel? Kom in ieder geval niet aan eender welke dodenherdenking. Je trekt een beerput open die je nooit meer dicht krijgt. Nationalisten, globalisten, traditionalisten, zelfverklaarde martelaren; iedereen valt over elkaar heen als je iets toe voegt aan een verhaal dat van generatie op generatie als een mantra door wordt gegeven. Alsof het herdenken van de ene groep slachtoffers een meetbare waarde heeft tegenover het wijzen op het leed van een andere groep slachtoffers. Wie niet voor ons is, is tegen ons, en wij hebben altijd gelijk, want wij voelen het allemaal harder en vaker dan de anderen. En wij worden nooit begrepen. Door niemand. Deze reactie kun je onder elke identiteit schuiven. In elk tijdsbeeld.   
Waar we een keer mee op mogen houden is om alles steeds opnieuw op onszelf te betrekken.
Historisch besef zou ons moeten leren dat alles altijd de rest aanraakt, overal, en toch op zichzelf kan staan...

Stadsnomaden.

Life laboratory, playground, perpetuum mobile...
Alles stroomt altijd verder.
Het komt allemaal goed.