We zijn er!

Sinds drie dagen zijn we echt over...alles staat nog in dozen, maar nu op plek B in plaats van op plek A.
Internet is nog steeds een heel gedoe en we kunnen alweer helemaal niets vinden.
Alleen wat onbenullige dingen die we nu nog niet missen slingeren nog rond in ons oude huis.
We hebben nu twee huizen, dat klinkt sjieker dan het is...
Er moet nog het een en ander gebeuren, maar we beginnen nu eindelijk een "manana-houding" te krijgen na twee weken als een bezetene doorwerken.
Ik heb heel even een fase gehad dat hier nog niks was en ik daarachter "thuis" noemde...
Nu kan ik me bijna niet eens meer voorstellen dat ik daar ooit heb geleefd.
Mijn kinderen zijn in dat huis geboren, het is 11 jaar ons "thuis" geweest.
Maar nu is het leeg en koud en kaal...
En de belofte die het toen in zich had is niet meer er aan af te zien.
Dit huis, aan de overkant, is nu thuis...dit is nu plek A.
Het is hier warm en het begint te leven.
Nieuwe rituelen beginnen zich te vormen.
Nieuwe plekken waar ik het liefst zit.
Mijn agenda neer leg.
Mijn tas neer gooi als ik thuis kom.
De hond gaat liggen als we weg zijn.
Ik begin langzaam weer tot mezelf te komen.

Oh man....

...wat is inbellen laaaaangzaaaaaam...
Mijn computer klinkt als een ouderwetse handaangedreven koffiemolen en het duurt zes keer zo lang om ergens te komen.
Maar ik log toch maar even (nou ja, "even"...) in om te laten weten dat ik voorlopig niet of nauwelijks on line zal zijn.
Onze ADSL-router is overleden, mijn modum is ziek, mijn voeding ligt er al weken uit.
Tot zover de blog en e-mail-ellende.
Ik kan hier binnen helemaal niets meer vinden, de wc is lek (natte sokken...) en de geyser is weer eens stuk...
Dit huis en alles wat er in staat valt dus ook nog eens letterlijk onder onze voeten uit elkaar.
We gaan niets te vroeg weg.
All the best in 2006 voor een ieder dus alvast...alle goeds en meer en tot gauw!

Belachelijk....

Ik kan helemaal niet mediteren.

Dat kan dus even duren...

We zitten nu tussen de half ingepakte verhuisdozen en vloerplanken en ondervloerdelen en bussen voorstrijk...
De spanning knalt door mijn hoofd.
De deadline die we hebben gesteld voor de verhuisdatum dreigt al naar achteren verzet te worden.
Toevallig heb ik op mijn werk de twee drukste weken van het jaar in het verschiet.
Als onze relatie dit overleeft kunnen we met recht stellen dat de basis wel goed moet zijn.
En we moeten de sleutel nog in ontvangst nemen.
Het zit qua planning allemaal krap op elkaar.

Er schijnt ook nog zoiets als een "paar christelijke feestdagen" door heen te fietsen.
Om heel eerlijk te zijn heb ik er nu mijn hoofd even niet naar staan als de familie vraagt "wat we doen" en wat de kinderen voor cadeautjes willen hebben.
De eerste kerstkaarten beginnen ook al weer binnen te stromen.
Ik vrees dat de mensen het zullen moeten stellen met een verhuisbericht als antwoord.
Een goed excuus om niet nog een kilo "thema-papier" rond te sturen is het dan weer wel.
Het is ook verbazingwekkend om er achter te komen hoeveel mensen heel graag een adreswijziging van ons willen ontvangen.
Sommigen zijn hier nog nooit in huis geweest, maar willen wel een kaartje en dag komen zeggen...
Het meest schokkend is misschien wel mijn eigen, irrationele, verzet tegen dit alles.
Ik zit om me heen te kijken en vraag me opeens af waarom ik eigenlijk niet gewoon blijf.
Waarom was ik nu ook alweer op dit idee gekomen.
Kan ik niet gewoon een maand naar Cornwall ofzo?
Als ik dan terugkom zie ik wel wat ik nog kan bijdragen aan de inrichting.
Alles in mij ontkent dat over een paar dagen de kamers steeds kaler en leger zullen worden.
Dat er eerst een ongelooflijke chaos, opzettelijk gecreeerd en dus geheel tegen mijn natuur in, zal ontstaan op wel zeer korte termijn.
Van waaruit dan een helder woonconcept, een compacte en overzichtelijke inrichting moet ontstaan waarin we nooit meer rommel maken en alles steeds te vinden is.
En om het ontheemde gevoel compleet te maken zal ik ook nog een paar weken niet kunnen klagen tegen eventuele lezers over dit alles.
We zullen namelijk pas half januari 2006 over internet kunnen beschikken in het nieuwe huis...

Zit!

Kent u ze al?
De interactieve virtuele huisdieren?
Geen Tamagotchi...dat waren eigenlijk maar suffe dingen.
Nee, dit is de gepimpte versie van het computerhuisdier, het "paradepuppie" van Nintendo.
De onze heet (door lief bedacht wil ik benadrukken!) Truus.

Waar de Tamagotchi hoogstens om niet te sterven naar de creche werd gebracht, want niet op tijd voeren betekende re-setten, kan de nieuwe generatie veel meer!
Kunstjes leren, in bad doen, virtueel bellen blazen door op je DS te blazen en roepen naar het beestje is nog maar het begin.
Een huis kopen en inrichten voor Truus kan ook.
Zo, daar had ik niet van terug.
Als ik al gestoord wordt van de eeuwige ruzies overdag over wie er op de game-cube mag, of het eeuwige wapengekletter achter me als mijn lief op deze laptop aan zijn spelletje verder gaat, dan gaat het nu naar een nog hoger level.
Ik wordt namelijk echt gaar (en onze hond trouwens ook) van het geoefen met dat beest om alles te onthouden.
Dat gaat door het constant "zit!, liggen!, braaf!" roepen tegen een klein schermpje.
Pfff.
De DS mag van mij als eerste in de verhuisdoos...