2 nachtjes slapen.

En dan zijn we hier!
Geen zeikerige bedrijfsleiders in supermarkten waar ze alleen maar sh*t verkopen.
Geen werkwijzers en onwillige spijbelaars.
Geen heen en weer ge-ren naar verplichte nummers.
Helemaal niets te beleven.
Bye bye!

Tiran.

Woensdagmiddag, in een prijs-vecht-supermarkt in de buurt van mijn werk.
Ik zoek een product en vraag aan een meneer in een witte jas of het misschien ligt in de doos waar hij mee bezig is.
Hij zegt "nee", maar op de doos staat van wel.
Ik kijk voor de zekerheid toch even en jawel hoor, het product is aanwezig.
Ik lees het etiket (want mijn dierbaren eten een aantal dingen niet) en ondertussen duwt de meneer me weg (!), terwijl ik nog snel even een tweede exemplaar uit de doos graai.
Ik kijk de man een keer onderzoekend aan en probeer weer bij de doos te komen, want we zijn met vier thuis.
De meneer gooit terwijl ik bezig ben een nieuwe dichte doos op mijn handen en duwt me weer aan de kant.
Zie ik niet dat hij daar bezig is?
Ik antwoord iets in de trant van "nou ja zeg...".
Waarop hij vraagt "moet je nog meer hebben dan?".
Perplex zeg ik "uiteindelijk vier graag...", en vang de mij toegeworpen pizza's op.
Ik tel tot vijf en vraag hem of hij altijd zo lomp met klanten omgaat.
Het verbluffende antwoord is "liever lomp dan langzaam...".
Ik echo het antwoord en druip af.
Tien seconden lang.
Want ik merk dat ik uitgelachen wordt.
Door een tweetal jongere vakkenvullers in blauwe jassen.
Ik vraag of hun collega altijd zo met klanten omgaat en zij zeggen "alles went"...
Lafaards!, ze verkneukelen zich over het feit dat zij nu eens niet deze lading over zich heen kregen.
Deze onschuldige klant kreeg de volle laag van de onbeschofte hork in de witte jas.
En ik ondertussen aan mijn kinderen uitleggen dat ik ook niet weet waarom die meneer zo boos was op ons.
Ik vraag aan een andere klant (die al even laf en opgelucht nog even meldt dat hij tegen haar altijd even vriendelijk is) wie de bedrijfsleider is, omdat ik dit dus echt niet zomaar wil laten voorbij gaan.
Drie keer raden wie de bedrijfsleider is.
Daar sta ik met de helft van mijn helaas broodnodige, want geen tijd meer, boodschappen bij de kassa.
Een jonge man komt op me af en troost me.
"Jij hebt echt niets verkeerd gezegd, ik was erbij, die man is alleen maar gefrustreerd over zijn baan...".
Buiten leg ik mijn kinderen uit dat deze meneer een 'wanna-be-dokter' is, getuige zijn smetteloos witte jas, maar hij heeft gewoon niet hard genoeg zijn best gedaan op school en nu heeft hij dus werk dat hij helemaal niet leuk vind.
En daar liet ik het in pedagogisch opzicht maar bij.

Luxe.

Luxe heeft voor mij zelf meer met mijn gemakzucht te maken dan met bezit.
Luxe is meer mijn gedrag dan mijn buitenkant.
Goed voedsel.
Warmte.
De take-away-thuisbezorgdienst van de chinees.
Korte afstanden van A naar B.
Over drie weken, en u mag mij geloven want ik tel de dagen, gaat de nieuwe school van de kinderen open.
Dan horen we de bel en trekken mijn kinderen hun jas aan en rollen nog op tijd de klas in...
Dat is luxe.
Het hoeft niet te glanzen.
Bling interesseert me geen zier.
Goud vind ik doorgaans gewoon lelijk en koud.
Achter de schittering van diamanten zie ik alleen de pijn van die mensen die het spul uit de grond halen.
Dure spullen gaan ook gewoon stuk.
Maar een extra kwartier in de ochtend om je aan te kleden, dus minder gestress om op tijd te komen...
Now you're talking.
Totdat we na een week of twee een kwartier later op gaan staan.
Maar goed, het gaat om het idee.

Marmot.

Ok, ik ben niet echt meer een jonge blom.
Ik moet daar misschien ook maar eens aan gaan geloven.
Maar dat een verkoudheid tegenwoordig bijna drie weken blijft hangen is me te gortig.
Ik heb echter geen tijd meer om het nog verder uit te zieken.
Al mijn werk schiet tegelijkertijd niet op, op deze manier.
Daar komen dus die bekende cirkeltjes vandaan waar mensen het steeds over hebben.
Ik voel me net een uitgeputte marmot.

Niet omdat ik dan lekker een winterslaap zou kunnen houden.
Om alleen in de nacht even naar de koelkast te scharrelen om een hapje te eten.
Nee, was het maar waar.
Ik ben zo'n marmot in een looprad.
En als ik dan duizelig uit dat rad val, zie ik opeens iets waarin ik me probeer vast te bijten.
En dat blijkt dan mijn (zeer korte) staartje te zijn, maar tegen de tijd dat ik dat in de gaten heb, ben ik al uren bezig dat stomme ding na te jagen, steeds harder omdat tegelijkertijd ook iemand achter mij aan lijkt te zitten....
Rennen!

Are you climbing that ladder?
They told you all about that ladder.
Climb that ladder and find that salvation!
Sure is a hard climb I bet.
Arms getting tired?
Sure is a long ladder.
Faith, is that the word they used ?
Hope?
I've been watching you from a long ways off.
You're not climbing on any ladder.
You're running on a treadmill. Henry Rollins.

Non-issue.

Heeft u zich ook wel eens afgevraagd wat er gebeurt met mensen die van hun geloof vallen?
Dat is kennelijk niet fraai.
Nonstop.