Vooruitkijken.

Desnoods stukken overslaan.
Ik wil nog niet denken aan de dag dat ik me weer moet melden.
Wel aan dingen die we alvast gepland hebben.
London in september.
Schotland in oktober.
Er is geboekt.
Ik kan me niet concentreren, ik kan me niet tot werken zetten.
Maar ik krijg op z'n minst prettige kriebels in mijn maag als ik denk aan de dingen tussen de verplichte nummers in.
Ondertussen vraag ik me, in plaats van te denken aan de volgende cursus, liever af wat er nu met de toren van Pisa moet gebeuren, en hoe ze die 'recht' (crooked is the new straight...) houden.

En wanneer en waardoor de toren nu precies is gaan hellen.
En waarom ze er driehonderd jaar over hebben gedaan om op de al hellende toren steeds nieuwe verdiepingen bij te bouwen.
Waarom ze niet helemaal stoppen met bouwen als oorlogen te duur werden en net iets te lang duurden.
Als het wapenstilstand is kijkt men kennelijk om zich heen en denkt; "Oja, we waren nog iets aan het bouwen, dat is waar ook...".
En waarom ze er eigenlijk lak aan hadden dat zo'n scheef gevaarte tijdens het bouwen elk moment kon omvallen.
Dat snap ik niet aan mensen en torens.
Dat houdt me bezig.
Alles liever dan de rest.

Stuck...

between a rock and a hard place...
Junks die zo hard mogelijk achter elkaar een berg op fietsen.
Reality-tv waar mensen elkaar aanranden en uitschelden.
Mijn opdracht die ik twee maanden geleden had willen opsturen...
Stop!
Uit die computer!
Wat begint met een onschuldige poging mijn email te checken eindigt met het begin van een voorzichtig opborrelende onrust dat ik iets moet doen.
Iets.
Ik wil die zin niet afmaken.
Uit.

Ook niet aftellen.

Ik mag van mezelf nog minstens een week niet constructief mijn brein gebruiken.
Nog zeven dagen.
Nog zeven nachten vooral.
Slapen gaat niet daverend.
Nadenken over werkwijzers, toetsmethodes, het geven van een nieuw vak waar ik nog voor aan het studeren ben, de stukken en lessen die ik nog moet schrijven en voorbereiden, de aangekondigde vergaderingen, de discussies die zoals elk f*ck*ing jaar weer terug op de agenda gaan komen, de introductie, de aanstaande fusie waar ik officieel niets over weet, omdat het officieel allemaal nog niet rond is, het contract dat ik eindelijk heb maar waar ik nog steeds geen handtekening onder heb willen zetten...met mijn hakken in het zand.
Dat alles helpt helemaal niet als ik wil slapen.
Jammer.
Ik zou ondertussen zo onthecht willen zijn dat al die dingen dat juist wel deden, de slaap verwekken.
Ga ik ooit nog aan werken.
Ik moet eerst stoppen met aftellen tot het circus weer gaat draaien in mijn kop en om me heen.
Want alleen al daarvan krijg ik een knoop in mijn maag.
En mijn frons komt terug.
Met twee van die opwaartse streepjes boven mijn neus.
Mijn ogen knijpen tot streepjes samen.
Mijn gezicht staast dan op zwaar weer.
Alsof ik net mijn kleine teen keihard heb gestoten aan die groene stoel die altijd net in de weg staat, en ik tegelijkertijd iets heel erg smerigs ruik...
Niet doen dus.
Gewoon nog steeds niet denken.
Hoogstens vooruitkijken naar de herfst, als we willen oversteken naar het Noorden van Engeland.
Life spins by that fast.

No Means No !

klik voor groter
Wat een geluk dat die band zo graag en vaak in Europa tourt!
Deze keer was voor ons speciaal, want de kinderen hadden hun vuurdoop!
Aangezien het deze keer eens geen cluboptredens waren , maar twee festivals, konden ze er eindelijk een keer bij zijn.
En ze hadden de tijd van hun leven!
Ze kegen een kadootje van Tom, ze mochten laat (heel laat) mee naar het concert in Nijmegen, ze hebben gedanst, gezongen en onze jongste kon ik nog net op tijd uit de 'pit' trekken toen hij zijn vader achterna huppelde tijdens "Dark Ages"!.
Ik ben volgens mij een tamelijk onbezonnen moeder als het op dit soort dingen aankomt.
Ook al kijkt onze directe vriendenkring nergens meer van op.
Als ik vroeger met mijn ouders naar muziek ging kijken, waren dat playbackende, zwaar opgemaakte theemutsen (mannelijk/vrouwelijk).
Ik heb me toen al voorgenomen dat ik daar mijn eventuele kinderen later nooit aan zou blootstellen.
In plaats daarvan staan ze midden in de nacht in een 'pit', tussen een zooi altos die met bier smijten, naar een canadese punklegende te kijken.
Een ervaring die voor de mensen in de pit overigens meer bizar was dan voor de kinderen zelf, want ze voelden zich als een vis in het water.
Tegen de tijd dat het springende publiek opeens die hummels tussen hen in ontdekte, en in de gaten kregen dat dit de tweede generatie moest zijn omdat ze ook nog eens de nummers kenden, werd daar toch wel heel erg om gelachen.
En er werd voorzichtig om onze kleintjes heen gestuiterd...
Zo is dat.
Het was één groot feest.

Die waren er niet.

De hotspots.
Of ze waren er misschien wel, maar ze deden niet precies wat we wilden.
Dit was de tijd op Texel.
En ons weekend!
Klik voor groter
Ik ga hierna nog precies twee weken niet nadenken.

Welkom Madhu!

Een nieuw buurkind is onder ons!
Zie blogroll!

wohoow!

Dat was wel heel erg veel water dat in één keer uit de lucht kwam vallen.
Maar toen bedachten we dat we dan misschien ook...

Jawel!
Voorschot op de vakantie.
Lent aan zee.
Leve de klimaatverandering!

Hotspots?

Zijn die er op dat eiland?
Nog twee dagen lokalen opruimen en vliegende keep spelen.
Daar kan ik wel aan wennen.
Nog twee dagen gestresste leerlingen opvangen.
Daar ben ik goed in.
Nog twee dagen chagerijnige collega's zien te ontwijken.
Daarin wordt ik steeds beter.
En dan mag ik weg!

Seriously ticked off 2

Het is UPC zelf geweest volgens de programmaraad.
UPC verwijst inderdaad naar de voorstellen van de raad.
Welles, nietes...
He said, she said...
Bareughhh.

Seriously ticked off!

De hele dag al!
Ok, ik was al heel erg moe.
Maar nu word ik ook agressief.
Dit is zo'n periode waarin ik kennelijk alleen nog maar kwaad kan worden.
Omdat ze bijvoorbeeld Studio Brussel van de kabel hebben gehaald.
Na 10 jaar probleemloze ontvangst, besluit UPC dat ik maar naar 100%NL moet luisteren, niet naar mijn favoriete zender.
Luisteren zal ik naar mainstream-riedels en reclame, hiphop en andere ripp-offs, of ik luister maar helemaal niet...
En omdat je toevallig ook wel eens journaal wil zien, en je woningstichting geen schotels aan de gevel toestaat, betaal je maar voor het aanbod dat providers voor je samenstellen.
Vreten maar!

UPC verwijst in zo'n geval meestal naar de programmaraad.
Ik stel me daar een stel losers bij voor, dat zichzelf heel belangrijk zit te voelen in zo'n raad.
En zij hebben waarschijnlijk in hun ongebreidelde onnozelheid besloten dat we behoefte hebben aan een vierde k*tzender met dezelfde dj's en muziek als dat er al te horen was op onze kabel.
De monopolist waar ze als vrijwilliger voor werken, de enige internet- tv- en radio-aanbieder in deze regio, bedacht ooit dat mensen die radio willen luisteren niet zelf kiezen wat er in hun regio wordt doorgestraald...dat zou teveel diversiteit opleveren.
Dus doet een raad dit.
En als ze dan eindelijk iets bedacht hebben dat de mensen leuk vinden, dan bepaalt UPC uiteindelijk wat het meeste oplevert.
Die raad bestaat uit een representatieve dwarsdoorsnede van iedereen om je heen.
Het gevolg is helder.
Alles wordt dezelfde eenheidsworst, dezelfde hapklare brokken voor iedereen.
Geen afwijkingen, nergens voor nodig, minderheidsgedoe...
Allemaal hetzelfde getetter, hetzelfde hersenloze gebral.
Op alle zenders dezelfde belspelletjes, en dezelfde sukkelaars die inbellen en zich ongegeneerd manifesteren met al hun stompzinnigheid, stupide grappen van dj's over poep en plas, "een getal onder de tien en het is niet acht....eh, is het acht? Ja! Gefeliciteerd! En nu begin je de dag met een dansje...."
Met z'n allen braaf luisterend en kijkend naar wat anderen de moeite waard vinden danwel zelf door hun strot geduwd krijgen door de meest betalende producers...
Mensen in een programmaraad matigen zichzelf kennelijk aan dat ze weten wat de grote gemene deler is.
En leggen daarmee de norm neer.
Dans in de rij of dans niet!
En dat is alleen maar de kabelradio die me uit mijn lood ketst....
Ik zweer het.
Als ik ooit op een verjaardagsfeestje iemand uit zo'n raad tegenkom zullen de rapen gaar zijn!
Die persoon krijgt ALLES over zich heen.

Mijn frust over dit soort triviale dingen, de werking van de wereldeconomie, de geestdodende samenleving die we met z'n allen vormen, het IMF, het modern imperialisme, alle ellende die het neo-liberalisme veroorzaakt, mijn vrijheid die ik elke dag weer tot op het bot moet bevechten, de opkomst van het populisme ....ALLES!
Ik zal zo'n persoon eerst vragen of hij of zij zich altijd al slachtoffer heeft gevoeld, en of dit dus inderdaad de ultieme wraak is.
Of zijn of haar soort mensen serieus het gevoel heeft dat ze eindelijk eens een keer iets te bepalen heeft in hun miezerige bestaan, omdat iemand hun eindelijk eens een keer om hun truttige mening vraagt.
Of ze het zelf geloven als ze zeggen "Er wordt op zo'n moment tenminste naar me geluisterd!".
Daarna is het feestje waarschijnlijk afgelopen.
Want ik kan alleen nog maar gewelddadig worden en met de hapjes die op tafel staan dingen doen waar ze echt niet voor bestemd zijn.
Ik zal geen voorbeeld voor mijn kinderen zijn.
Maar ik zal in ieder geval een deel van de zich al wekenlang broeiende gramschap in één verschrikkelijke rotklap kwijt raken.
Als ik dan buiten in de regen, met een sussend familielid naast me, het laatste restje van mijn zelfbeheersing verlies en iedereen naar de hel wens (omdat ik verzocht wordt "normaal te doen, want dan doe ik al gek genoeg") dan pas zal ik kalmeren en doorweekt naar huis lopen...
Misschien kan ik beter even stoppen met schrijven.
Er smeult iets en ik kan geen water vinden...