Staatsinrichting

Ik vond het ook al een vreemde plek voor een christen.
Het devies 'gij zult niet doden' is niet iets dat je in de koelkast zet als je het even niet kunt naleven, en een beetje zichzelf respecterende confessionele partij zou het voelen als zijn ziel aan Satan verkopen.
Maar als dan blijkt dat de Minister zelfs nooit in de schoenen heeft gestaan van de jongens, die hij wegstuurt en terug ontvangt in body-bags, wordt het alleen maar wranger.
Vanwege je partij onmisbaar zijn is dus maar één van de voordelen die je als politicus hebt.
Als je partij je financiële problemen kan oplossen is ook niet verkeerd.
En als je voormalige partij het ledenbestand goed heeft bijgehouden kan het weer nadelig zijn.
Hoe ouder ik wordt, hoe meer het cliché van politiek als een smerig, schimmig spel zich laat gelden.
Een heksenjacht blijft een heksenjacht en is in mijn bescheiden opvatting misselijkmakend populistisch, ongeacht wie het nu weer betreft.
Maar het lijkt een nieuw politiek instrument te zijn in de strijd om het electoraat.
En zo krijgen we misschien toch de regering die we verdienen.
Dat een deel van onze vertegenwoordiging in het parlement uit rapalje en draaiers bestaat is duidelijk, daar heb ik geen schimmige kopieën van openstaande rekeningen en korrelige foto's van actiebijeenkomsten voor nodig.
Er zitten bovendien (hopelijk) briljante geesten en vulgaire zelfverrijkers door elkaar.
Het is in het meest gunstige geval een afspiegeling van deze samenleving...
Tot zover.

Voor de volgende week kunnen jullie het derde hoofdstuk uit Toornvliet lezen.
Alvast een fijn weekend.

Een kind...

...kan de was doen.
Dat gevoel kreeg ik toen ik deze morgen het nieuwe plan hoorde om meer docenten te produceren.
Ik voel me bekocht.
Ik heb toendertijd veel te veel gedaan voor mijn diploma.
Want wat een waste of time, dat ik me twee á drie jaar lang heb verdiept in didactiek, onderwijskunde, pedagogiek, groepsprocessen, lessenreeksen maken...
Boeien.
Was allemaal niet nodig geweest.
De nood is aan de man.
Er zijn te weinig studenten die naar het onderwijs doorstromen.
Maar 650 op 350.000 afgestudeerden gaat voor de klas staan.
Als je bijna afgestudeerd academicus bent en je hebt nog niet de baan die je echt wil hebben kun je altijd nog leraar worden.
Bij gebrek aan beter.
Je moet voor de vorm wel even een een crash-cursus didactiek van een half jaar doen.
Ben ik pissed?
Jazeker.
Ik weet ook wel dat mijn vak geen hol meer voorstelt.
Ik wordt er niet rijk van, maak veel onbetaalde overuren, een situatie die voor iedereen in dit beroep heel vanzelfsprekend is, maar de andere mensen lachen me nog net niet uit.
Al helemaal als ze horen dat ik notabene op eigen kosten voor een tweede bevoegdheid studeer en ook dat duurt langer dan een half jaar kan ik u zeggen...
Waarom zo moeilijk doen?
Wat stelt het nu helemaal voor?
Je kunt ook gewoon een paar computers aangooien, een keer roepen dat ze moeten beginnen met het werk van die dag en als er vragen zijn, dan zit je in de kantine.
Dat noemen we dan 'het nieuwe leren' en daar heb je geen opgeleide onderwijzers voor nodig.
Je geeft ze als ze vastlopen een soort van veredelde huiswerk-ondersteuning, de rest zoeken ze zelf wel uit.
Geen nazorg, geen begeleiding, geen passie.
Natuurlijk is het van belang dat je boven de stof staat.
Dat je meer dan een doorsnee puber weet over je vak.
Je bij wijze van spreken niet alleen een mooie boot van Columbus zou kunnen tekenen, maar dat je ook weet wie Columbus was.
Dat je ze zou kunnen vertellen waarom er in de vijftiende eeuw ook een recessie is geweest, vanwege een pestepidemie én een kleine ijstijd.
Misschien dat het daarom ook opeens vakinhoudelijke academici moeten zijn, in plaats van mensen met een onderwijsachtergrond, want die weten dat soort nutteloze historische feitjes...
Met het nieuwe leren is het blijkbaar niet zo erg als je geen idee hebt hoe je kennis moet overbrengen aan een groep groter dan vijf mensen.
Je kunt ze altijd nog vertellen op welke Wikipedia-pagina ze het ook kunnen vinden.
Meer is er niet meer nodig om leraar te worden, net als vroegâh.
En daarmee gaan we dus volgens staatssecretaris Marja van Bijsterveldt de kwaliteit van het onderwijs verbeteren.
Wat een k*t-excuus.
Ze willen gewoon die werkvloer beter bevolkt hebben, zodat het daar niet aan kan liggen als lessen niet doorgaan of niet worden gevolgd.
Jongeren moeten van de straat worden gehouden.
Het onderwijs wordt steeds meer een product, er is veel vraag naar en het moet dus zo effectief en goedkoop mogelijk kunnen worden geleverd.
Er zijn te weinig leerkrachten en dit is de nieuwe vijver waarin ze gaan vissen en het kleedt mijn beroep alleen maar meer uit.
Met kwaliteit heeft dit niets te maken.
Waarom nog zoveel energie investeren in een jarenlange opleiding als het met veel minder credits straks ook goed genoeg is, om uiteindelijk dezelfde doelgroep te kunnen 'bedienen'. ?
Iedere geleerde Jan Doedel kan straks, meer flexibel, met een veel kortere opleiding mijn werk gaan doen voor een halfjaar of een jaar, tegen hetzelfde of zelfs iets minder salaris.
Daarna gaan ze een 'serieuzere en leukere' baan zoeken.
De hemel verhoedde dat er gemotiveerde mensen komen te staan voor de neuzen van onze kinderen.
Niemand heeft bovendien nagedacht over de rechtspositie van deze 'tijdelijke krachten' en wat het uiteindelijk inhoudt voor andere leerkrachten binnen de vaksekties op zo'n school.
Terwijl ze dit werk voor de al rondlopende docenten natuurlijk ook gewoon wat aantrekkelijker zouden kunnen maken.
Gewoon de uren die we werken betalen.
Gewoon de opleidingen die we willen volgen vergoeden.
Zodat wij niet ook massaal naar het bedrijfsleven, de amusements-industrie of de horeca uitstromen.

To whom...

It may...etcetera.
Ik ben niet weg.
Ik was er alleen van overtuigd dat ik te veel online was.
En de keren dat ik online was, was het niet leuk.
Ik kreeg ruzie.
Met blackboards, met het toetsenbord, met andere mensen online en uiteindelijk met mezelf.

Dus liep ik steeds met een grote boog om mijn computer heen.
Als ik al, noodzakelijkerwijs, inlogde ruimde ik mijn desktop op, gooide een heleboel onzin van mijn computer af, stootte her en der wat werk af en dat moest dan maar zoden aan de dijk zetten.
Uiteindelijk kreeg de computer de schuld van mijn onrust en ik zette de knop om.
Met zachte piepjes en knipperende lampjes probeerde het loeder me te lokken.
Maar ik hield mijn poot stijf en ging nuttige dingen doen.
Brownies bakken.
Wortschatz leren.
De hond uit laten.
Nog meer Wortschatz leren.
Toen begonnen de algemene politieke beschouwingen.
En ik had allerlei meningen die ik wilde delen met U.
Maar ik bleef standvastig, mezelf sterkend met de gedachte dat U vast ook wel zonder mijn mening tot een sluitende conclusie kon komen over de begroting.
En zelfs toen een provincie-genoot met peroxyde haar het wel al te bont maakte, beet ik op mijn hand.
Om het niet uit te schreeuwen van frustratie over zoveel onnozelheid, maar het was ook mijn typ-hand en ik zou toch verdorie niet zwak worden nu.
Dus ging ook de tv uit.
En lo and behold...ik houd tijd over.
Ik maak netjes mijn huiswerk, mijn leerlingen komen geen lessen te kort en in mijn hoofd is het....
Hmmm.
Helemaal niet rustiger.

Rennen.

Zodra haar ogen open zijn weet ze het weer.
Rennen!
Voorzichtig, want de openingen tussen de spaken zijn eigenlijk te groot.
Voorzichtig rennen kan eigenlijk niet.
Je gaat óf heel hard en valt vaak.
Of je gaat niet hard genoeg, omdat je eigenlijk meer snel loopt.
En als ze met de punt van haar voet tussen de spaken komt, gaat ze helemaal mee rond.
Een paar keer achter elkaar...
Tot het wieltje tot stilstand komt en ze haar voet kan lostrekken.
Ze schudt met haar hoofd.
Niemand die het heeft gezien .
Ze eet wat, neemt een slokje water, klopt het zaagsel van zich af en stapt weer in het wiel.
Rennen.
Dit stopt maar op twee manieren.
1) Je stapt uit.
2) De wiel-as breekt.
Deze marmot stapte vandaag uit.
Dat stomme wiel heeft namelijk geen rem.
Het gaat bovendien helemaal nergens naar toe.
En als ik het wiel niet stopzet doet niemand het.

En...

...wat als nu toch blijkt dat hij het helemaal niet gedaan heeft?
Niet dat ik denk dat er iets relevants komt uit zo'n nederlands CSI-verhaal vijf eeuwen later.
Dat Balthasar er die dag bij was, werd eigenlijk nooit betwijfelt.
Jaren geleden hoorde ik voor het eerst van deze aanslag, via een punkbandje met de bevlogen naam Balthasar Gerards Commando.
Zo'n naam zou in het huidige klimaat van heksenjachten onmiddelijk tot verontwaardigde reacties leiden.
Bedreiging, demonisering, terreur...
Dit is de moeder van alle aanslagen in ons land: Een Prins!
Er waren overigens in die tijd evenveel aanhangers als tegenstanders van deze troonpretendent te vinden.
Het volk had daar niet zo heel erg veel over te zeggen, en wie wel, daar werd nog over gevochten.
Ik geloof overigens ook niet dat Willem's laatste gedachten uitgingen naar zijn 'arme volk'...mais soit.
Deze bizarre religieuze moord, want dat was het, is maar op één punt vaag: Konden de verhoorders niet lezen?
Want nadat Balthasar gearresteerd werd, heeft hij een hele lange schriftelijke verklaring afgelegd.
Daarna is hij nog dagenlang op de meest barbaarse manieren gemarteld tot de dood erop volgde, omdat men eigenlijk wel wilde weten waarom hij het had gedaan...