Het moet gebeuren!

Ik ben een trouw mens.
Ik houd lang vast aan dingen die me lief zijn.
Maar het kan zo niet langer.
Ik neem een andere.
Niet dat het simpel is om er eentje te kiezen, te weinig ervaring...
Het moet echter.
Deze is te frustrerend aan het worden, dus onze wegen scheiden zich hier.
Ik houd er ernstig rekening mee dat de volgende me ook aan het eind van mijn latijn kan brengen.
Maar ik ben het zat.
Praten helpt niet.
Geduld heeft geen zin.
Het heeft lang genoeg geduurd.
Alles is stuk....
Ik weet niet wat een normale levensduur is, maar deze had ik dan ook al heel lang.
Morgen komt er een nieuwe computer.

Hij is uit!

De nieuwe cd.
Arno is al 58, maar dat boeit me voor geen meter.
Ik bloos als ik hem van dichtbij zie, de haartjes op mijn armen gaan overeind staan....
Als TCMatic fan van de vroege uren, voor het eerste uur was ik zelf te jong, heb ik een gigantisch zwak voor deze stotterende man.
Brussel, Oostende, het zijn de steden waarbij ik altijd hoop hem opeens in een kroeg te zien zitten.
Zijn natural habitat.
Arno over inspiratie
Uiteraard zou ik hem niet durven aanspreken.
Ik weet, vermoed, dat hij geen kapsoneslijer is, maar ik zou simpelweg niet weten wat ik tegen hem zou moeten zeggen.
Nu denk ik dat wel vaker, en meestal gaat het me nog niet eens zo slecht af als ik opeens oog in oog sta met een artiest die ik hoog heb zitten.
Maar in zijn geval vermoed ik ook een zekere stugheid, of juist vaagheid, waar ik me geen raad mee zou weten.

Hij heeft me een keer omvergelopen, per ongeluk, toen hij een tv-optreden had in Vaals.
Hij was verschrikkelijk nijdig, waarschijnlijk omdat de band het nummer "Elle adore le noir" moest gaan staan playbacken voor een duitse popshow...
Het was erg slecht, een buitenopname, en de band verveelde zich zichtbaar scheel bij het doen alsof.
Het was meteen het laatste jaar van TCMatic, daarna ging hij solo.
Ik heb hem die zomer nog wel met een groot deel van de oude band op Pukkelpop gezien en het was een van de beste concerten waar ik ooit bij ben geweest.
Hij is niet eens jeugdsentiment.
De belgen lopen nog steeds weg met hun icoon, juist omdat hij nooit belegen klinkt.
En ik ook.
Hij staat, helaas tijdelijk denk ik, op de luisterpaal van 3fm.
Enjoy for now.

Soft

Jaren geleden heb ik van een vriend een bandje gekregen met nummers van de Indigo Girls.
Het zijn twee country-zangeressen, geen zussen, wel sisters.
Nomads, Indians, Saints heet het.
Ik was verkocht.
Zij het schoorvoetend.
Want hoe je het genre ook pimpt met rock-elementen, en ook al is Blue Grass best trendy om onaangekondigd te draaien op een feestje, het blijft countrymuziek.
Waar ze het al hadden over gebroken harten en de velden van weleer, deden ze dat echter wel met een scherp randje.
Deze dames zongen niet "Stand by your man", ze voedden hem op of schopten hem eruit...
As far as country goes...not bad en dan vertegenwoordigt dat dus kennelijk mijn softe kant.
In de VS zijn ze groot, maar hier heeft niet echt een groot publiek er oren naar.
Misschien dat daar binnenkort verandering in komt.
Vanochtend hoorde ik een nummer op de radio dat me sterk deed denken aan hen.
Tekst en muziek.
Maar de stem was anders...heel bekend maar anders.
Het was Pink notabene.
Met een nummer dat ze heeft geschreven in samenwerking met de Indigo Girls.
Whatever brings the message across!
Dan maar zo.

http://www.indigogirls.com/home.html

Oefenen

Lang geleden, bij mijn toenmalige vriendje thuis, was elke dinsdagmiddag het vaste tijdstip waarop zijn broertje muziekles had.
De leraar kwam aan huis, om bij-les te geven, speciale service van de plaatselijke harmonie...
Het broertje speelde hoorn.
Hij moest eerst inspelen door de toonladders te oefenen, en daarna volgden drie intensieve kwartieren van ingewikkelde reeksen noten, die met een engelengeduld door beiden werden doorgeploegd.
Wij, de moeder des huizes en ik (het toenmalige vriendje was naar basketbal-training), trokken ons meestal terug in de keuken om te kaarten of te lezen.
Samen met ons gingen ook haar twee teckels mee de keuken in.
Terwijl er in de woonkamer voorbereidingen werden getroffen om de les te beginnen, zaten ze braaf voor de woonkamer-deur te zitten.
Totdat het hoorngeblaas begon.
Steevast bij de vierde noot begonnen de honden mee te huilen.
Als er een stilte viel stopten ze netjes, tot de volgende vierde noot voorbij kwam.
Drie kwartier lang kwam er uit het (gelukkig vrijstaande) huis een oorverdovend lawaai.
Waarom ik, voor het eerst sinds twintig jaar, hier aan moest denken vandaag?
Mijn dochter van acht wil dolgraag op doedelzakles...

Mist.

In Lindisfarne.
Maar ik zou er hoe dan ook meteen naar toe willen rijden.
Hoe gestoord ben ik als ik nu al naar vakantie uitkijk?
Het stuk tussen kerst en de meivakantie lijkt ook zo lang...

Nu dan misschien?

Ik bedoel, na drie keer een valse start te hebben gemaakt hoop ik morgen mijn eerste werkdag sinds weken te overleven.
Maar hoera!
Ik ben weer buiten!
Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en de schuur leeggemaakt en van alles weggepleurd!

Oude rotzooi weggooien is zeer verheffend en ik kan het iedereen aanraden!
Dat zou ik, in overdrachtelijke zin, veel vaker moeten doen, om te beginnen ook binnen mijn baan...
Het wordt zaak een nieuwe horizon op te zoeken, want bij deze raakt het uitzicht zo langzamerhand steeds een beetje meer geblokkeerd.

Tja, ach.
Mijn lessen moeten nu eerst maar weer eens gaan draaien, de ellenlange vergaderingen ga ik nog even overslaan...
Langzaam opbouwen was het dokters-advies.
Ik zal wel zien hoe het loopt.
Ik heb veel, misschien wel te veel, nagedacht de laatste tijd.
Maar ik wil ondertussen niet dat de plek waar ik nu ben, de plek wordt waar ik de rit uit ga zitten.
Dus ik ga ook maar weer eens serieus nadenken over wat ik eigenlijk wil gaan doen later als ik groot ben...

Maar ik vlieg dus weer solo.
En het duurt in het begin altijd even voordat ik het niet meer eng vindt weet ik uit ervaring...

Ik word helemaal gek.

Ik lig nu al drie weken, met een onderbreking van vier dagen, uitgeschakeld plat.
Die bacterie zorgt voor infectie op infectie.
Ik kan geen puzzel, geen stoombad en geen daytime-televisie meer zien.
Ik zie alleen stapels achterstallig werk als ik mijn ogen dicht doe.
En bovenin begint die stapel te schuiven en stort naar beneden, boven op mij.
Buiten adem word ik wakker.
En dan herinner ik me meteen dat ik zo weinig zuurstof heb omdat mijn luchtwegen dicht zitten.
Ik voel me zo zielig...ik ben het zo zat.