Het is mogelijk.

Het zou zo maar eens kunnen dat ik een weekend lang op een andere planeet ben geweest.
Waar honderdduizend mensen, met best veel drank op, elkaar en hun omgeving niet meteen beginnen te slopen alsof ze op de eerste de beste dorpskermis zijn.
Waar je nooit langer dan vijf minuten ergens hoefde te zitten of je hebt al vrienden, en als je uiteindelijk naar je tent terug loopt en toevallig begint te zingen, zwelt het aan tot een groot meerstemmig mannenkoor met een repertoire dat zowel carnavals, sinterklaas als voetbal-liederen de revue laat passeren.
klik voor groter
Waar honderdduizend mensen de wc achterlieten zoals ze hem vonden, redelijk schoon, niet ondergekotst, en wc-papier doorgevend waar nodig.
Waar honderduizend mensen een gigantische bak herrie kunnen aanhoren en maken, maar door een soort van collectief bewustzijn er toch een paar uur per nacht pure stilte werd betracht, gewoon omdat dat ook mooi kan zijn...
Waar ik de dag van mijn vertrek een vrouw van ver in de zeventig met een ruig shirt tegenkwam, die nog helemaal niet zo brak en grieperig was als ik zelf en nog voor Iron Maiden bleef hangen.
Respect!
Zo iemand krijgt een biertje van me, en ik gaf haar mijn overgebleven drankbonnen...
Ik weet bijna het zeker, het moet een andere planeet zijn geweest!
Het was er heel fijn.

Geen probleem.

"Je wordt ingedeeld in een vaste groep, je krijgt als proefkonijn van deze nieuwe variant van de opleiding gewoon heel veel informatie en je krijgt vrijstelling van de oriëntatiestage. Als er iets is kun je altijd binnenlopen en je krijgt de inloggegevens van Scholar, een blackboard, maar anders dan je gewend bent. Simpeler. Laat maar weten wanneer je wilt beginnen".
Kijk.
Zo kan het ook.
Say bye bye Zwolle!
Ik wordt gelijk maar weer AKKU-lid denk ik.
Honey, I'm home!

Sluiten.

Alleen met gesloten gelederen blijft de macht op de plek waar hij altijd lag.
Obama heeft ondertussen aan Aipac, en iedereen die het verder ook horen moet, netjes laten weten dat alles bij het oude blijft wat betreft de visie op het Midden-Oosten.
Van de gedoodverfde nieuwe president komt echt geen verandering waarin U kunt geloven.
Ver van ons bed?
Schaamt U zich ook al bij voorbaat voor een kwispelende premier van Nederland die straks een kwartiertje op bezoek mag komen?
Kan hij beter niet beginnen over de VOC.

Bindmiddel.

Kan van alles zijn.
Meestal is het religie.
Soms is het politiek.
Nu was voetbal een bindmiddel.
Nederlanders en voetbal.
Ik begrijp het niet.
De meeste mensen die ik ken gaan nooit naar een wedstrijd, zetten er nog niet eens de televisie voor aan.
Maar bij een groot internationaal toernooi ligt het opeens anders.
Veertien miljoen mensen hebben er dan opeens verstand van.
Als het erom gaat om je te kunnen manifesteren op pleinen, in kroegen en vooral in het buitenland, dan wordt het bijna een verplichting.
Dan worden de Nederlanders een fenomeen, bestaand uit 120.000 mensen die zich in een lange patriotische slinger naar een Duitstalig land begeven.
"We" schaffen allerlei oranje parafernalia aan, en je bent een landverrader als je er niet volledig en totaal in meegaat.
Maar wanneer het slecht afloopt, staan er dertig trouwe zielen op Schiphol om hun team te verwelkomen.
"Goed gedaan, volgende keer beter, op naar het volgende toernooi" hadden ze willen zeggen.
Maar het team zelf was al via de achterdeur naar buiten geslopen, omdat ze bang waren dat ze door een grote gelegenheids-meute zouden worden uitgejouwd...
Het gaat hier dan ook om een sport waar men zo goed is als de laatste gewonnen wedstrijd.
En waar we collectief iets voor moeten voelen, desnoods kwaadschiks.
Blij zijn voor de anderen is vaak mijn devies, maar houd die mening liever voor je.
Ga niet de stad in en zeg dat de ander verdiend heeft gewonnen.
De binnensteden worden afgebroken als "we" het niet hebben kunnen winnen.
Logisch, want het gaat hier over sport...(?), en niet over sociale onrechtvaardigheid of misstanden in de wereld.
Iedereen was euforisch na twee gewonnen wedstrijden, de anticlimax lag op de loer.
Als een klein kind laten we het spelbord door de kamer vliegen, en doen we nooit meer mee aan dat stomme spel.
Himmelhoch jauchsend zu Tode betrübt.
Wat een stijl.
Wat een gratie.

Nog een weekje...

Mijn traditionele aftel-maand is dit.
Wallen onder mijn ogen en kapotte handen (weerstand helemaal op) alleen in de maand juni.
Soms rond de kerst ook.
Aftellen.
Nog twee dagen lesgeven.
Nog anderhalve week beschikbaar zijn.
Nog twee weken de kinderen van sportclub naar muziekles naar school.
Nog twee belangrijke afspraken...
Omdat aftellen altijd gepaard moet gaan met goede dingen om naar toe te leven, kijk ik alvast naar leuke plekken in Cornwall, Wales...om uiteindelijk toch weer terecht te komen in het gewone, beetje sombere Yorkshire.
Ik wil graag weg, maar weet dat ik het in de herfst harder nodig heb.
Dus moet ik het deze zomer maar even doen met kleine vakanties.
Van een dag, een weekend, een uur...
Dan wil ik zelfs incidenteel over mijn kampeer-afkeer heen stappen om komend weekend op Graspop helemaal niet aan dit land te denken.
Dan ga ik ver.

Watte?

30 euro en 5 cent?
Voor een Verklaring van Goed Gedrag?
Een verklaring waarin staat dat ik braaf ben geweest de laatste jaren?
Moet ik voor zo'n vod, zo'n zielig stuk papier, zo'n uitdraai van niks, 30 euro en 5 cent betalen?
Krijg ik dat vergoed van mijn nieuwe werkgever die een proeve van mijn braafheid in het dossier wil hebben?
Die nieuwe werkgever die in alle correspondentie stug blijft volhouden dat ik een 'meneer' ben, terwijl de laatste keer dat ik checkte ik toch echt nog steeds geen verlengstuk had...

Tssss.

Niets.

Helemaal niets te melden.
Mijn weerstand is volledig shot to pieces.
Ik wil slapen, en gewoon de rest van mijn tijd vullen met fijne dingen, mensen, dagen.
De stekker gaat er even uit.
Tot ik mezelf weer hoor denken...

Barometerstanden boeien me wel

Van een gewone.
Niet de patriottische variant, de oranjebarometer, degene die dat heeft bedacht die...affijn.
Want de mijne zakt zowat door zijn bodem dan.
Ik weet niet eens tegen wie we spelen, en wanneer.
Het zal me ook werkelijk niet boeien.
Terwijl om me heen de wereld oranje kleurt (een lelijke kleur overigens, behalve voor mandarijnen en sinaasappels...) zit ik keihard in een ontkenningsfase.
Ik wil niets weten van dat hele commerciële circus en straks begint weer dat ellendige gedoe met die fietsen in Frankrijk, en daarnaast is er die andere ellende in China waar we zonodig warm voor moeten lopen en trots op moeten zijn.
Alsof we persoonlijk op die balk een flikflak maken en op dat podium een medaille mogen ontvangen van de een of andere corrupte...
Weet U, volgens mij moet ik hier even stoppen.
En alleen nog maar aandacht besteden aan het feit dat de vogel op het dak naast mij zijn longen uit zijn lijf zit te zingen.
En dat Studio Brussel, de hemel zij geprezen, als het goed is over een paar weken weer op de kabel is.
En dat ik over drie weken klaar ben, en zes weken kan doen waar ik zin in heb, lang leve het docentschap!
En dat er een paar goede bands te zien zullen zijn op wat festivals, en dat wij kaartjes hebben!
Ik denk dat ik dat maar eens ga doen, terwijl om me heen de wereld oranje kleurt...