Dit weekend wordt een studiereis en een korte vakantie, met als uitvalsbasis Diksmuide. Daar zitten we in een vriendelijk B&B, met een leuke hond en uitzicht op het water, met een kraaiennest voor de kinderen om in te slapen. We weten niet wat dat is, maar het klinkt als dikke pret en de kinderen hebben er zin in. En sinds ik in Dover het hele verhaal heb gehoord over Operation Dynamo in 1940, wil ik daar ook gewoon eens naartoe, om daar in die duinen me een beeld te vormen van hoe het geweest moet zijn. Aan alle kanten ingesloten door de vijandelijke troepen, en wachtend op alles wat kon varen. Jachten, oorlogsbodems, binnenschepen, vissersbootjes en kleine zeilboten. Onderweg om je van dat dodelijke strand af te halen... Vlak voordat die tweede wereldoorlog overal herdacht wordt, wil ik zelf ook stilstaan bij wat er aan vooraf ging: de eerste wereldoorlog. Die oorlog waarvoor de minste monumenten in Duitsland zijn opgericht, maar des te meer in de omringende landen. Die eerste keer dat mensen elkaar bestookten met allerlei chemische rotzooi. Omdat ze ondanks al die familiebanden van onze incestueuze europese vorstenhuizen toch allemaal het slagveld op moesten en sneuvelden. Morgen is Koninginnedag, en ze abdiceert verdorie weer niet...
Naschrift 30 april: Wow, toen ik zei abdiceren bedoelde ik nou ook weer niet deze vreemde wending van het lot. Je zal er maar net staan met je kind, te wachten tot je gewoon kan oversteken als die mensen eindelijk allemaal voorbij zijn...
Geen plannen hebben is ondenkbaar. Het niet-hebben van goede vakantieplannen is bijvoorbeeld in de ogen van velen zoiets als geen goede pensioenregeling of beleggings-fondsen voor de studie van de kinderen hebben, Simply Not Done! Je moet toch iets hebben waar je naar toe kunt leven, ergens naar toe leven...die uitdrukking alleen al... Ik verbaas me er wel eens over dat het leven vaak niet lijkt op leven, maar op het maken van plannen. Op de vraag waar de reis voor ons naar toe gaat deze zomer, blijf ik het antwoord schuldig: geen plannen. Onze vakanties bestaan doorgaans uit niets doen, wat concerten en festivals bezoeken, en niets doen. Ik kan wel heel interessant roepen dat ik deze zomer in een echte droogstaande wadi doorbreng, maar de meesten weten ook wel dat ik daarmee de gras-kuil voor mijn veranda bedoel. Ik ben gewoon op dit moment zo getergd dat ik er even niet eens meer tegen kan als iemand me naar mijn plannen vraagt. Ik weiger verder te denken dan twee weken vanaf nu, zeker als het gepaard gaat met de vraag een dag vrij te houden voor het één of het ander. Er is al serieus een verzoek binnen voor een datum in juli 2010, en die dag weiger ik gewoon vast te leggen omdat het ...nou ja...pas over anderhalf jaar is! Deze weken wordt door velen om me heen driftig droog geoefend met de vouwwagen, de drie-compartimenten-tent wordt een keer in de tuin opgezet om te kijken of alle haringen en scheerlijnen er nog zijn, want in de zomer moet je er drie weken in wonen. Ik wens iedereen veel succes, want het weer is waarschijnlijk in deze maanden juist op z'n best. In de zomer regent het van die '75 dagen vrij' toch zeker 73 dagen lang... Wij hebben ook zo'n tent, gegarandeerd waterdicht en stormvast, maar na zeven dagen regen bleek ook deze tent geen droog alternatief voor een huis. Na zo'n survival-event kampeer-vakantie ben ik inderdaad een totaal ander mens, en dat niet ten goede, dus we zijn er nog niet vaak mee weggeweest. Mensen met dezelfde camping-ervaringen om me heen zijn al druk bezig met het boeken van huizen in mediterrane streken, viersterrencampings met animatie voor de kinderen of vliegreizen naar exotische, trendy of in ieder geval warmere bestemmingen dan het straks herfstige Nederland. Die plannen leiden vaak een geheel eigen leven. Iedereen verlangt zo ontzettend naar die zomer, naar het lezen van dat dikke boek waar je nooit aan toe komt, in een hangmat onder een dikke boom aan één of ander meer, of dat strand uit de Bounty-reclame. Althans, als je de brochures moet geloven. De dag van het vertrek is als de finish van een marathon, en je bent al zo moe en je moet nog driekwart van de route... Dan ga je eindelijk!, en lig je na drie dagen file rijden twee weken in je tent of kamertje naast die discotheek en de te drukke swimming-pool, all-inclusive, dat wel, gezellig samen met de voltallige tokkie-bevolking van het land dat je net ontvlucht bent. Ik kom wel eens mensen tegen die dan terug komen van die vakantie en zeggen: Zo! Dat hebben we tenminste ook weer gehad!". Op naar de volgende campagne. Voordat u denkt dat ik hartgrondig neerzie op mensen die hun jaar in maanden verdelen en om hun vakanties heen structureren: wij doen het ook, we maken heus ook wel eens plannen of afspraken, hoe vaag dan ook. Plannen maken is iets waarvan de charme me niet ontgaat. De meeste plannen van mij worden dromen, en dromen is best fijn. Ik heb er gelukkig meestal niet zo'n moeite mee als niet alles uitkomt zoals ik het droom. Wij bewaren onze vrije dagen dit jaar voor een 'indian summer' in Yorkshire. Want daar is de herfst meestal warmer dan de zomer hier, en anders is het daar in de regen nog steeds leuker dan hier. Herfstplannen dus.
Festina Lente bracht me op het idee. Berlusconi heeft een cartoonist in de problemen gebracht omdat de absolute leider van Italië (of all people, want hij is volgens mij één van de meest...onbeschofte ehm...sociaal onhandige? politici in Europa) zich beledigd voelde. Machtsmisbruik van de bovenste plank, want veel mensen worden wel eens beledigd, maar ze hebben (gelukkig) niet de macht en de middelen om zonder omwegen justitie op je af te sturen. Awel. Censuur: fout, fout, fout. Laat zoveel mogelijk mensen dan zo'n gewraakte afbeelding ook op internet zetten, dan verdwijnt het tenminste niet... En als hij er al bezwaar tegen heeft dat mensen hem vergelijken met een foute keizer uit antieke tijden, dan maken we het toch gewoon iets aktueler: Klik op foto...
Tenminste, de scholekster herken ik nu wel. De andere drie: de wulp, de grutto en de kieviet, die haal ik nog wel eens door elkaar. Maar ik hoor ze wel elke avond. Alle vier. En dat is voor mij nog steeds zo leuk aan wonen aan de rand van deze stad. Dat het niet klinkt als een stad. Maar als een wei.... Het is echt wel tijd voor vakantie.
Ook al waren er maar dertien betalende bezoekers. Ik weet niet of het er aan ligt dat de meeste punks van toen ondertussen een carrière en een BMW hebben. Of omdat de Rocktemple, onterecht, nog niet zoveel naamsbekendheid heeft. Of gewoon omdat het de oostelijke mijnstreek is. Maar als een muzieklegende uit Canada, even groot als de Dead Kennedy's en de Ramones, deze contreien aan doet, komt er kennelijk niet veel publiek op af. Vorige week in Italië nog gespeeld voor een publiek van 700 in een italiaans kraakpand, deze week 13 mensen in een kroeg in Spekholzerheide...'t kan verkeren. En dat is exclusief het personeel van de kroeg en hun eigen crew van twee, waarmee het aantal toch nog op een kloeke twintig personen kwam. Ik heb een goede avond gehad, vrienden gemaakt! De magie van het dialect denk ik ... Aan de band heeft het niet gelegen, die had zich 'goed geweerd', en het uiteindelijk eigenlijk wel geinig gevonden dat er zo weinig mensen waren, knus zelfs... Echte optimisten. En ik sta, op verzoek van de rest, op de foto met een heel erg dronken Joey Shithead. Dat is een mooi iets, voor het nageslacht!
Vanavond in een zaal waarvan ik tot voor kort niet eens wist dat het bestond. Ik bedoel, dáár, off all places!, in dat uit de kluiten gewassen 'dorp' in de oostelijke mijnstreek. U moet het me maar niet kwalijk nemen. Ik ben nog steeds stomverbaasd dat dáár iets interessants gebeurt. Maar toen ik er nog elke dag was, omdat ik er naar school moest, was daar nooit echt iets te beleven. Kermis, carnaval, voor de liefhebbers.... Een school feest nu en dan in het wijkcentrum. En één keer per jaar een paar kilometer verderop, een groot festival, waar ik nooit een kaartje voor heb kunnen bemachtigen toen ik nog 'klein' was. Later trok ik liever naar Hasselt of Werchter. Veelal relaxter publiek en meestal een beter programma... Maar vanavond ga ik het beleven. De uiteindelijke intrede in de nieuwe tijd, de renaissance van de streek waar ik geboren ben. Naast het gesloten station van de miljoenen-lijn....: Punk uit Canada!!! Misschien kom ik wel iemand tegen die ik ken van school. Waarschijnlijk niet....
Deze staat stil maar hier draait ze rond. Bij mij lukt het met de beste wil niet, om haar tegen de klok in te laten draaien. Dat betekent kennelijk dat ik vooral op mijn rechterhersenhelft functioneer. Dat verklaart misschien waarom ik altijd zo wazig ben. Ik weet niet eens of wazig wel een echt woord is...
Ik mag op de school van mijn dochter een ochtend les gaan geven. Het moet gaan over de tweede wereldoorlog. En terwijl ik alvast wat dingetjes ging opzoeken, ik mag met een smartboard werken dus dat wordt een vette powerpoint!, kwam ik dit tegen...
Ik weet niet hoelang deze link het blijft doen, het is niet de meest boeiende film, maar wel een heel gaaf voorbeeld van propaganda. Het tweede deel is oersaai, veel geschreeuw... Maar het eerste deel heeft wel wat, en dat is meestal het deel dat ik laat zien in mijn lessen. Ik kan er op een lagere school maar een kort fragment van gebruiken. U krijgt het hele verhaal. Maak aantekeningen en let op de stijl. Als er vragen zijn hoor ik het wel. Sorry. Beroepsafwijking.
Het verschil tussen de pronomen (8 soorten), adverben (1 hoofdregel en de 85 uitzonderingen), konjunktionen (1 hoofdregel en de 86 uitzonderingen) en präpositionen (in drie naamvallen en de keuze-naamval van wo/wohin). En ik dacht ondertussen toch wel een stuk verder te zijn. Waarom zijn mijn hersens toch zo irritant traag... klik voor groter legenda: * = spul dat er nog in kan...
Voor ons staat een auto die steeds maar weer afslaat. De mevrouw in de auto wordt steeds zenuwachtiger en haar passagier kijkt nadrukkelijk en geërgerd uit zijn raam. Achter ons staat een auto die heel graag wil optrekken, maar er staan twee auto's voor die maar niet gaan rijden. De auto voor ons start, rijdt snel weg. Ik wacht op nog een andere auto die voorrang heeft. KNAL! Ik sla met mijn hoofd op het stuur. Huh? Ik reed toch nog niet? Hoe kon ik nu iets raken? Maar mijn lief vliegt de auto uit en roept:"Iets raakt óns!". Achter ons was iemand plankgas op ons ingereden, en onze auto gaf niet mee, maar ik wel. Als ik geen sterretjes meer zie, staat er een zeer nerveuze mevrouw van alles aan ons te vragen en vertellen. Waarom ik daar opeens, waarom die rode auto voor mij, waarom... Zij was ook geschrokken natuurlijk, maar vond kennelijk nog zat mogelijkheden mijn paniek te registreren en me te vertellen dat ik toch vooral rustig moest blijven, ze deed het immers ook allemaal niet met opzet... Op de een of andere manier wordt ik daar nooit rustig van. De schrik, de pijn, haar vraag of ik überhaupt mijn riem wel om had, dat was net teveel... Ik roep gefrustreerd een heleboel niet zo charmante dingen en laat iedereen met de schadeformulieren, de pen en de kapotte auto's staan, en doe of ik er niet meer bij hoor. Niet fraai, niet de bedoeling maar op dat moment echt wel verstandiger. Iets later, als ik gekalmeerd ben en bij haar thuis die papieren moet gaan invullen, komen dezelfde vragen voorbij. Waarom ik daar opeens, waarom die rode auto voor mij, waarom... Ik reageer er helemaal niet meer op, vul stoïcijns dat spul in, en hoor op de achtergrond het verhaal van haar haast, haar frust over de auto voor ons die maar niet opschoot, dat ze zo boos was daarover, de all-risk, dat ze altijd zo hard optrekt... Ik ben niet meer boos maar voel me opeens alsof ik een marathon heb gelopen, ik wil alleen nog maar naar huis... Nu, een paar dagen later, heb ik nog steeds pijn, in mijn nek, in al mijn spieren. En ik schaam me. Ik reageerde namelijk helemaal niet zo als ik altijd had gehoopt dat ik zou reageren. Ik verloor mijn 'cool', volledig, was totaal de weg kwijt. Wat zijn mensen toch...ongeleide projectielen.
