Veilig voelen

Het eerste weekend van de herfst stelde, na een week van hondeweer, absoluut niet teleur.
Een lange wandeling in een zonovergoten bos en in de tuin zitten bij vrienden.
Alles ruikt heerlijk naar natte bladeren.
Kastanjes en beukenootjes op de vensterbank...

Maandagen zijn vaak zwaar, omdat ik meestal eerst de krant lees voor ik de week in ga, en dan onvermijdelijk iets lees dat mijn humeur negatief kan beinvloeden.
Dat zal vast niet de opzet zijn van krantenmakers, maar dat effect heeft het wel vaak op me.
En vandaag kwam de krant met een grappig berichtje!
Althans: ik heb voor het gemak, en om mijn omgeving te sparen, besloten dat ik het grappig ga vinden.
De voormalige Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) heeft China jarenlang misleid en geld van de volksrepubliek gekregen voor een maoïstische partij die de BVD zelf had opgericht.
Dat staat volgens NRC Handelsblad in een boek van een vroegere functionaris van de dienst dat donderdag verschijnt.
De BVD heeft de Marxistisch-Leninistische Partij Nederland (MLPN) tussen 1970 en 1980 vooral gebruikt om inzicht te krijgen in de aanhang van de maoïstische beweging in Nederland en in de manier waarop China probeerde Nederlandse studenten en wetenschappers te winnen voor het maoïsme.
De MLPN had enkele tientallen leden, onder wie veel BVD'ers, en beschikte over een officieel partijorgaan, De Kommunist.
De BVD stelde destijds vast dat de maoïstische aanhang in Nederland 'wel luidruchtig, maar heel klein' was.
De BVD is de voorloper van de huidige Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD).
Bron/lees meer : DeGelderlander /ANP

Ik zie het voor me...
"Zo heren, goedenavond, bij deze open ik deze nep-bijeenkomst van onze nep-partij en geef ik het woord aan onze nep-notulist om de besluitenlijst van de vorige keer door te nemen, en hou het kort want we willen nog naar de kroeg..."
Natuurlijk is de BVD een fossiel uit vervlogen tijden.
Zo wordt ons immers al geruime tijd uitgelegd dat er ondertussen van alles hervormd is binnen onze geheime dienst.
We mogen dus met een gerust hart aannemen dat dit soort ongein niet meer voorkomt in dat gloedjenieuw orgaan dat AIVD heet.
Ik zou er als ik u was nog een keer over na denken als u overweegt om lid te worden van een nieuwe frisse anti-globalistische partij die net opgericht is en leden zoekt...

Let op !

Er staat een nieuw verkeersbord in onze straat.
We hebben er tien jaar lang op moeten wachten, maar nu staat er bij ons ook eindelijk eentje.
De komende negen en halve meter is het verboden harder dan dertig kilometer per uur te rijden...

Dream on...

Leden van de Staten Generaal,
Dit zal de laatste keer zijn dat uw regering haar plannen in een ceremoniele setting als deze aan u bekend maakt.
Over enkele dagen zal ik namens de regering alle bestuurlijke bevoegdheden overdragen aan het Volkscomitee Ter Oprichting Van De Republiek Laagland.
Dit zal betekenen dat wij vanaf heden alleen nog maar onze mening geven wanneer ons dat gevraagd wordt in een gesprek bij een goed glas wijn in de huiselijke sfeer.
Ons Willem zal fijn met water aan de slag gaan, en ik zelve zal mij terugtrekken op een fijne tweekamerflat te Haarlem, alwaar ik, met toestemming van het Volkscomitee als laatste regeringsdaad in functie, gratie aan alle uitgeprocedeerde asielzoekers en thee zal schenken...

Spanningsboog

Rennend van de "overblijfdienst" naar een clustervergadering besef ik opeens dat het een erg mooie dag is.
Ik wordt altijd een beetje kriegelig als ik dat eerst niet opgemerkt heb.
Dat is meestal een slecht teken want dan ren ik letterlijk mezelf en de dingen om me heen voorbij...
Dus blijf ik even stil staan... warm, wind, bijna weekend.
Ik wil hier helemaal niet zijn, en vlak onder mijn middenrif voel ik een knoop.
Als heimwee wanneer je op een oervervelende plek bent, maar dan andersom.
Twee weken en ik verveel me al niet meer, heb ik het niet gezegd?
Ik baal er gigantisch van dat ik niet op het eiland zit, dit zou een perfecte dag zijn om krabben te gaan vangen aan de zuidkant en dan s'avonds op noord te gaan eten op het strand.
Of om gewoon een beetje in de duinen te zijn, het zand nog warm...
Opeens heb ik heel erg de neiging om weer in te stappen en gewoon door te rijden naar de kust en de boot op te rijden.
Maakt niet uit welke richting, welk eiland, rotsen of zand.
Eerst even thuis langs om de rest, mijn lief en de blaagjes, in te pakken en dan gewoon blijven rijden...
Het ontbreekt mij aan de daarvoor nodige moed.
Ik ga toch maar de vergadering in.
De concentratie is ver te zoeken, een luchtfoto van Vlieland aan de muur helpt ook niet echt om te focussen op het beleidsvoorstel.
Ik ben moe, en de foto lijkt me naar binnen te trekken.
Basketballende leerlingen registreer ik als krijsende meeuwen.
Blauw, grijs, geel, groen, donkergroen...
Ik schrik als iemand me iets vraagt.
Ja, ik wil wel vanuit het cluster als afvaardiging meedraaien in de organisatie van die themadagen...
Ik moet grinnikken, ik weet ook nog waar het over gaat...automatische piloot, in mijn hoofd is nog ruimte om meer dingen tegelijkertijd te doen.
Soms wel handig, vaak niet.
Ik besluit om nu te gaan opletten.
Aan de muur hangt een soort wereldkaart.
Uit een atlas die de menselijke gedachtenwereld beschrijft.
Er staan zelfs stadsplattegronden in, zegt mijn collega, als ik vraag hoe ze aan de kaart komt.
Mijn aandacht is nu zo goed als vertrokken.
Ik zie mezelf staan op een kruispunt, en om me heen fietst, rijdt en rent alles doorelkaar.
Snelle beslissingen die de bus moeten hebben, oudere twijfels die al in de bus zitten.
Gemiste kansen op motoren, oplossingen met jengelende kleine bezwaren aan de hand op de stoep, grote vrachtwagens vol zelfspot, kleinere bestelbusjes met zelfreflectie...
Ik ben onder het vergaderen dus vaak op weg naar iets anders.
Maar dat zeg ik natuurlijk nooit hardop.

Paperchase...

There is one thing on which both sides agree: hunting is not a class issue. The hunters claim that it's no longer the preserve of the aristocracy. Labour MPs insist that their determination to ban it has nothing to do with the social order: it's about animals. Both sides are wrong. This is class war.
Bron : The Guardian's comment

Vandaag is de miljoenen-nota al uitgelekt !
Na een aantal vergeefse pogingen om de plannen op desbetreffende, overbelaste, nieuws-site te lezen, wordt ik door de televisie afgeleid met een heel ander verhaal.

The House of Lords is tegen de afschaffing van de vossenjacht.
Omdat het verlies van deze idylische traditie het karakter van het plattelandsleven aantast.
Premier Blair zal deze keer een oude wet van stal halen om het Hogerhuis buitenspel te zetten.
Ik zie een demonstrerende dame in een groene regenjas met bijpassende muts.
Ze is ontdaan want haar mede-demonstranten worden hard aangepakt door de politie.
Er lopen een aantal gewonde mensen door het beeld.
Ze zijn kwaad, maar vooral ook verbaasd.
"Wij zijn geen tuig, waarom worden we geslagen?".
De dame in het groen staat voor de parlementsgebouwen ondertussen de pers te woord.
Ze stelt dat alleen de oude en zieke dieren door de honden worden gepakt.
Het Lagerhuis begrijpt er niets van, de jacht is niet wreed, het is de natuur.
"Een gezonde vos rent een complete roedel eruit!".
Klopt.
Daarom nemen de jagers vermoedelijk ook meestal hun geweren mee.
Dat maakt het spel al een stuk minder eerlijk en natuurlijk.
Het is vast gemakkelijker gezegd dan gedaan om de mensen in de jagers-wereld gedurende de komende twee jaar een omscholingstraject in te laten gaan.
Ik weet trouwens niet hoeveel mensen er in ons land van leven, het zijn er minder gezien de grootte van het land en de gebieden met wild dan in Engeland vermoed ik...
Het gaat tenslotte om tussen de 12000 en 16000 mensen.
Maar de martelaarspositie die ze nu proberen in te nemen heeft iets stuitends.
Huilerig verkondigen ze, dat ze vanaf nu een onderdrukte minderheid zijn.
Wanneer ze een andere huidskleur hadden en in een ander land zouden leven zou de hele wereld voor ze opkomen, "as we live and breath, mind you!"
Het is niet genoeg om een paar boswachters te hebben die bossen en velden in de gaten houden en op last van de overheid zorgen dat er niet teveel natuur ontstaat.
De jacht-lobby bestaat uit maar liefst 16000 boswachters.
Zonder hen is de natuur aan zichzelf overgeleverd.
Het credo van alle hobby-jagers.
En dus zijn de anti-jacht-activisten boomknuffelende "watjes" die bij ieder bedreigd dier, mits zacht en aaibaar, staan te snotteren dat "dieren beschermen mensen beschaven" is...
En stierengevechten zijn toch ook een integraal onderdeel van de authentieke spaanse cultuur.
En als we dan toch zo dol zijn op eeuwenoude tradities, van het soort waarin we ons zelf helemaal kunnen verliezen in filosofische bespiegelingen over de wetten van de natuur, laten we de arena's meteen open gooien voor gladiatorengevechten.
http://www.countryside-alliance.org
http://www.huntinginquiry.gov.uk/evidence/animalconcern.htm

oh, vandaar!...

AMSTERDAM - Internetters die een lifelog, een weblog in een vorm van een dagboek, bijhouden hebben meer last van slapeloosheid, hoofdpijn, maagklachten en sociale problemen. Dit zegt een groep Britse psychologen die een aantal studenten onderzocht zonder weblog (41 studenten) en de resultaten vergeleek met studenten die wel een weblog bijhouden (94 studenten).
"We hadden verwacht dat de webloggers 'gezonder' waren dan de niet-schrijvers. Maar de loggers kwamen het slechtste uit de test," aldus Elaine Duncan van de Glasgow Caledonian University. "Eigenlijk ben je waarschijnlijk beter af als je helemaal niks schrijft."
nu.nl.


De vraag is nu wat oorzaak en gevolg is.
Ga je schrijven omdat je niet altijd blij bent of...
Ik ben niet religieus maar heb recentelijk geleerd dat regelmatig een kaarsje aansteken voor St.Pixela erger zou kunnen voorkomen.
Baat het niet....
http://www.lynnster.com/saints.html
http://www.scborromeo.org/saints/isidores.htm

datum

Ik wil er niet veel over zeggen, iedereen deed dat immers al vandaag...
Waar was jij?...
De wereld is niet onherkenbaar veranderd op die dag.
We zijn hoogstens op meer slakken zout gaan leggen.
En slakken kunnen daar helemaal niet tegen.

samenvatten

Dit was mijn week.

Bomen op mijn werk zijn onverwoestbaar.
Ze worden zwaar mishandeld, maar blijven terugvechten.
Het bewijs zijn de drie appelbomen die we ondertussen hebben.
Steeds als er een boom werd gesloopt, kwam er een vervanger.
Maar de oude bleef steeds doorgaan.
Onze Catalpa was nu aan de beurt.
Misschien was het niet eens opzet.
Je staat te praten achter een verlaten schoolgebouw, een beetje wazig aan de bast van een boom te pulken.
Er komt een stukje los.
Je denkt er niet verder bij na, en naarmate de avond en het gesprek vordert, komt er steeds meer bast van die boom af.
De stukken worden ook steeds groter, en je verbaast je er nog over hoe mooi zo'n boom in elkaar steekt.
Die bast is net een soort huid....mooi man, de natuur!
Het wordt al weer een stuk vroeger donker, en koeler, dus iedereen gaat naar huis.
Jij dus ook.
Onze Catalpa was rondom gestript, waardoor de boom wel voedsel krijgt, maar niet zijn afvalstoffen kwijt kan.
Biologie, eerste boek, brugklas...
Er is zelfs een echte boomchirurg bij gehaald, die uit compassie een gratis consult deed.
Dichtsmeren had geen zin, want daarvoor had er een klein stuk bast moeten doorlopen van boven naar beneden.
Hij gaf de boom op: "deze zomer nog, maar in het voorjaar gaat ie dood..."
Maar onder het litteken, anderhalve meter boven de grond, schieten een tweetal zonnebloemachtige takken uit de boom.
Met wat geluk kan in het voorjaar het dode deel van de boom geamputeerd worden, en groeit de boom, een beetje uit model, weer zo groot als nu.
Er staat nu dan ook een soort kooi omheen.
Niet hufterproof, maar misschien voldoende om niet volledig afwezig aan die tak te gaan hangen terwijl je aan het, nou ja, "hangen" bent...
Mooi man, de natuur!
Wat kan ik zeggen, ik hou nu eenmaal van bomen...

Overblijven!

Op de school was iets misgegaan, met klem werd verzocht om hulp.
Er waren geen mensen meer om tussen de middag de leerlingen op te vangen.
Paniek.
De school was niet verantwoordelijk voor de opvang, maar de ouderraad kwam er ook niet op tijd uit.
Een brandbrief moest mensen overhalen mee te helpen, anders einde overblijf...
De komende maanden gaan wij dus een dag pauze draaien, doen we weer eens wat met het hele gezin !
Niet dat ik de bevoegdheid of kennis heb tot het uitoefenen van EHBO of weet hoe te handelen bij calamiteiten...
De komende acht weken mag er niemand stikken in een toverbal, in de luxaflex klimmen of spelen met gevonden aanstekers.
En drijf ik op de vluchtige en vast ijdele hoop dat zesentwintig scholiertjes van vier tot elf jaar makkelijker te sturen moeten zijn dan tien veertien tot negentienjarigen...
Iets, wellicht maar een futiliteit, stoort me achteraf aan dit verhaal.
Niet dat de school met vrijwilligers werkt, ik wil best mijn deel terugdoen voor de opvang van mijn nageslacht.
Het was meer de vanzelfsprekendheid dat ik het ontbreken van opvang als mijn probleem moest beschouwen.
Want als de school niet verantwoordelijk is voor die opvang, geen contract heeft met een professionele organisatie, en ze laten het over aan welwillende vrijwilligers, betekent het dan dat de school er eigenlijk liever niets mee wil doen?
Hoe kun je in 2004 stellen dat de school eigenlijk niet daarin hoeft te voorzien, dat ouders het zelf moeten uitzoeken.
Zover kan een school toch niet van de samenleving af gaan staan.
In deze eeuw werken vaak beide ouders, omdat het moet of hopelijk meestal omdat ze hun beroep graag uitoefenenen.
En dan zijn wij nog allebei in beeld bij de opvoeding.
Voor de solo-ouders onder ons is zo'n mededeling te vergelijken met het plezier van het trekken van kiezen zonder verdoving...
Wat de reden ook is voor een ouder om te werken, kennelijk wordt er van deze verwacht te stoppen daarmee en de zorgtaak op zich te nemen als het kind vier jaar oud wordt.
Zodat er een ouder thuis is als het kind vrij is.
Een griezelige associatie met de jaren vijftig, waar moeder de vrouw stopte met werken zodra de koters er aan zaten te komen, of in het onderwijs zelfs al zodra de boterbrief getekend werd, drong zich aan mij op.
Mijn eigen team bleek erg flexibel.
Een deel van mijn collega's heeft schoolgaande kinderen, er was begrip voor deze herkenbare situatie.
Om de overblijf op de ene school te faciliteren, gaat de andere school een kwartier in de wachtstand.