Rustige dag...

Zomer in het waterkwartier.
De kinderen zijn naar school en ik heb nog een paar dagen een beetje voor mezelf.
Lief werkt een dag thuis, en hoeft gelukkig niet in een kleffe trein te zitten vandaag.
Het is warm, en lief zegt dat ik moet doen wat traditioneel in deze buurt gedaan wordt in zo'n geval: Met mijn bikini in een witte tuinstoel voor mijn huis gaan zitten.
Ik bedank voor de suggestie, en blijf nog even binnen in onze koele woonkamer.
Beng!
Ik zucht..."Moet die niet naar school?".
Dat kleine pestventje van hier achter loopt zeker weer met spullen te smijten vanuit hun tuin.
Niet gehinderd door enig inzicht inzake de gevolgen van ijzer of steen tegen glas gooit hij regelmatig van alles door onze haag van coniferen tegen onze ramen.
Ik kan even niet zien wat het nu weer is, die andere roestvrij stalen barbeque-pen die ze nog in de tuin hadden liggen of een stuk van de muur van de buren.
Alleen...het klonk nu niet als iets hards, eerder als iets zachts...
Ik ga toch even kijken en moet onmiddelijk inbinden met mijn te snelle conclusie...
Het is een jonge spreeuw die tegen ons raam aan gevlogen is.
Hij ligt een beetje verdwaasd op mijn houten bank.
Ik zet hem voorzichtig in een mand zodat de katten hem niet zien of erger.
Als lief even later gaat kijken of hij het nog doet, vliegt het beestje gelukkig weg...

Ondertussen is voor het huis de stoepkroeg van de buren open.
De oud-ijzerboer, vrienden en kennissen van mijn buurman zitten te klinken op de zomer.
Het is natuurlijk niet goed voor mijn integratie maar ik zit vandaag liever achter mijn huis.
Het is waarschijnljk een kwestie van tijd, maar nog even en het verlengsnoer wordt uitgerold, de cd-speler wordt gehaald en schlagers schallen door de straat.
Feessie bouwe! Daar hoort muziek bij.
Meestal begint het mijn buur na een tijdje te vervelen, korte spanningsboog...
Hij gaat dan met het volume spelen, tot frustratie van de andere zonaanbidders.
Of hij zet zijn favoriete nummer op repeat.
Hoe meer hij de zomer viert, hoe lastiger hij de knopjes kan vinden of de cd-tjes verwisselt.
De schijfjes worden smoezelig en blijven vaak hangen, totdat de cd-speler een geluid produceert dat klinkt als een auto-alarm.
Maar tegen die tijd begint de zon alweer te zakken.

Mega-twisterstorm3

En dan heb ik het toch weer.
Ik kijk naar de beelden op CNN en ik verbaas me enorm over de reaktie van de amerikanen.
De pers begint met vergelijkingen, Bagdad en Tsunami, alsof ze weer niet geloven dat zoiets in hun veilige Amerika kan gebeuren.
Journalisten gaan eerst op zoek naar de tragiek.
Met een splinternieuwe regenjas en poging tot gefatsoeneerd haar, net uit de heli gestapt, kijkt een verslaggeefster betrokken in de camera, met op de achtergrond een paar zwiepende palmbomen.
De ergste wind is gaan liggen, het regent wel nog, en ze vindt zowaar een overlevende waar ze vragen aan wil stellen.
De man, die rennend met twee kinderen in beeld kwam, blijft ook nog staan ook.
Ze vraagt hem wat er gebeurd is, hij zegt dat zijn huis weg is...de hele straat is weg.
"Uw huis is weg?".
"Ja, mijn huis is weg..."
"En waar is uw vrouw?"
"Ik kan haar niet vinden..."
"U kunt haar niet vinden?"
"Nee, ik kan haar niet vinden...ze is weg"
"Is ze weg?"
Waarna de man eindelijk de kans krijgt om zijn verhaal enigszins te vertellen en de mensen op te roepen uit te kijken naar zijn vrouw, Tonette.

Je zou zo'n persmens toch uit beeld knuppelen, ook al huilt ze met de man mee.
"Zie je wel", dacht ik nog, "ze geloven het gewoon niet. Maar het gebeurt echt"...
Je mag niet generaliseren maar het lijkt wel alsof ze anders reageren op rampspoed.
Ze hebben iets dat op een kruising tussen berusting en strijdbaarheid lijkt.
Resilience...
Nu bericht de pers uitvoerig over de oproep van de overheid om de balans op te maken en verder te gaan.
Om de getroffenen te inspireren of om aan de rest van de wereld te laten zien dat ze alles kunnen wegzetten in god's own country?
Ik kan niet tegen hun gevlag en geroep dat god aan hun kant staat, maar het lijkt erop dat het voor de amerikanen een heilzame werking heeft...
Het schijnt ze wel iedere keer weer overeind te trekken na een forse schok.
Whatever works, baby...
Ook al vind ik het, als lompe nederlander, best ver gaan als de gouverneur van Louisiana oproept om morgen de hele dag te bidden, en god te danken dat ze allen "survivors" zijn.
Ik gok erop dat die mevrouw wel op tijd weg kon komen, in tegenstelling tot duizenden uitkeringstrekkers die geen kans of geld hadden om te evacueren...
Mijn hart gaat uit naar die andere man in Biloxi die daar in zijn hoop losse plankjes zit, hij is veel meer kwijtgeraakt dan alleen maar zijn spullen.
Hij kon ook niet op tijd weg met zijn gezin...
Ik geloof niet dat hij god gaat danken morgen.
Ik gun hem wel de "resilience" om op te staan en blonde journalistes te negeren.

Mega-twisterstorm2

...meer dan zestig slachtoffers geteld tot nu toe...
Al een stuk minder romantisch...

Mega-twisterstorm

Katrina is op weg naar NewOrleans.
Enig voyeurisme valt niet te ontkennen als ik op zoek ga naar beelden.
De French Quartercam laat inderdaad met de minuut slechtere beelden zien.

http://www.nola.com/bourbocam/
Ik ben gefascineerd door natuurgeweld.
Ik koester de stille wens om een keer naar tornado-valley te reizen, omdat daar veel twisters voorkomen.
Zoals de meeste mensen weet ik uiteraard niet waar ik het over heb.
Ik heb nooit twee meter water in mijn huis gehad en ben nooit door de bliksem getroffen.
Hoe groot de impact van zo'n storm is heb ik nooit aan den lijve ervaren.
In plaats daarvan koester ik de romantische gedachte dat een orkaan in ons huis eens goed zou kunnen opruimen.
Ik droomde een paar dagen geleden echt dat een enorme storm ons huis had weggeblazen.
Ik keek om en er was helemaal niets meer, en ik voelde me erg opgelucht.
En toen ging de telefoon.
Zo'n ouderwetse, bruine telefoon met een enorm schelle bel.
Beneden werd er opgenomen, dus ik probeerde weer in slaap te vallen.
Het was zaterdag, tien uur, en de kamer was al veel te warm door de zon op het dak.
Het dekbed was niet lekker warm maar veel te veel.
Ik was wakker, en een beetje teleurgesteld.
Met een zwaar hoofd baande ik me een weg door al die spullen die ik niet nodig heb.
Mijn hart zinkt een paar milimeter als ik eraan denk dat ik gewoon ermee moet beginnen.
Ik zou me moeten schamen.
Alleen al tijdens de evacuatie vallen er slachtoffers in de aanloop naar zo'n fenomeen.
Terwijl ik hele dagen loop na te denken welke spullen er de komende vijf maanden weg moeten en welke we mee gaan nemen, spijkeren de mensen in de baan van de orkaan hun bezittingen vast, gaan in een overdekt voetbalstadion zitten en hopen er het beste van.

Meer komkommers

Behalve dat ik vanochtend een primeur had, gebeurt er niet echt iets...
Per toeval rolde ik vandaag in een ritueel dat na iedere schoolvakantie plaats heeft op veel lagere scholen.
Of ik even tijd had om te helpen?

Gewapend met vellen wit papier en een doos vol kammetjes stond ik een half uur later in de huiskamer van de school.
Nuttig, zij het dan dat ik me een beetje schutterig door de strakgekapte haren van de pubers in spe ploegde.
Fascinerend om mee te maken dat het een vaardigheid op zich is, dat gezoek, met een privacy-protocol dat gevolgd moet worden als er iets gevonden wordt.
Ja, ik weet het, ik heb nu ook nog last van ingebeelde jeuk...
Of ik de volgende keer weer kom?
Ik heb het even diplomatiek op roostertechnische mogelijkheden gegooid.
Ik heb deze week echter nog tijd genoeg om de krant te spellen.
Misschien juist daarom werd ik zo getroffen door een enkele zin uit de krant, meer dan zo'n zin normaal zou doen.
..."Zo dragen schoolmeisjes verplicht bontmutsjes, omdat Niyazov dat zo schattig vindt staan."... Bron:De Gelderlander.
Turkmenistan.
Een perfecte combinatie van stalinisme en gematigd islamisme, met een vleugje russisch orthodox christelijk fundamentalisme...
Ik weet eigenlijk heel weinig over dat land.
Dus ging ik maar wat lezen.
Eigenlijk kom je dan in eerste instantie uit bij Saparmurat Niyazov, de president van Turkmenistan.
Deze opmerkelijke collega van Jan Peter heeft ook iets geks met zijn haar.
Hij heeft het recent, in een ijdele bui, zwart geverfd.

Make-over dictatorial-style
Hiermee heeft hij de turkmeense kunstenaars tot wanhoop gedreven omdat zijn talrijke afbeeldingen in het straatbeeld aangepast moesten worden.
Vorig jaar maakten Niyazov's persvoorlichters bekend dat hij een ijspaleis wil laten bouwen in zijn hoofdstad.
Geen schaatshal, maar een paleis van ijs.
Turkmenistan is echter voor een groot deel woestijngebied.
Dit soort statusobjecten, zoals ook het standbeeld van de president dat met de zon meedraait zodat hij altijd door de zon aangekeken wordt, zijn nogal bewerkelijk om te onderhouden lijkt me.

En ook al heeft de turkmeense bevolking gratis gas (grootste gasvoorraad op de planeet), zestig procent van de bevolking leeft onder de armoedegrens.
Niyazov vindt baarden vies en lelijk, die zijn dus verboden.
Gouden tanden vindt hij ordinair, dus ook verboden.
Playbacken is lui en je leert er niets van...verboden (sinds deze week).
Het land ligt langs de oude zijde-route en heeft een oudere en rijkere geschiedenis dan wij hier in het noordwesten.
Toen wij nog in de kleigrond aan het wroeten waren op zoek naar eventueel eetbare wortels, kenden zij al irrigatietechnieken en het schrift.
Dat geldt voor die hele regio overigens.
Hoe is het eigenlijk mogelijk dat de bevolking de meest absurde wetgeving die wordt afgekondigd zonder al te veel morren accepteert?
De bevolking kan niet dom zijn, dat is een te goedkope conclusie.
Waar is die culturele en academische voorsprong gebleven?
Vernield door stammenstrijd en latere, lange, claims op satelietstatus door de USSR?
En straks mogen ze zich zeker verheugen in de ongezonde interesse van het westen wanneer het gaat om de verdeling van hun fossiele brandstoffen...
Het land intrigeert me ook daarom...de ligging...interessante buren...

Goh...de ochtend is voorbij...
Het wordt tijd dat mijn school weer opengaat.
Deze vakidioot begint het kennelijk te missen.
http://tinyurl.com/cjczd
http://tinyurl.com/a7lco

Na also!

Discharged from care.
The man found wandering, has been released from hospital after his condition improved.
On Monday the German foreign ministry confirmed the 20-year-old man, who has not been named, was from Bavaria (Waldmuenchen) and had flown home on Saturday.
The unidentified man appeared in Kent in April. Bron: BBC News
.
En meteen daarna: Amnesie war Täuschung!
Das Rätsel ist gelöst. Viereinhalb Monate nach der Einweisung des sprachlosen Unbekannten in die britische Psychiatrie hat sich nun herausgestellt, dass der Mann die ganze Zeit geblufft hat. Dafür soll er nun zur Kasse gebeten werden. Zudem machten Berichte die Runde, dass er ausgezeichnet klassische Musik spielen könne. In der Klinik bestätigte sich dies jedoch nicht. „Jetzt heißt es, dass er in der Klinik-Kapelle ständig nur auf einer Taste herumklopfte“, schildert die Zeitung. Bron:Suddeutsche Zeitung.
Den Ärzten der Klinik soll er erzählt haben, dass er seinen Arbeitsplatz in Paris verloren habe und mit dem Eurostar-Zug nach Großbritannien gefahren war. Dort habe er sich das Leben nehmen wollen. Als er von der Polizei befragt wurde, habe er sich an das Verhalten von geistig Kranken erinnert, die er früher betreut hatte. Er kopierte einige typische Verhaltensweisen und konnte so die Ärzte täuschen. Einige sahen in seiner ängstlichen Haltung, in seinen Blicken und der ständigen Schweigsamkeit Hinweise auf eine autistische Störung. Zuvor waren alle Versuche fehlgeschlagen, mit Hilfe von Dolmetschern in verschiedenen Sprachen Kontakt mit ihm aufzunehmen. Bron: Abendzeitung.

Ze zijn nu een beetje verontwaardigd daar in Kent.
Vierenhalve maand lang bevind zich in hun midden een enigma, wereldnieuws, kletsnat van het strand geplukt, een geval dat hun kliniek op de kaart zet.
Als ze hem kunnen genezen en naar huis brengen zou dat prachtig zijn.
En nu lijkt het erop dat hij niet gek is...hoewel je je kunt afvragen waarom iemand al die maanden zwijgt en net doet alsof...en erg vrolijk kijkt hij overigens ook niet. http://waldmuenchen2.contento.itanix.vnett.de/cms.asp
Maar goed, geen autist dus, "gewoon" depri...
Hebben ze daar nu al die moeite voor getroost? Diagnoses gesteld? Interviews gegeven?
Voor iemand die gewoon een tijdje geen zin had om iets te zeggen?
Die gewoon even niet naar huis wilde?
"The bloody nerve! In dit instituut hebben we geen tijd voor dit soort flauwe grappen...En zo goed pianospelen kon hij nu ook weer niet..."

En dit ...

...hebben we allemaal in Hasselt gezien :
The Hackensawboys, The Subways, Ladytron, Kaiser Chiefs, Editors, Social Distortion, Monza, The Roots, Coheed and Cambria, The Hives, Franz Ferdinand, The Polyphonic Spree, Roisin Murphy, Basement Jaxx....


(Uitleg kleurcode : geweldig, goed, wel ok, niet echt gezien of werkelijk tenenkrommend)
http://www.pukkelpop.be/

Bob.

Een woestijnbuizerd.
Hij vond mij leuk!... het eten in mijn hand heel snel!

Half leeg...

Het gegeven dat ik me over een eigenlijk heel leuk artikel in de krant nogal heb opgewonden is een veeg teken.
Waarom?
Dubbele vraag.
Een veeg teken omdat ik kennelijk nog steeds niet erg bouncy ben.
Opgewonden erover omdat...nee...lees het zelf maar!
Bij deze voor een ieder die nog een last-minute-gelegenheid heeft om een weekend weg te gaan en het pand weet te vinden...
En raad maar wat aan dit verhaaltje zo typisch bureaucratisch en smallminded is.
Slapen en ontbijten voor goed doel
De Danenburgh is aan een nieuw leven begonnen.
Het historische pand aan de Waaldijk was ooit het gemeentehuis van Valburg.
De bezoekers komen er nu voor "bed & breakfast".
Het leven van Bernie Walraven (55) past niet in een pocket.
De laatste jaren speelt haar leven zich af in De Danenburgh aan de Waaldijk in Slijk- Ewijk.
In het historische pand was in de negentiende eeuw het gemeentehuis van Valburg gevestigd.
"Het heeft ook nog dienst gedaan als bordeel” weet Walraven, die in de Danenburgh een bed & breakfast is begonnen.
De gasten slapen en eten bij haar voor het goede doel.

De inkomsten gaan naar de Stichting Vrienden van het Water, die projecten opzet in Sudan.
Zo vreemd is die bestemming niet.
De man van Walraven, Hassan Salih Nour, is Sudanees.
Nour komt uit een arme streek in het noorden van Sudan.
De mensen halen water uit de Nijl, ze moeten uitkijken voor krokodillen, bovendien zit het water vol bacteriën.
Walraven realiseerde daarom met de Technische Universiteit van Eindhoven een waterzuiveringsinstallatie in Sudan.
Walraven zette allerlei projecten op om aan geld te komen, en dat liep goed.
Te goed.
Want nu heeft ze de belastingdienst op haar nek.
Van de gemeente Nijmegen kreeg ze De Danenburgh, als anti- kraak, in beheer.
Nijmegen had het pand met het oog op de komst van het multimodaal transportcentrum ( MTC) opgekocht.
Het MTC gaat echter niet door en Nijmegen had het pand over.
Walraven mag het voorlopig gebruiken voor eigen beheer, zegt een woordvoerder van Nijmegen. De gemeente wil het pand uiteindelijk verkopen.
Als Walraven een bed & breakfast begint, heeft ze de vergunningen van de gemeente Overbetuwe nodig.
Dat gaat geld kosten en Walraven heeft al driehonderd euro per maand nodig om een huis met tien kinderen in Sudan in leven te houden.
Ze hoopt op clementie van Overbetuwe.
Veel pretenties heeft Walraven met haar bed & breakfast niet.
Ze verhuurt drie kamers, een heeft een douche, de andere vertrekken zijn slechts uitgerust met een wastafel, luxe ontbreekt.
Het ontbijt wordt geserveerd in de keuken van Walraven.
De gasten delen de woonkamer met haar en kunnen ’ s avonds aanschuiven voor de maaltijd.
Ze moeten wel eten wat de pot schaft en wat Walraven lust.
Bron : de Gelderlander.

Ik juich het uiteraard toe dat een pand dat helaas niet gekraakt kan worden dan toch op z'n minst gebruikt wordt door iemand die er wel iets leuks mee doet.
En ook dat het pand nog niet gesloopt was, voor dat gedrocht van een MMC dat er niet gekomen is, hoezee!
Maar daarna kreeg ik toch een beetje bultjes.
De Belastingdienst.
Wat heeft de belastingsdenst tot nu toe voor die mensen in Sudan gedaan?
Waarom kan een groot bedrijf wel giften aan goede doelen van de belasting terug vorderen, en Bernie niet?
Ik bedoel...betaal eens echt royaal uit dan!
En waarom moet er zelfs voor een anti-kraak-pand een vergunning geregeld worden?
Een paar mensen te logeren hebben mag toch gewoon?
En als die mensen nu toevallig een gift willen geven aan een goed doel...wat dan nog?
Ok.
Ik zie nog steeds dat mijn glas half leeg is.
Maar op z'n minst heb ik kennelijk weer genoeg veerkracht om kreatieve oplossingen te willen bedenken om te frauderen voor een goede zaak.

Beloofd.

Mijn laatste posts zijn allemaal nogal neerslachtig.
Ik hou me even gedeisd.
In plaats van u te vervelen met mijn chagerijn.
Afgesproken.

Publicity nonetheless

Dan Brown is een schrijver.
Natuurlijk is Dan Brown ook een over het paard getilde amerikaan, die van zijn eigen boeken beweert dat ze de waarheid verkondigen.
Grote Vraag blijft natuurlijk waar de hysterie over de inhoud van zijn recente boek vandaan komt.
Een verhaal met dezelfde truc als de Davinci-Code kan zich in elke setting afspelen.
Het is echter inmiddels uitgegroeid tot een vermeende aanval.
Dat is gewoon teveel eer.
Zijn laatste twee boeken heb ik met veel plezier in een ruk uitgelezen, vakantieboeken bij uitstek.
Hij borduurt voort op historici die voor de afwisseling eens een keer uitgingen van aannames in plaats van feiten.
Ik neem aan dat Brown niet wakker ligt over geloof in het algemeen.
Van tevoren roepen dat het boek dat je nu geschreven hebt de absolute afrekening met een aantal heilige huisjes bevat is gewoon een goedwerkende, zij het niet zo originele, stunt.
Ik neem dus ook aan dat hij heel goed op de hoogte is van de wetmatigheid "there is no such thing as bad publicity...".
Er is daarnaast nog geen religie gefabriceerd die niet met het grootste gemak op de korrel genomen kan worden.
Religies zijn mensenwerk, dus ze barsten altijd van de fouten en tekortkomingen.
En zo gaat het ook met iedere tegenbeweging of theorie die wordt losgelaten op welk geloof dan ook.
Toch zijn er hordes mensen opgestaan om de Davinci-Code te bestrijden, te ontkrachten, te ridiculiseren.
Men voelt zich door het boek geschoffeerd.
Het is een boek, for f*ck's sake...
http://www.opusdei.nl/art.php?w=26&p=7568

Verwend nest 2

Een jaar geleden ben ik begonnen met dit geschrijf.
Ongeveer in de zomervakantie.
Toen verveelde ik me vooral, omdat het weer zo beroerd was.
Soms hoor ik mensen verzuchten dat ze wilden dat ze de tijd terug konden draaien.
Ik ben er nu achter dat we dat allang kunnen, alleen doen we het totaal onbewust.
Ik ben bijvoorbeeld weer terug op precies hetzelfde punt als vorig jaar.
Dat mag enigzins troosteloos klinken, maar vandaag is toevallig niet zo'n goede dag, en daar heb ik er de laatste tijd wel meer van.
Vakanties zijn vooral heel fijn als ik niet hier ben...
Ik wist dat ik niet weer had moeten beginnen in "the women's room" van Marilyn French.
Het is een deprimerend boek.
Opeens zie ik alles in het licht van zo'n verhaal.
Saaiheid, huisvrouwenbestaan, de ruzies van de kids, kapotte huishoudapparaten...
En vooral heel lange dagen.
Ik heb verlangd naar deze zomervakantie omdat ik het werk zo stroef vond gaan.
En nu weet ik weer niet wat ik met al die vrije tijd aan moet.
Nog twee weken en dan gaat ook onze toko weer open.
Ik weet stiekem ook wel dat het een luxeprobleem is.
Maar ik kan er niet omheen dat ik het niet leuk heb.
Ik droom de hele winter van het samen lang buiten zitten bij een vuurtje na het eten, met een glas en een boek.
Of aan een meer, zwemmen en luieren.
Maar het is gewoon te koud, of het regent, het meer lijkt op erwtensoep door blauwalgen, en het voorstel om lekker lang na te praten 's avonds strandt op de acht uur nachtrust die nodig is om weer vroeg op te staan.
Iedereen om me heen, inclusief mijn lief, is aan het werk.
Zes weken zomervakantie parallel aan de kinderen.
Dus ik heb alle tijd om op te voeden, schoon te maken, auto uit de garage te halen, boodschappen te doen, was op te ruimen, hond uitlaten, afwassen...

Komkommers en zo.

Ik heb altijd geleerd dat als ik niets zinnigs te melden heb, dat ik dan beter mijn gedachten voor me kan houden.
Even het journaal kijken en de zoveelste ruzie over wie er op de computer mag zorgde voor een soort automatische shutdown.
Verder dan me te verbazen over het feit dat Barbapappa's (en dus Barbamamma's ook) uit eieren komen, reiken mijn gedachten vandaag dan ook niet meer.