Tijd.

Alle tijd van de wereld vandaag.
Ik was bezig om foto's uit te zoeken.
Een klus die ik al twee jaar voor me uit aan het schuiven was.
Uit de oude albums, in een nieuwe ordner.
Blanco, zonder commentaar, met alleen jaartallen.
Drie weken oud, zeven maanden oud, lagere school, studietijd...
En net toen ik een beetje moe werd van zowat een heel leven tot nu toe aan foto's, kreeg ik een mailtje van mijn vader.
Met foto's.
Dertig hele oude foto's.
Kennelijk was hij ook bezig met een soortgelijke klus.
Maar dan anders.
De gezichten zijn zo herkenbaar.
Ze lijken op dat van mij zelf, op mijn kinderen.
Sterke genen.
Mijn opa en oma, verliefd in een weiland.
Een paar jaar later mijn pa's broertjes in dat zelfde weiland in de lente.
Mijn overgrootmoeder.
De eerste lading is vandaag mijn email in gedenderd.

Wat?

Wie?
Thom?
Je maakt een grapje.
In Havana?
Nee, kom nou, ik ben niet in de stemming voor onzin!
Echt?
...
Hij keert terug naar "de stad die hem heeft gevormd".
Of meer het dispuut dat hem heeft gevormd, en hem nu een netwerk zal bieden.
Daar zou ik een heleboel over kunnen ventileren, maar volgens mij zijn er al een heleboel mensen die dat nu ook aan het doen zijn.
Onze arme stad heeft ondertussen ook wel genoeg geleden onder het juk van de "cubaanse toestanden".
Wanneer je aan de rand van een gapende kloof staat, is er kennelijk een liberaal charme-kanon nodig om weer aan de boezem van de gevestigde politiek gedrukt te worden.
Kennelijk is ons rode stadsbestuur hier ondertussen ook van doordrongen en geeft gevolg aan het wanhopige geschreeuw van onze middenstand om nu eindelijk eens het roer om te gooien...
Voordat onze stad hopeloos verloederd en van armoede en pestilentie doordrongen afzakt naar Hades...
Er gloort licht aan de horizon.
Ik vroeg me, na de verbijstering, af of ik ook een stad had die mij gevormd heeft.
En of ik met zo'n uitspraak kans zou maken op zo'n baan in die gemeente.
En of ik dat zou willen...

Te kort.

Zelfs een auto die niet wilde starten was ok.
Gestrand op het strand, met de Farne-Islands in zicht...het kan slechter.
Nadat diezelfde auto de Cheviot-Hills had overleefd.
En een retour Edinburgh.
We hebben oude vrienden gezien, vers gerookte zalm gegeten en uitgewaaid.
Veel te kort, zes dagen....
Ik kan niet wachten tot de zomer.

Vergeet de sterren niet.

Wilgen knotten is cool.
Naast de school van de kinderen staan tien knotwilgen en daar zijn er nu drie en een halve van gekortwiekt.
Ik heb vroeger vaker meidoorn-hagen gesnoeid.
Met een kettingzaag.
In Limburg is een meidoornhaag onderdeel van het klassieke landschap.
Niet alleen jaarlijks onderhoud, maar bijna monumentenzorg.
Ik vond het ook gewoon fijn om een hele dag buiten bezig te zijn.
Met een grote groep mensen driehonderd meter haag onderhanden nemen, en daarna allemaal samen eten buiten in de herfst-zon.
Als het begon te schemeren was het werk gedaan.

Vandaag was dan misschien op kleinere schaal en zonder kettingzaag, maar toch ook fijn.
Ik heb een paar mensen wat beter leren kennen en ik bevond me in prettig gezelschap.
Er werd van het snoeisel ook meteen iets nieuws gemaakt.
De grote dikke takken steek je in de grond en bind je bovenin aan elkaar vast.
De lange smalle takken vlecht je er dan doorheen.
Als het goed is slaan die takken aan, en krijg je een groene "tipi" die blijft doorgroeien.
Wel een paar gaten open laten om de sterren te zien 's nachts!

Je gaat niet voor het weer.

Niet naar dat land.
Je gaat voor de eilanden, de stad en de zee.
En pub-food!
Ooit zaten we op een geweldige plek.
Een splinternieuwe camping, voor een hele schappelijke prijs.
We knepen onze handjes samen, want dit moest de mooiste plek in NorthUmbria zijn!
Wij stonden er, en nog een ouder echtpaar.
Ze waren allebei doof, en hadden een lieve hond.
Ze stonden hier al drie weken en hadden het reuze naar hun zin.
Verder was er niemand.
Onbegrijpelijk.
De volgende morgen liep ik naar het piepkleine riviertje aan de rand van het terrein.
Beneden aan de oever stond een bankje.
Ik had een goed boek bij, de zon was net op, de vogels net wakker.
Het was inderdaad de mooiste plek in NorthUmbria.
Op bladzijde zeven werd er opeens ratelend geschoten aan de overkant.
Rook steeg op uit het veld.
Er kwam uit het niets een helicopter boven mijn hoofd hangen, en er werden touwen neergelaten waaraan een paar soldaten zich lieten afzakken.
Schuin achter me kwam in een noodvaart een tank aangereden.
Het was een hels kabaal.
Ik vluchtte terug naar onze camper, de rest was ondertussen ook goed wakker.
De camping lag naast een militair oefenterrein.
Het bejaarde stel naast ons sliep er door heen.
Natuurlijk.
Toen we wegreden drukte de vrouw van de campingbaas ons op het hart om toch vooral veel mensen te wijzen op hun mooie camping.
Want het liep, ondanks de mooie omgeving, helaas nog niet zo goed...
Nog drie nachtjes slapen.
klik

Clear for landing.

Door een glazen wand zwaaien we alvast naar elkaar.
Je grijnst.
Ik ook.
Tot zover snappen we het allebei nog.
Bekend terrein.
Je maakt je uitgebreid op, zet een hoed op, trekt jas en laarzen aan, op chic bijna...
Een meisje wil tenslotte goed voor de dag komen.
Zelfs voor een glaasje prik en een potje tafeltennis.
We nemen hier gewoon de tijd voor.
Ik win met tafeltennissen, en dan is het half uur om...
Tot aan de deur loop je mee.
Je zwaait nog een keer.
Op weg naar huis kan ik me alleen maar verbazen over hoe snel een bizarre situatie gewoon kan zijn.
En hoe goed het is om je hoe dan ook te zien.

Vroeger...

... droeg je Ché, nu draag je JP!
Dat is de kreet waarmee de CDJA campagne poogt te voeren voor haar partij.
Ik weet niet van welke planeet deze mensen komen, maar als iemand in zijn leven zo'n politieke draai maakt, van Ché naar JP, dan moet die persoon toch op z'n minst een beetje duizelig zijn...of die persoon hoort met recht thuis in het CDA
Maar voor degenen die zich vervelen, een tip.
Wees creatief.

klik op shirts
http://www.cdja.nl/?artikel=560

Lesvoorbereiding.

klik zo u wilt
Oftewel: daar moet men het maar even mee doen.
Bijna vakantie...

Vandaag...

...had ik liever willen overslaan.
Daarom sla ik morgen een dagje over.
Pas op de plaats.
Welterusten allemaal.

Hoe ver is melk?

Ik heb gemerkt dat lang nadenken even verassend weinig oplevert als niet nadenken.
Niet nadenken is een lastige.
Ik moet dat maar eens gaan leren.
Vooralsnog lukt dat vandaag alleen omdat mijn hoofd letterlijk dichtzit.
Het tikken van dit stuk duurt me al te lang.
Verder dan een kop warme melk denk ik vandaag dus niet.

Paradise.

Na de schietpartij in Nickel Mines zei de Amerikaanse president George W. Bush dat hij volgende week een bijeenkomst wil houden met functionarissen van justitie en uit het onderwijs. "Het doel is te onderzoeken wat de federale regering kan doen om een eind te maken aan het probleem van het geweld op scholen", aldus een woordvoerder van het Witte Huis.

Ik heb wel een idee, George.
Een normale wapenwet.