All the best !

Exit...

Het is gebeurd.
Nu zal er geen rechtszaak meer komen voor de vermoorde bevolking van Koerdistan.
Toen was Saddam een keurige bondgenoot van de VS.
Het kan verkeren.

Bacterie.

Klik toch maar, het is de moeite waard!
Deze week gaat het allemaal gebeuren!
Toch?
Alle familieruzies werden bijgelegd boven de grootste kalkoen die in de oven pastte.
We zagen er allemaal prachtig uit.
En onze omgeving natuurlijk ook.
We deden alles om de sfeer warmer te maken, wat een hele klus is zonder sneeuw.
Op de tweede (en de hemel verhoedde zelfs derde kerstdag tegenwoordig...) vonden we onszelf terug in de file op weg naar de Efteling of de meubelboulevard.
En alles is gewoon weer zoals het was.
Nu moeten we nog koortsachtig op zoek naar die laatste plek waar we nog binnen komen om ons het nieuwe jaar in te drinken.
Waar we sprankelend, sexy en met heel veel goede voornemens, op het meest trendy feest van de stad, moeten gaan toosten op alweer een nieuw begin.
Deze laatste week is killing!!!
Ik heb er niet zoveel van meegkregen, alle commotie in de aanloop naar die laatste week...
Ik heb er dus niet over na kunnen denken, en dat was mooi meegenomen.
Ik weet nu eindelijk waarom ik al vanaf eind november niet vooruit te branden ben.
Niks niet griep, niks geen zware verkoudheid...
Een bacterie, een lullige eencellige, houdt mij gegijzeld.

Al bijna zes weken lang.
Dat is gene zever...
Vandaag was mijn laatste antibotica dag.
Duizelig en een beetje moe liep ik vandaag voor het eerst sinds een week buiten.
En ik besloot het volgende.
Ik ga vandaag gewoon in een warme kroeg iets drinken.
En vooral geen plannen maken.
En ik zie wel wie er zondag bij onze vuurkorf Glühwein komt drinken...

U bent allen van harte welkom als u net als ik de ratrace voor het meest trendy feest ook dit jaar weer verloren heeft!

Mijnenveld.

Ik heb wel eens iemand horen verzuchtten dat deze periode een mijnenveld is.
Dat is relatief, het ligt er namelijk maar aan hoe groot je het maakt.
Less is more heb ik gemerkt...
De Feestmaand.
Degene die deze term heeft bedacht ging kennelijk uit van een hele maand feest.
Is lang, een hele maand...heel lang.
Een groot deel van deze wereld viert trouwens helemaal geen kerst.
Ze hebben wel eens gehoord van "onze" cultuur en gewoontes, maar het fijne weten ze er meestal niet eens van.
Met wat pech hebben ze echter wel nog dagelijks bewijs van onze aanwezigheid.
In deze maand gaat het hier, boven de evenaar, veel over de goede boodschap: vrede, respect, gastvrijheid.
Zij, veelal onder de evenaar, wonen op een echt mijnenveld, niet alleen deze maand, maar elke dag van hun bestaan.
Dus...bij deze:





Klik om te doneren op banner
Volgens mij kan het namelijk wellicht wel.
Naast de cadeaus of die ene speciale fles wijn.
Dat staatslot.
Het vuurwerk en de champagne.
Ook al bent u gestresst over die kerstboodschappen (en let op : weekend van 4 dagen bovendien!) , de kerstkaarten die nog weg moeten, bij wie u wanneer en waar moet zijn, de tijd die voorttikt en u heeft nog geen reservering of afspraak gemaakt over waar oud en nieuw te vieren...
3FM en Studio Brussel doen hun jaarlijkse serious request.
Open als u kan uw hart!
En ontspan daarna!
Laat het los!

Grrrr...

Ik ben de laatste persoon op de wereld (denk ik ) die nog geen representatieve en niet al te belegen "My Space-pagina" heeft.
En ik heb het geprobeerd, maar ik krijg het kr*ng gewoon niet fatsoenlijk aan de praat.
Waarom ik het uberhaupt probeer?
Ik heb sinds gisteren voor even teveel tijd.
Mijn coordinator wil mij pas in het nieuwe jaar terugzien: eerst beter worden...
Ze is zo lief om niet hardop te zeggen dat iedereen het op zijn zenuwen kreeg van de proppen zakdoeken in mijn broekzakken, het gehoest en het meegesleepte medicijn-assortiment op tafel, al drie weken lang.
Ze deed wat een goede manager moet doen: ze zette me eruit en verwisselde snel het slot van de voordeur...ofzoiets.
Ik mocht (als ik echt niet zonder kon) nog naar het kerstdiner komen, maar ik heb minzaam geglimlacht en gezegd dat ik wel zonder kan...
En nu zit ik thuis te prutsen aan iets wat iedere onnozelaar van boven de acht, behalve ik dan, kan aanmaken en aanpassen.
Want er zijn zoveel mensen die een potentiele vriend kunnen zijn.
Hordes mensen die staan te trappelen van ongeduld om mij uit te nodigen.
En die loop ik nu zomaar mis.
Omdat ik nog geen My Space heb.
Eeuwig zonde.
Ik snap het gewoon niet, hoe langer ik er naar kijk, hoe ingewikkelder het wordt.
Geez...kinderen kunnen dit, waarom wil mijn brein niet mee?
Oja....daarom was ik dus naar huis gestuurd....
Als ik er over na denk, heb ik zo'n stomme My Space-toestand ook helemaal niet nodig.
Tssss.

Not for copy cats...

Grandioos...
Tenminste, dat is de reactie van de jongen die zijn Crofty-bom filmt.
En net als de meeste jongens vindt hij het spannend om dingen te laten ontploffen.
Mijn vaders ogen gaan stralen als hij vertelt hoe hij vroeger met carbiet speelde.
Het spul werd normaal gebruikt in kleine lampen, voor op je fiets en voor op je helm in de mijn.
Carbiet gebruikt in combinatie met water geeft een chemische reactie.
Een beetje carbiet met een beetje water levert een ontbrandingsvlam van vijf centimeter op.
Veel carbiet met veel water in een gesloten melkbus levert een grote knal op.
Dat iemand uitvogelt hoe je met chemische huishoudartikelen dingen, zoals "afval"-bakken bij hondenuitlaatplaatsen, kunt laten ontploffen is dus al zo oud als de wereld.
Om met een flinke strijker het dak van de buurman te vernielen is lomp, het levert echter wel een mooi verhaal voor je kleinkinderen op.

Vuurwerk is leuk, maar zelf alchemist spelen is altijd leuker...
Dat je het vervolgens filmt kan ik me ook nog voorstellen.
Min of meer gericht mensen en dieren proberen te raken schijnt ook heel geinig te zijn.
Als je het IQ van een bos uien hebt.
Wanneer U het nu echt onweerstaanbaar vind om thuis leuke dingen te doen met spullen uit het keukenkastje, probeer dit dan eens te evenaren!

Pointless.

Voelen jullie het ook?
Trots over meer dan honderd jaar emancipatiestrijd?
Ontzag voor het uren, misschien wel jarenlang, vergaderen in praathuizen en politieke cafes.
Vergaderingen waarin vrouwen niet gehoord werden, meestal door mannen, en ze met de hand op tafel hebben moeten slaan om het woord op te eisen.
Om nu eindelijk eens een grote omslag in het denken over de positie van vrouwen en mannen trachten te bewerkstelligen.
Waardoor het nageslacht voor altijd schatplichtig is aan hun politieke strijd.
Bloed, zweet en tranen voor een zaak die al het andere overstijgt.
Iets dat in Wenen eindelijk gebeurd is.
Een grote groep feministen, waaronder uiteraard ook mannen, houdt zich er "de hemel zij dank" al sinds de jaren tachtig ook in Nederland intensief mee bezig.
Gender Mainstreaming.
Voelen jullie het verschil?
Het verschil in hoe je benaderd wordt door collega's, door mensen op straat, hoe je zelfbeeld erdoor versterkt wordt?
Voel je nu ook dat je toch serieus genomen wordt?
Na al die tijd en energie, al dat papier met discussiestukken, al dat nadenken over politiek correcte formuleringen, al die boeken, al dat zelfmedelijden, al het geformaliseer, al dat geld voor "lobby" en koffie, al die woorden...
Het is bereikt.
De gelijkheid.




(klik op meisje)

Voelen jullie het?

Geef me een hele goede reden.

Kun jij me eigenlijk een goede reden geven waarom je dacht dat het een goed idee was?
En dan wil ik niet als antwoord "dat je daar gewoon zin in had".
Of omdat je aan de "vrouwkes die je rond aan het leiden was" wilde laten zien waar jij wel niet weg mee komt op deze wel heel erg toffe school waar jij je zo op je gemak voelt.
Nee, ik wil alleen een verdomd goed argument voor je actie.
Het blijft zo stil...
Dan praat ik nu wel even en ik houd het kort.
Ik kan je namelijk wel vertellen welke boodschap ik er uit haalde.
Dat je mij als docent niet serieus neemt.
Dat je deze onderwijsinstelling niet serieus neemt.
Maar dat je ook jezelf zonder erbij na te denken, waarom ook?, enorm te kijk zet als een zwakbegaafd haantje.
Ik wil geen excuses, daar heb ik werkelijk geen r**t aan.
En al helemaal niet aan de jouwe die me aankeek toen ik tijdens een lange vergadering per ongeluk uit het raam keek.
Sukkel.

I have resurfaced...

Maar niet zoals ik dat zou willen, want ik sleep me door de dagen heen.
In dat opzicht ben ik blij dat ik in ieder geval dat goede weekend gehad heb.
Dat had ik zo ontzettend verdiend.
Ford Pier en No Means No.
Wat was het goed!
Ik heb tot vandaag gewacht met "gushen" over hoe gaaf het weekend was, omdat ik het stukje over onze Greet bovenaan wilde laten staan tot na haar begrafenis.
Er is een tijd voor alles.
Greet werd namelijk vandaag in het bijzijn van haar familie en vrienden op haar laatste reis gestuurd...
Rust zacht lieve Greet, onuitwisbaar in mijn hoofd en in mijn hart.
Tijd.
Ik heb op dit moment het idee dat ik keihard een ravijn aan het in rijden ben.
Met open ogen, 140 kilometer per uur...
Ik zoek nog naar een geschikt moment om pas op de plaats te maken: "Laat ik een mentor-gesprek schieten of de kerstpoets-beurt op school...voordat ik definitief de bocht uit vlieg?".
Ik voel me er ook helemaal niet schuldig over dat ik met mijn zieke lijf de hort op ben geweest.
De optredens in Diksmuide en Groningen waar ik naar toe ben geweest waren zo gaaf, ik weet zeker dat als ik thuis was gebleven ik nu nog veel beroerder er bij zou zitten.

The tower...
De plek waar we waren was een beetje surrealistisch.
Dat bizarre monument dat alles domineerde, de kerstmarkt in de stad.
Ik was echt even helemaal weg en dat was precies wat ik nodig had.
Ik heb daarnaast een aantal mensen ontmoet, sommigen op afspraak, anderen per toeval, waar ik zo blij van wordt als ik aan ze denk, dat ik ze gewoon wil bedanken.
Gewoon omdat ze bestaan.
You know who you are!
Over Ford Pier en zijn werk heb ik al eens eerder iets geschreven hier, en op No Means No laat ik wel vaker alleen maar superlatieven los.
Zoals ik al eerder heb geroepen: muziek kan verheffen...
Maar bottom-line blijft dat het ook gewoon heel erg aardige jongens zijn.
klik desgewenst voor muziek
Voor de meesten was het het einde van de tour, en nu zijn ze allemaal weer in Canada en Italie, terug naar hun geliefden en vrienden...
Ik weet vrij zeker dat ze dit niet kunnen lezen.
Maar voor het geval ze toch ooit hier terechtkomen:

Thank you so much guys! It was such a pleasure to meet you again, and I had a lovely weekend.
You somehow, unconsciously, made some of my recent sh*t bearable!
I wish you and your loved ones all the best for 2007.
Take care, be safe!

En ik zal proberen dat zelf ook te doen.

...eens komt die schone, klare dag!

Greet: “Ik zal een anarchistische samenleving niet meer meemaken. Maar ik denk wel dat die er ooit zal komen. Want, ‘eens komt die schone, klare dag!’. In ieder geval hebben wij ons deel aan het vrije-socialisme bijgedragen!”.

Vanochtend werden we door een vriend gebeld met het nieuws dat zij er niet meer is.
Appelscha zal nooit meer hetzelfde zijn.
Geen kleurige zelfgebreide mutsen en sokken tussen al die zwarte kleren meer...
Geen knuffel en een bak koffie in de voortent als het regent.
Stel dat we allemaal onze grootouders zelf hadden kunnen kiezen, ongeacht het aantal, puur op basis van liefde en inspiratie, dan is zij er een voor ons geweest.

Hoe dan ook....

Ik ga toch.
baat het niet....
Of ik nu hier zwaarverkouden ben of daar.
Al maanden hebben we dit weekend op de kalender omcirkeld.
Bovendien moeten we er nodig tussenuit, al is het maar voor een weekend.
Ik heb eindelijk de afgelopen twee dagen geslapen na anderhalve week helemaal niet.
Dus ik ga gewoon.
Ik ga hoe dan ook...

Die laatste maand.

Over kaarten sturen ga ik het niet eens hebben.
Ook niet over de race op ieders agenda, om te vragen wie wat waar gaat vieren op welke dag.
Ook niet over het feit dat ik al vanaf begin oktober de opdracht kreeg om na te gaan denken over verlanglijsten, van mezelf en van ons kroost, al was het nog zo lief bedoeld...
Alsof ik toen het buiten nog zeventien graden was, en ik nog midden in mijn indian-summer zat, plek had in mijn hoofd om na te denken over Sint, Kristkind en wat te doen met Oud en Nieuw.
Kunnen we niet gewoon afspreken dat we wel zien wat we doen, zonder dat iemand zich gepasseerd of te kort gedaan voelt?

Dat iedereen wanneer ie daar zin in heeft bij ons erwtensoep met een stapel pannekoeken mag komen eten, maar dan gewoon omdat het je leuk lijkt en niet omdat een datum op de kalender dat dicteert.
Gewoon elkaar opzoeken zonder opgeklopte verwachtingen of geforceerde meerwaarde.
Het is niet dat ik jullie niet wil zien.
En ik heb ook niet perse een hekel aan al dat extra licht in de straten...
Maar kunnen we deze hele maand niet gewoon net doen alsof het gewoon een hele lange winterdag is, waarop we een stuk gaan lopen om uit te komen in een kroeg voor iets warms.
Want dat vind ik op zich heus wel zeer prettig.

Nog 8.

Ik kijk liever even naar iets goeds uit, dan naar het nieuws van de dag vandaag.
Ik wist niet wat ik moest denken toen ik het hoorde.
Nee, dat is trouwens niet waar.
Ik durfde niets te denken...

Naschrift 4 december: Bovendien brak het tumult daarna onvermijdelijk toch los.
Gek genoeg alleen op internet, waar de reactievensters van de online-kranten werden gebruikt als condoleanceregister en politiek slagveld tegelijkertijd.
Met ongekende haat en onnozelheid heeft de "mens met de pet", ondertussen lucht gekregen van de "etniciteit" van de verdachte en, ongeacht welke stoornis hier achter zal liggen, de publieke verontwaardiging geclaimd.
Schreeuwend en kotsend van opgekropte woede en zelfmedelijden.
"Laat hem vierendelen, stuur ze allemaal terug naar hun eigen land, laat de politiek ingrijpen, en is "links" nu eindelijk tevreden?..."
Als deze mensen morgen de baas zouden zijn, dan zouden zij dit soort misstanden, want natuurlijk zien zij er in hun onmetelijke wijsheid meer in dan een incident, adequaat oplossen.
Daarmee komt dat jochie niet terug naar zijn gebroken familie...
De beschaving van veel Nederlanders is niet meer dan een ongekend dun laagje vernis dat voor tolerantie moet doorgaan.
Daaronder zit gewoon een tafereel van Jeroen Bosch.