Cultureel verantwoord.

Misschien is het wél mijn leeftijd.
Maar een aantal dingen snap ik soms niet meer als ik televisie kijk.
Waar we naar kijken vooral.
En het ergste is nog wel dat ik al die kanalen zelf ook langs 'zap' en het gewoon meekrijg.
De 'Gouden Kooi' schijnt bijvoorbeeld al heel lang te draaien en met wat pech nog gewoon een paar jaar door te gaan.
Ik ken iemand die het nog volgt ook nog.
Maar het gaat nergens over.
Het is net alsof je een camera neerzet op mijn werk of in mijn keuken.
En dan kijkt iedereen mee naar wat er niet gebeurt.
Of naar wat wel gebeurt maar volstrekt niet boeiend is.
Als je de cultuur zou moeten afmeten aan wat we kijken dan is het heel triest allemaal.
De film 'Deep Throat' schijnt cultuur te zijn.
Er is zelfs een media-offensief tegen aan gegooid om iedereen te laten weten dat deze film door de publieke omroep wordt uitgezonden op zaterdagnacht 23 februari om precies te zijn.
De film (laten we het toch maar even zo classificeren) behoort kennelijk tot de klassiekers die je gezien moet hebben.
Over de verbazingwekkende afwijking van het hebben van een clitoris in je keel zijn inderdaad te weinig informatieve documentaires gemaakt.
Waarom geven ze niet gewoon toe dat ze stikjaloers zijn op de kijkcijfer-records van boer zoekt vrouw.

Zachte heelmeesters.

Een aantal jaren geleden was het ook al een hot item.
De samenleving vroeg steeds vaker om keiharde aanpak en veel langere straffen voor jonge wets-overtreders.
Ook Nederland heeft ondertussen een afdeling van een overwegend amerikaans instituut.
De Glen Mill-methode zou fenomenale resultaten boeken.
En als zelfs in linkse kringen mensen dit soort griezelige dingen begonnen te roepen, vroeg je je al snel af; "Werkt het dan inderdaad?".*
En zo ja, betekent het dat wij met onze liberale opvattingen en ons gedoogbeleid binnenkort konden inpakken?
Ik wil best gokken op een winnend paard maar de hele race stond me een beetje tegen.
IJzeren tucht, boot-camp-taferelen.
Ik hoorde de stem van een geflipte docent op mijn eigen mavo, die spugend van frustratie en met grote bolle ogen een magere vinger in de lucht hield en met overslaande stem een bevlogen betoog hield voor de herinvoering van werkkampen voor "vandalen en ander tuig".
Want, zo hield hij ons elke les weer voor, "zachte heelmeesters maken stinkende wonden".
De man was een Neerlandicus die de oorlog nog had meegemaakt en geloof me, there was more where that came from...
Ik vond de docent eng.
En ook het beeld van kaalgeschoren pubers die op een grijze binnenplaats in keurige rotten van drie opgesteld stonden om aan te horen hoe slecht ze waren en wat ze de samenleving hadden gekost...
De tijdelijke bewoners van dit soort faciliteiten zijn natuurlijk ook minder blij* met al dit gedoe, maar dat valt te verwachten als je straf hebt.
Toch heeft de trend doorgezet.
De beste stuurlui blijven vrolijk roepen dat het allemaal wel wat strenger kan, omdat "reclassering en jeugdzorg er niets van bakt".
En vragen zich niet af waar het allemaal van betaald moet worden.
Want tussen ambitie en realisatie staan bezuinigingen in de weg...
Maar begeleiden is te soft en dus terug naar discipline.
Een gevangenis is namelijk net een hotel naar het schijnt.
En ook al weten we dat het mooiste hotel een vervelende plek wordt als je er niet uit kan, we zouden het liefst een gedetineerde alle rechten af willen nemen om de rest af te schrikken.
Dat zal ze leren!
Niet dus.
Ondertussen is de evaluatie geweest en tot mijn niet eens zo grote verbazing blijkt het allemaal geen drol uit te maken.
Net zo goed als dat de doodstraf in vrijwel geen land het gewenste effect heeft, namelijk als waarschuwing, zo heeft ook strenger en zwaarder aanpakken toch geen beter resultaat.
Hard straffen, zacht straffen, de recidive is vrijwel even hoog.
Terug naar de tekentafel.

*noot:
Fora zijn nooit een goed referentiekader voor hoe mensen over maatschappelijk relevante zaken denken.
Fora zijn meestal anoniem, en anoniem reageren mensen doorgaans altijd lomper en onder de dekking van hun schuilnaam.
Ik realiseer me terdege dat onderbuikgevoelens naar politieke meningen vertalen vanuit reacties op fora of in kranten zeer verraderlijk is.

Niet.

Waarover ik niet geschreven heb de afgelopen weken:
Niet over de hopeloos achterhaalde want eenzijdige film  door een populist omdat we een premier hebben die prima in staat is om paniek te zaaien en dat is nu precies de dosis aandacht welke ik de populist niet gun.
Niet over de kritiek van een Amerikaanse generaal op de "nederlandse amateur-troepen" in Uruzgan, omdat de rest van de wereld er gewoon al dertig jaar van uitgaat dat Vietnam ook een guerillaoorlog was en in die oorlog heeft eigenlijk ook niemand echt gewonnen...
Niet over mijn voorjaarsdepressie omdat het niet bewezen is dat het, statistisch gezien, juist vandaag de enige echte "Blue Monday" is, waarop in combinatie met slecht weer de meeste mensen een pest humeur hebben omdat hun leven ze opeens tegen staat; hun loon is te laag, hun baan zuigt en al hun goede voornemens zijn al mislukt in week drie.
Niet over de eeuwige frustratie die ik ervaar over het gros van de werkelijk heel erg onnozele mensen die altijd reageren op alle nieuwsartikelen van online-kranten/stellingen van standpunt.nl/groepsweblogs/fora/de vpro-gids...deels omdat het geen zin heeft en deels omdat ik er zelf ook rondzwerf ondanks het gegeven dat ik me iedere dag afvraag of ik dat wel nog wil.
Niet over het feit dat ik de komende week verjaar en me niet realiseer (maar iedereen om mij heen wel) dat ik een magische leeftijd ga bereiken, op welke ik toch al op z'n minst mijn eindstation heb bereikt, daar waar ik blijf volhouden dat het allemaal nog moet beginnen.
En ik ga niet schrijven over Vasteloavend, omdat ik het gevecht toch al verloren heb, and if you can't beat them join them, at least for once, dus tegen die tijd dompel ik me gewoon onder in alcohol, fantaseer keihard de middeleeuwen erbij en speel de sterren van de hemel.

Friendly fire.

Toen ik klein was dacht ik dat dit sloeg op een veilige plek in een bos.
Dan had je de hele dag gewandeld, en het werd al donker en koud, maar daar stond dan iets warms op je te wachten, een dekentje, en een warm kampvuur.
Friendly fire is net zo'n verraderlijke term als collateral damage.
Onschuldige termen lijken het.
Maar het slaat op licht dat permanent uitgaat.

Hmmm.

Ik heb veel te veel in mijn hoofd.
Het was u al opgevallen dat ik hier niet veel vertoef.
Waar dan wel?
Op de school waar ik tracht les te geven.
Op de school waar ze mijn kinderen trachten les te geven.
Schrijvend aan een boek (jawel, de grootheidswaanzin heeft toegeslagen, ik hoop binnen nu en tien jaar een bestseller af te hebben, of toch op z'n minst een aardig verhaal).
Schrijvend voor mijn studie (want ook dat moet ooit een keer af, en bezorgt me nu al slapeloze nachten)...
En dat was het wel zo'n beetje.
Not much of a life hoor ik u denken.
Maar dat valt wel mee.
Ik kan niet altijd zeilen op de hoogste toppen van mijn golven.
Het kabbelt.