Enough now....

Stekker eruit voor vandaag...

Steam-Age-Punk

Terwijl mijn dochter heen en weer flitst tussen Victoriaanse gothiek en de modernere metal variant ervan, begin ik steeds meer in de verleiding te komen ook een creatie te gaan bedenken voor mezelf.
Na alle kanten jurken en hoeden die ik ondertussen opgetuigd heb, wil ik misschien ook wel eens iets voor mezelf, zo'n mooie "gothic jurk, ook in grote maat verkrijgbaar " is echter niet helemaal wat ik zoek.
Victoriaans vind ik doorgaans prachtig, maar gezien mijn leeftijd en... laten we zeggen...postuur lijk ik dan al snel op een suffragette die niet weet dat de barricades al lang afgebroken zijn.
Ik ben bovendien steeds meer onder de indruk van Steampunk; Victorian with a twist!
klik voor groter!
Jammer dat de vrouwelijke variant vaak net iets te veel "saloon-dame met fors décolleté" is naar mijn zin zoals hier:

Maar de meer geklede outfits lijken me dus wel wat.
Met wat fantasie zou ik wellicht best iets kunnen bedenken waarmee ik kan doorgaan voor een hopelijk onorthodoxe, enigszins losgeslagen 19e eeuwse dame die gekleed in een mix van art-nouveau-jurken met oversized western-jas en een grote opgetuigde dameshoed met pilotenbril, in de woestijn op zoek gaat naar verloren gewaande kunstschatten, met haar opgevoerde zeppelin als enige maar wel coole vervoersmiddel.
Ja!

Geen probleem, toch? Kein Problem, nicht?

Opdracht: Maak een klein, kort rollenspel over het sprookje van Roodkapje. Maak het wat moderner, omdat veel kinderen in de onderbouw sprookjes vaak al een beetje te kinderachtig vinden. Jullie hebben twintig minuten om er met vier of vijf mensen aan te werken. Volgende week in klas uitvoeren!
Ik dacht dus : "ok, rollenspel, drie minuten, sprookje updaten, goed, kort, improviseren dus!".
Terwijl ik dit denk zijn er al groepjes gevormd, ik ben overgebleven, te lang gewacht.
Maar dat duurt niet lang, want er komt iemand naast me staan die me vraagt waar ik woon.
Want als we allemaal niet al te ver uit elkaar wonen, kunnen we misschien nog een paar keer bij elkaar komen om te repeteren...
"???"
Ik snap het kennelijk niet meteen, en vraag (voor de grap) of er iemand is die genoeg ruimte heeft voor het schilderen van de coulissen, en ik grinnik een beetje onhandig.
Het bloedserieuze antwoord is dat we dat nog even moeten bekijken...
Bij de tafel van mijn nieuwe groepje aangekomen dringt de gruwelijke waarheid tot mij door.
Zij maken geen grapjes!
Men is al druk gebarend, allemaal door elkaar schreeuwend, in een discussie verwikkeld over de eigenlijke betekenis van het sprookje en sprookjes in het algemeen.
In filosofische, politieke, moralistische, vrouwonvriendelijke, en theologische betekenis valt er wel iets van te maken, zo luidt het oordeel.
Ik krijg een licht gevoel in mijn hoofd en opeens wordt ik twintig jaar teruggeworpen naar een vergadering in een Keuls kraakpand, waar fel gediscussieerd wordt over de teloorgang van de welvaartsstaat en de betekenis van het proletariaat daarin.
En dat was nog maar het ontbijt, de rest van de dag moest nog komen...
Langzaam keer ik terug naar het lokaal, het gesprek gaat nu vooral over de vraag of Roodkapje niet eindelijk eens een keer een jongen zou kunnen zijn, omdat het altijd de meisjes zijn die in sprookjes de klappen krijgen.
Nee, gene zever, deze mensen gaan voor een dialektisch, anti-moralistisch manifest.
Iemand gaat nu het originele verhaal zoeken, de volgende gaat het storyboard maken (!), ik schrijf de dialogen (kennelijk, ik heb op een bepaald moment alleen nog maar verbluft 'ja' geknikt bij alles wat er gezegd werd), iemand gaat op zoek naar rode kleding voor Roodkapje die vanaf nu als terrorist of terroriste door het leven gaat en de traditie gaat aanvallen met handgranaten in zijn of haar mand, en de laatste in de groep mag het eindresultaat controleren op eventuele inhoudelijke, grammaticale of ethische fouten, anders had die laatste helemaal niets te doen...Holy cr*p!
Ik mag mijn politiek correcte naslagwerken wel eens gaan afstoffen.klik voor groter.

Niet mijn probleem.

Het moest natuurlijk een keer gebeuren...
Nadat ik in een nieuwe studiegroep vakdidactiek was gezet, beter bekend als Het Land Der Grote Ego's, zat ik eigenlijk stiekem een beetje te wachten tot er iets mis zou gaan.
Drie weken ging het goed, tot gisteren...
"Jij hoort hier helemaal niet! Wat doe jij eigenlijk hier?"
"Ik moest deze cursus gaan volgen"
"Ze hebben @$*! de verkeerde criteria gebruikt bij jou! Dat doet die vaksectie helemaal niet goed!"
"..............."
"Dat is echt een groot probleem, echt heel, heel erg lastig..."
"................"
"Ik zou dus tegen jou willen zeggen, los het maar heel snel op!"

"Ehm...Nee hoor! Ik ga helemaal niets oplossen, ik ben namelijk niet de probleemeigenaar. Ik stel voor dat jullie even met de verschillende secties onderling bespreken waar het fout is gegaan met die criteria, die stel ik namelijk niet op, en als jullie weten wanneer ik welk onderdeel moet gaan doen, dan hoor ik het wel!"
"Maar dat gaat zo toch niet, jij past helemaal niet in ons format"
"Ik hoef niet in het format te passen, ik betaal als het goed is voor maatwerk (dat heb ik altijd al eens willen zeggen en nu had ik eindelijk eens de kans, maar het voelde lang niet zo lekker als ik me altijd daarbij had voorgesteld...)!"
"Ja maar dat kunnen we helemaal niet waarmaken, dat is een streven, dat hadden ze ook nooit moeten zeggen tegen jullie...dat begrijp je toch zeker wel?"
"Tja, wederom niet mijn probleem, sorry..."
"................."
"Dus...een hele goedenavond verder nog!"
Ik ga nu minstens een half jaar tot een jaar langer over die studie doen, omdat iemand er gisteren geheel toevallig achter kwam dat ik in augustus een volle stage had moeten aanvragen.
Duh.
De hele situatie is alleen nog in 'turbo-mode' te houden als ik nu mijn hele leven (mezelf, gezin, werk in random order) op zijn kop gooi en een burn-out aanschaf, want met een extra dag onbezoldigd er bovenop gooien per onmiddelijk is succes verzekerd aangaande dat laatste.
Dat gaan we niet doen dus.
Dat ik niet volledig in paniek raakte (?), iemand bood me zelfs een glaasje water aan tegen de schrik omdat het zo'n groot probleem was (!), verbaasde de nogal getergde docent...
Maar vijftien jaar geleden was deze onderwijsinstelling niet anders, ik wist precies waar ik aan begon.
Ik heb ondertussen het vermoeden dat "het in wezen flexibele format" overigens nog net zo weerbarstig is als toen.
Ik heb gelukkig alle tijd van de wereld en ook dat vonden ze heel, heel erg wonderlijk....
Zen.

EFF 2009

klik voor groter
Lage herfstzon, Indian Summer.
Zonovergoten rijkswegen met lange bomenrijen die al geel en rood kleurden en bescheiden het blad lieten vallen.
Ook al hebben we twee en een half uur er over gedaan, met dank aan de europese monarchie, om via allerlei omwegen door NordRhein Westfalen, Arcen te bereiken, het was een verrekt mooie dag.
Veel dank aan de verschillende anonieme fotografen die vandaag al van alles gepost hadden op hun stekken, en van wie ik de foto's heb ehm...geleend, onze camera was leeg...dank, dank, dank!

Zuchhht....

Auto stuk, geen idee wat ik moet inhalen voor mijn vakdidaktiek voor morgen, geen idee hoe ik moet bewijzen waar ik goed in ben na vijftien jaar onderwijs voor volgende week, geen idee welk(e) huiswerk te maken/lessen voor te bereiden, ook voor morgen, en nu blijk ik ook nog geen Lösungsschlüssel (paar keer snel achter elkaar hardop lezen deze, is lachen!...) te hebben voor mijn Mittelstufenbuch.
Volgens mij is het maandag.
Weet je wat.
Ik ga eens fijn wegfietsen en iets totaal anders doen.
Have a nice day!

Verplichte kost!

Ik droom over een smartboard in mijn lokaal en dan zou ik elke les beginnen met dit fragment uit een lezing over onderwijs.
Of gaat het over muziek?
Whatever....
Met dank aan Lytse!

Ik ben er die dag niet...

...maar dat wordt volgens mij lachen.

Oha!

Het verhaal van de vroeg volwassen dertienjarige, die met toestemming van haar ouders haar eigen pad mag kiezen in weerwil van de boze buitenwereld kan bij deze drastisch worden genuanceerd.
Gelukkig.
Ik kwam er niet meer uit, had ook de hele tijd die jongen en die mevrouw voor ogen, hen was het immers ook gelukt, en uit de berichtgeving leek de enige handicap van Laura haar leeftijd...
Ik kreeg nogal wat gefrons, iedere keer als ik zei dat het misschien toch, ach, je weet het niet, je zou het kind moeten kennen, enzovoorts....
Openlijke twijfels aan mijn opvoedkundige capaciteiten waren mijn deel.
Mijn dochter zou ook heel graag met een paard door de wereld willen trekken, en overal kunstschatten opgraven, het liefst wat terracotta-soldaten in China, maar een paar romeinse vaasjes in de buurt van Rome zouden ook al wel volstaan.
Dat ze tien jaar oud is vormt geen enkele belemmering in haar ogen.
Ze ziet toch ook wel wanneer dat paard dorst heeft, en ze heeft een mobieltje.
Maar wij vinden, als u dat geruststelt, het helemaal geen probleem om 'Nee' te zeggen op de meeste dingen die onze kinderen willen.
Wij zijn dan ook hardvochtige ouders die hun kinderen niets gunnen.

Daar waar bijvoorbeeld die Engelse jongen ook uit een situatie kwam waar iedereen wist wat ze aan elkaar hadden, is het in het Nederlandse verhaal een...ja, dus, heel ander verhaal.
Misschien spreek ik ook wel voor mijn beurt, zoals de vader van Laura zijn dochter souffleerde, als ik nu hardop denk dat het helemaal niet Laura, maar haar papa is, die dit een cool plan vond.
Dit is geen strijd van Laura tegen de starre volwassenen en instellingen om haar heen, die haar niet serieus willen nemen.
Dit is een vulgair territorium-dispuut tussen twee gescheiden mensen, en de hele mediahype had voorkomen kunnen worden als dit een paar weken geleden bekend zou zijn geweest.
Helder.

Europa?

Gisteren introductieles 'Spracherwerb'.
Het gesprek ging over zuidelijke duitstalige landen.
Een Zwitserse medestudente was terug naar huis geweest en had in een kroeg gemerkt dat vrouwen volledig genegeerd worden als ze in een groter gezelschap van mannen zich in een gesprek mengen.
Zwitserland is geen achterlijk land, ook al is het een beetje traditioneel, dit was iemand van de huidige jonge generatie...
We waren dus een beetje verbaasd over deze vreemde houding naar vrouwen toe, tot een Engelse medestudente vertelde dat ze ook op reis was geweest.
Ze was met haar partner en een goede vriend van hen allebei in het zuiden van Duitsland onderweg.
Partner en vriend zijn wit, de ouders van de Engelse zijn van oorsprong Caraïbisch.
Belangrijk? Misschien niet...
Er moest ergens onverwacht overnacht worden en er werd, uit praktische en gezelligheids-overwegingen, een grote kamer met losse bedden voor drie personen gevraagd.
Tijdens de slaapmuts-borrel in de hotel-lobby werden een paar Beierse autochtonen dronken en kinderlijk openhartig.
Het gesprek ging, niet gehinderd door enige gêne, over de drie vrienden aan de naastgelegen tafel en er werd hardop gespeculeerd over de intrigerende relatie-constructie van deze drie dertigers op doorreis, want waar het hart vol van is....

Niet zozeer de relatie stoorde iemand, want zij zag er heel erg leuk uit en over het motief van de twee mannen waren dus geen vragen, nee, wat de boeren echt intrigeerde was van een geheel andere orde.
Er werd even later ijskoud gevraagd hoeveel de heren hadden betaald voor deze dame en waar ze haar precies gekocht hadden.
Die Beierse boeren hadden namelijk heus wel eens in een krant zitten bladeren en dan lees je wel eens wat.
De ochtend kwam en de kamer werd door de Engelse met de Goldcard van het bedrijf waar ze voor werkte afgerekend, waarop het baliepersoneel zich bij haar uitgebreid begon te verontschuldigen.
"Waarvoor?" vroeg de Engelse, eigenlijk tegen beter weten in.
"Omdat we dachten dat u een prostitué was, met twee pooiers die haar net in het Oostblok onderweg hadden opgepikt om te verhandelen, maar die vrouwen betalen normaal natuurlijk niet zelf, en al helemaal niet met een creditcard op naam van een groot bedrijf...".
Hoe je van geboren in de UK 'overnight' kan veranderen in een slachtoffer van vrouwenhandel.
De medestudente vertelde het verhaal breed glimlachend, omdat het allemaal zo vreemd was geweest...
De studiegroep viel stil.
Vreemd was het zeker, maar ik kon er toch niet zo om lachen.

Echt wel.

T'is 'm echt...