Beyond repair

De Westpier van Brighton wordt aan de getijden van de zee over gelaten.
Ze is na de grillige voorjaarsstormen definitief ingestort.
Het bespottelijke sprookjeskasteel is weatherproof en staat nog steeds te pronken.
Maar er is nog volop moois te beleven met goede vrienden...
www.24hourmuseum.org.uk

foto Brighton and Hove lokal information.

dag...

Hij had het niet echt helemaal voor elkaar.
"Ik heb geld genoeg en wat koop ik ervoor, ik krijg mijn been niet terug..."
Hij was papa's grote broer.
De oudste van zeven.
De hele familie is nu even de weg kwijt.
Hij was de pater familias, die met mijn vader samen probeerde de boel nog een beetje bij elkaar te houden.
Terwijl een ieder zich langzaam terug trok op zijn eigen eiland.
"Je weet hoe dat gaat..."
Ik ben zelf al zestien jaar weg uit mijn oude dorp, en daarom nooit een spil geweest in die clan.
Voor mij geen oud zeer, geen ruzies...
Ik ben niet erg close met mijn familie.
Niet omdat ze niet aardig zijn...op een enkele uitzondering na.
En nu ik hun verwarring en verdriet zie, raakt het me uiteindelijk veel harder dan ik altijd verwacht in dergelijke situaties...
Op de een of andere manier lucht dit op.
Een maand of twee geleden werd hij ziek.
Echt ziek.
Noodgedwongen werden oude conflicten met de mantel der liefde bedekt.
Hoeveel tijd heb je dan om met elkaar in het reine te komen?
Nooit tijd genoeg.
Dag ome Edie....

stroomafwaarts

Oversteken

Ik woon in de tuin met een boek.
Ik maak lijsten.
Lijsten van spullen die mee moeten naar de "overkanten".
De vakantie-overkanten.
De woon-overkant.
Die laatste duurt nog lang.
De eersten zijn al over een weekje.
Eerst even de Noordzee over, en de week erop de Waddenzee...
Ik ga niet ver maar neem geen computer mee!

rumour controll

"A couple of weeks ago, out here on Broadway, a guy comes up to me and says, 'I'm a Navy surgeon. And I was on a ship off Iraq the night you made your speech at the Oscars and I was very angry at you. I remember yelling with the others at the screen. Now I just want to apologize. You were right. You were telling the truth.' And I said, 'Listen, you don't owe me any apology. Apologize for what? That you believed your Commander-in-Chief? That you believed the President of the United States? Why should you feel bad? You should believe the President, because if we can't believe our President we're in deep trouble. You don't have to apologize for anything.'" --Michael Moore

Het tegen-offensief was natuurlijk al geruime tijd bezig.
Maar nu Moore's laatste film, Fahrenheit 9/11, een succes blijkt te zijn, gaat de groeiende groep "echte" kritische amerikanen op tilt.
De film "Michael Moore hates America" moet dus wel een kaskraker worden.
Dagelijks komen er nieuwe websites bij die de leugens van Mike vandaag nog zullen ontkrachten.
Het is socialistische propaganda.
Het is het product van een als "workingman's-friend" vermomde miljonair, dus bij voorbaat niet waar.
Het is niet objectief.
Het is een bewijs van het gebrek aan respect voor een land waar je alles mag zeggen.
Het feit dat hij zijn mening in een docu-film op tafel gooit en er ook nog geld en een Oscar voor krijgt is een schandaal.
Documentaires mogen niet op deze manier misbruikt worden...
Juist ja.
Moore's critici hielden, gok ik, ook niet van "Spitting Image" of "not the nine o'clock news".
Of van andere satire die politiek in het algemeen op de korrel neemt.
Dat is namelijk wat Moore doet.
Hij gebruikt film.
Hij heeft bovendien een krachtig wapen ontdekt tegen mensen die willen uitleggen wat verstandige en goede opvattingen zijn over de rechtsstaat : humor.
Moore is niet subtiel, hij dwingt je op uiterst lompe wijze zelf na te denken.
Over gangbare opvattingen, het nieuws van de dag en de bronnen waar ze vandaan komen.
Het is not done, grappen over de prefab-angst voor alles wat men niet kent of zaken van belang zoals een presidentsverkiezing.
Maar ieder heilig huisje riskeert kortsluiting met een grote brand als gevolg.
Documentaires hebben de twijfelachtige reputatie dat ze gebaseerd zijn op de waarheid.
Maar iedere historicus weet, of heeft op z'n minst het vermoeden, dat zoiets niet bestaat.
Objectiviteit is enkel een manier van kijken naar feiten en meningen.
Chronologie is wel degelijk te manipuleren.
Natuurlijk doet Moore dat, en hij doet dat best goed.
Daarnaast ben ik niet overtuigd van de door Moore's innig gekozen favoriet Kerry, lood om oud ijzer zullen we maar zeggen.
Je kunt constateren dat als je zelf blijft nadenken, je ook de hiaten in Moore's verhaal zult ontdekken.
Laat het daarbij en verheug je over je hersens die nog intact zijn.
Liever dat in plaats van hysterisch te gillen dat je de "hidden agenda", het complot, hebt ontdekt.
Op die planeet wil ik ook niet zitten.
www.michaelmoore.com

New addition

"hoi, wat is er aan de hand ?"
"uh, jij belt mij, dus hoezo?"
"oh ja, weet ik, maar ik vroeg me af hoe het met jullie is"
"goed hoor, het is een zoon!"

Onze vriendenkring is met een nieuwe uitgave uitgebreid.
Hoera!

De zandman

Ik droomde vanacht.
Dat ik in een standbeeld veranderd was.
Op een onhandig moment, midden in een verhuizing.
Onze verhuizing kennelijk want er loopt familie rond en overal liggen stapels boeken die uitgezocht en ingepakt moeten worden.
Het is een enorm labyrinth van boeken.
Gillende kinderen die er lachend door heen hollen.
De aanhangwagen blokkeert het verkeer in de straat en dingen passen opeens niet meer door de deur naar buiten.
De sleutel van ons nieuwe huis is al een paar uur een beetje kwijt.
Er zijn een paar dingetjes op de snelweg van de aanhanger afgevallen,
maar het zijn gelukkig alleen maar onze kleren, die ondertussen al de rivier ingewaaid zijn.
Opgeruimd.
Iedereen vraagt aan mij wat het volgende puntje in het verhuislogboek is.
Ik heb het geschreven, ik moet het overzicht hebben.
Maar dat kan nu even niet, jammer, en ik zie mijn lief langzaam tegen de klippen opstressen...

Ik droom veel.
Om dingen uit mijn systeem te krijgen of juist erin.
Ik droom in kleur, en vaak in het engels.
Ik heb repeteer-dromen die volgens een vast script lijken te verlopen.
Ik verlies soms al mijn tanden.
Ik sta vaak op het station met een rood regenjasje en rode
regenlaarsjes aan de trein na te kijken waar mijn moeder en oma in
zitten.
Ik huil dan niet, ik ben alleen verbaasd.
Ik droom vaak over een enorme ijzeren hond die krakend en
steunend, als een schip dat te water wordt gelaten, vooruitbeweegt.
Als de klep in de buik opengaat, springen er ontelbaar veel jachthonden uit
die blaffend en jankend een heuvel afrennen, de vallei in.

Ik droomde in augustus 1999 dat ik 5 kinderen had en in een groot huis woonde.
Niemand was daar echt gelukkig, ik geloof dat ik ook veel te veel dronk.
Uiteindelijk was ik zo'n vrouw die zwijgend om zich heen keek, naar haar cirkel van vrienden.
Een verzameling onnozele onverschillige hufters die allemaal ingewikkelde relaties erop na hielden...allemaal eenzaam.
Ik heb mezelf gedwongen wakker te worden tijdens die droom, om te zien of iedereen er nog was zoals ik me ze herinnerde.
Ik bofte.
Het was een droom.
Natuurlijk.

Op 21 september 1999 droomde ik dat er luid gelachen werd tijdens de troonrede.
Vreemd om de dag erna tijdens een live-uitzending verbijsterd vast te stellen
dat Beatrix een grapje maakte tijdens het voorlezen van haar troonrede,
en de leden van de Staten Generaal zowaar echt in een deuk lagen...
Ik kon er zelf niet eens om grinnikken, er viel niets te lachen, en in september 2004 nog steeds niet denk ik ...
Ik droom ook vaak dat ik een oud hotel met 12 kamers bewoon in Cornwall, en er zijn altijd vrienden op bezoek.
Ze zijn eens even niet bezig met nadenken over wat ze allemaal nog moeten vastleggen in hun leven...
Ze zijn er gewoon.
Dat is genoeg.
Het hotel staat boven op een klif.
Ik kan wanneer ik maar wil de oceaan zien.
Dit zijn de betere dromen.
Mijn echte leven is gelukkig ook ongekend aardig voor me.
Ik mag het in ieder geval delen met drie ongelooflijk mooie mensen.
En het "Umfeld" mag er ook wezen.

aquamarijn

"nu zie ik haar nooit meer"
"na de vakantie toch ?"
"ja maar dan zit ze in een andere klas"
"dan gaan we toch langs ?"
"dat is niet hetzelfde..."

Nee, dat is waar.
Het verhaal over elk jaar een nieuwe juf, nieuwe klas, nieuw lokaal is veel te rationaal.
De uitleg over volgend jaar verhuizen, en dat je dan weer nieuwe dingen tegenkomt, helpt ook niet echt.
Het zijn ook maar woorden.
Waarom zou je daar naar luisteren als je hier en nu verdrietig bent.
Als je naam na twee jaar niet meer op je stoeltje staat.
Als je zes weken nog niet eens kunt aanwijzen op de kalender.
Als je lieve juf het zelf ook niet droog houdt.
Als je pas vijf bent en niet meer "te klein om iemand echt te gaan missen".

"eten we vananvond pizza?"
"alleen als jij dan weer gaat lachen"
"ja hoor, doe ik !"

wandering aimlessly

School's out for summer !

Zes weken niet vergaderen, geen ADHD, geen Asperger, geen PDD-NOS, geen mentoraat, geen koffie die al uren op een plaatje staat te sudderen, geen techno, geen discussies over drugs/alcohol/roken of niet, geen evaluaties, geen les, geen ouders, geen leerplichtzaken, geen clusters, geen dramaqueens/kings...
Waarschijnlijk verveel ik me scheel na drie weken, maar nu is er alleen de zalige vaststelling dat ik even niet meedoe.

Terwijl ik midden in de heksenketel van de vierdaagse val noteer ik even het domste en vervelendste woord van vandaag : "gezellig".
Ik word altijd een beetje nerveus als dat woord valt.
Welke imbeciel heeft dit zo typisch nederlandse concept bedacht?
Is het een design-issue of een gemoedstoestand?
Moet ik meer glimlachen?
Of worden anderen daar dan weer nerveus van?
Hoe kan iets nu gezelliger worden als er een kleedje op ligt, of een plantje in staat?
Hoe werkt dat?
Vervelende mensen vallen misschien minder op als je wordt afgeleid door een prachtige vaas.
Of zoals in het geval van deze stad door al die beeldschone bier en hamburgertenten.
Overal bottlenecks, hekken, tribunes en bankstellen langs de weg.
"Om op te zitten tijdens de intocht aan de via Gladiola"
"Gezellig druk toch?"

Als iemand die grote gele brandende schijf (planeet? gaswolk?) tegenkomt...
Graag na eigen gebruik deze kant op sturen als wij over een paar weken op dat waddeneiland zitten.

Vrije associatie!

Ik maak me druk over het Israelisch-Palestijns-conflict, krijg ik via de Googlebanner boven mijn blog een advertentie voor lastminute-reizen naar Tel-Aviv!
Een wereldwijde boycot van toerisme naar Israel is wat ik wil!
Zo'n zelfdenkend reclameprogramma zorgt wel voor de vrolijke noot bij dit tot nu toe nog redelijk sobere weblog.
Wat zal hierboven te zien zijn straks?
Toch maar kijken of ik het op de een of andere manier ad-free kan krijgen?

Is het alweer November trouwens ?
Nog twee dagen en dan heb ik zes weken vrij!
Vrij vertaald betekent het dat ik zes weken het thuiscircus mag beheren.
Mag ik daarna weer dolgelukkig naar mijn werk.
Ha!
Mijn arbeidsethos ontstaat onder druk van omstandigheden.

Pointless drivel ?

"RAMALLAH - De Verenigde Naties gaan in de Gazastrook circa 700 huizen van Palestijnen herbouwen die bij acties door het Israëlische leger zijn verwoest. Dat heeft het hoofd van VN-organisatie voor hulp aan Palestijnen (UNWRA), Peter Hansen, zondag gezegd.
De UNWRA heeft dit weekeinde een overeenkomst met de Palestijnse Autoriteit en het VN-Ontwikkelingsprogramma (UNDP) gesloten om huizen te bouwen voor duizenden mensen in Rafah, in het zuiden van Gaza. Rafah is sinds 2000 het hardst getroffen door vernielingen van huizen, waarmee Israël de Palestijnen wil straffen voor terroristische acties."

Zomaar een bericht.
Israel had ook al geroepen dat de meest recente aanslagen het directe gevolg waren van de veroordeling van de muur door de onderzoekscommissie van de V.N.
Is de V.N. dan nu ook een terreur-ondersteunende organisatie?

rainy day

Numerologie

Zondag, regen, Schrek2.
Best erg amerikaans, maar met originele "citaten" uit LOTR en het amerikaanse shownieuws (Pinokkio als Michael Jackson, auw!). Liefje 1 en 2 hebben de rit aardig uit weten te zitten. Zo'n kindervoorstelling op zondagmiddag is een stuk leuker dan ik me vroeger altijd kon voorstellen als ik langs de bioscoop fietste.
Heb ik toen ooit gedacht "dat nooit" ?
Er is een tijd voor alles denk ik.

Ook een beetje feest omdat ik en mijn lief al dertien jaar samen plannen maken.
"het ongeluksjaar zit erop, lief"
"wat betekent 14?"
"2 x 7, dubbel geluk"

Aarrgh

Is er iemand die me kan vertellen wat mij, digibeet bij uitstek, bezielde toen ik bedacht dat het hebben van een weblog iets zou toevoegen aan mijn bestaan? Waarom heeft niemand me minzaam teruggefloten of geglimlacht toen ik bedacht dat het een peuleschil moet zijn om zoiets onder de knie te krijgen ?
"Iedereen kan het, het is net als met autorijden!".
En hoe vaak was ik ook al weer voor mijn rijbewijs opgeweest?

Wat een vertoning...

...zo'n opening van een museum-expositie, met alweer dat leuke stel dat op de troon moet komen, gefotografeerd terwijl het naar een tekening kijkt alsof er een smerig geurtje en een vreemd geluid vanaf komt. En alweer die domme grijns van Balkenende die zijn hand uitsteekt naar iedereen die bij hem in de buurt komt, om vervolgens verbijsterd vast te stellen dat niet hij, JP, maar Maxima het "target" is van de notabelen...maar blijven lachen!
Het charme-offensief live!
Het feit dat ik nog niet weet hoe ik hier een foto op kan krijgen bespaart een ieder de aanblik. Op zulke momenten zou ik in Alaska willen zijn.
Leve de Republiek!

Ondertussen is het een echte "nederlandse zomerdag".
Het is dvd-weer!
Mijn zoon experimenteert met lijm en stelt nuchter vast dat het spul waar hij het thuis mee moet doen van ondergeschikte kwaliteit is vergeleken met het werkmateriaal van de kinderopvang.
Mijn dochter spreekt opeens vloeiend engels en ligt gebiologeerd naar een klassiek engels drama te kijken....of ze is in slaap gevallen.

Here I go!

Het is een feit, ik heb nu een "blog" en ik weet niet hoe die werkt....
Ik kan er opzetten wat ik wil, maar kan het er ook weer af?
En wie leest het?
En waarom zou ik deze bizarre vorm van exhibitionisme eigenlijk cultiveren?
Wat wil ik ermee?
Ventileren.
Archiveren.
Is het de bedoeling dat ik iets over mezelf zeg nu?
Er is een citaat dat ik goed vind.
Mag dat ook? Citaten?
Ja! Ik mag alles! Ik ben een God! Dit is mijn speelgoed!

"I don't mind when people with a lot of passion talk about things they're interested in, and if that has to do with politics, fine.
But I don't think music needs to be redeemed by a political message.
In fact it's usually made extremely boring by the political messages that are in it.
Music has to be more of an emotional thing, and ideas are better expressed in political speeches and essays and newspapers, and file that under B.S!"
(Rob Wright)

Archiveren onder "bullshit" dus.
Hoewel ik toch best een politiek wezen ben.
Ik ben me alleen op dit moment pijnlijk bewust van het feit dat ik mijn "pretentieuze geschrijf" met vreemden deel nu...
Dus is dit een dagboek?
Dan blijf ik waarschijnlijk constant frusten over wat ik schriftelijk, schijnbaar definitief, vastleg.
Dan blijft ook altijd het risico dat ik dingen wil verwijderen.
Zelfs maanden, soms jaren erna.
Dit is het moment om dat los te laten lijkt me.
Kort houden dus, anders verdwijnt ook dit weer onder de delete-knop.
Net als alles wat ik ooit geschreven heb, en daarna weer verbrand.
Iets waar ik nooit spijt van heb gehad, omdat ik er toch geen waarheden aan over hield.
Ik zoek ze ook niet meer, er zijn er zoveel, en als ze zich openbaren neem ik ze mee.
Dus maak ik jullie deelgenoot van mijn verwarring over mijn nogal onrustige aard.
Getuigen van mijn hard en met veel lawaai intrappen van open deuren.
Die aard bestaat overigens grotendeels uit een gezonde dosis cynisme.
Ironie dan?
Een obsessieve denker ben ik.
Ik schrijf.
Steeds minder woorden, dat wel, aan mijn oude dagboeken te zien.
Oneliners zijn de laatste tijd favoriet.
Een paar keer gewogen, tot ze wel of niet nuttig blijken als ballast.