Weten jullie het zeker?

De toren met vestingswerken en de toren zonder vestingswerken.
Kortom, een stom plan.
Een stenen kolos neer zetten op een heuvel waar geen fundament meer onder zit vereist kennelijk meer moed dan verstand.
Voor een toren waar we een keer opklimmen en dat was het dan.
Terwijl het park een plek is waar we meerdere keren per jaar vertoeven.
Met een bodemarchief dat ik uit beroepsinteresse graag in stand wil houden.
Met ruimte voor het groen en de stadsbewoners.
Met talloze zaken in de stad waar de financiele middelen voor dit project beter ten goede aan zouden komen.
Wil men serieus de geschiedenis terug halen?
Dan moeten de vestingswallen ook maar weer terug, en de stad weer op slot.
En het oude kasteel op de Valkhof en het fort in Lent aan de overkant opnieuw opgetrokken.
Het pontje naar de overkant moet weer varen.
De trein naar Kleve weer gaan rijden.
De Donjon herbouwen is alleen de krenten uit de pap vissen...half werk en niet meer te verantwoorden na alles wat er door de eeuwen heen gesloopt is in deze stad.
En wat mensen door de eeuwen heen zijn gaan beschouwen als hun openbare ruimte.
Nijmegen heeft zijn kans gehad en vergooid.
In plaats van een kleine vestingsstad te zijn moest Nijmegen zonodig mee in de vaart der volkeren.
In haar haast om "mooie" gebouwen neer te zetten, zoals het casino op de kade kennelijk, werden belangrijke romeinse resten weg "geshoveled" naar de andere kant van de brug.
Tot grote verbijstering van plaatselijke archeologen en archeologie-studenten.
Geschiedenis is voor Nijmegen alleen belangrijk als het te marketen is, en als je er flessen goedkope wijn met gelegenheids-etikketen mee kan verkopen bij de VVV.
Het was leuk, het was tijdelijk, en nu wordt het tijd om de steigerpijpen weer op te ruimen.

Maar...Hoera!

Het is herhalingen-tijd!

http://www.colinfirth24-7.com/index.html

The bright side.

Things are so bad
I am reduced to scraping
The outside of the barrel.

And yet I do not dispair.
In the yard there are many
worse off than myself. (well, four:

A one eyed-rat
A three-legged cat
A corpse and the lavatory door.)

uit: The State Of Poetry van Roger McGough

And on a lighter note...

Omdat ik veel te vaak ellende deel met u.
Dit hoort er ook bij.
Bij deze.

Rollercoaster

Als ik aan het werk ben dan gaat alles in een moordend tempo, zelfs met mijn parttime-constructie.
Of misschien wel juist daarom.
Ik heb dan gewoon geen ruimte om rustig te kijken naar wat er met mij in gevoelsopzicht aan de orde is.
Ik heb daarvoor zelfs een uur per twee weken vastgezet in mijn agenda om dat te kunnen doen.
Hoe deerniswekkend is dat?
De rest van de tijd ben ik op school of verbeter ik gemiddelde rijtijden van A naar B tijdens de spits.
Het ene circus is het andere niet, maar ze zijn allebei even goed in staat er voor te zorgen dat ik me zelf niet hoor denken.
En dan is het vakantie en in mijn geval, zoals ik ook al een jaar geleden rond deze tijd meldde, is dat een zeer royale periode vrij.
Het grote verschil met voorgaande vakanties is dat ik deze keer niet meteen ziek werd op dag 1.
Maar verder verloopt alles volgens het geijkte patroon.
Ik reageer van alles af, een lange rit in mijn emotionele achtbaan, tot grote frustratie van mijn gezin.
"Hoort erbij" zeggen collega's, maar dat vind ik natuurlijk weer te gemakkelijk.
Er wordt heel wat spijt betuigt in huize Strangebrew de laatste dagen.
Maar ik kan elke dag opnieuw een poging wagen om gewoon naar beneden te komen, goedemorgen te zeggen en de dag door te komen zonder al te veel gebrul.
Nog vier weken.
Ik mag hopen dat ik nog maar een weekje puin ruim in mijn systeem en dat ik dan eindelijk een beetje tot mezelf kom.
Ik had gewoon in Rome moeten blijven.

Secundair.

Een andere goede reden om in Italie te blijven was dat ik geen italiaans kan lezen.
In Rome heb ik nergens een anderstalige krant gezien, we zaten niet echt in een toeristische wijk.
Dat scheelt enorm in het rollercoaster-effect, omdat ik me dan niet over de toestand in de wereld kan buigen en daarover ook nog eens loop te stampvoeten.
Vanochtend was de uitspraak in de zaak Mohammed Bouyeri.
Hij is dus niet minder toerekeningsvatbaar omdat hij niets zei in het PBC.
Daardoor is hij een gecertificeerd "Instrument van God".
En daarom krijgt hij geen TBS, en staat hij over dertien jaar weer buiten.
Of niet en hij gaat in zijn cel verder.
Onbehandeld en nog steeds in de war.
Misschien kunnen we in de tussentijd een soort van CAO opstellen voor instrumenten van god.
Met secundaire arbeidsvoorwaarden.
Liefst in het heden en niet alleen in het hiernamaals.
Aangezien het nu toch een door de rechtbank erkende status is.
Er lopen er vast nog meer met dat beroep rond, van verschillende signatuur.

http://www.geocities.com/freepages4all/Amir.htm
http://www.armyofgod.com/Paulhillindex.html
Belastingmaatregelen zijn nodig, zoals men dat bij grote criminele netwerken doet.
Als er een inval gedaan wordt en dingen in beslag worden genomen moet men dat toch ook kunnen claimen ergens, inkomstenderving en verlies van je goede naam...
Ik zie mogelijkheden voor nazorg en financiele dienstverlening.
Er is ook al een hele outfit te krijgen in de betere kampeer-zaak.
http://img343.imageshack.us/img343/3325/ruck0zl.jpg
Wellicht is het Gerechtshof niet zo bang voor deze belachelijke uitleg.
Ze spreken ook over een "overtuigingsdader".
En dan kun je kennelijk nog alle kanten op.

Zo dan.

Laatste vakantiedag van mijn lief.
En vandaag werd ik onrustig wakker.
Nog 1 dag.
En die moet zinvol besteed worden.
En mooi worden.
Maar ook relaxed.
En wat wordt het ?
We moeten nog snel een was met werkkleding draaien en de machine gaat heel erg stuk.
De keukenkast had ik gerepareerd en toch valt het weer, onrepareerbaar, uit elkaar.
Alles om me heen spant kennelijk samen om van deze dag een klassieke, onvervalste k*tdag te maken.
Ik kan wel huilen.

Wie zijn dat?

Ik zoek al een tijdje naar een club die cursussen organiseert met als practische opdracht "organiseer een feestdag met vrijwilligers en sponsors".
Om met het geleerde andere mensen een goede ervaring mee te geven.
Deze dag was bedoeld voor kansarme jongeren tussen de 14 en 20 jaar.
Ik was gevraagd om met onze band op die dag te komen spelen, maar het was te kort dag om iedereen bij elkaar te krijgen, dus dat ging niet door.
Ik had natuurlijk gewoon kunnen vragen aan de persoon die mij benaderd had om welke cursus het precies ging, maar ik kan bij tijd en wijle een echte aarzelaar zijn.
Ik wilde ook nog even niet in discussie, en dat zou ongetwijfeld gebeuren, dus eerst wilde ik meer weten.
Ik ben dus een beetje gaan surfen.
Waarom?
Omdat ik wil weten welk gedachtengoed er achter die cursus zit.
En ik kwam op een groot aantal wazige sites terecht.
Ik bedoel niet de sites over natuurgodsdiensten of Native Americans.
Als historica heb ik daar nog wel affiniteit mee, al was het alleen al op basis van ancieniteit.
Ik heb het meer over de "je-antwoord-op-alle-vragen-sites".
Van geloofsovertuigingen tot opleidingsinstituten worden aangeboden, verstopt achter kook-cursussen of management-trainingen.
De Landmark-foundation of het Neuro Linguistisch Program lijken nog de meest onschuldige.
Evenveel voor als tegenstanders om het maar zo te zeggen.
En dat terwijl de ene een afsplitsing is van Scientologie, en de andere eigenlijk een verkapte vorm van Gestalt.
Dat NLP is overigens ook de stroming waarmee Emile Ratelband geworden is wie is hij is, en boette daarmee al meteen een heel stuk van zijn geloofwaardigheid in.
Erg scheutig met informatie zijn de meesten niet.
Je mag ze mailen.... "don't call us, we call you"...
Zo had de club die ik zocht wel uitgebreid al zijn sponsors (waaronder Shell) en een landelijk goed bekend staande organisatie (Dreamfoundation) vermeld, maar niks over zichzelf.
Nou ja, niks, het betreft 33 vrijwilligers die regelmatig een "droomdag" organiseren.
Ik kwam meerdere droomdagen tegen, allemaal georganiseerd door 33 vrijwilligers...
Ik heb net de DaVinciCode uit, maar waag me toch maar niet aan theorieen over het getal 33...
Van mensen die aan zo'n droomdag hadden deelgenomen kreeg ik de indruk dat de organisatie wel heel erg overtuigd was van haar eigen goede werk, en ook haar diensten aanbood aan onder meer de school waar ik werk.
Vandaar dat ik ze was gaan opzoeken.
Maar hun filosofie, uitgaande van het principe "geloof in jezelf en alles zal lukken"...("en als dat niet zo is, zou het wel eens kunnen dat je misschien niet hard genoeg in jezelf gelooft") valt totaal weg tegen de antwoorden die mensen denken te vinden en krijgen bij allerlei Goeroes.
Mijn nieuwsgierigheid bracht me bij sites van stromingen als het Esoterisch Hitlerisme, de Ufo-kerk van Rael en Sai Baba...

Ik heb dus niks concreets gevonden over de mensen achter de "droomdagen".
Maar me wel een ochtend lang verbaasd over de bizarre zoektocht van mensen op zoek naar zelfinzicht en ontplooing.
En toch, ik leef in een land waar zelfs rechters, misschien wel door de groeiende invloed van New Age, bepalen dat iemand geen TBS krijgt, omdat hij het instrument van God is.
"Oh, ja, nee, dat is duidelijk, hij is het instrument van God, verder niks aan de hand met die jongen...stuur maar terug naar justitie...".
Dus het zou me eigenlijk niet moeten verbazen dat er zoveel zoekenden, en evenzovele wijzen, rondlopen.
Maar wie zijn dat dan?
http://www.stelling.nl/simpos/

Scooters en palmbomen.

Hoe is het mogelijk dat ik van alles denk en voel als ik er ben en dat ik thuisgekomen niet eens meer weet hoe ik het moet omschrijven?
Ik had het meteen, toen en daar, moeten opschrijven.
Nu probeer ik alleen nog maar krampachtig een soort van mediteraan gevoel in mijn hoofd vast te houden en ik kom niet verder dan de geijkte dingen die mij het eerst raken.
Ik verbaasde me erover dat het vanuit de lucht gezien inderdaad zo is dat alle wegen naar Rome leidden...
Een andere warmte was voelbaar zodra we geland waren, een stevige scirocco-bries...
Langs de Via Appia zijn we de stad in gereden en kilometers lang zagen we allerlei ruines die beloven hoe het in de stad is.
Op elke straathoek is er wel een archeologische site te vinden, teveel om bij te houden, en teveel om op te zoeken waar ik nu weer voor stond.
Achter de wat vervallen en van heel veel grafitti voorziene gevels zijn koele binnenplaatsen met oleanders en palmbomen verstopt, waar de geluiden van de straat niet eens te horen zijn.
Maar wel de mensen in hun huizen, die net iets harder praten dan wij gewend zijn, maar oog in oog zie je dan aan de handgebaren en de gezichten dat het allemaal heel goedmoedig is...
Ik zou er jaloers op kunnen worden, op hun ritme, want ze leven tot diep in de nacht op straat, en nemen de tijd om elkaar te ontmoeten.
Er zijn duizenden scooters die met ware doodsverachting het dagelijks verkeer trotseren, want voor bestuurders van auto's is het gebruikelijk om met een hand uit het raam en met de ander op de claxon te rijden, en van de zij en achteruitkijkspiegels hebben ze gelukkig niet veel last, daar kunnen ze nog best langs kijken, klein genoeg...

In een enorm park ten noordoosten van het centrum, Villa Ada, wordt elk jaar een cultureel programma georganiseerd dat de hele zomer duurt.
"Roma Incontra Il Mondo", Rome ontmoet de wereld.
Op een klein eilandje in een meerje is een terrein ingericht, met keurige witte tuinstoelen en tafels, een soort "biergarten" met allerlei resaurantjes, winkeltjes en onbehoorlijk duur bier.
Kent iemand een italiaans biermerk? Nee! Italianen drinken wijn, geen duur import-bier!
Om twaalf uur moet het elke dag afgelopen zijn, gemeentelijke verordening.
Zoals gebruikelijk verzamelden ook hier de romeinen zich pas s'avonds laat, na tien uur, als het weer wat koeler is.
Eerst een hapje eten en dan luisteren naar de toespraak tegen Coca-Cola (die het in Italie behoorlijk verbruid hebben als je de hoeveelheid anti-posters en shirts ziet) voor de bands beginnen.
Het fantastische "Zu" mocht beginnen, ook al stonden ze als laatste op de affiches, die zijn in Italie namelijk altijd alfabetisch.
Festival "italian-style".
We hebben de kortste maar leukste set ooit meegemaakt van NoMeansNo.
Maar dat maakte ons niet echt iets uit.

We waren op een plek op aarde die ooit het centrum van alles was.
En het was er fijn.
En ik weet nu ook heel zeker dat boven de wolken de zon echt altijd schijnt.
http://www.villaada.org/
http://tinyurl.com/7frfs
http://www.zuism.com/3en.html

When in Rome...

Ik ben er helemaal startklaar voor.
Ik had mijn tas al drie dagen klaar staan.
Tickets en reserveringen waren al weken geregeld...
"Controll-freak !" hoor ik u denken !
Maar meestal weet ik me, na de voorbereidende handelingen voor zo'n, ehm, operatie en de gebruikelijke vertrekzenuwen de dag van tevoren, meestal nog net op tijd over te geven aan de reis zelf.
Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik dat doe omdat ik gewoon geen keuze heb...maar goed.
Het zijn maar een paar dagen, en ik ben van plan er van te genieten alsof het een paar weken zijn!
Ciao!

Het werkelijke...

... met zijn verkeerd begrepen betekenis en misplaatste nadruk is het onwerkelijke.
Uit: " Zwervende vogels" van Rabindranath Tagore.

Sorry, vol!

Nawijn is verdrietig over zijn nieuwe werkruimte in het Tweede Kamergebouw.
Te klein.
Er was geen plek meer voor hem.
Goh.

Stop de verzuiling!

klik op banner!

Onder de evenaar...

Elke drie seconden sterft er ergens ter wereld een kind door armoede.
Elke drie seconden...twintig per minuut, twaalfhonderd per uur.
Hier schelden mensen om me heen dat het steeds slechter gaat, maar zij zitten onder een partytent met een pilsje en een pakje shag...
Hun huisdier heeft het beter dan een straatkind in Brazilie.
Of Johannesburg.
Of Calcutta.
Stille armoede is er ook hier ongetwijfeld, maar die is dan ook onzichtbaar.
Ik voel daarentegen niet de behoefte om te roepen dat er hier ook arme mensen zijn en dat we die ook maar eens moeten helpen.
Daarvoor is de schaal totaal niet met de onze te vergelijken...
Hier sterven geen twintig kinderen per minuut, in Derde Wereldlanden wel.
Maar ik kan er helemaal niets aan veranderen.
Ik scheld, ik schreeuw, ik schrijf, ik doceer, ik doe wat ik kan in mijn eigen omgeving, maar het helpt nauwelijks...
Ik hoop tegen beter weten in dat de G8 het hoort, dat het hun raakt.
Ik kan niet anders.
Vroeger, als je StarTrek moest geloven, dacht ik dat we zo ongeveer nu in een wereld zouden leven waar mensen niet meer doodgaan aan achterlijke ziektes die we al lang hadden kunnen genezen als we geen JSF's kopen en verkopen onder elkaar.
Onze dochter vraagt hoe het kan dat er iemand doodgaat als ze tot drie telt.
We leggen haar uit dat dat niet komt omdat zij tot drie telt.
Hoe leg ik haar in vredesnaam uit waar het wel door komt.
Ze is zes en vindt iedereen nog lief en de wereld nog leuk...

Ik heb dus af en toe gewoon bewijs nodig dat er ook iets goeds kan gebeuren.
Birhan heeft het namelijk gered.
Voor haar is het geen science fiction meer.
http://www.live8live.com/
http://tinyurl.com/86osa
http://www.loggersagainstpoverty.com

De schaamte voorbij.

Ik weet niet of het nu heel stom is of juist herkenbaar.
Vroeger had ik altijd wel een vriendin of vriend die altijd net iets sterker of brutaler was dan ik.
Ik moest daar aan denken toen ik bij een meer was een paar dagen geleden.
Twee jongens, een jaar of veertien, waren met een bal aan het spelen in het water.
De een probeerde uit het water omhoog springend de bal over zijn hoofd achteruit te schoppen.
Dat lukte niet en de ander ging het toen omslachtig uitleggen en voordoen.
En natuurlijk lukte het hem wel.
Hij was ook net iets luidruchtiger dan de eerste jongen...zijn stem droeg verder, hij was zich veel meer bewust van de mensen om hem heen, alsof hij wist dat hij publiek had...
Hij lachte zijn vriend uit, en deze liet dat blozend maar gelaten over zich heen gaan.
Hij wist niet beter als dat het altijd al zo ging en misschien bedacht hij ook dat zijn vriend het niet zo kwaad bedoelde, wat waarschijnlijk ook zo was.
Het is meer een natuurlijke rangorde waar beiden zich in schikken.
Ik had een vriendin die nooit bloosde, sneller kon rennen, beter kon klimmen en wel belletje durfde te trekken bij dat huis met die grote hond achter de brievenbus...
Ondertussen ben ik voor de duvel niet meer bang.
Misschien komt het door mijn strategie die ik in de loop van de jaren heb geperfectioneerd.
Voordat iemand mij overbluft of belachelijk maakt, open ik de aanval op mezelf.
Ik sla dan twee vliegen in een klap.
Ik ontneem iemand de dikke pret om ten koste van mijn serieuze reputatie eens even goed te lachen en heb hopelijk de lachers op mijn eigen hand.
Maar vandaag heb ik een authentieke "ik-schaam-me-wezenloos-ervaring"gehad.
Een bandlid vroeg ik of ik mee wilde spelen bij de opening van de tijdelijke Donjon in Nijmegen.
Er was een echt kanon, dat stond pal naast de gehate Donjon, het opende perspectieven!
Een groep vendelzwaaiers had muzikale begeleiding nodig, en vroeg niet eens of ik een voor of tegenstander was...verblind door mogelijkheden zei ik ja!
There was a catch ofcourse...

Vandaag heb ik mijn strategie dus maar weer eens succesvol ingezet.
Ik moest wel.

Bij deze.

Manifesteer je!

Elk jaar gaan er ook weer mensen weg bij ons op school weg.
Ze krijgen dan hun diploma.
Geen officieel diploma.
Tenzij ze dat uiteraard ook gehaald hebben, maar dat krijgen ze dan weer van de staatsexamen-commissie.
De middag ervoor.
Met de zenuwen op onze maag staan we te wachten op de resultaten die uit de computer rollen.
Met een brok in mijn keel kijk ik naar een jongen die de hele dag zowat gek werd van de spanning, maar nu, verbijsterd, bijna fluistert dat hij zijn diploma compleet heeft...
Iedere keer als ik aan zo'n middag denk wordt ik heel blij.
Maar dat is alleen maar het officiele deel.
Ze krijgen ook een diploma van de school.
Ze zijn dan "na een intens rijpingsproces voldoende in staat geacht zich te manifesteren in de samenleving".
Het is iets waar de meeste jongeren op school naar uitkijken, of in ieder geval willen ze het niet missen.

Zelfs niet diegenen die beweren dat ze het niet willen, of het maar flauwekul vinden.
Ze moeten aanhoren wat ze allemaal geflikt hebben, en wat hun eigenaardigheden zijn.
Maar ook wat hun grote talenten zijn en goede momenten waren.
Het is die ene dag in het jaar dat ze zich allemaal tegelijk gezien weten.
Er gingen twee mentor-jongeren van mij weg, en ik zal ze missen...
Maar ze gaan weg om er iets fraais van te maken.
Vuurwerk en rozen gun ik ze.
Het was een mooie avond.