Stadstrand!

Vanaf zaterdag hebben we tweeënhalve maand lang een stadsstrand.
Ingericht op de Lentse oever van de Waal kunnen we genieten van strand, water, en het uitzicht op de stad.
Op mooie dagen is er een verkooppunt voor ijsjes en limonade en staan er strandstoelen en parasols.
Toch, want men wilde het eerst kaal doen...
Er komt zelfs een toilet.
In navolging op mijn vorige stuk: Goede timing!

Vast.

Ik moet echt met vakantie.
Dat wil zeggen, een paar weken niet nadenken.
Ik sla aan het piekeren.
En als het al niet gaat over de vraag waarom de wereld en de mens in het algemeen zo slecht is, dan gaat het wel over de toekomst van de mens en mijzelf in het bijzonder.
Misschien komt het ook door de vette onvoldoende die ik voor mijn eerste tentamen van mijn kersverse studie heb gehaald.
Altijd ondermijnend voor mijn gemoedsrust en mijn zelfvertrouwen.
Dus kan een simpel persbericht me al op zwaar weer krijgen.
Een persbericht waar ik op mijn werk mee geconfronteerd werd.
Iedere achttienjarige in Nijmegen krijgt deze week een brief in de bus met het dringende advies je op je achttiende in te schrijven als woningzoekende in Nijmegen.
Dan duurt het gemiddeld vier jaar tot je een woning hebt.
Om überhaupt een woning te krijgen moet je vier jaar ingeschreven staan.
Het kan dus ook langer duren.
Het gaat hierbij om huurwoningen, of appartementen, via een woningstichting.
De particuliere markt is er ook nog, maar die is doorgaans duurder.
"Nou en?" hoor ik u denken, maar het sluit naadloos aan bij wat er bij een 'net-puber-af' door het hoofd spookt.
De vraag die jongeren tussen examens en relaties, uitgaan en school ook nog moeten beantwoorden.
"Wat ga ik doen met de rest van mijn leven?".
De meesten willen vooral zelfstandige woonruimte.
En daarna een goede baan of een leuke opleiding.
Niets nieuws onder de zon.
Soms vliegt het me aan dat mensen van achttien toch stiekem een aantal forse keuzes voor hun kiezen krijgen.
De meeste 'studenten' hebben eigenlijk niet meteen een probleem, want die huren eerst een kamertje en zien daarna wel.
Kraken, antikraak...ook dat gaat meestal 'via' de particuliere markt...
Maar dat is een andere subcultuur!
Het probleem speelt vooral voor die jongeren die geen intelectuele hoogvliegers zijn, zichzelf niet als student zien, en na hun beroepsopleiding op een ROC gewoon een zelfstandig bestaan willen opbouwen onder de vleugels van hun ouders uit.
Zij gaan niet zo snel op een kamertje zitten van drie bij vier, en met de was naar hun moeder in het weekend.
Niet hun ding.
Ze willen bovendien ook gewoon hun geld verdienen en kunnen uitgeven.
Daar is helemaal niets mis mee.
Het is de kortste weg naar de voetsporen van je ouders.
Als je dat wil is er niets aan de hand, als je meer wilt dan dit, dat moet je risico's durven nemen.
Welcome to the real world.
Net klaar met school of nog een jaartje bezig met een beroepsopleiding, inschrijven voor een woning en daarna wachten met het aangaan van bijvoorbeeld een serieuze relatie.
Net als vroeger, toen mensen door economische omstandigheden gedwongen werden te wachten met zelfstandig wonen tot het financieel haalbaar was.
So far so good.
Is er na vier jaar wel een woning beschikbaar?
Stel je bent toch die relatie aangegaan en er is bijvoorbeeld een kind onderweg.
Of je wil of kan gewoon niet meer bij je ouders wonen.
Leer dus budgeteren en geduld te oefenen.
Of ga je best doen op school, probeer creatiever naar je mogelijkheden kijken.
Ga dan niet te snel voor dat maandelijkse salaris, dat zoveel meer oplevert dan je bijbaantje...
Want je weet dat je de boot al gemist hebt als je niet van je achttiende af ingeschreven staat.
Als je niet tot na je vijfentwintigste wilt wachten voordat je een woning hebt, zit je dus op je twintigste min of meer met een hypotheek opgezadeld.
Dan ben je op je dertigste al oud, want alles ligt al vast...
Je renteaftrek, de rente zelf, de jaren die je bezig bent met je pensioenopbouw, je spaarloon en de overwaarde...
Die dingen bepalen dan of je blijft zitten waar je zit.
De wereld ontdekken om te zien wat er buiten de kring van je werk en de plek waar je woont zoal mogelijk is, wordt een risico dat je niet meer durft te nemen.
Op je twaalfde een profiel kiezen, op je achttiende een inschrijving voor een huis, op je vijfentwintigste vast in een degelijke structuur.
Of onzekerheid en zien waar het schip strand.
Wat ga ik doen met de rest van mijn leven.
Ik ben op zich blij dat ik geen achttien meer ben.
En dat ik op het goede paard gegokt heb toen.
Geen huis bezit.
En dus in beweging kan blijven als ik dat wil.
Ik zit gehuurd op rozen, ik zit er nooit aan vast.
Mijn toekomstplannen bestaan op dit moment uit een herkansing aanvragen en rustig proberen niet meer na te denken.
Ik stel mijn eisen zo laag als nog comfortabel is.
Ik heb hopelijk geleerd te zien wat belangrijk is, wat werkt voor mij...
Een ongekende luxe bijna.
Terwijl ik toch moeder ben, en tegelijk de eeuwige student.
It's funny how no money can make a life so rich.

Helemaal niets.

Een lege ballon.
Met wallen onder de ogen.
Er komt niet veel zinnigs uit me de laatste tijd en het zal de komende tijd niet veel beter zijn.
Ik zou me druk kunnen maken over alles wat in mijn agenda staat onder het kopje verplichte nummers.
Maar dat doe ik liever niet.
Het is gewoon niet belangrijk.
Ik ben zo moe dat bijna niets belangrijk is.
Ik wil alleen nog maar slapen.
En dat lukte vanacht weer niet.
Deze keer omdat ons brandalarm "van de wap" is.
Off-wack.
Gaat spontaan om de twintig minuten af, liefst in de nacht dus, niet voordat je naar bed bent.
Na de derde keer waren we ervan overtuigd dat het een valsmelding moest zijn.
De eerste keren ga je toch even kijken of er toch niet ergens rook is...waar heb je die dingen anders voor?
Vervolgens moesten we uitvinden welke van de drie melders de andere twee activeerde.
En daarna hoe je hem kunt blokkeren, want ze zitten alle drie op het lichtnet.
Het maakte een ongelooflijke k*l*r*herrie waar de kinderen wonderwel door heen sliepen.
Dat gaf me wel heel even te denken.
Waarom zij wel en ik niet?
Nog niet geconditioneerd op "gevaar"?
Te moeilijk om over na te denken.
Ik kon ook niet meer echt helder denken.
Zo rond drie uur half vier zal de rest van de straat trouwens ook wel wakker zijn geweest.
Het draaide er op uit dat we het hele zaakje uiteindelijk nogal niet subtiel van het plafond getrokken hebben.
Laten we het er maar op houden dat een deel van ons op dit moment nogal een korte lont heeft.
Ik wil slapen en verder helemaal niets.

Morgen!

Jaja!

Weten we dat ook weer.

De eerste tramlijn die wordt uitgewerkt (doelstelling ingebruikname is 2013/2014) is de lijn Waalsprong- centrum - Heijendaal.
Uitgangspunt was dat het Hoogwaardig Openbaar Vervoer via geleide bussen die zowel op rails als op de weg kunnen rijden in de toekomst zeven dagen per week door de Burchtstraat zouden gaan.
Dit beantwoord dan mijn vraag vanaf wanneer Nijmegen-Noord een fatsoenlijke aansluiting krijgt op de rest van de stad...
In 2013 bestaat mijn werk in die hoek van de stad wellicht helemaal niet meer.
In 2013 woon ik misschien al aan de andere kant van het Kanaal, aan de oceaan in plaats van aan de Waal.
Ach, ik mopper niet.
Ik woon hier fijn.
Maar er zou beter openbaar vervoer komen, en een recreatieplas...toen wij in 2003 tekenden voor dit huis.
Nergens stond erbij dat de kinderen tegen die tijd al het huis uit zouden zijn.

Bizar.

Een Duitse treinmachinist maakte een dodelijke val tijdens zijn werk.De trein reed 120 kilometer per uur toen de machinist uit de trein viel. Hij moest plassen, zo blijkt uit onderzoek van de politie. De trein kwam snel tot stilstand, omdat de noodrem automatisch in werking werd gesteld. Volgens een woordvoerder is het niet ongebruikelijk dat treinpersoneel op deze manier hun behoefte doet. "Als er maar één man in de locomotief zit kan het vaak niet anders", aldus de zegsman. Hij voegt er aan toe dat de snelheid dan meestal een stuk lager ligt. Bron: Nu.nl.
Ik heb overigens nooit tijdens een treinrit gemerkt dat een machinist zichzelf op die manier moet verlichten.
Of is dat hier anders geregeld?

Mmm...

Foodblog!
Met als extra: recepten van bands.
Dit naar aanleiding van een boek dat net uit is, met de gevleugelde titel "I like food, food tastes good".
klik voor meer.
Met daarin recepten van "...Calexico, Battles, Enon, Belle & Sebastian, My Morning Jacket, Grandaddy, The Long Winters, NOFX, Strung Out, The Walkmen, Centro-Matic, RJD2, Ted Leo, Nada Surf, Vague Angels, Devendra Banhart, Franz Ferdinand, Interpol, Les Savy Fav, Pelican, und viel mehr..."
Ik ben helaas pas over een half jaar jarig...
Kennelijk heeft de kok van het blog, Sid Fisjes (pun intended!) in voorbeeld van dit boek op zijn beurt een aantal Belgische bands hun hun lekkerste recepten afgetroggeld!
Die staan gewoon op zijn blog.
Op Studio Brussel had iemand het ook over "de spaghetti van Arno".
Maar die kan ik nergens vinden....
Voor de site zie mijn linkdump hiernaast!
Ehnne nee...ik ben nog steeds niet klaar met mijn essays, maar weet nu wel dat de Guillotine en Absynth zwitserse uitvindingen zijn.
Kijk aan.

Jeugdsentiment.

Bij veel kinderprogrammas vermoed ik excessief gebruik van geestverruimende middelen.
Ik gebruik ze zelf zelden.
Ik vind het wel fascinerend welke geweldige producten het oplevert.



Check voor de grap ook even de karaokeversie die je kunt aanklikken op het eind van het (net iets te lange) filmpje.
Oftewel, ik ga maar weer eens aan mijn essays beginnen...

Heftig.

"Nee hoor, mijn dochter houdt gewoon van uilen en elfen..."
Uitgelegd dat gothic maar een stijl is op die leeftijd.
En dat ze niet depressief dreigt te raken.
Dat ik thuis vaak naar die muziek luister.
En dat mijn dochter daarom graag zwarte kleren draagt.
Ook al is ze pas acht, ze houdt gewoon niet van roze.
Blij dat ik even heb kunnen rechtzetten dat wij niet allemaal aan de drugs zijn en de hele dag met een scheermes in onze pols lopen te krassen...
Begon uw dag ook zo beroerd?

Ik wil regen.

Het is hier veel te gezellig en ik moet blokken.
En nu wordt het ook nog full blown summer ook...
Dat is een beroerde combi.