Violen.

Ik heb nauwelijks zicht op wie dit leest.
Dat is op zichzelf al een gegeven waarover anderen zich altijd meer druk schijnen te maken dan ik zelf.
Waarom ik toch allerlei persoonlijke bagger het internet opgooi?
Omdat het een prima beerput is en ik van mijn hart liever geen moordkuil maak.
Omdat ik het beter hier kan afreageren dan op mijn gezin.
Zijn dat voldoende cliché's?
Ik moet rekening houden met het feit dat ik kans loop dat zowel collega's als leerlingen lezen wat ik denk of voel met betrekking tot mijn werk.
En vandaag interesseert me dat even geen r**t.
Dan leest iemand misschien dat ik het beu ben dat mensen bewust op de verkeerde knop duwen bij mij, en wanneer ik dan eindelijk een keer reageer, me ook nog voor mijn voeten gooien dat ik niet zo emotioneel moet reageren.
Dat was nou juist waar ik de hele dag over gewaakt had, mijn emoties...
We zitten midden in een reorganisatie en een nauwere samenwerking met andere teams komt steeds dichterbij.
Wie nu straks bij wie onder de vleugels komt is niet duidelijk, maar er gaan dingen heel drastisch veranderen.
Ik kan leven met mijn contractbasis die constant in de lucht hangt.
Ik kan ook leven met mijn vreemde tussenpositie, op niets meer dan mijn jarenlange aanwezigheid gebaseerd.
Ik zou zelfs boven de sfeer kunnen gaan staan als ik daar echt mijn best voor doe.
Maar pijnpunten in al deze chaos geeft iemand niet het excuus om uit halen naar degene met de meest onduidelijke, lees ongevaarlijke, status binnen het team waarin iemand werkt.
Dat ben ik dus.
Een geuzenpositie, maar tegelijk niet de meest comfortabele.
Al mijn energie gaat op dit moment zitten in het loslaten van mijn teleurstelling over mijn emotionele betrokkenheid bij reacties van anderen op alle veranderingen, terwijl ik me zo vast had voorgenomen helemaal niets meer te voelen met betrekking tot mijn werk.
Ik dacht dat ik mijn prioriteiten op een rijtje had en nu zit ik hier toch met een flinke portie woede en zelfbeklag waar vioolmuziek bij hoort.
Ik tracht het achter me te laten door een stompzinnig programma over het kopen van huizen op het engelse platteland te kijken.
Maar ik zit me constant af te vragen of de eigenaars van de huizen, wanneer ze dit programma naderhand zitten te bekijken, zich heel erg belazerd voelen, wanneer potentiële kopers proberen op zo onbeschoft mogelijke wijze de huizen en hun inrichting afkraken om de prijs te drukken...
Genant, die plaatsvervangende schaamte.
Iemand doet zijn best om een leuk huis neer te zetten en degene die er gebruik van gaat maken ziet er alleen maar gebreken aan.
Wacht eens even...
Morgen sta ik voor de keuze of ik mezelf weer aanbied om mee te denken of thuis met niets doen geld ga zitten verdienen.
Afhankelijk van hoe hard ik op mijn bek ga na een eerste confrontatie met de een of andere niet helder nadenkende hork ben ik morgen waarschijnlijk vroeger thuis dan normaal.
Arbeids-ethos is misschien nog wel het meest over het paard getilde principe van de afgelopen twee eeuwen...
De violen klinken wel nog, maar ik weet ondertussen het geluid weg te draaien.

Huh!

Eerste werkdag vandaag en ik zit nu al vet te laat te komen, omdat ik niet zo'n haast heb...
Misschien probeert een hogere macht me iets duidelijk te maken.

Hiep toet hoera...

Vandaag is het naturalisatiedag in Nederland.
De gemeente Nijmegen houdt dan een feestelijke bijeenkomst voor mensen uit Nijmegen die het afgelopen jaar Nederlander werden.
Want het afgelopen jaar heeft deze stad er 300 bij gekregen.
Het doel van deze dag is de band tussen de nieuwe Nederlanders en Nijmegen te verstevigen.
De band met Nijmegen, niet met de Nijmegenaren.
Waar vorig jaar nog de rest van de stad werd uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn, wordt daar niet meer over gerept.
Wel dat ze 150 gasten verwachten.
Maar dat is wellicht familie van de betrokkenen.
In Nijmegen vindt de bijeenkomst plaats in Museum Het Valkhof.
De burgemeester spreekt de nieuwe Nederlanders toe, waarna er een groepsfoto wordt gemaakt.
Ze krijgen een film over de geschiedenis van Nijmegen te zien.
Daarna een rondgang door het museum.
En op het eind laten ze ballonnen op met daaraan een wens die samen hangt met hun pas verworven Nederlanderschap.
Ligt het nu aan mij of klinkt dit als een leuk schoolreisje?
Het wordt vast een groot feest.
Ik heb ooit ergens opgevangen dat de aanwezigheid van de bofkonten die nu genaturaliseerd zijn verplicht is.
Want zo hoort dat als je wordt uitgenodigd, dat weet iedereen die geïntegreerd is.
Wat hebben ze verder nog allemaal aan goede raad en preken meegekregen tijdens de cursussen waarin uitgelegd is wat kaas is en hoe je solliciteert?

Ik zou wel willen...

Hoe je het ook bekijkt.
Als een arrogante inlijving van het Vlaamse deel van België of als een aansluiting van Nederland aan Vlamingen, in België gewoon Limburg genoemd.
Een aanzienlijk percentage van de Nederlanders ziet het helemaal zitten.
Maar dan geven ze Wallonië liever aan Frankrijk.
Sommigen noemen dat een Europese gedachte en laten daarmee zien dat ze niets van de hele opzet van de EU hebben begrepen.
Er zijn verschrikkelijk arme streken bij de zuiderburen, daar hebben we hier in het noorden in de 18e en 19e eeuw hard genoeg ons best voor gedaan.
Het is niet voor niets dat ze in 1831 een dikke vinger lieten zien aan Willem I.
Alle winst die het Verenigd Koninkrijk maakte werd in het noorden gepompt.

Bij ons werden de dijken wel beveiligd, het drasland wel in polders veranderd.
Werden de waterwegen wel uitgebaggerd, en de havens vrijgehouden.
De kloof in economische groei werd gestaag steeds groter.
In de eeuw daarna ging veel zuidelijke industrie van belang alsnog op de fles, en daarvan heeft de regio zich nog steeds niet hersteld.
In dit land kennen we vrijwel geen verpauperde ghetto's, in België zijn er wel een aantal aan te wijzen, meestal in Waals gebied overigens.
Een fusie, en dan deze keer met eerlijk delen, is misschien niet eens zo'n slecht plan.
Zelf niet behept zijnde met welk nationalistisch gevoel dan ook, wil ik best Belg worden.
Alleen al omdat ze in België het verschil tussen beide volkjes precies weten.
Want Nederlanders zijn gods-zoekers, en Belgen gelukszoekers, en dan bedoel ik dat als levenshouding, niet als reden voor migratie.
Ik weet in welke groep mijn hart ligt.
Ik hou van het landschap, van het geluid, van het net wat langzamere ritme.
Een beetje groezelig, maar tegelijk ook onmiskenbaar de glans van net iets meer beschaving.
Het zal er echter niet van komen.
Ze willen niet.
Quite right.

Nimby.

Driekwart van de ouders vindt dat opvoeders veel strenger moeten worden.
Ze doelen dan op collega-ouders en leraren, want ze vinden de kinderen van alle anderen irritant en stiekem.
Over zichzelf vinden ze doorgaans dat ze het eigenlijk uitstekend doen.
Ze geven, volgens de radio, ruiterlijk toe dat ze wel eens een pedagogische tik uitdelen, en ze kunnen dit van harte aanbevelen.
Het zijn de kinderen van de anderen die verpest worden door verkeerde beslissingen...
Ik heb daar lang en hard over na zitten denken vanochtend.
En kwam tot de conclusie dat ik maar wat doe.
Ik weet niet in welke categorie moeder ik thuishoor: de moeder die haar kinderen miserabel verpest of de zelfbenoemde ideale opvoeder.
Over mijn stijl van opvoeden ben ik onzeker genoeg om me na ieder conflict met mijn kinderen af te vragen of ze niet beter af zijn zonder mij.
Mijn kinderen zijn namelijk geweldig.
Uiteraard.
Een onverzettelijke drang naar vrijheid die ik, om het practisch te houden, moet inperken.
Een onmetelijke fantasie die ik steeds maar weer onderbreek om ze naar de realiteit te trekken.
Een geest die de hele dag leert en nieuwe dingen opneemt, en als ze dan thuiskomen komt er nog meer op hun bord....opruimen, boodschappen, praten over hoe de dag was, judo...ze zijn hartstikke moe en dan moet er zonodig 'van alles' gedaan worden.
Uiteraard verzetten mijn kinderen zich, soms succesvol, tot op het bot tegen al deze ongein en onredelijkheid van mijn kant.
Waardoor ik ernstig twijfel aan mijn opvoeders-kwaliteiten, want hebben ze eigenlijk niet gewoon gelijk...
Opvoeden is zo ongeveer het allermoeilijkste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb.
Soms vraag ik me af waar ik mee bezig ben.
Ik ben degene die constant ingrijpt, stuurt, verbiedt, aanleert, praat...
"Die mevrouw is helemaal niet aardig..." denk ik dan.
En toch zeggen mijn kinderen dat ze nog van hun mama houden, waarom is mij een raadsel, want ze bemoeit zich overal tegenaan.
Nu komt er weer een hele nieuwe discussie aan over de pedagogische tik, dat het eigenlijk wel mag, zolang het maar niet op mishandelen uitdraait.
Ik ben er zo één die vind dat woorden alleen al 'heel veel pijn kunnen doen, dus slaan is heel relatief als je het over pijn hebt...
Die discussie ga ik maar eens niet meevoeren.
Ondertussen probeer ik om gewoon niet de weg kwijt te raken in dat woud van onzekerheid en verkeerde reacties, emoties en woeste liefde.
Daar wil ik wel eens een zinvol onderzoek over.
Hoe ik daar uit kom en uiteindelijk toch nog samen op dat pad loop met mijn kinderen.

Gelukkig.

Goed om te weten.
Er is een maatschappij die verzekerd tegen alles.

Once a year.

Want zolang duurt het tot er weer vlaggen staan in de weilanden van de anders zo slaperige kleine mijnstad Kiewit.
Alleen al de reis er naartoe, over de Kempen, voelt als vakantie.
Met Hasselt achter de heuvel begint al een kwartier daarvoor het langzaam rijdend verkeer, want er steken honderden mensen de rijksweg over, van de camping naar het festivalterrein, dat opeens als uit het niets opdoemt.
Langs de weg is de omwonende bevolking druk bezig met de verkoop van ontbijt en parkeerplaatsen.
Al vanaf 1984 wordt het georganiseerd.
Sinds 1986 wist ik van het bestaan van dit feest.
Op een grasveldje met 1 podium, op 1 dag, traden in Leopoldsburg een paar obscure bands op waarvan een deel nu niet meer hun nest uitkomt voor minder dan tienduizend bezoekers.
Met 1 kleine bar, 1 frietkot en een kraan voor de dertig kampeerders en maar liefst vijfduizend bezoekers....
Ik ging in 86, in 87, daarna jaren niet...waarom eigenlijk niet?
Ik weet het niet meer...
Vanaf 2001 ben ik elk jaar een dag gegaan.
Ik was in 2001 behoorlijk geschokt bij aankomst over de omvang.
Het festival is in de loop van de jaren gegroeid tot een megagroot evenement, 70.000 bezoekers, dat zijn er 15.000 meer dan op Lowlands, en 100.000 (!) minder dan op Glastonbury.
Het wordt nog steeds door de vrijwilligers van dezelfde club gedraaid die dat toendertijd deden.

Zij waren goed.
En zij waren heel erg nieuw voor me, en die mochten lekker twee keer omdat die anderen een kapotte bus hadden en later speelden.
En voor het eerst stonden we heel erg lang in de file van vertrekkende mensen omdat we de slotact nu eens wél wilden zien.
Maar ze waren het waard.

Ok, dan niet.

Bij de afslag mag ik nog maar zeventig, omdat er gewerkt word aan de weg.
Terwijl ik de bocht van de afslag inrijd zie ik in mijn spiegel een hele snelle jongen aankomen die meteen zijn rijbewijs had kunnen inleveren als hij op dat moment werd geklokt.
En hij wil mij , omdat er aan de linkerkant een lage betonnen muur staat, dan maar rechts over de vluchtstrook inhalen.
Met lichtsignalen en klaxon maakt hij mij duidelijk dat hij er langs wil.
Omdat ik zo langzaam rijd natuurlijk.
Maar er is helemaal geen vluchtstrook meer een stukje verderop in de bocht, daar staat ook een betonnen muur.
Met paaltjes worden auto's in 'single file' gedwongen en op die manier mag je de snelweg op zometeen, maar nu even niet.
De jongen achter mij kan nog niet om de bocht kijken, en besluit dat hij mij een duffe muts vindt en geeft gas.
Heel even heb ik een moment van totaal inzicht.
Als in een korte film zie ik in mijn hoofd wat er zometeen gebeurt.
Als hij mij inderdaad rechts zou inhalen klapt hij op van alles dat niet meegeeft.
Met alle gevolgen voor mij en de kids op de achterbank, omdat ik alles wat hij omver rijdt, en daarna hem, op mijn dak krijg en geen kant op kan.
Dus ik maak me zo breed mogelijk en klaxoneer terug, probeer hem duidelijk te maken dat hij naar links moet, anders rijd hij zich te pletter.
Maar hij vind mij nog steeds een muts en zijn bloeddruk vernielt nog een paar hersencellen...
Tot mijn verbijstering probeert hij het toch, trekt als een gek op en halverwege mijn auto moet hij keihard op de rem en kan nog net een aanrijding met mij, de rij paaltjes en de muur daarachter vermijden.
Hij sjokt achter mij aan de snelweg op.
Zodra hij de kans krijgt haalt hij mij, voor de vorm, in.
Maar hij heeft opeens aanzienlijk minder haast, dus is hij waarschijnlijk niet op weg naar een bevalling, of iets anders dringends waarmee ik hem had kunnen vrijpleiten van een imbeciele rijstijl.
Ondertussen realiseert hij zich wellicht hoeveel geluk hij heeft gehad.
Ik realiseer me hoeveel geluk ik daardoor heb gehad.
Heel even zijn we lotgenoten.
Hij zit nu niet meer te gebaren naar me.
Ik zoek oogcontact met hem, maar hij durft me niet aan te kijken.
Ok.
Dan niet.
Loser.

Het is maar een boek.

Niet alleen de verkoop en het gebruik in een gebedshuis, maar ook het gebruik thuis van de koran wil hij verbieden.
Wilders vergelijkt de koran met Mein Kampf.
Een boek uit de middeleeuwen, met een boek uit de twintigste eeuw.
Koren op de molen van hardline zionisten en xenofoben die graag parallelen trekken tussen fascisten en moslims.
En dat allemaal over de rug van een boek.
Als leergierig mens ben ik meteen nieuwsgierig naar de uitkomst van zo'n discussie.
Ik wens Els Lucas dan ook veel succes met haar aangifte.
Mensen uitsluiten van een legale beroepsprocedure om in dit land te verblijven op basis van hun geloof...
Je zou verwachtten dat Wilders dit uit Mein Kampf heeft, aangezien hij de koran niet graag leest...
Boeken hebben kennelijk een soort van diplomatieke onschendbaarheid nodig tegenwoordig, anders ziet de een of andere rabiate debiel kans om een heksenjacht te ontketenen.
Het is bovendien nogal bevoogdend als iemand mij wil verbieden een boek, welk boek dan ook, thuis te lezen.
Want het is dan misschien maar een boek.
Maar het is wel een boek.
De tegenspraak zit hem erin dat boeken weliswaar levens kunnen veranderen door de impact die ze kunnen hebben.
Maar het blijven aan elkaar bevestigde pagina's met woorden in een kaft.
De gedachtes erachter zitten allang in ons collectieve geheugen, onaantastbaar voor vuur of verbod.
Een boek verbieden is onnozel, maar gelukkig bovenal zinloos...

Vluchtgedrag.

Ik verdiep me in uilen, Oscar Leeuw, Kalkar, het paleis van Willem II, triops, Sintis in Limburg rond de vorige eeuwwisseling, wijn maken, Buthan...
U ziet het, het is nog steeds niets gedaan met mij.
Ik ben nog steeds keihard in ontkenning over mijn stapels werk.

Dus heb ik besloten daar gewoon aan toe te geven.
Vluchten is misschien niet dapper, maar wel prettig rustig.