Vis?

Ok, ik had ooit een drie voor het vak Biologie.
Echt waar.
Maar het was ook zo'n nare docent.
Toch weet ik wat antocyaan is, en hoe de bloedsomloop werkt, in grote lijnen dan.
Ik weet dat een spin 'boeklongen' heeft en dat een kangoeroe als embryo al in de buidel van zijn mama zit totdat hij zelfstandig kan ademen.
En ik weet vrij zeker dat een zeehond geen vis is.

Banaal.

Ranzig misschien zelfs.
Een openbaar debat over de relaties van een wethouder.
Met publiek, min of meer (want met veel problemen) live te volgen op internet.
Ongeacht of de personen in kwestie afspraken hebben met eventuele partners over wat ze doen en laten.
Ongeacht of het buiten werktijd of wel of niet in het openbaar is gebeurd.
Het is een heksenjacht.
Dit kan niet meer over politieke inhoud gaan.
Dit gaat over normen en waarden.
Alsof ik zit te wachten op politici of bestuurders met een voorbeeldfunctie voor mij zelf.
Ik heb helemaal niemand met een voorbeeldfunctie nodig.
Er is een 'calvinistisch-reveille' naar de oppervlakte geborreld uit een hele diepe stinkput.
De mensen die nu met gedragscodes en fatsoensopvattingen lopen te schermen zijn pedant, onbeschoft en indiscreet.
Volksvertegenwoordigers die middels een strak geregiseerde mediahype afrekenen met een politieke opponent.
Hoera.
De politiek in deze stad heeft nu echt boulevard-pers-niveau gehaald.
How low can you go.

Goh.

Actievoerende scholieren.
Ooit heb ik nog eens iemands huid vol gescholden omdat hij van achter mij met een steen begon te smijten.
Voor mij stonden, per ongeluk in een studenten-demo verzeild geraakte, scholieren en die zouden in dat geval de volle laag van de ME krijgen.
Nu lijken de rollen zowat omgedraaid, en zoeken scholieren de confrontatie met alles en iedereen.
De rellen die nu de tweede dag het verkeer platleggen in verschillende steden komen voor mijn gevoel een beetje uit de lucht vallen.
En als zelfs de actiecomités zich nu distantiëren van hun eigen achterban, gaat er volgens mij ergens iets goed fout.
Ik geef les op een andere planeet, maar als ik scholieren van een reguliere school spreek begrijp ik dat ze balen van pakweg 1 á 2 extra studie-uren per week.
Anderen roepen weer dat ze alle studie-uren onzin vinden en liever vrij willen.
En 36 uur per week moet het maximum zijn, dat is pakweg 6 uurtjes school per dag, van 8 tot 2.
Op mijn planeet halen de jongeren met wat geluk 20 uur in de week, we beginnen pas om half 10, we vinden allemaal unaniem dat niet opgevulde tussen-uren irritant zijn, maar er is altijd nog het rookhok...het kost me derhalve wat moeite om mee te gaan in de emotie dat het allemaal zo k*t is.
En het gaat uiteraard helemaal niet over dit uren-geneuzel.
Het gaat om totaal-concepten waarmee scholen hun missie uitvoeren.
En daarbij staat veel meer op de tocht dan wat losse slecht ingevulde uren.
Ook bijscholing van je personeel, startkwalificaties die ergens op slaan en visies op onderwijs staan ter discussie.
Het LAKS zou er goed aan doen om snel een aantal goede woordvoerders te recruteren.
Ze weet donders goed wat er op het spel staat en probeert serieus een constructieve bijdrage te leveren aan de discussie over onderwijskwaliteit en inhoud.
Ze heeft alleen niet gerekend, niemand eigenlijk, op zo'n grote groep mensen die opereren onder het motto "Wij zijn ook heel erg pissig, dus er gaat van alles stuk, maar we weten eigenlijk niet zo goed waar het eigenlijk over gaat, boeien...we hadden toch drie tussenuren..."
Als het echt anders ligt met die laatste indruk zal ik het wel verkeerd begrepen hebben.
Maar de akties hebben momenteel kop noch staart, op deze manier krijg je het terechte gelijk nooit aan je kant.
Met onverschillige medestanders heeft het LAKS geen tegenstanders nodig.
Al mijn leerlingen hebben overigens mijn volle toestemming om te demonstreren als daar een aanleiding voor is.
Geen haar op mijn hoofd dat er over peinst om gevolg te geven aan de oproep van de staatssecretaris om ze tegen te houden.
Ik zie zelf liever dat het snel weer ergens over gaat, en dan staak ik namelijk met alle liefde mee.

Oh, by the way...

...mevrouw Strangebrew...
Uw paspoort is verlopen, en u wordt verzocht deze zo snel mogelijk te verlengen.
Vandaar deze brief van uw overheid met richtlijnen voor de benodigde pasfoto.
Omdat u natuurlijk niet geacht wordt enigzins toonbaar uit te zien op zo'n foto, die te pas en te onpas getoond moet worden overal waar u zich dient te legitimeren, dragen wij er zorg voor dat de richtlijnen dit garanderen.
Derhalve mag u niet lachen, uw haar moet achterlijk zitten, en de belichting moet kl*te zijn, want anders ziet u er wellicht te gezond uit.
Alleen op deze manier ziet iedereen er straks uit als een kandidaat voor opsporing verzocht.
Met vriendelijke groeten,
Uw overheid.
(klik eventueel voor groter)
Het gevolg: weer een foto van mezelf waarop het volle maan is (want veel te dicht op de flits) waarop ik met een licht desperate blik en een zweem van een glimlach (want ik ben een van nature vriendelijk mens...) met piekerige dreads, maar wel zichtbare oren sta afgebeeld...
Ik haat pasfoto's maken.

Misschien meer voor insiders.

Het is november...
De rel over vermeende escapades in een fietsenkelder in Nijmegen zal zeker hier en daar wat gegniffel oproepen.
Maar ik betreur alleen het feit dat de camera's in de kelder van het Stadhuis dan kennelijk wel goed genoeg waren om gezichten op te herkennen.
Die in de stad waren het namelijk niet toen het nodig was...

Hogwarts.

Tussen 1200 en 1400 werd op een laag gedeelte van Bemmel een ommuurd eiland gemaakt.
Op dit eiland bouwde men een zware stenen woontoren.
Volgens de oudste vermelding werd ”Dat huys to Bemmel” in 1403 bewoond door Johan van Ambe.
In 1681 noemen de mensen het de Kinkelenburg, maar niemand weet eigenlijk waarom.
Het kasteel is sinds 1954 als raadhuis in gebruik.
En vannacht mag Kind 1 naar binnen, in vol gothic ornaat, om de laatste Potter af gaan halen.
Compleet met LARP en hapjes.
Ik vind alles best en ga vrolijk mee.

(zie ook ons eigen blog "wij ook!")

Onrust.

Wat.
Wat zal ik eens gaan doen.
Een halfhartige poging orde te scheppen in de chaos om me heen.
Iets anders nuttigs.
Of gewoon dit.
Hier zitten.
Ik denk dat ik dat ga doen.
Lang en zorgvuldig.
Zitten en kijken.
Naar het ijs op de incidentele vijver voor mijn raam.
De ekster die zenuwachtig heen en weer springt op de veranda.
De hond die op haar kussen ligt te slapen.
Gwyllum, de nepraaf boven op de magnetron.
Voor het eerst sinds weken hoor ik mezelf denken.
Voor het eerst sinds weken wil ik niet hard weg lopen van hier.

Henry Rollins doesn't like techno.

Strangebrew likes Henry Rollins.
With many thanks for the link to Bradiswrong!

Recruteren is een vak

Om studenten te trekken naar de Christelijke Hogeschool Nederland wordt er gesmeten met fraaie geschenken.
Ook een volledig verzorgde avond in een casino behoort dan tot de mogelijkheden.
Als je bijvoorbeeld kiest voor de International Business & Management opleiding en dan naar Sun City mag.
Maar gokken mag toch niet?
Althans een brave christen doet dat niet, zo werd mij altijd uitgelegd.
En zou dus eigenlijk ook niet naar een glamourstad speciaal voor steenrijke toeristen aangelegd, in een derde wereldland, moeten gaan.
Dat bepaalt het christelijk geweten dan in het meest normale geval als het goed is.
Hoe komt de Hogeschool in vredesnaam tot zo'n wanhoopsdaad, want je moet dan toch wel een aantal principes vet laten varen...
Werving is de dobber van alle Hogescholen en Universiteiten tegenwoordig.
Er moet kennelijk wel iets tegenoverstaan voordat iemand zich in een jarenlange studieschuld stort.

pRIMEUR

vOOR het erst min of meer aangexhoten terwijl ik blog.
Lijkt op een experiment dat niet voor hehaling vartbaar is...\\
Bye bye!

Vet!

Als u zich verveelt is dit wel geinig om wat tijd mee te verdoen.
Probeer ook eens met het 'onderste blokje' te schuiven!
Niet aan te bevelen op een kantoor of met collega's die snel afgeleid zijn.
Thank's again for the link Robbie!

Rusten.

Precies 85 jaar geleden ontdekte de Britse onderzoeker Howard Carter het graf van een vrij onbelangrijke , jonge farao.
Toetanchamon regeerde van ongeveer 1345 tot ongeveer 1335 voor Christus over Egypte.
Maar hij werd nooit zo belangrijk als Ramses.
Hij is vooral beroemd geworden omdat hij zo'n jonge farao was.
Zijn leven kent de belofte van veel dramatiek met een potentieel mysterieus en tragisch einde.
Zijn masker kent iedereen wel.
Het was opmerkelijk dat het graf nog zo mooi intact was.
Was.
Het verhaal wil dat de ontdekkers allemaal door een vloek zijn getroffen omdat het graf door hen geschonden is.
Sindsdien hadden rond vijftig mensen het gezicht van Toetanchamon ook echt gezien.
Maar om de mummie beter te kunnen preserveren ligt hij vanaf nu in een plexi-glazen kist, net als sneeuwwitje, maar dan anders.
Nu kan iedereen hem gewoon aankijken, hij ligt niet meer verpakt in zijn windsels en sarcofaag.
Het lijkt of hij gewoon ligt te rusten.
Hij heeft zijn ogen dichtgedaan om zich even niets aan te trekken van de duizenden toeristen per dag die aan hem voorbijschuifelen.
Mensen die belangstelling hebben voor het verleden.
Of zich willen vergapen aan het fenomeen 'dood, een echte dode, maar nog niet vergaan'...
Eigenlijk is dit een bizarre praktijk.
Hoe zou dat zijn, als ze een europese monarch vinden over een paar duizend jaar?
En zouden ze die dan ter bezichtiging opgraven...en daarna tentoonstellen?
Dient dat een hoger doel?
Of is het net als met Lenin, een potentieel pelgrims-doel en een toeristentrekker.
En dit waren hoogwaardigheidsbekleders.
Er zijn ook mummies die tijdens hun leven helemaal geen belangrijke mensen waren, maar na hun dood gewoon tegen de tand des tijds bestand bleken, en nog een gezicht blijken te hebben.
Het is niet echt rusten in vrede.
Hoe dan ook, dit is Toetanchamon.
Hij heeft er wel eens beter uitgezien.

Wat?

Ben ik al lang en breed met mijn examengroep aan de slag, kom ik er een maand voor de examen-aanvraag achter dat het programma veranderd is.
Ik heb dus andere stof voorbereid en die nieuwe stof, daar is nog geen boek van.
Aaargh!
Ik kan niet wachten tot de kerstvakantie.

Wie schrijft ...2

Ik werd toch nieuwsgierig.
Slechte eigenschap.
Ik zag al surfend dat de kans groot was dat de reageerder in twee wereldsteden heeft gewoond.
Dus logisch dat alles in deze kleine stad op hem als marginaal en amateuristisch overkomt.
Hij was misschien nog jong.
Of juist al verzuurd met wat opgroeiende kinderen.
Weet ik veel.
Ik laat het los nu.
Mensen die voornamelijk reageren laten overal hun sporen achter zo heb ik geleerd...
Ik streef er naar dat in ieder geval selectief te doen, dat reageren op al die open bronnen.
Niet reageren omdat het kan, maar omdat het moet.
Vooralsnog ageer ik bovendien liever.

Wie schrijft...

...die zou in principe moeten blijven.
Ik schrijf vooral omdat ik dan wat stiller ben.
Ik schrijf ook nog voor een ander blog, een groepsblog.
En daar heeft zojuist iemand, een lezer of lezeres, tegen mij gezegd dat ik niet kan schrijven.
Hij of zij bedoeld natuurlijk dat ik qua stijl en inhoud slecht schrijf, want mijn naam schrijven en belangrijke documenten ondertekenen kan ik natuurlijk wel...
Ik heb overigens niet de neiging om met een anoniem iemand in discussie te gaan hierover op die site.
Maar goed...het moest een keer gebeuren.
Ik gooi mijn ziele-roerselen het wereld wijde web op.
Het was natuurlijk een kwestie van tijd dat iemand een keer zou zeggen dat het allemaal bagger is...
De persoon, die geredigeerd heeft voor een krant, zegt dat hij of zij inhoudelijk zou moeten reageren, waar dat hij of zij niet weet waarop.
Wat ik grappig vond aan die opmerking was het 'moeten reageren'.
Dat schijnt tegenwoordig zo te voelen.
Dat wanneer je kunt reageren (op artikelen van online-kranten, condoleance registers, of fora over hoe je op de beste manier pompoenen kunt bereiden) , dat je het dan ook moet doen.
Dat hoeft helemaal niet namelijk.
Echt niet!
Welterusten.

Enola's Little Boy.

6 augustus 1945.
Met 15 man aan boord laat een piloot de motoren van zijn machine warm draaien.
Hij mocht het vliegtuig een naam geven en hij noemde het Enola.
Enola Gay, de naam van zijn moeder.
Toen hij die bom liet vallen wist hij wel dat het een zware bom was, maar de meeste getuigen van die detonatie schrokken toch van de omvang.
En al helemaal toen ze veel verder weg waren dan ze eigenlijk dachten, dus moest het effect wel veel groter zijn dan van eerdere keren dat ze een explosie hadden gezien.
Op de grond verdampten de mensen waar ze stonden of zaten.
Hun schaduwen waren in muren en stoepen gebrand.

Tachtigduizend doden, en Nagasaki moest nog, want de keizer had nog steeds niet gecapituleerd die dag...
De piloot werd tot held verklaard daarna, want hoe laat je iemand anders omgaan met de gevolgen van zo'n simpele vlucht...
Hij kreeg een manager en een uitgever, die hem lezingen en interviews lieten geven.
Trotse vader en opa van een militaire dynastie.
Zijn mantra werd als voorbeeld voor elke missie gebruikt, tot op de dag van vandaag.
Het was zijn vaderlandslievende plicht en hij deed wat juist was.
Hij was er niet trots op dat hij zoveel mensen had gedood, maar was er wel trots op dat hij de missie uit het niets had moeten plannen en met zoveel succes had uitgevoerd.
En hij had nergens spijt van.
Paul Tibbets overleed, 92 jaar oud, op donderdag 1 november.
Naar verluidt wenst hij geen begrafenis en geen grafsteen uit angst dat het critici een plek zou geven om te protesteren.
Alsof men na zijn dood de nabestaanden van de slachtoffers en de tegenstanders van de gevolgen van dit soort oorlogspraktijken alsnog de mond wil snoeren.
What's done is done.

Bijna.

Ik had het bijna gedaan.
Ik was bijna gewoon niet meer ingestapt.
Gewoon gebleven.
Was desnoods aan de kolenboer gaan vragen of hij niet iemand nodig had om zakken te sjouwen.
Ik overwoog een been te breken, zodat ik 'helaas helaas' noodgedwongen wel wat langer had moeten blijven.
Dat was niet eens zo moeilijk omdat er maar één weg naar beneden liep, een helling van 30%.
De rest van de straten waren niet meer dan stegen die zo steil waren dat er alleen nog maar trappen waren aangelegd, anders gleed je gewoon weg.
Een wekker was niet nodig, de meeuwen begonnen om half zeven te schreeuwen vanaf de Crowbar Nab.
Overal rook het naar vroeger.
Kolenstook, zee, herfstbladeren.
Ik wist precies welke huizen er te koop stonden.
Ik had serieus al vrijwilligerswerk gevonden bij de lifeboats....