Het weer...

De hele tijd vielen hier de mussen van het dak, en toen begon het te regenen.
En een meneer begint te schreeuwen tegen mij, tegen mij!, alsof ik er een hand in heb, dat het een schande is.
Dat de zomer op deze manier niets voorstelt!
Hij is echt heel erg kwaad, bijna onfatsoenlijk.
De hitte stijgt sommige mensen naar hun hoofd, van een beetje beheersing is geen sprake....
Totaal verregend schiet ik een supermarkt in, waar het halve dorp staat te schuilen voor een zondvloedachtige bui die opeens toeslaat.
Binnen in de winkel hebben ze een hele goede airco, en voor het eerst in dagen heb ik het opeens echt koud.
Koud!
Met kippenvel en een grijns op mijn gezicht treuzel ik me naar de kassa, waar ondertussen weer ruimte is.
Buiten verdampt de regen alweer.
En het ruikt goed.
Naar zomer.

I stand corrected!

Ik ga meestal kort door de bocht.
En soms wordt ik daar discreet op gewezen!
Laat ik dus nog iets toevoegen aan mijn laatste oprisping.
Ik vind trouwen fascinerend in die gevallen waar mensen die stap zetten voor zichzelf.
In de gevallen waar mensen het puur doen, omdat ze weten en voelen dat het iets toevoegt aan hun band.
Dan kan ik bewondering hebben voor de moed die er in mijn ogen voor nodig is en me tegelijkertijd afvragen waarom ik het zelf niet aan wil gaan...
Ik realiseer me altijd net te laat dat ik een keuze van mensen om me heen ook kan bagatelliseren met mijn anti-houding.
En dat moet ik niet doen.
Iemand heeft me ooit gezegd dat ik laf was, en dat ik gewoon 'krampachtig niet-getrouwd' wilde zijn en ik moet eerlijk zeggen dat dit een beetje pijn deed.
Net zo goed als dat sommige mensen ons gezin los zand vinden omdat er nooit iets publiekelijk bezegeld is, en ook dat doet een beetje zeer.
Misschien ben ik daarom zo...zo...cynisch.
Ik heb het niet duidelijk gezegd in mijn preek, maar ik refereerde aan die mensen die na een paar korte maanden in het diepe sprongen.
En dat zijn er om mij heen ondertussen veel meer dan ik aanvankelijk dacht toen ik begon te tellen.
Ze leren elkaar kennen, gaan wat rotzooien met elkaar en daarna verloven ze zich omdat het nu eenmaal zo hoort en de meest logische volgende stap lijkt.
U kent mijn familie niet, en ik verzeker u dat die categorie mensen echt bestaat!
En een deel daarvan is al heel lang niet meer bijelkaar of al aan de 'derde leg' bezig.
Tegenwoordig ben ik veelal omringd door mensen die heel erg romantisch en impulsief kunnen zijn.
Soms , heel soms , pakt dat ook rampzalig uit, maar het blijven de leukste mensen om je leven mee te delen.
I stand corrected.

Ja. Dus?

Mijn oog moest wel vallen op dit artikel.
Mij ontging in eerste instantie helemaal het belang hiervan.
Ik ben niet getrouwd en ik ben onderdeel van een stijgende statistiek.
Tot ik wat links eronder zag staan.
Alstublieft! , bel jeugdzorg maar alvast.
Er zijn tegenwoordig nog hele volksstammen die geloven dat een ja-woord alles goed regelt.
Dat je dan nergens meer over na hoeft te denken.
Ik wil niet vervelend doen, maar ik weet zeker dat ik mijn zaken beter op papier heb staan dan menig getrouwde vriendin.
Het huwelijk als instituut is naar mijn opvatting aan revisie toe.
Met alle respect voor hun gevoel voor romantiek moet ik me steeds beheersen om ze er niet fijntjes op te wijzen dat huwelijkse voorwaarden geen gebrek aan liefde, en dat een testament geen vertrouwensbreuk is.
De redenering "daar komen we allemaal wel uit samen" is goed bedoeld.
Heel lief en zo.
Maar ik ben blij dat ik ze de kost niet hoef te geven, die vrienden die 'tot de dood ons scheidt' toch wel erg lang en lastig vonden...
Een contract en een testament, dat is het minste.
Om niet in herhaling te vallen met die ene oom, die nog voor de begrafenis voltrokken was, een bitter gevecht begon over alles van waarde dat uit het, net een jaar hypotheek-vrije, huis van mijn grootouders kwam.
Ik ben ook zo'n muts die niet geloofd dat zij en haar geliefden zich op zo'n manier laten kennen.
Maar zeg nooit nooit.
En ik heb geen zin om terug te komen na mijn dood.
Om degenen die over mijn dierbaren of mijn bescheiden bezittingen durven te gaan vechten op te zoeken als de zon ondergaat.
Half doorzichtig, maar heel erg aanwezig bezoek ik ze in hun onrustige slaap.
Om ze zolang ze leven alleen maar nachten met angstdromen en koud zweet te bezorgen als dat mijn enige nalatenschap zou zijn.
Ruzie.
Slecht voor mijn karma, dus ik probeer ook nu in leven zo min mogelijk te matten.
Maar iedereen kan rustig zijn ogen dicht doen, alles is dichtgetimmerd.
De kinderen gaan niet meteen door naar de Raad van Kinderbescherming, daar zit nog een buffer tussen.
Voor hen is alles goed geregeld, wat er ook op ons pad komt.
Wat de rest betreft; er is tegen de tijd dat ik het tijdelijke inruil voor het eeuwige waarschijnlijk niet veel meer dat nog te verdelen valt.
Ik leef hier en nu.
En ik kan niets meenemen.

Net gerestaureerd.

Het is wellicht echt een ongeluk deze keer.
Die in Brighton was namelijk aangestoken door een geflipte 'bezorgde burger' die betere doelen kon verzinnen voor het subsidiegeld dan een antieke pier.
Maar in Sommerset is er weer eentje in de hens gegaan.
Gebouwd in 1904 en al eens eerder deels afgebrand in 1930.
En het is maar een gebouw.
En het is niet eens van mij.
Maar ergens vind ik het tragisch om die beelden te zien.
Geschiedenis die in rook opgaat is eigenlijk heel erg gangbaar.
Maar toch steekt het.

Géén!

Geen aardbevingen volgens het nationaal seismologisch netwerk in China!
En geen 'gastarbeiders', die zijn allemaal teruggestuurd naar het platteland van herkomst.
Geen studenten, die moesten hun kamers verlaten en naar huis, om onduidelijke redenen.
Geen internet, of wat dan ook zonder censuur.
Geen water in Shaanxi, want alles wordt omgeleid om in Bejing geen tekorten te hebben.
Geen oude huizen, want rommelige buitenkant, op de zicht en bouw-lokaties voor de spelen.
Geen kritische tibetaan.
Geen protest mogelijk, dus lekker rustig.
Geen mening van het IOC, dus fijn feest.
Geen regen want dat kun je kennelijk beinvloeden...
Geen auto's ouder dan tien jaar in de steden geoorloofd, want sporters en toeristen hebben tere longen.
Geen spontane spreek-koren want er zijn officiële toegestane 'cheers' uitgevaardigd voor de liefhebbers.
Geen broodje hond, alleen echte peking-'eend', want hond eten, dat vindt een westerling zielig.
Geen bitterballen in Holland House, tenzij in China geproduceerd...met sambal erbij.

Nog vijfendertig.

Nog vijfendertig minuten heeft de monteur om langs te komen.
Tussen één en vier zegt de website.
Nog vierendertig...
Had ik al eens gezegd dat ik niet goed ben in wachten?
Nog drieendertig.
Oh man, de tijd kruipt.

Update ;)
Binnen de tijd binnen en zeer behulpzaam!

Dumplijst.

"Try before you die"- lijst.
Ofzoiets.
Het regent, en de monteur die me komt vertellen dat ik een nieuwe wasmachine nodig heb (worst-case-scenario) laat op zich wachten, de kinderen zitten ondertussen hun hersens te verweken met een kopje thee en bagger op tv op de bank.
Dus.
Dan ga je piekeren.
En vraag je je af "of dit het nu is"...
Voor vandaag wel.
En toen dacht ik aan alles wat ik nog zou willen doen.
Wonen en werken in Yorkshire, ooit, later als ik groot ben.
Bodhran en gitaar leren spelen, ook al zal ik er nooit beroemd mee worden.
En verder kom ik eigenlijk niet.
Wat betekent dat?
Dat ik alles al heb gedaan in mijn leven?
Alleen omdat een groot deel van de wereld me niet echt trekt, ik de wereld of haar bewoners never nooit niet kan redden, niet gehinderd door enige ambitie ook niet op zoek ben naar macht of een carriere, en niet persé een bijna-dood-ervaring zoek door te bungeejumpen of uit een vliegtuig te springen met een overmaatse zakdoek aan een touwtje...
Zit ik met een dumplijst waar maar twee dingen op staan.
Ik ben óf heel erg zielig óf heel erg compleet.

Wie weet...

...wat we zondag allemaal tegen kunnen komen in Rotterdam.

Oh nee!

De tweede week is al weer over de helft!
En ik heb pas één hoofdstuk af van de voorgenomen vijf die ik wilde schrijven.
Nog geen één schilderij begonnen.
Bij niemand langs geweest.
Kortom, nog vrijwel niets gedaan van al die dingen die ik me had voorgenomen.
In plaats daarvan zit ik hier aan de keukentafel en maak plannen.
Plannen waar ik er geen één van uitvoer.
Het hele jaar heb ik uitgesteld geleefd, of juist alleen maar in de toekomst.
Over twee dagen moet ik...
Over een maand moet ik...
Als ik in oktober...
Over drie kwartier...
En nu kruipt de tijd.
Het is een soort van 'blob' die langzaam onder de deur uitloopt.
Van de kast afdruipt en halverwege stokt, zichzelf afvragend of het nu vast blijft plakken of valt.
En wie er opgegeten zal worden.

Ik wil dat het allemaal nog langzamer gaat.
Ook al heb ik gemerkt dat ik, als het een beetje tegenzit, gewoon een gat in de dag slaap.
Maar misschien kan ik dit op mijn wekker krijgen.

Volksvermaak.

persbericht
14 juli 2008
Voor de redactie:
Voor een prachtig zicht op het jaarlijkse vuurwerk van de Vierdaagsefeesten tijdens de Waal in Vlammen kunnen belangstellenden net zo goed dinsdagavond naar de Lentse zijde gaan. Er is dit jaar minder ruimte op de zuidelijke Waalkade voor toeschouwers door het opknappen van de kade. Daarom is de kans wat groter om meer aan de zijkanten terecht te komen waardoor het zicht op het vuurwerk minder is. Om bovendien parkeerproblemen te vermijden kunnen toeschouwers het beste lopend of met het openbaar vervoer over de Waalbrug naar de Lentse kant gaan. De Snelbinder is, zoals altijd, vanaf 20.00 uur afgesloten. Het vuurwerk begint omstreeks half elf, afhankelijk van het invallen van de duisternis. De muziek van het vuurwerk wordt uitgezonden door Vierdaagseradio op 107.8.

Dit is duidelijk iemand die nog nooit tijdens het vuurwerk aan de Lentse kant is geweest.
Er is namelijk aan de noordkant geen vrije plek meer te bemachtigen na acht uur s'avonds.
De chaos met auto's en fietsen op de dijk is onbeschrijflijk.
Eenmaal van de dijk af, wordt het nog interessanter.
Nergens is ook maar enige vorm van verlichting.
Dus mensen klimmen in het stikdonker, manouvrerend tussen rücksichtslos naar beneden denderende SUV's die daar lekker wel gewoon kunnen rijden, over schuttingen en prikkeldraad.
Om in weilanden te komen waar ze, vandaar ook dat prikkeldraad, eigenlijk helemaal niet horen te zijn.
De koeien, die er het hele jaar vrijwel nooit iemand zien, weten niet waar ze het moeten zoeken.
Hun weide overspoeld door een mensenmassa met barbeques, koelboxen en tuinstoelen.
Nee.
Dit zogenaamde goedbewaarde geheim, deze gouden tip, die de persvoorlichtster nu aan het doorsturen is naar iedere Jan Doedel die op de mailinglijst van de gemeente staat, is al jaren een feit.
Iedereen komt het vierdaagse vuurwerk kijken aan de Lentse kant.
Wat maakt het tenslotte uit aan welke kant je onder de voet wordt gelopen voor dit spektakel.
Het is u misschien niet ontgaan, en mij zeker ook niet.
Het volksvermaak dat Vierdaagse heet is weer van start gegaan.
Soms met leuke dingen, zoals vanavond, maar meestal vooral met teveel mensen op te kleine oppervlaktes.
Dus is het goed vantevoren na te denken over waar je wil zijn, hoe snel je er op de gemakkelijkste en minst bevolkte manier kunt komen, om langs dezelfde weg te trachten weer weg te komen.
Één dag durf ik het aan om het allemaal over me heen te laten vallen.
Dan maakt het me even niets uit.
"If you can't beat them join them" als het ware.
Ik stel me dan wel voor dat ik al die mensen hoogstpersoonlijk de stad uit sla.
Ze met herrie wegjaag zeg maar.
Het was leuk, maar nu is het mooi geweest.
Zouten.
Ga naar je eigen tuin, lekker barbequeën...
De dag erna is het namelijk overal weer zalig stil.
Zó stil.

Zelfs in het engels...

The Dutch Minister of Justice has conducted an investigation into the behavior of the person mentioned in this certificate and declares that, in view of the risk for society in relation to the purpose for which the certificate is requested and considering the interest of the person, no objections against this person have resulted from this investigation. The Minister hereby issues the certificate of good conduct, pursuant to article 28 of the Dutch Judicial Records Act.

Zo hey.
Goedkeurd, gestempeld, streepjescode op mijn zitvlak getatoueerd en vrij om me te manifesteren in het onderwijs, hier en in het buitenland.
Terwijl ik al vijftien jaar les gaf, verlangt een nieuwe werksituatie alsnog een formeel bewijs van goed gedrag.
Aldus geschiedde.
De minister zelf, als je deze brief onterecht letterlijk zou nemen, heeft het behaagd te verklaren dat ik braaf ben.
Hij heeft niet nagedacht over de risico's van het blootstellen van die tere kinderzielen aan mijn vileine maatschappijkritiek.
Natuurlijk niet.

Zeventien.

Het is een scheldwoord in het Zweeds: "sjutton också!", dus bij deze...
Ik weet niet precies wat hier gevaarlijk aan moet klinken, maar ik geloof het meteen.
De italianen houden er niet van.
In het latijn schrijven ze het als XVII, en dat schijnt een anagram te zijn van VIXI.
'Ik leefde', met andere woorden 'ik ben dood nu'.
Een ongeluksgetal!
Hebben wij weer!
In Italië bestaan geen zeventiende verdiepingen, geen kamers zeventien in hotels...
Zelfs de luchtvloot van Alitalia heeft geen nummer zeventien.
Het schijnt dat iemand ooit zeventien uur in tomatenketchup heeft gezeten, voor een weddenschap.
Er zijn zeventien mislukte pogingen geweest om de oceaan met een ballon over te steken voordat de 'Spirit of St.Louis' er in slaagde om de overkant te bereiken.
Ik heb dat vliegtuig ooit in het klein nagebouwd, het hing jarenlang aan mijn plafond totdat mijn neefje wilde zien of het echt kon vliegen...
De Tower Bridge kan zeventien ton gewicht aan.
Zeventien jaar getrouwd zit tussen kristal en porcelein in, maar we zijn niet getrouwd, dus mag ik dan kiezen?
Kristal dan maar...
Maar al met al zegt het allemaal erg weinig over wat het betekent als je al zeventien jaar elkaars leven deelt.
In ons geval ga ik er van uit dat we elkaar lief vinden.

Ik haat myspace!

Het is ontieglijk traag en werkt maar 1 op de 4 keer.
Ik heb nog al mijn vrienden, veertig!, maar ze zijn niet meer te zien op mijn profiel en dat irriteert me, want ik zie niet wat er niet klopt...
Ik loop de hele avond te vloeken en te stressen omdat het spul niet werkt en ik me weer zo ongelooflijk dom voel.
En nee!
Ik wil niet op Hyves of FaceBook of wat dan ook...
Ik realiseer me bovendien terdege dat ik eigenlijk iets beters zou moeten kunnen verzinnen om te doen in mijn vrije tijd....

Hoe cool is dat ?

Als je met je pa mee op tour mag?
Hij was snel.
Hij was goed.

Wij zagen de familie Cavalera in Dessel.
Ik heb voorpret voor Kievit, waar ze als Soulfly te zien zijn!
Ben benieuwd welk kind er nu weer op het podium terecht komt.

Ik zou ...

...liefst een huis kopen, een klein huis en niet hier.
...willen dat ik gewoon zou willen blijven werken, want ik zou me toch snel vervelen.
...misschien toch die kroeg aan de kust beginnen, mits er mensen mee gaan.
...een deel aan die mensen willen geven die me vantevoren ook al lief vonden.
...gezien de hoeveelheid zorgen die ik me maak over geld waarschijnlijk dezelfde zorgen, over andere dingen dus, hebben en misschien zou er helemaal niet zoveel veranderen dan...
Als ik de staatsloterij win.

naschrift: helaas, helemaal niets...

Vakantie.

Het regent.
Heerlijk!

Clubje.

Wij hebben een slim kind.
Wij hebben twee slimme kinderen, maar van ééntje hebben we dat zwart op wit, it's official.
Een prachtig onderzoek, waar we stiekem helemaal geen chocola van kunnen maken.
Grinnikend constateer ik dat het dus niet mijn genen kunnen zijn.
"Wat betekent dat nu?" vraag ik me af, terwijl om ons heen gejubeld wordt door mensen die roepen "Wat fijn voor jullie!".
Maar het boeit me gelukkig ook niet zo, geloof ik.
Het was altijd gewoon ons kind dat niet meteen gewoon doet wat het zou moeten doen, ofzoiets.
Nu weten we waarom.
Hele slimme kinderen hebben naar mijn ervaring eerder een handicap, want het bezorgt ze over het algemeen meer frust dan plezier dat ze alles vrij snel door hebben.
Alles om je heen veranderd in een zompige dikke gelei, waar je hopeloos met je benen in wegzakt, gefixeerd op een vast punt.
Terwijl je wil dansen op Spitzen, vliegen, rennen...

Nu mogen wij lid worden van een clubje.
Een clubje van ouders met slimme kinderen.
Ik hou echter helemaal niet van clubjes.
Ook niet om "ervaringen uit te wisselen of om van elkaar te leren"...
Liever hou ik een open blik naar mijn kind, zonder de constante bevestiging van anderen die allemaal "tegen dezelfde dingen aanlopen".
En daardoor zich helemaal niet meer lijken te verbazen over hun kind.
Dus.
Ik koop maar eens een flink waterkanon om alle gelei weg te schieten.
Want wij hebben twee kinderen.
Die willen dansen op Spitzen,vliegen, rennen...

Fried brain.

Dit is een noordelijk land en hier moet gewoon de temperatuur niet al te hoog oplopen.
Ik kom binnen in een nu nog koel huis.
Ik werk wat administratie weg, waarvan de helft weer niet te regelen is in één dag en de moed zinkt me in de schoenen voor de rest van de dag.
En dan lees ik ook nog met mijn duffe kop zo'n lullig stukje in de krant en voel opeens dat het ook binnen al veel te warm is.
Dat de hitte mijn inderdaad delicate hersens zowat doodslaat en dat ik dat vandaag er gewoon niet bij kan hebben.
Ik wil gewoon een beetje hangen, naar Studio Brussel luisteren (voorpret voor Pukkelpop!), en uitzoeken wat ik nodig zou kunnen hebben om te overnachten in een tipi...
Maar helaas.
Om twee uur moet ik me melden om mee te helpen met het opbouwen van de schoolbarbeque (wat heeft me in vredesnaam bezield toen ik me daar voor opgaf ?) om daarna door te vliegen naar mijn eigen school voor de diploma-uitreiking.
Mijn enige hoop is die beloofde allesverpletterende hagelbui die ons allen verlost van deze dag met verplichte nummers.