Bureau opruimen...

Virtueel dan.
Ik zit een beetje te bladeren in mapjes.
Ik heb kennelijk iets met vissers-parafernalia.


En met vissers!

T'is weekend....

How hard can it be?

De gevestigde politiek maakt zich opeens druk om 'heur electoraat'.
Een deel zou overlopen naar de populisten en dat vinden ze eng, omdat ze niet weten hoe ze het moeten tegenhouden.
Terwijl het helemaal niet zo moeilijk hoeft te zijn.
Profileer populisten gewoon voor wat ze zijn.
Ze komen uit de conservatieve liberale hoek.
En ook al is het misschien verleidelijk om deze partij te koppelen aan vrijheid, het klassiek libertaire, waar ook anarchisten zich verwant mee voelen, is er ondertussen wel van af.
De Nederlandse liberalen staan doorgaans niet bekend om hun solidariteitsbeginsel met betrekking tot de zwakkeren of de minder rijken in deze samenleving.
De uit deze partij gestapte populisten zijn daarnaast mensen, die doorgaans uit zijn op zelfverrijking, en langs deze weg een subsidie in hun hand krijgen waarmee ze in theorie kunnen vertrekken zonder ook maar ergens verantwoording af te leggen over wat ze ermee gaan doen.
Als de andere politieke stromingen tegenwicht willen bieden tegen populisten, en vakbondsleden en 'Jannen met de Pet' terug willen winnen, geef dan gewoon de zaken weer op een manier die iedereen begrijpt.
Laat je niet de hele tijd intimideren door politieke hooligans met verbale diarree die de hele tijd lopen te miepen dat ze zo verschrikkelijk gedemoniseerd worden.Profileer ze.
Durf deze mensen bij hun naam te noemen: Conservatief-Liberaal.

Wat wil 'men'nu?

Het college van Nijmegen is gevallen, het haalt zelfs het landelijk nieuws.
Op het internet wordt er gespuugd en geschreeuwd.
Het reaguurders- falderappes doet flink wat duiten in het zakje, alsof de wereld zit te wachten op ongenuanceerde anonieme meningen.
Reacties op berichten van een online krant zou ik eigenlijk niet meer moeten lezen, het is moeilijk af te leren, een nare verslaving, maar ik doe echt mijn best om niet meer door te klikken...'Men' is namelijk nooit tevreden en wie 'men' eigenlijk is, blijft doorgaans volstrekt onduidelijk in dit geval.

Ook nu weer.
"De linkse politiek van Nijmegen functioneert weer eens niet, zoals altijd" en "net goed" lijkt de algemene teneur...
Dat het hier juist gaat om een doorgaans goed functionerende raad, die haar wethouders of een fractie waar nodig terugfluit, zien velen gewoon niet.
Een hardnekkig geval van algemene politieke kortzichtigheid en bevooroordeling.
Het gaat uiteindelijk op de meeste terreinen helemaal niet zo beroerd in dit "linkse" plaatsje, maar dat is lang niet zo leuk om over te miepen.
Hoe dan ook doet deze raad precies dat, wat ze moet doen, ze controleert de uitgaven van haar wethouders, ook als deze tegen hun fractie in moeten gaan.
Tenminste, zo kun je het ook zien.
Maar dat is kennelijk ook weer niet goed, dit is tenslotte Nijmegen.

Nu al?

Half vier en het is al bijna donker...ik heb echt mijn dag niet!
Eerst kon ik niet goed wakker worden en daarna moest ik mezelf naar buiten slepen voor alledaagse dingen die moesten gebeuren.
Een gescheurde vuilniszak beet vandaag het spits af, waarna alles door de hele straat heen waaide, bij de glasbak ging er iets gruwelijk verkeerd met een door mij slecht gemikte fles, de scherven vlogen om mijn oren en ik wenste dat ik vandaag in mijn bed was gebleven...
Ondertussen kwam de regen met bakken uit de lucht.
Het was prima geweest als ik alleen was geweest, maar de kinderen hadden fijn een dagje vrij, een studiedag, niet voor mij, beroerde timing.

Ik heb slimme kinderen, ze voelden aan dat de alpha-bitch niet te genieten was en ze zijn dus heel braaf aan het knutselen geslagen, en dichten, want volgende week moet hun surprise af zijn, maar dat kun je ook maar een paar uur doen en inmiddels beginnen ze al een klein beetje ruzie te krijgen over wie er nu weer op de computer mag...mijn hart zinkt in mijn schoenen.
Deze donkere dag is er werkelijk één om over te slaan.
Ik wil een winterslaap, me terugtrekken in mijn slaapkamer met een fles Auchentoshan, mijn dikste sokken en een fijn boek.
(klik)

Hier is het licht.

Vijf uur, het is al donker.
De dagen worden nu wel erg kort...
Ik voel gewoon, als dit zo doorgaat, dat ik er weer in ga trappen, net als ieder jaar.
Gênant, ik leer het nooit.
Die lichtjes straks, de sfeer van bezinning, en daarna de veel te snel vergeten koude douche van de commercie die ik me pas weer herinner als ik hem ervaar.
Maar het boeit niet, ik ga waarschijnlijk toch voor de bijl.
Zelfbehoud in zekere zin, veel oubollige troostende belletjes op de radio om mezelf niet te horen denken.
Het begint eigenlijk al in oktober met de komst van de bisschoppelijke kindervriend, en alle daaraan gekoppelde verwachtingen, ondertussen een goed excuus om veelvuldig aan de chocomel met rum te gaan, gewoon meedrijven, anders gaat niet...

De 13e december is Lussinatt , jonge dochters uit het gezin dragen een kaarsenkroon op hun hoofd, want ze brengen het licht weer naar binnen, én koekjes, ook niet verkeerd.
De volgende ga ik ook inzetten om iets te maken van de te korte dagen.
Yule, de midwinterzonnewende, de langste nacht.
Ik vier het dan maar meteen een paar dagen, dan kan het nog doorgaan voor de moeder van alle feesten waarbij ik me toch al in alle mogelijke bochten wrong om het vooral niet te negeren, daar ligt het te gevoelig voor.
Dus hier is het licht, de kaarsen, de chocomel, de intenties en over een paar weken het groen.
De deur staat open, ik ben er weer ingetrapt en iedereen is welkom om mee te doen.

...

Plop?

De Nederlanders hebben Fokke en Sukke.
De Belgen hebben kabouter Wesley.


Eat this, Studio 100!

Kinderfeest.

Liegen mag niet.
De kinderen zijn nooit voorgelogen over de Sint.
We hebben ze laten geloven wat ze wilden geloven en als ze het op de man af vroegen hebben we ze verteld wat ze wilden weten, niet wat ze wilden horen....
Ze zijn dan ook allebei van hun geloof gevallen ondertussen.
Nu is er vandaag vrijwel overal Sinterklaas intocht geweest.
Dat betekent dat de Sint om 12 uur aankwam in Schiedam, om 13 uur in Nijmegen en om 14 uur 30 in Lent aan de overkant.
Mijn kinderen kijken me wijs aan als ze zeggen dat die oude baas nog kras is voor zijn leeftijd, met zo'n schema.
En omdat ze het toch nog wel een interessant sociaal gebeuren vinden, wilden ze even kijken hoe hij met het kleine bootje werd gedropt in de wei langs de rivier. Als je bij ons in Lent op de veerdam stond, kon je de andere Sint aan de overkant horen zingen, op de Grote Markt in het centrum van Nijmegen, de wind stond onze kant op.
In de zon, zittend op de resten van een bunker uit de tweede wereldoorlog, bekeek ik het spektakel van honderden ouders die zelf het hardst zongen en elkaar onder de voet liepen om zo dicht mogelijk langs het hek te komen, om de Sint te kunnen zien.
Hadden al die volwassenen een stap of drie terug gezet, dan had hun kroost misschien ook wat pepernoten bemachtigd...
Maar vermakelijk was het uiteindelijk wel en de korte wandeling terug over de dijk langs de uiterwaarden was mooi.
Thuisgekomen zag ik in een krant nog een proeve van de serieusheid waarmee volwassenen zich op dit voor hen zo belangrijke fenomeen storten.

Nostalgie, wat kan het anders zijn.
Misschien heb ik daar geen last van omdat ik maar de eerste paar jaar van mijn leven geloofde.
Daarna verhuisden we naar een flat, en dat paard op dat balkon...no way.

Dichterbij kwam ie niet!

De streetview.
Autovrij is dan ook echt autovrij.
Maar wel een winters doorkijkje naar de Wadi.
Hey!, mijn lief zegt me net dat als je de brug over loopt, de stad in, dan staan opeens alle bomen weer in bloei en is het zomer!

Paraskevidekatriafobie?

Dat niet.
Maar ik voel me net als de tuin er op deze foto uitziet.
Beetje bibberig...
Hikikomori, maar dan zonder depressie.
Maar toch een uitstekende dag om binnen te blijven.

Populistische linkdump...

Ook al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de Italianen het staatshoofd hebben dat ze willen hebben, en een parlement dat hen weerspiegelt, het is nog steeds een vreemd idee dat zo'n man een Europees staatshoofd is.
Hij zou niet misstaan in een dictatuur ver van ons bed of een vorige eeuw.
Hij schoffeert, huichelt, censureert, verleid, liegt en bedriegt.
Toch wordt hij nog steeds gezien als een man die een land kan vertegenwoordigen.
Volop charisma in overdosis, iets wat onze premier bijvoorbeeld wel een beetje mist.

En als zoiets in Italië kan, een oude beschaving, waarom dan niet hier?
Want Berlusconi is toch ook populair tegen wil en dank en dus heeft een parlementaire hooligan hier wellicht ook niets te vrezen, ook al is men politiek correct keurig  huiverig om met hem samen te werken.
Ook al kan ik me dan niet aan de indruk onttrekken dat mensen hier als het wat tegenzit straks ook het staatshoofd hebben dat ze willen hebben, een parlement dat hen weerspiegelt en dat het een vreemd idee zal zijn dat een anti-Europese populist een Europees staatshoofd is.
Maar laat ik nu maar over iets anders beginnen, en ophouden met vergelijken, want voordat je het weet demoniseer je iemand misschien.

Nieuw speelgoed.

Ik heb, relatief laat hoor ik u denken, de digitale post-it ontdekt.
Desktops kun je namelijk volhangen met dingen die je niet mag vergeten, het lijkt doelloos maar is vooralsnog dikke pret.

Het is net alsof ik allemaal briefjes op mijn raam aan het plakken ben.
Soms probeer ik er achter langs te kijken...
Ik vraag me af of ik nu ook effectiever ga werken.

Droom.

Ik droomde dat ik wakker werd en opeens een man was en dat ik met een dwerg, die van vogels hield maar er ook een beetje bang voor was, op reis ging.
We reden in een hele oude bus en de zon scheen.
We reden door rivierbeddingen en over hele steile, smalle wegen.
Als we ergens onderweg stopten waren de mensen aardig en nodigden ons uit bij hen thuis, en afscheid nemen was moeilijk.

Het was fijn om gewoon onderweg te zijn en nergens aan te denken, maar iedere keer als ik mezelf in een spiegel of een winkelruit zag schrok ik even.
Wie was dat? Oh ja, ik...
We reden naar iedere horizon die we zagen en de benzine raakte nooit op.
Toen ik wakker werd had ik kramp in mijn handen omdat ik het stuur steeds zo stevig vast had moeten houden.
Vreemd. Toch?
De rest van de dag was alles griezelig normaal.
Ik ben geen man meer, ik zie nergens dwergen en de kinderen willen een boterham.
Geen idee wat zo'n droom zou kunnen betekenen, maar ik heb nog steeds pijn als ik mijn vuisten bal...

Dreamteam.

Studio Brussel nodigt mensen uit om drie favoriete nummers door te geven, ze worden gevraagd uitleg te geven als ze vervolgens gedraaid worden.
Dit is mijn dreamteam.
Dit zijn drie van de vele optredens waar ik ooit graag bij had willen zijn, maar niet kon.
Omdat ik óf te jong was, of geen kaarten voor kan krijgen, 'Reading' verkoopt altijd binnen een week uit...

Orchestre Tout Puissant De Marcel Duchamp.

Een band uit Zwitserland, Antwerpen, Brussel en nog wat geloof ik.
Ik heb nog nooit iets gehoord dat zo "all over the place" was en zo vermakelijk om naar te kijken!
Bovendien heel erg aanstekelijke muziek, nergens mee te vergelijken en onmogelijk om stil bij te blijven staan.
Het is geen rock, geen punk, geen metal, geen jazz, geen 'prog', geen...

Wat het wel is weet ik niet, maar goed was het!
Die muziektherapie van afgelopen weekend heeft zeker resultaat gehad, in ieder geval mijn hoofd goed leeg gemaakt.
Met dank ook aan meneer K. van Two Pin Din, die het leuk vond dat we langskwamen, mijn favoriete TPD-nummer (Listen!) speelde en ons nog verblijdde met een oude NoMeansNo- klassieker (Two Lips) toen de versterker van meneer P. het begaf.
Het leven is goed.
In de weekenden.

Vanavond...

...opladen.
Is kennelijk nodig, zelfs na een vakantie van een week.
Dacht ik eerst een paar weken geleden nog dat ik sluipend gek werd, vijftien jaar voor de klas dus ik zou nu toch het klappen van de zweep moeten kennen, begin ik langzaam steeds meer te merken wat het kan betekenen als iemand voor de grap zegt dat 'werk meer kapot maakt dan je lief is'.
Docenten wordt overigens veelvuldig voorgehouden dat ze niet mogen zeveren over hun werk, want luie donders zijn het, die nooit iets hoeven te tillen en vooral veel vergaderen.
doorklikken voor het groot beeld
Bovendien hebben ze meer vakantie dan anderen, zwijgen dus, stelletje aanstellers!, proefwerken nakijken en opvoeden die hap!
Het heeft daarnaast een zekere charme om vaak op het randje van een burn-out te balanceren, je traint tenslotte al je spieren en het houdt je scherp.
Tegelijkertijd heb ik echter al van meer mensen te horen gekregen dat ik onmogelijk nog harder kan worden, en ik dacht nog wel dat dit mijn beste strategie was, dussss, terug naar de tekentafel....
Tijd is een goede raadgever.
Gelukkig kan ik nog afdraaien op vrije dagen, zelfs als dit provinciaaltje daarvoor naar de Randstad moet.
Om de kosmopolieten van Two Pin Din te zien en te horen.

Muziektherapie.

Change your tune...

Bijna.

Veel geleerd deze keer...

Bijna daar gebleven...