Synoniem

Balkenende heeft de vinger op de pols van de natie.
Door zijn bril bekeken steunen de nederlanders het kabinet, en zit niemand te wachten op "politiek gedoe", zoals verkiezingen.
Fraai.
Ik krijg er van langs , van vrijwel iedereen, als ik de laatste verkiezing een veredelde loterij vindt.
En dat is dan kort door de bocht.
En zou ik gezien mijn beroep beter moeten weten.
En wie niet stemt heeft geen recht om een mening te hebben en bla...
Nee, dan ons kabinet.
Dat krijgt het voor elkaar dat de coalitie gered wordt door onder het mom van doorbreken van het laatste restje verzuiling het publieke bestel onderuit te trekken.
Dus krijgt D66 het wisselgeld in de vorm van twee netten met sport en nieuws...
Dat noemen ze dan een herbeschouwing van het regeer-akkoord.
Daar zit het volk op te wachten.
Nee Jan Peter, het volk wil inderdaad geen politiek gedoe in de vorm van haar stem en kiesrecht.
Het volk wil Lingo, muts!

11 uur.

Zoals in wel meer relaties had men 11 uur nodig om te praten.
11 uur om om de boel drijvend te houden.
11 uur om alle verdriet eruit te gooien.
11 uur om elkaar weer te begrijpen.
11 uur om elkaar van alles te beloven.
11 uur om te merken dat je toch niks gewonnen hebt.
En dan is het na 11 uur toch nog "vijf voor 12"...

Fingersmith.

Ik had dit boek cadeau gekregen, twee jaar geleden.
"Ik zag dit boek en vond het echt iets voor jou! " zei de gulle geefster.
"Op de flap stond dat het gaat over liefde, bedrog en wraak".
Dit klonk als de dertiende damesroman in het dozijn.
Het werd ook nog eens geprezen als "de nieuwe Oliver Twist", maar dan van een recente schrijfster.
Ik vroeg me af waarom dit nu aan mij deed denken...
Maar deze vriendin kent mij vrij goed en meestal vind ik boeken die zij mij geeft ook erg goed.
Oliver Twist...
Het speelt in de victoriaanse tijd, maar daarna houdt geen enkele vergelijking stand.
Ik heb het met moeite gelezen toen ik er een paar weken later toch in begon.
Helemaal niet omdat het een slecht boek was.
Veel meer omdat het zo'n beklemmend verhaal is...
Je vraagt je af wat de schrijfster heeft meegemaakt om zo'n donker boek te schrijven.
Op alle foto's die ik van haar heb gezien ziet ze er echter heel blij en tevreden uit.
Ze wordt door liefhebbers de "lesbische Dickens" genoemd.
Ik vindt het een twijfelachtig compliment, zij valt er zelf verder niet over.
Ze vindt het wel grappig om met hem vergeleken te worden.
Dickens beschreef wat hij dacht te zien, Sarah Waters beschrijft wat ze zou hebben gevoeld.
Fingersmith is geschreven vanuit verschillende perspectieven.
"You are waiting for me to start my story.
Perhaps I was waiting, then.
But my story had already started...
I was only like you, and didn't know it.
This is when I thought it really began..."
Twee vrouwen, twee verhalen, een bizarre gezamenlijke conclusie.
En uiteindelijk begreep ik het, het gaat het toch over liefde...
Nee, dit is geen rescentie.
Ik heb liever dat mensen het boek lezen en er zelf verstandige dingen over bedenken.
Ik heb het boek al aan verschillende vrienden uitgeleend, en hun reactie is steeds hetzelfde: ongemakkelijk...
En nu is het verfilmd en de BBC zendt het vanaf morgen elke zondagavond uit.
En ik ben natuurlijk weer vergeten om een band te kopen...
http://www.sarahwaters.com
http://fan.burbling.net/fingersmith
http://www.bbc.co.uk/drama/fingersmith

Dom

"Brainsnack" uit de krant van vandaag:
Een agendapagina met vier dagen, drie dagen hebben een tijdsvermelding.
Op dag 9: 10uur09, op dag 10: 11uur10, op dag 11: niks ingevuld, op dag 12: 13uur12....
De vraag luidt: "Hoe laat is de afspraak op dag 11?".
Ik kijk naar de afbeelding, en voel mijn wenkbrauwen op en neer gaan, rimpels in mijn voorhoofd en op mijn neus.
Wat betekent dit?
Dat het nog vroeg is heeft daar niks mee te maken.
Ik heb al eerder toegegeven dat ik van IQ-tests ook nooit iets terecht breng.
Maar nu doe ik toch echt mijn best.
Ik zie het gewoon niet.
Mijn lief kijkt er even naar en zegt "12uur11, gemakkelijk", en loopt tevreden weg.
Ik blijf zitten met een hele hoop vragen...
Waarom zou je iets in je agenda zetten zonder erbij te vermelden wat je dan gaat doen?
Is het wellicht iets illegaals, en mag niemand weten waar het over gaat?
Is het een leuke afspraak of moet je naar de tandarts voor een wortelkanaal-behandeling of nog erger?
En als het een elke dag terugkerende bezigheid is, waarom verandert die tijd dan steeds?
Waarom spreekt iemand in vredesnaam af om 10uur9, waarom niet om 10uur10 of gewoon tien uur?
Van wie is die agenda eigenlijk?
Allemaal vragen...

Harajuku-style

Het is een beetje gothic, maar dan zuurstokroze...
Ik werd er wel blij van, en ik houd niet eens van roze!
Maar misschien is deze japanse trend iets voor fashion-victims alhier!...
Om al die nog winterse kaasgezichten alvast wat kleur te geven!
Tenzij ze met de hype meedoen om gekleed te gaan in gouvernante-kledij uit de 19e eeuw...
Japan is zowat het enige aziatische land waar ik nog een keer naar toe wil.
Als ik vervolgens op andere beelden uit Tokyo bekijk wat nu "hot" is, lijkt het opeens wat minder surrealistisch...maar nog steeds wel interessant.

http://www.style-arena.jp/english/street/harajuku
http://www.metrocity.nl/
http://www.flickr.com/photos/search/tags:harajuku/tagmode:all/show/

Ja maar...

"Maar papa heeft gezegd dat het mocht!".
"Papa is er niet die is in Brussel..."
Papa komt ook niet kijken naar je optreden op de bonte avond, hij heeft het druk en het is nu ook weer niet zo dat zijn positie ten opzichte van jou ervan afhangt...
Nu worden er liberale tranen geplengd, men is teleurgesteld en noemt het karaktermoord, zelfs regentesk?
Dat moet fijn zijn, om dat ook eens terug te kunnen zeggen...
Hoe ongelooflijk naief is het om de Senaat te onderschatten ?
We hebben het niet over een clubje uitgerangeerde politici die als hobby nog een beetje ernaast klussen.
Er zitten politieke-kanonnen tussen, daag hen uit en het wordt een tragedie.
Wie de senaat niet serieus neemt kan inpakken.
Om dan te gaan staan sippen dat het niet eerlijk is...
"Dan ben ik boos en wil ik niet meer mee spelen!".
Dat zou het logische gevolg moeten zijn.
Maar dan ben je niet meer reserve-baas en dat is nu ook weer niet de bedoeling.
Als het Kabinet nu niet valt dan kan het gewoonweg niet vallen.
En er valt naast de burgemeesters-kwestie en het referendum misschien nog wel iets anders bestuurlijk te vernieuwen.
Dus is men in ieder geval wel heel verdrietig en voelt zich verraden.
Maar wie zwaaide er de hele tijd met een regeer-akkoord dat de Tweede Kamer moest slikken?
Wie heeft willens en wetens een coalitie in het leven geroepen die helemaal niets op heeft met jouw kroonjuwelen?
Wie is er nog geloofwaardig in dit kabinet na de laatste verkiezingen?
Wat hadden ze dan verwacht?
Dat deze magnetron-maaltijd die ze beleid noemen door iedereen smakelijk gegeten wordt?
Als je dingen te snel kookt is het niet te vreten.
Dat betekent niet dat je het niet lekker zou kunnen maken.
Je moet het misschien wat langzamer bereiden...
"Tijd" en "wachten" zijn concepten waar ook mijn zoon van vier moeite mee heeft.
"Ja, maar papa had gezegd dat het NU mocht!"....
Eindstand 0-2

Hmpfff.

Hoe vaak deze computer niet al een woede-aanval van mij heeft overleefd...
Inanimate objects can not be held responsible for stupidity...
Dus geef ik mijn lief de schuld.
Mijn lief die wel weet wat hij doet, en dingen zegt die waar zijn, maar waar ik gek van wordt.
"Ja , het is jouw computer, maar mijn router...!".
Het ding zit volgebouwd met allerlei fraaie beveiligingen en wat dies meer zij, waar deze digibeet nog steeds helemaal geen verstand van heeft.
Een beetje een weblog bijhouden lijkt dan misschien heel wat, maar als punt bij dotcom komt kan ik niet eens rekeningen overmaken zonder helpdesk...
Ik neem mij iedere keer weer voor dat ik alles kan leren.
Er mag geen enkele reden zijn voor belemmerende overtuigingen.
Maar waardoor ik blokkeer op de instellingen van een gebruiksvoorwerp blijft voor mij een raadsel.
Een recente workshop leerde mij dat je je weerstanden moet confronteren.
Vooralsnog ga ik de hond uitlaten.
Stomme computer.

Snel!

Want ik heb in een dag een goed boek uitgelezen.
Mijn lief had deze voor zijn verjaardag gehad, en ook in een dag uitgelezen.

Joe Speedboot!
Het leest zoals het klinkt.
En het is lente buiten.
Vandaar dat ik het kort houd...

BN-er.

Lange rij in de plaatselijke boekwinkel.
"Ik heb u het laatst gesproken zesentwintig jaar geleden! Ik heb, ook voor een vriend, een paar oudjes met ezelsoren meegenomen, om te signeren!".
Iedereen kreeg een fraaie ex-libris stempel in het al dan niet net aangeschafte exemplaar van de goede man zijn werk.
Mijn dochter trok zich niks aan van de lange rij en ging eens rustig, achter de tafel naast de schrijver, de verrichtingen van dichtbij bekijken.
Terwijl de mensen op hun beurt wachtend stonden na te denken over wat ze tegen hem gingen zeggen.
En een beetje fronsend aan de beurt waren, omdat de aandacht van de schrijver na het lange wachten naar dat kleine meisje ging.
Zij stond hem ondertussen zwijgend en geinteresseerd aan te staren.
Dit is die meneer van de beestjes, ze wist het zeker...
De schrijver vond het niet erg, hij zei "boeh" en gaf haar lachend een hand.
En zij had weer iets om over te schrijven in haar dagboek.
"...Er was een schijfer in de boekewinkel....ik kreeg een hant!".

"Oma...?"

..."waarom doe je altijd zo gemeen?".
Of zouden haar kleinkinderen zich dat niet afvragen, omdat ze thuis heel anders is...
Heeft ze eigenlijk wel een familie?
Een leuke levensgezel die haar af en toe laat lachen, die met haar relativeert...?
Als die dan de griep heeft, maakt ze dan een beschuitje met bouillon?
Of prikt ze de bal van de buurtkinderen lek als die in haar tuin terecht komt...
En heeft ze vroeger eigenlijk wel goed opgelet op school ?
Want hoe kan het dat ze denkt dat bijvoorbeeld Iran een veilig land is om naar terug te keren als gescheiden vrouw of zonder papieren?
En weet ze dan niet dat je eigenlijk in een bushalte niet kunt wonen?
Weet ze dan ook niet dat luchtvaart-autoriteiten over het algemeen overheidsinstanties zijn, die de meegegeven transcripten van het eerste verhoor (die een uitgezette asielzoeker gedwongen op zak heeft bij aankomst op het vliegveld) doorgeven aan de inlichtingen-diensten?
Heeft ze voor dit beroep gekozen omdat ze dacht iets toe te voegen aan het politieke spectrum, iets goeds te doen voor de samenleving, haar kwaliteiten daar in te zetten waar ze het beste tot hun recht kwamen...

Die zielige verhalen moeten stoppen.
Wie niet horen wil moet maar voelen.

http://www.26000gezichten.nl/

'Tis maar dat je het weet...

'Twerkt niet...!
De Gelderlander 10 maart 2005:
"Ik wilde dat zij dat dan ook deden, want via de website. www.gelijkoversteken.org had ik begrepen dat je agenten dat kunt vragen. Maar ik kreeg te horen dat hun uniform en dienstwapen voldoende legitimatie waren...."
Zo dan.

'T is oorlog...

....zegt men.
Nederland wordt aangevallen en het wordt tijd dat we daaraan eens iets gaan doen!
Ons kabinet gaat schijnbaar blindelings af op wat Rice of Busch iedere keer weer uitleggen als er samen een boterhammetje gegeten wordt...
U weet wel, op die hoogst genante momenten dat vertegenwoordigers van ons kleine landje zich trots handenschuddend laten fotograferen door de internationale pers.

Omdat "wij" ons mogen verheugen in de warme sympathie van een immens land als Amerika!
De blijdschap van die nederlandse politici op zulke momenten, daar krijg ik pas plaatsvervangende schaamte-gevoelens van: "Wat moeten mijn vrienden in andere landen wel niet denken als ze dit zien op televisie...".
De Verenigde Staten hebben vanaf het begin erop gehamerd dat ze het in Afghanistan niet alleen afkunnen.
Het werd al snel een gefabriceerd collectief probleem.
Het Navo-bondgenootschap kwam er niet uit.
De aanslagen van '11 september' kunnen weliswaar als aanval worden gezien op de gehele Navo, dus op alle lidstaten volgens de grondvesten, niemand durfde echter zijn vingers hieraan te branden.
Gelukkig is er altijd nog artikel 5 van het Navo-grondvest, dat Navo-landen verplicht om elkaar in het geval van een aanval te helpen. . .
Waterdicht is het niet helemaal.
Er kwam een coalitie.
Wie bepaalt binnen deze coalitie wat er gebeurt?
Wij in ieder geval niet, want veel nederlandse parlementsleden hebben ondertussen gewezen op de goedkeuringsprocedure in artikel 100 van de Grondwet waarin de Kamer toestemming moet geven voor vredesoperaties in het buitenland.
Is deze missie een vredesoperatie?
Nee, ja, hallo, dan natuurlijk niet!
Het is onderdeel van Enduring Freedom, de anti-tereur-oorlog.
En ons is gezegd dat we in het kader van de "nationale veiligheid"een bijdrage moeten leveren aan de troepen die in Afghanistan het terrorisme bestrijden!
Nederland stuurt dus een groep van 165 Special Forces.
Zij zullen daar niet alleen patrouilleren, maar ook deelnemen aan gevechtshandelingen.
Dit komt niet uit de lucht vallen, dit is voorgekookte koehandel.
We hadden besloten dat onze jongens niet meer in Irak mogen rondrijden.
Dat vonden ze in Washington op zich wel goed, maar daar moest dan kennelijk wel iets tegenover staan.
In de hele aanloop naar de uitzending van onze Special Forces, een oorlogshandeling, is onze Tweede Kamer voortdurend "verkeerd voorgelicht".
Zoals het pijnlijke gedraai op de vraag wat dhr. J Blom te zoeken had op een persconferentie in Qatar over de bondgenoten van Amerika tijdens de laatste Irak-oorlog.
Het kabinet vindt dat geen liegen, want is er diep in haar hart van overtuigd dat het kabinet voor dit soort ingewikkelde en wijze besluiten geen toestemming van het Parlement nodig heeft...
Ik zou willen dat de uitkomst van het spoeddebat eist dat diezelfde trotse, blije "vertegenwoordigers van ons land" bij het terugkomen van de eerste "bodybags" hoogstpersoonlijk aan die families gaan uitleggen waarom dit moest gebeuren.

fotos geleend van ANP
http://www.nos.nl/nieuws/artikelen/2005/2/25/reactiesmissieafghanistan.html
http://www.antenna.nl/ravage/archief2003/2003archief/0703ar03.htm
http://www.vpro.nl/programma/ochtenden/afleveringen/18528387/
http://www.vpro.nl/programma/ochtenden/afleveringen/20538011/

Ervaring

Ik was natuurlijk te laat.
Om bepaalde redenen was de zaal al dicht.
Ik hoorde het applaus en gelach terwijl ik om het hele gebouw heen liep om een open deur te vinden...
Nadat ik besloten had nog een laatste keer op de deur van de bar ernaast te bonken en het daarna op te geven werd er opeens toch open gedaan.
Ik heb de laatste minuten achter in de zaal gestaan en wat hoofden heen en weer zien bewegen.
Een lied en afgelopen.
Ik liep nog even de zaal in en maakte nog wat foto's van het ondertussen ingestorte decor.
Laaiend enthousiast werd ik door collega's, op weg naar buiten, gevraagd om instemming; "Geweldig, vond je ook niet?"
Een beetje verbaasd om mijn commentaar-loze glimlach liepen ze verder om de spelers te feliciteren.
En even later werd mij ook duidelijk wat er gebeurd was die avond.
De slechte generale repetitie had bij iedereen voor enorme hoeveelheden adrenaline gezorgd en tot het besef geleid dat er genoeg materiaal voorhanden was om iets moois mee te doen.
De voorstelling had opeens veel meer vaart gehad, de scenes die 's middags niet lukten of werden overgeslagen lukten nu wel.
Niemand was weggelopen om iets anders te doen, iedereen was gefocust.
Iedereen had het opeens begrepen; "Daar zitten mensen die speciaal voor ons komen, die verwachten vanavond iets!".
En dat hebben die mensen geweten!
Het lijkt niet veel, het is "slechts" een schoolvoorstelling.
Je stelt jezelf enorm kwetsbaar op, als je met een zelfgemaakte voorstelling de wereld buiten je veilige schooltje betreedt.
Maar je krijgt als bonus een flinke dosis zelfvertrouwen.
Een succes-ervaring is iets waar veel jongeren wekenlang op kunnen zweven.
Een oubollig "hier-gaat-het-volgens-mij-om"-gevoel maakte zich van mij meester, maar ik wist het zorgvuldig voor me te houden naar de spelers toe.
Uit de chaos die "onze school" heet, werd weer eens een kleine overwinning geboren.

Ik weet het weer...

...dat is waar ook.
Ik weet alweer wat me mankeerde, ik had op weg naar de try-out een item op de radio gehoord over Hoogervorst's laatste wapenfeit.
De discussie over orgaandonatie moest wat hem betrof maar eens een make-over krijgen.
En het gaat al meteen een kant op waar je je vraagtekens bij kunt zetten.
De minister wil burgers die als orgaandonor geregistreerd staan voorrang geven op de wachtlijst voor transplantaties.
Want voor wat hoort wat.
Een sanctie dus, want als je niet wil doneren ga je lager op de lijst.
De VVD-bewindsman maakte zich vooral druk over moslims die op religieuze gronden hun organen weigeren af te staan, maar die wel organen willen ontvangen als ze ziek zijn.
"Dat wringt" zegt hij verbolgen, "Het is hun schuld dat de wachtlijsten zo lang zijn".
Waarom zoomt zelfs deze discussie in op de Islam?
Met orgaandonatie na het overlijden heeft het Jodendom immers ook problemen, want op de vraag; "wanneer ben je dood?" heeft niet zomaar iedere rabijn een snel antwoord.
Het verrichten van een harttransplantatie is in dit vraagstuk al meer dan eens vergeleken met een dubbele moord.
Op de donor, omdat zijn of haar hart nog klopt, terwijl de hersenen dood zijn, maar toch.
En op de ontvanger, omdat bij deze een slecht functionerend hart wordt omgeruild voor een hart met een onzekere toekomst.
En in principe mogen Hindoe's ook geen organen doneren, omdat het geloof ervan uitgaat dat je in het geheel gecremeerd dient te worden.
Jehova's liggen ook vaak dwars.
Ze mogen geen vreemde organen ontvangen, maar ook niet medeplichtig zijn aan een daad die ze met kanibalisme vergelijken, want het lichaam neemt vlees en bloed van een ander op.
Geen transplantaties dus, want dat verbiedt "Gods wet", op straffe van uitsluiting.
Korte lijstjes worden het dus.
Want na plek tien op de wachtlijst, achter de coulante christenen en atheisten, maak je vast niet veel kans op een lang leven meer, dus die namen kunnen we schrappen.
Tenzij die eerste tien roken, te weinig sporten, of juist teveel met alle risico's vandien.
Mensen die wel eens te hard rijden in de auto, te vaak friet eten, vaak ruzie zoeken in de kroeg en regelmatig in een steekpartij verwikkeld raken....
Die komen ook niet bovenaan.
Je kunt eindeloos doorgaan met bedenken van mensen die het eigenlijk niet verdienen.
Eigenlijk vond ik het wel beetje passen in de tijdsgeest en in de xenofobe, paternalistische houding van dit kabinet in het algemeen.
Boontje komt om zijn loontje...

Genant ?

De dolle dwaze dagen.
What's in a name.
Het is onze meestal jaarlijks terugkerende traditie om eens met iets anders dan lessen bezig te zijn.
Uitgangspunt is om jongeren en medewerkers (leerlingen en docenten in grote-mensen-taal) eens in een heel nieuw licht te zien, in het wild als het ware.
Deze keer is het weer een theater-voorstelling geworden.
Ik zag vandaag voor het eerst waar ze de laatste projectperiode aan gewerkt hebben.
Een deel was, toen ik arriveerde, al naar huis gestuurd vanwege "ongeoorloofde consumptie", voor hen begon het weekend al vroeg.
Ik was dus nogal huiverig voor wat ik binnen in Doornroosje aan zou treffen.
Dit jaar kon ik door omstandigheden op geen enkele wijze bij de voorbereidingen helpen en stond dus letterlijk aan wal zoals een "goede stuurvrouw" betaamt.
Als zodanig zou ik er niet eens kritiek op mogen hebben....
Eigenlijk niet.
Maar ik was moe.
En een beetje chagerijnig omdat het weer er niet naar is om vanavond naar een Removal-concert te gaan in het westen des lands en daar had ik al weken naar uitgekeken en...ach, ik weet niet wat me mankeerde....
Het was in mijn ogen een rommelige try-out, en een aantal mensen waren duidelijk alleen geinteresseerd in hun eigen ding en kletsten vrolijk door de verrichtingen van anderen heen...
Ik zat te kijken en dacht; "djeezus, zes f***ing weken hebben ze de tijd gehad en tijdens de try-out gaan ze nog schreeuwend met elkaar in discussie over danspasjes...vanavond is het "voor de echt" met publiek, hopelijk zijn ze er dan uit...".
Totdat ik eindelijk, bijna halverwege, ook de enorme moed zag van die jongeren om daar te gaan staan en een stuk van zichzelf te laten zien.
Met een van de zenuwen overslaande pracht-stem, met muzikaal improvisatie-talent, met het lef om daar een dans op te voeren, met subtiele humor of simpelweg het vermogen om acterend de zaal stil te krijgen.
En dat na twee dagen echt oefenen, en het verhaal letterlijk op het laatste moment in elkaar gedraaid.
Het raakte me, net als de vorige keer, hoeveel talent sommige van onze jongeren in huis hebben.
Het mag dan rammelen aan alle kanten, iedereen is bekend met het principe dat een slechte "generale" een goede voorstelling geeft.
En voor diegenen die daar staan en hun hart op het podium durven neer te leggen eet ik al mijn veel te gemakkelijk te opperen kritiek met liefde op.

Wit.

En nu meer en langer dan de vorige keer.
En dat terwijl de kievitten al in het veld zijn.
De zon is zelfs al een beetje warm.
En alle gezever ten spijt ( ook ik moet er met een beetje pech morgen een avond uit voor laten schieten) vindt ik het prachtig.
Laat het maar vriezen dat het kraakt, ook al bevriest onze wc dan !
Ik wil zien en voelen dat er zoiets als "verschillende seizoenen" bestaat.
In andere landen zitten mensen maanden ingesneeuwd dus we mogen niet mopperen.
Daar heb je sneeuwkettingen nodig, hoor je het kruiende ijs op de rivier of zelfs de zee, blijven sneeuwpoppen weken staan...