Samhain.

"...So as this Samhain approaches, what is ending in you? What do you have inside that it is time to let go of?
No healing is complete until you get beyond recovery...."


Ik ben geen serieuze wicca-aanhangster.
Maar er zijn een aantal waarheden die ik te mooi vindt, om zomaar aan de kant te schuiven.
Morgen eten we pompoensoep en maken we onze Jack o' Lantern.
Zo'n mooie als die amerikaanse hierboven vind ik wel wat...
Deze keer zal ik niet het zout vergeten, anders zakt hij weer in na een dag of twee!
En maandag veel snoep inslaan...
Een jaar geleden stond hier nog een wijfelend stukje over bedenkelijke importfeesten...ondertussen vind ik het eigenlijk best!
Kaarsen aan en vleermuizen aan het plafond.
De kids kunnen niet wachten.

Floptop.

Mijn laptop is het aan het begeven.
Hij deed het de laatste week vaker niet dan wel.
Nu weegt hij nog maar de helft, de accu is er al uit.
Ik backup me straks met wat pech een ongeluk.
Ik ben als de dood dat dit ding ermee ophoudt.
Had ik eindelijk iets dat me van de straat hield...
We hebben vandaag vrienden verhuisd van A naar B en een half...
Ons voorland.
Ik heb het helemaal niet meer op een rijtje.
Over zes weken zijn wij aan de beurt.
Het wordt vast mooi, dat wel, maar wat een gedoe.
Net zegt mijn lief overigens tegen me dat het een paar maanden kan duren voordat onze verbinding verlegd is, dus dan kunnen we alleen nog inbellen...
En voordat ik al mijn spullen gebruiksklaar heb staan en liggen ...dat duurt dan wellicht even voor ik me weer meldt.
Het is maar dat u het weet.

Oktober.

Komkommertijd....een beetje.
Iedereen heeft al hartelijk gelachen om de kleine rel over het gemiep van JP.
"Luisteren naar de baas en altijd sorry zeggen...!".
Het weer dan?
De hele dag branden er lampen in huis.
Ik wil wintertijd.
Ook al bestaat die niet.
We zitten nu nog in ongewone tijd, de gewone krijgen we volgende week weer terug.
Een paar glorieuze herfstdagen hadden we en nu dit.....

Als de nazomer dan toch echt afgelopen is, mag het van mij gaan sneeuwen...
Te snel?
Ik heb gewoon geen zin in een lange koude regentijd tot in juni.
Ik zag in juli al paddestoelen.
De herfst begon voor mijn gevoel al in augustus...
Er liggen al een maand pepernoten en kerstspullen in de winkels.
Dan wil ik ook ijsbloemen op mijn raam.
Ik begrijp overigens niet wie de mythe bedacht heeft dat geduld met de jaren komt.
En nu zijn we twee dagen verder en is het 21 graden....
Het weer lijkt op mij.

Fokpremie

Ik ken mensen die heel bewust kinderloos zijn.
Ze zijn niet egoistisch, niet vreugdeloos, hebben hele grote harten en houden van rommel en gezelligheid.
Ze zijn dol op mijn kids en lief voor ze, willen ze alleen niet zelf.
Ze worden er vast heel moe van als mensen vragen waarom ze geen gezin stichten.
Ik begrijp waarom ze het niet doen, en zij begrijpen waarom wij het wel doen...
Waarom zou dat een item moeten zijn in onze vriendschap?
Dat is het dan ook nooit geweest.
Soms duikt in de media een discussie hierover op, zoals vandaag in de Gelderlander.
Kortgezegd ging het artikel over kinderloze stellen en alleenstaanden die vaak ervan balen dat ouders extra geld krijgen voor een baby die ze uit vrije wil hebben.
De meebetalers hebben soms liever parkeerplaatsen dan een speelveldje voor hun deur.
Ik moest opeens denken aan een site waar iemand me, nogal lomp, op wees toen ik mijn eerste kind verwachtte.
http://www.kindervrij.nl/

De links op die pagina waren voor mij ook een openbaring.
http://www.ninapaley.com/childfree.html
http://home.hiwaay.net/~josie1/wedding/nokids.html
Het artikel in de krant ging lang zo ver niet, maar ik had wel een associatie met dit soort sites.
De persoon die mij wees op het bovenstaande, vroeg overigens ook of ik nog nooit van voorbehoedsmiddelen had gehoord.
En daarna mocht ik mij verzekerd weten van haar intense medelijden vanwege het feit dat mijn leven nu definitief op het eindstation was gearriveerd.
De personen die van kindervrij.nl hun thuishonk hebben gemaakt moeten zich vaak aangevallen voelen, ik begrijp anders niet waarom ze voortdurend zo verongelijkt klinken.
Over hoe zwaar ze het vinden dat iedereen zich voortplant, en zij steeds moeten uitleggen waarom zij hun leven niet willen omgooien.
Hoe vervelend het is dat hun vrienden van hen vervreemden omdat die alleen nog maar met die kinderen bezig zijn en niet meer zo vaak gaan stappen.
Vreemd genoeg beginnen die mensen, naast dat ze nergens rustig in een restaurant kunnen zitten of in een park, ook vaak over geld...
En daarna komt het genadeschot.
"Zo oneerlijk! Waarom moeten wij meebetalen aan jullie koters?".
Dat is mij dus bij die gelegenheid een keer gevraagd.
In eerste instantie wist ik daar niet meteen iets op te antwoorden.
Het is zo'n moment in je leven dat je de hele verdere dag loopt te gisten over iets, naar bed gaat en dan midden in de nacht overeind schiet en roept;"DAT had ik moeten zeggen!"...
Ik betaal ook voor een heleboel dingen waar ik niet expliciet voor kies.
Ik betaal mee aan een zorgstelsel, bijvoorbeeld ook voor ouderen die in Spanje rentenieren.
Ik betaal uberhaupt mee aan pensioenen van vrijwel iedereen die mij in leeftijd overtreft.
Dat heet solidariteit.
Daar doe ik niet zo moeilijk over.
Ik betaal mee aan hypotheekrente-aftrek terwijl ik zelf huur.
Ik betaal mee, via Europa, voor subsidies voor de landbouw.
Ik betaal mee aan stukken infrastructuur zoals sluizen in waterwegen, extra spits-stroken en transferia, tunnels onder de Schelde, duin-onderhoud...ook al zie ik al die dingen maar een paar keer in mijn leven van dichtbij.
Ik betaal zelfs mee aan een koningshuis dat door 75% van de nederlanders gewenst is, en daar hoor ik echt niet bij!
Zeik dus niet zo over "mijn kinderen hun kinderbijslag"...
Later als ze groot zijn "betalen" ze net zo hard alles weer terug.

Als Lovely...

...helemaal niet blijkt te worden wat het belooft, kan ik altijd nog verder migreren.
Virtueel dan om te beginnen.
Ik ben er nu even aan het rondkijken, maar Oberon is een optie.
Voor escapisten is altijd wel een vakantieland te vinden.
Het is allemaal wel een stuk primitiever.
Ik ben er nu nog een arme sloeber, zelfs als toerist, maar met wat doorzettingsvermogen zou ik wel eens kunnen klimmen op de pyramide...
Ze hebben in ieder geval wel coole uitdagingen.

klik







Mijn katapult-vaardigheden zijn nog niet helemaal wat ze moeten zijn, maar ik blijf trainen.
"Let the tournaments begin!"

Een goedenavond

"Komt het gelegen?"
"Dat ligt eraan of het dringend is".
Ik trap er iedere keer weer in met mijn suffe antwoord.
Tegen de tijd dat er in de hierop volgende woordenstroom een gaatje valt, waarin ik snel kan roepen dat ik niet geinteresseerd ben, zijn we meestal een kwartier verder.
In die tijd heeft iemand getracht me uit te leggen wat het belang is van dit bevolkingsonderzoek.
Of mij die unieke aanbieding gedaan van een onzinnig product, dat ik tot dan toe nooit heb gemist in mijn leven.
Mijn eten is ondertussen koud of kan meteen in de kliko.
En dit dankbare werk wordt straks wellicht niet meer door bijverdienende studenten gedaan, maar door gedetineerden.
Een unieke kans om ze te re-socialiseren.
En het is goedkoop.

Natuurlijk wordt er gelijk gemopperd dat het misschien afschrikt, het idee van de Bijlmer-bajes aan de andere kant van de lijn, maar weet je nu door wie je gebeld wordt?
De Groep Wilders gaat kamervragen stellen.
Aan minister Donner.
Ze wil onder meer van hem antwoord op de vraag of het niet verstandiger is gevangenen ongevaarlijk werk te laten doen zoals het maken van paperclips en wasknijpers.
Ik kan interessantere vragen bedenken.
Waarom bijvoorbeeld is de groep ervan overtuigd dat bellen gevaarlijker is dan het maken van paperclips?
En hoe komt het dat Wilders nog steeds in zijn eentje een groep denkt te zijn?
Mij interesseert het persoonlijk geen biet door wie ik lastig gevallen wordt.
Hoe kom ik er van af?
http://www.infofilter.nl

Memory lane...

Herinnert u zich deze nog?

Hij is uit de oude doos ik geef het toe, maar ik wilde hem u toch niet onthouden.
Rumsfeld had de eer de hand te schudden van zijn grote bondgenoot tegen Iran.

Dit is vandaag.
Morgen is dit lesmateriaal.

Lavendel.

Het duurt nog een dikke zeven weken wachten tot we een sleutel te zien krijgen.
En dan wil ik natuurlijk dat de tuin er meteen zo uit ziet....

Terwijl het veel aannemelijker is dat de tuin er het komende jaar zo uitziet:

Ik pak ondertussen elke nacht honderden dozen in en weer uit...
Ik vergeet uiteraard op elke doos te schrijven wat er in zit.
Ik bedenk, streep door, bedenk opnieuw.
Ik heb betere dromen gehad.

Hoe?...

....Hoe komt het toch dat als de bomen kaal worden, en alle groen loslaten, ze vaak boven in hun top nog bladeren hebben?
En als je een boomgaard plant, houdt je dan rekening met de richting waarin de zon schijnt en hangt het er nog vanaf om welke soort appels het bijvoorbeeld gaat?
En is het niet gek om te bedenken dat de mens een soort is die altijd structuur probeert aan te brengen in de natuur, in plaats van een groepje bomen zetten we rijtjes bomen neer....terwijl het uitgangspunt van de hele natuur toch vooral chaos is.

En dat iedere atoom die in ons lichaam zit gerecycled is.

En hiervoor in een walvis, een potlood, een paraplubak of de Grand Canyon zat...
Dus...
Daar denk ik nou aan als ik 's ochtends om zeven uur heel blij door de Betuwe rijd...

Vergissing.

Ik had er geen bezwaar tegen.
Mijn vriendinnen hadden gevraagd of ze me op een gastenlijstje mochten zetten.
"Ach waarom niet? Ik hoor er waarschijnlijk toch niets meer van" dacht ik nog.
Maar een paar weken geleden ging de telefoon.
Of ik een proefles wilde.
En of ik op donderdag om tien over acht langs wilde komen...
Toen ik aan kwam rijden zag ik meteen dat ik me daar echt thuis zou gaan voelen.
Als een lama op een dwerghondententoonstelling.
Degene die de proefles zou geven was er vandaag niet.
Maar er was een vervanger.
Degene die hem verving was in turbo-mode bezig mensen lid te maken van deze overigens fraaie club.
Ik kon hem niet meteen zeggen of ik het zilveren, het bronzen of het gouden lidmaatschap wilde.
Alle drie bestreken uren waarop ik eigenlijk niet echt kon komen.
"Hoezo eerst rooster bekijken en erover nadenken, je vriendinnen werken toch ook?" zei hij.
Ik zei dat mijn vriendinnen single waren en ik jonge kinderen had.
Ik laat er inderdaad niets voor, doe alleen alles op andere tijden dan daarvoor, en dat is gewoon vaak niet compatible met de tijden waarop je iets aangeboden krijgt...
Hij onderstreepte de mogelijkheid tot kinderopvang, tijdens schooluren in de ochtend...helaas nee, na drie uur 'smiddags niet meer...
Hij had natuurlijk meteen gezien hoe goed het voor me zou zijn als ik regelmatig langs zou komen
Maar ja, als ik niet echt wilde.
Ik begon me ondertussen te irriteren aan zijn geweldige inzicht in mij.
Zoals ik al zei...turbo-mode...
Ik hoefde niet eens meer het intake-formulier in te vullen toen hij merkte dat ik met mijn hakken in het zand ging.
Hij liet me het gebouw zien, de verschillende zalen, en daarna wenste hij me veel plezier en liet me over aan mijn lot.
Ik liep een beetje rond, probeerde wat dingetjes uit, vroeg soms aan andere bezoekers uitleg...
Ik deed mijn best om er uit te zien alsof ik daar thuishoorde en na drie kwartier besloot ik dat ik daar niet in slaagde en zei hardop "Ok, zo is het wel mooi geweest...".
Buiten was het nog een beetje warm en rook het naar gevallen herfstbladeren.

Anonymous said...

Ich sehe Ihr Blog behandelt geld verdienen zuhause.
Da dürfte diese Seite interessant sein, die ich im Internet entdeckt habe:
Geld verdienen zuhause.
12:24
Post a Comment.

Huh?
Stomme spambot!
Ik heb nog een ander blog, over verhuizen, en daar komen ze ook vaak langs.
Maar hier is het eigenlijk pas de tweede keer.
Het moet een machine zijn.
Of van een hele onnozele lezer die associaties heeft die er niet in zitten.
Of een onnozele verkoper die denkt dat ik heel erg blond ben, "Goh, wat knap, hoe weet hij nou dat ik daar toevallig misschien meer over wil weten?..."
Maar nee, ik ben niet bovengemiddeld geinteresseerd in tuinverlichting in de vorm van koala-beertjes, hoveniersbedrijven gespecialiseerd in schuttingen voor bulkprijzen, medicinale internet-encyclopedieen, vage new-age clubs met voordelig lidmaatschap van hun boekenclub.....
Weg ermee.
Ik moet als echte digibeet toch eens leren dat ik niet altijd beleefd hoef te blijven.
Ik gaf namelijk in het begin nog netjes antwoord als ze opdoken en van alles begonnen te vragen....

Imbalans...

Dit is een loodzware week, en op mijn werk ging het ook al niet lekker.
Ik denk dat ik me beter voel als ik het er nu even uit gooi.
Ik ging vandaag weer eens te kort door de bocht.

Tijdens een bespreking op mijn werk ontstaat er een oude discussie (niet gepland, dus voor velen op dat moment niet gewenst) en gaat het opeens over onze verantwoordelijkheid versus onze bevoegdheden.
En dat dit ons vaak in een enorme spagaat plaatst, al jaren...
Eigenijk hebben we geen tijd voor dit onderwerp en mensen willen door.
Volgens mij is het een veel voorkomend feit dat wanneer we zien dat onderwerpen structureel aandacht nodig hebben, vaak de conclusie "dit lossen we misschien nooit op" valt.
Daarmee kom je in een gevarenzone, aangezien het in de praktijk vaak er op neer komt, dat je het in je achterhoofd houdt, maar daar blijft het vaak te lang.
We hebben ooit afgesproken dat we het melden als iets ons dwars zit.

En ook om tijd maken op de vaste agenda voor dingen waarvan we weten dat ze regelmatig terug zullen komen.
Ik (en anderen in mijn team ongetwijfeld ook) vindt het geweldig frustrerend dat we onze agenda steeds maar weer laten bepalen door lopende zaken die belangrijker lijken.
En misschien zijn ze wel belangrijker.
Maar dat wordt nergens vastgesteld, althans niet team-breed.
Het grote nadeel voor mij is dat ik stapel, en ik ga op een gegeven moment zeer emotioneel reageren.
Wat ik dus nu ook deed.
Thuisgekomen reageerde ik nog een deel af met een forse huilbui, en daarna ben ik dit eens rustig gaan bekijken.
Ik was fel, maar anderen waren het eigenlijk ook.
Ik zag dat het deze keer misschien niet alleen bij mij lag, maar ook in het collectief laten versloffen van onze storings-melding.
Het droge feit dat ik een emotioneel wezen ben is misschien daarnaast voor anderen irritant, maar kan ik niet eeuwig als een aanleiding blijven zien om me er voortdurend voor te blijven verontschuldigen.
Ik loop net zo hard tegen oppervlakkigheid of kilheid van anderen aan, of dan toch op z'n minst tegen het gegeven dat andere mensen dingen veel sneller van zich af zetten.
En daar heeft eigenlijk ook nooit iemand zich voor verontschuldigt tegenover mij.
Dat is natuurlijk allemaal mijn probleem en ik moet daar uiteindelijk zelf mee om te zien gaan.
Maar al dit is wat ik nu in huis heb, daar zullen mensen, terwijl ik verder zoek, het voorlopig mee moeten doen.
Ik werk er echt voortdurend aan.
En ik heb daar al duizend keer sorry voor gezegd.
Het houdt een keer op.
Genoeg.

Morgen is er weer een dag.

Krant.

Steekpartij.
In ... is vrijdagavond laat een vechtpartij geweest, waarbij een 18- jarige man in zijn rug is gestoken. Het slachtoffer is meteen door een getuige naar het ...ziekenhuis in Nijmegen gebracht. De dader vluchtte na de steekpartij, maar kon enige tijd later door de politie worden aangehouden. Het blijkt te gaan om een 22- jarige. Hij is overgebracht naar het politiebureau in Nijmegen. De recherche van district Tweestromenland stelt een onderzoek in naar de toedracht van de steekpartij.
(bericht uit regionale krant, bewerkt)

Heel af en toe ontmoet ik mensen die in een situatie zitten waarvan je, natuurlijk achteraf, kunt zeggen dat het een tijdbom was.
Dan lees ik een bijna onopvallend bericht in de krant en denk, vlak voordat ik het alweer bijna vergeten ben, "Het zal toch niet...".
En dan is het dat dus wel...
Ik voelde me vandaag heel erg machteloos.
Het duurde wel een hele dag totdat ik in staat was het los te koppelen van mijn werk en van mezelf...
Pffff.

Feestje.

Een feest bij mijn familie is vanzelf een soort reunie.
Voor mij dan.
Ik zie een groot deel van mijn neven, nichten, ooms en tantes alleen tijdens begrafenissen, bruiloften of jubilea.
Ik woon al heel lang niet meer bij hen in de buurt.
Dus is er een beetje een kloof tussen mij en de rest ontstaan.
Ik vervreemd van mijn familie.
Mijn vader zegt dat dit onzin is, omdat bloed dikker is dan water.
Ik geloof daar niet zo in.
Ik geloof niet in vanzelfsprekendheid.
Ik heb niet het gevoel dat ik automatisch weer in de schoot van de familie val zodra het allemaal een keer bij elkaar zit.
Aan een beetje relatie moet je werken...
En ik ben dus weggegaan.

Ik wilde een brede horizon, en in de oostelijke mijnstreek was die gewoon te smal.
En al snel merkte ik dat ik dan alleen de extreem goede of slechte momenten meemaakte.
En onthoud.
Ik zit in een soort tijd-capsule, waar neefjes en nichtjes bij een kerstboom of om een tafel zitten.
Voor altijd klein, met gele overhemdjes met lange punten aan de kraag, een spencertje eroverheen, gebloemde rok met rode lakschoenen, of bruine ribfluwelen broek.
Ik herken veel van mijn neven en nichten nu niet als ik ze op straat tegenkom.
En daar waar mijn gevoel gebaseerd is op conflicten uit het verleden, zien de anderen elkaar vrijwel elke dag en voor hun zijn dat helemaal geen markeringspunten.
Daar komt bij dat mijn ouders zich ondertussen zien als de oudste generatie in onze clan.
En dat behelst dat alles met de mantel der liefde bedekt wordt.
De meest vervelende pubers van toen worden dan die familieleden die vroeger wel eens domme dingen deden of zeiden maar ondertussen keurig getrouwd zijn en net een huis hebben gekocht, drie straten van hun ouderlijk huis verwijderd.
Ik was in mijn families gedachten eigenlijk ook nog steeds dat grietje van zeventien met punkhaar.
En zo moeten we kennelijk allemaal ons referentiekader herhaaldelijk bijstellen, die ene keer dat we elkaar tegen komen in gemiddeld vijf jaar...
Dat valt mij niet mee.
Ik ben op visite, zij zijn thuis.
Maar mijn horizon is nu redelijk breed, en die van mijn oude streek lijkt nog smaller...

Ik hou nog steeds wel van wat ruimte.

Blijven oefenen!

Of is dat niet wat ze bedoelt?
http://tinyurl.com/95pe9
(klik!)

...

(klik.)

Zo hey...!

Opeens trekt JP zomaar een blik "grote-meneren-branie" open!
Volgens VVD-woordvoerder Van Baalen is Irak nu beter af dan onder de dictator Saddam Hussein.
En ook al is de hele humane wereld het redelijk erover eens dat Irak, in het meest gunstige geval, hoogstens even ver is, in ons land regeert de VVD.
Dus deze stellingname wordt door de premier ferm bevestigd.
Deze keer zat er helemaal niemand naast hem die hem de vraag uitlegde en het antwoord dicteerde.
En dan wordt meneer Bot, en helemaal alleen deed JP dat!, even terug in zijn mand gestuurd.
"En als ik je zeg dat jij dat niet zo bedoelde, dan is dat zo".
We boffen toch maar met zo'n groot staatsman aan het roer.
De campagne is al lang begonnen, de statistieken zien er niet goed uit...
De angst geeft hem vleugels...

Duh...

Hoeveel mensen hebben er tegen de invasie in Irak gedemonstreerd?
Hoeveel mensen hebben er geroepen dat die massavernietigingswapens nergens te vinden waren?
Hoeveel mensen hebben wanhopig geroepen dat de invasie niet ondersteund mocht worden?
En hoe vaak is ons toen gezegd dat we niet zo emotioneel en naief moesten reageren op dergelijke internationale crises?
De invasie was noodzakelijk, het gevaar tastbaar.
Dus de burger moest zich niet druk maken en de buitenlandpolitiek over laten aan degenen die er verstand van hadden.
Bovendien was de ondersteuning zuiver van politieke aard.

(links onder plaatjes)
En nu is er eentje die moeite heeft met dit verhaal, de hemel moge weten wat hem opeens bezielt...Hij zal het snel genoeg herroepen.
De rest van het kabinet is natuurlijk pissed off verontwaardigd.
Dit kan niet goed zijn voor het beeld van een eensgezinde regeringsploeg.
Driftig is het op zoek naar een manier om zich uit deze vervelende situatie te kletsen, alweer...
http://tinyurl.com/bt88m
http://tinyurl.com/78mre
http://tinyurl.com/a3rkz
http://www.janmarijnissen.nl/weblog/

Hap.

Het bleef even licht, de zon leek niet minder te schijnen.
Alsof iemand er in gebeten had.
De maan in negatief.
Ik keek heel voorzichtig door een cdtje...eventjes maar.