Wednesday, May 31, 2006

Nekharen...

Niet dat ik er zoveel op let, ze zitten hopeloos in de knoop vanwege het feit dat mijn hele haar in de knoop zit...
Maar gisteravond kon ik toch voelen hoe ze probeerden overeind te gaan staan.
Omdat ik keek naar iemand die me iedere keer weer verbaasd en ontroerd.
Klein en tenger, met een hele grote stem.
Iedere keer weet hij in mijn herinnering een stuk groter te groeien.
Waardoor ik iedere keer als ik tegenover hem sta weer bijna schrik.
Klein en tenger, schijnbaar breekbaar...
En toch kan hij, zonder dat mensen hem onder de voet lopen om dicht bij hem te komen, een heel nummer ongehinderd midden in de zaal in het publiek staan.
Omdat hij dat fijn vindt.
Omdat die ene jongen in die rolstoel de hele avond al niet naar voren kon komen.
Een afgeladen volle zaal die zich bijbels laat splitsen.
Klein en tenger, en fenomenaal aanwezig.
Het klinkt dweperig, maar ik keek naar een levende legende.

(klik op Keith)
Embrace the things that you do not understand and it will bless you tenfold.
Never underestimate the power of the unknown.

http://www.lifeofagony.com/

Saturday, May 27, 2006

Best of both...

Dit is het plan.

klik op plaatje
Voor oktober dan...
We gaan niet met een tent.
Dus de kans dat ik na drie dagen regen, en vakantie vieren in het hoogseizoen, in een she-devil zal veranderen is kleiner.
De herfst in Northumbria is ook een goede reden om later te vertrekken.
We slapen aan de kust, net onder Schotland...
Daar wil ik best even op wachten.
Deze zomer blijven we dus in de wadi.
Niet op reis als de rest van Nederland ook gaat, en toch nog steeds een beetje een vakantiehuisjesgevoel.
En de herfst aan zee in het verre noorden.
De bedoeling was ook om deze zomer een tuinfeest te geven en de tuin is nog geen...nou ja...tuin.
We moeten aan de slag...
Ons aardappelveld is al groen door planten die ik volgens velen geen onkruid mag noemen.
Gisteren zei ik voor de grap dat de tuin wel af was wat mij betrof.
Prompt komt de regen met bakken uit de lucht en kunnen we weer niets doen dit weekend.
Ik ook met mijn grote mond.
Het is van dat weer om in een grote stad sushi te gaan eten, maar dat hebben we gisteren al gedaan.
Nederlandse zomers zijn waardeloos.
En dus gaan we in de herfst naar een land waar het statistisch gezien 364 dagen per jaar regent.
Omdat we weten dat het waarschijnlijk weer stralend weer zal zijn.
Net als de vorige keer.
Naschrift: Oja, en Bollo de Beer hebben we inderdaad maar laten schieten. Laten zitten dan...want schieten is niet gepast bij een bedreigde diersoort.

Thursday, May 25, 2006

Grijp je kans!

Ik ben weer helemaal bijgepraat.
OSV, REC cluster4, COO, PLC, SWVVO, Alliantie West, Rijk van Nijmegen, PO-uitstroom, BV-uitval...."grijp je kans en zorg dat je onmisbaar bent!".
Als je weet te overleven zonder al die afkortingen binnen een mega-instelling heb je het als pakweg veertien tot achtien-jarige aardig schadevrij doorstaan...
In het meest ideale geval is het eigenlijk de bedoeling dat een voorziening als de onze zichzelf dus overbodig maakt, omdat dan alles kennelijk op rolletjes loopt voor iedereen in voortgezet-onderwijsland.
Nu moeten we onze formule "Pimpen" om de marktwerking te sturen.
Een nog niet bediende doelgroep uitzoeken waar eigenlijk al voorzieningen voor zijn die niet werken en daarna zelf een nieuwe doelgroep creëeren door je aanbod opnieuw te veranderen om uiteindelijk te zien dat je je oorspronkelijke doelgroep niet meer kan bereiken.
Dit gaat over een school.
Ik maak geen grapje.
Ik haat studiedagen.

Sunday, May 21, 2006

Friday, May 19, 2006

Ah...nee!

Je let altijd zo goed op dat het nooit gebeurt.
Want je weet al jaren precies waar het kan gebeuren.
Het is je nog nooit overkomen.
Je zag deze niet eens aankomen.
Niet op dat moment, en ook niet achteraf...

Vijf hele kilometers te hard.
Naar beneden rijdend vanaf de brug.
Je hoeft daar niet eens gas te geven.
Alleen maar te remmen.
De allereerste boete voor te hard rijden.
Ik houd niet van te hard rijden.
Ik beschouw boetes nooit als mijn abonnementsgeld om ergens op tijd te kunnen zijn.
Ik heb vrijwel nooit haast.
Vijf kilometer te hard.
Dat geeft mijn teller niet eens nauwkeurig aan...

Drie in 1...


Kijken/maken in Wageningen.

Wildlife in the Wadi.

Bouwstart Hart van de Wadi.

Wednesday, May 17, 2006

Kraak!...

Ik durf er niet aan te denken hoe dat voelt.
Ik kan het haar ook niet vragen.
Onze enigszins zenuwachtige "Queen of the Wadi" had mot vandaag.
Met een kleine wit en bruinzwart gevlekte achterbuur.
En nu is haar hoektand zo ontzettend uit het bot gebroken dat deze helemaal naar buiten staat.
Hoe ze dat precies voor elkaar kreeg weet ik niet...
Ze ziet er nu een beetje vreemd uit als ze lacht.

Maar ze kwispelt gek genoeg wel nog!

Tuesday, May 16, 2006

Damn! 2

Ayaan begint haar persconferentie terwijl ik dit tik.
En ik vraag me af wie zij nu eigenlijk is, wat haar drijft.
Ik hoor haar verhaal.
Niet alleen het verhaal van een politica die haar hand overspeelde bij een liberale partij.
Een politica zonder de achterban waar ze voor zegt te strijden.
Een politica met een achterban die haar uit opportunisme vooruitstuwde.
Een politica waar ik het niet vaak mee eens was.
Maar ook dat van een migrante zoals er zoveel zijn in ons land.
Een migrante wie ik een goed bestaan gun in dit land.
Het land dat door Ayaan zelf notabene een "liberale rechtsstaat" wordt genoemd.
"Uw rechtsstaat is de mijne ook nooit geweest" galmt het in mijn hoofd...mijn eigen stem.
Maar ik vraag me nog veel meer af.
Was ik vanochtend niet te snel toen ik dacht dat dit in het voordeel van de VVD zou werken?
Zou Rita kunnen vallen nu ze zich verslikt in de kloof die er nu in de VVD is ontstaan?
Hoe stevig is de positie van die minister eigenlijk als de interne machtstrijd mensen de kans biedt om haar meteen mee te dumpen, kritiek te leveren?
Waarom inderdaad moet dit onderzoek, en het paspoort inleveren daarna, nu opeens zo snel?
En hoe kan dat als je het tempo ziet waarmee de IND normaal gesproken haar taken uitvoert?
Wist Balkenende, onze premier, dit dus ook?
Zou er een kans in kunnen zitten dat het kabinet onderuitschuift?
Wat betekent het voor de 26.000 anderen die ook altijd hopen op procedurefouten?
Als de aanvraag-procedure klopt, maar de informatie is niet correct, en alles kan met terugwerkende kracht nog klappen opleveren, hoeveel moeten er dan nog weg in het licht van deze nieuwe politiek?
Hoeveel mogen er dan nog blijven als dit een precedent oplevert?
Ik weet een aantal vragen wel te beantwoorden.
Vrolijk wordt ik er niet van.
Uw rechtsstaat is de mijne niet.

http://www.ayaanhirsiali.web-log.nl/
http://www.26000gezichten.nl/
http://esbmarion.blogspot.com/2006/01/darten-en-de-nobelprijs.html
http://esbmarion.blogspot.com/2005/02/breken.html

Damn!

Wat is iedereen opeens streng en kordaat.
En als ze geen paspoort heeft komt ze als het goed is de Verenigde Staten van Amerika ook niet in.
Want daar zijn ze ook wel heel erg politiek correct tegenover moslims, maar als ze niet alles kunnen dubbel checken bij de nederlandse overheid houdt het feestje al op voordat het begonnen is.
Ze spreekt engels, Ayaan, en ze weet wat "you've served your purpose for us" betekent...
En ziet u het ook ?
Dat dit vrijwel geen kritiek op de VVD oplevert tot nu toe?
Dat ze allemaal logen over Ayaan's achtergrond en dachten:"we gaan gewoon proberen of we hier mee wegkomen"...
En dat het ze nog lijkt te lukken ook, omdat de populariteit van Verdonk met rasse schreden verder omhoog klimt.
Misschien zijn er nog meer politieke corifeeen die hun carriere een boost willen geven door een heksenjacht te ontketenen over de rug van gekleurde collega's in een vergelijkbare chanteerbare positie.
Waarom zou je een duidelijk programma hebben als het ook zo kan?
Scoren!

Friday, May 12, 2006

En jou ook!

Want jij hebt ooit gejokt!
Jij hebt gewoon geluk gehad dat je jokte in een tijd dat we vluchtelingen nog een beetje zielig vonden.
Toen we ons nog probeerden te verplaatsen in iemands wanhoop om ergens weg te kunnen.
In iemands boerenslimheid, wanneer iemand door bescheiden te liegen op een betere plek kon komen.
Dat zou iedereen toch doen?
Een beetje liegen over de leeftijd van de kinderen om korting te krijgen in de bioscoop.
Niets zeggen als de rekening in jouw voordeel niet klopt na een week hotelverblijf aan een of andere Costa.
Natuurlijk heb je die auto niet een beetje geraakt bij het inparkeren, en een beetje gedronken had je ook niet...
"Vroeger" begreep men wel dat mensen voor een verblijfsvergunning wel eens een beetje hadden gelogen.
Die mensen waren voor hun vertrek al veel geld kwijt om corrupte ambtenaren her en der geld toe te steken voor een paspoort of een visum, om er vervolgens achter te komen dat in de haast een naam of een geboortedatum niet bleek te kloppen...
Dan zou jij toch zelf ook niet weer vijf maanden gaan wachten op nieuwe documenten?
Het is niet veilig, het vliegtuig wacht, instappen, wegwezen...

Toen, begin jaren 90, kon men in de politiek nog scoren met begrip.
Tijdsbeeld.
Tegenwoordig scoor je veel beter met ferme taal.
"Huilebalken zijn het, die liegen en geen inburgeringstoetsen maken, opzouten met ze!".
Het lijkt verbazingwekkend, maar nu kan het dat je als politicus punten behaalt door een zeer populaire voetballer pootje te lichten, terwijl we vlak voor het WK staan, en dat je dan nog niet eens aan populariteit inboet.
We hebben het hier notabene over voetbal!, "we" hebben die jongen in dit land keihard nodig, voor doelpunten, en merchandise, ons economisch belang...en nu mag hij niet mee doen.
Toch, gezien voornoemd tijdsbeeld, wordt je met dit soort acties en een beetje geluk zelfs premier.
En wordt je uitgenodigd bij Jensen.
Dan ben je pas echt sexy, en weet je zeker dat er een andere wind waait in dit land.
Want je ziet ook de dubbele moraal die mensen hanteren, "we zijn geen racisten maar alles wordt zo duur en het zijn er zoveel"...
Dus doe je er nog een schepje boven op en laat je zien dat je ook een collega eruit had geschopt, als je er toen mee was weggekomen, wanneer het je geen stemmen had gekost...
Ook parlementsleden durf jij uit te zetten, gelijke monnikken, gelijke kappen...

klik op de plaatjes!
Bij ons nieuwe politieke denken hoort bovendien om het compleet te maken een dubbele bodem die we er als bonus gratis bij hebben gekregen.
Een classificatiesysteem.
Van onze leugentjes en die van gerenomeerde parlementsleden.
Als de gewone sterveling over zijn herkomst liegt moet hij op dat vliegtuig.
Als u of ik frauderen, de boel bij elkaar liegen of ernstige fouten maken, moeten we het veld ruimen.
In haagse kringen volstaat een "sorry, dat was niet zo slim", een gesprek achter discrete deuren, en een pokerface.
Tijdsbeelden hebben geen terugwerkende kracht.
Tenzij het over kleding gaat, maar dan heet het retro.
Ik zie Hirsi Ali nog steeds liever safe op een terras in een leuke binnenstad, zij het dan liefst niet als mijn volksvertegenwoordigster, in plaats van in een land waar ik me zelf ook niet veilig zou voelen.
Dat gun ik iedereen, zelfs politici waar ik het vaak niet mee eens ben.
Maar op dit moment gun ik onszelf vooral, nog harder dan voorheen, een nieuwe regering.

Bofferds zijn we.

Dat heb ik wel vaak gedacht de afgelopen week als ik door mijn nieuwe straat liep.
Met elf buren hebben we tot midden in de warme nacht staan kletsen op de stoep.
En dat was niet voor het eerst.
Aan de overkant was het donker en stil, maar het lijkt wel alsof de mensen aan onze kant, de zuidkant met veranda's, letterlijk hun zonnecellen overdag opladen en wat langer door gaan.
Ik vond onszelf dus bofferds, want ik houd daar wel van, van wat leven om me heen.
In onze vorige buurt kon dat ook wel.
Maar vaak alleen als iedereen dronken was, na een paar uur werd het dan al een beetje minder gezellig, ondanks de vrolijke muziek, de politie kwam uiteindelijk iedereen verzoeken om toch maar eens op huis aan te gaan, of anders plaats te nemen in een van de vijf busjes die ze hadden meegebracht.
We woonden aan een fijn pleintje waar we vaker met een paar buren buiten zaten te kletsen.
Maar we woonden er dan ook al elf jaar, en we hadden alle irritaties over en weer van elkaar geaccepteerd ondertussen.
Eigenlijk werd het pas leuk een paar jaar voordat we plannen hadden om weg te gaan, en opeens ging iedereen verhuizen...
Dit plein is iets groter, maar de warmte blijft ook hier lang hangen na een zonnige dag.
Hier donneert mijn lief geld aan vlaggetjes voor het voetbalfeest dat er aan komt omdat hij "best iets leuks met de buren wil doen".
Terwijl in onze oude buurt "uit protest" ons huis een zwart gat was in al het lichtgevende glimmende en vooral flapperende oranje-geweld!
Aan dit plein was eigenlijk iedereen van het begin af aan heel relaxed.
Iedereen woont er net, dat is het natuurlijk ook.
We raken hier het gevoel niet kwijt dat we op vakantie zijn, en dan maakt alles niet zo veel uit.
Je maakt alleen maar plannen om te gaan picknicken, de barbeque aan te steken, het bier koud te zetten.
Als de bomen straks wat groter zijn moeten er toch maar eens een petanque-veldje en wat bankjes komen op onze wadi.
Het moet wel heel raar lopen als dit geen hele fijne zomer wordt.

Monday, May 08, 2006

Ik zei het toch al?

Het is even geen tijd om in te loggen.
Ik zat al zo lang binnen.
En bovendien, het maakt niet uit in welke bochten ik me wring....
Het blijft veel van hetzelfde.

In welke variatie dan ook.

Thursday, May 04, 2006

Vandaag en morgen.

Ergens anders op de virtuele planeet schreef ik vandaag een stuk over de IJssellinie.
Dit verdedigingsbolwerk uit 1950 ligt bij ons om de hoek en was bedoeld om de Russen buiten te houden.
Officieel opgedoekt in 1968, maar tot ver in de jaren tachtig wist niemand wat er nu precies aan de hand was daar naast Lent in de Waal.
Als het over herdenken van oorlogen gaat, mogen voor mij de koude oorlog en the War on Terror er ook wel bij.
De ongeveer zestig jaar durende vrede die we binnen onze landsgrenzen genieten wordt zo wel een betrekkelijk gegeven, dat weet ik.
Maar ergens in mijn achterhoofd zit gewoon een kleine Strangebrew die roept dat het nog oorlog is.
Gechargeerd, maar hier mag ik dat...
We vieren het maar vertrouwden tegelijkertijd sinds 1945 niemand.
En we vechten zowat overal ter wereld wel met iemand mee.
Ik vind dat geen vredig idee.
Vandaag terecht herdenken.
Morgen vieren.
Het Lied van de Vrijheid is vast een paar keer te horen...
De tekst was volgens mij niet speciaal bedoeld om paranoia te schetsen.
Eerder bedoeld als een bescheiden verzoek tot waakzaamheid.
Maar het zit er wel stiekem in...het wantrouwen over die vrede.

Kom broeder, geef je hand, vergeet je razernij, moed is de moeder van de rede.
Kom zuster, schuif eens aan, en zet je angst op zij, sluit je aan en lucht je hart in vrijheid.
Kom broeder, drink eens uit, vandaag is het vijf mei, feest van een zwaar bevochten vrede.
Kom zuster, dans met ons, draai je rokken rond, dans op de klanken van de rede.
Vrede wordt zo voor onze neuzen weggekaapt, en vrijheid is niet iets dat zo van straat wordt opgeraapt.
Vrede is bevochten, maar vrijheid wordt bevochten, op een oorlog die nooit slaapt.
Kom broeder, drink eens uit, we zijn hier niet alleen, wij zijn hier van lieverlede samen.
kom zuster, dans met ons, voel je gelijk en vrij...
vrijheid wordt bevochten, op een dreiging die nooit slaapt...
(© Thé Lau, januari 2005)

Wednesday, May 03, 2006

Terras.

Een terras is normaal gesproken een plek waar een tafel en een stoel staan.
Op de tafel staat een glas gekoelde zoete wijn.
En voedsel.
En een goed boek.
Er moet plek zijn om met ongeveer acht mensen comfortabel te kunnen zitten.
Dat is een terras.
Ons terras is een omgeploegd aardappelveld.
En mijn euvele moed, die ik vanochtend opeens had, om er aan te beginnen, vervloog na een uur en is sindsdien nog niet teruggekomen.

Tuesday, May 02, 2006

Het regent niet.

Dus ben ik niet binnen.
Dus blog ik niet.
Ojee.
Dat belooft niet veel goeds voor mijn weblog in de zomermaanden.
Ik was vandaag op de dam van de IJssellinie.
En kreeg van een vriend een "college" in na-oorlogse defensiepolitiek.
We stonden in een zee van bloeiende paardebloemen.
Het was een goede dag.

http://nl.wikipedia.org/wiki/IJssellinie