Maak me blij!

Van der Laan zei in een toelichting daarop dat Verdonk moet aftreden. "We wachten nu af of het kabinet kiest voor deze minister of voor het voortbestaan van het kabinet als geheel", aldus Van der Laan. bron:nu.nl
Laat nu voor deze ene keer, en om mij een plezier te doen, iemand boter bij de vis leveren.
Gewoon een keer doen wat je zegt.
Gewoon net zo stoer zijn als je pretendeert, en dit kabinet gewoon laten glijden.
Laat het los! Je kunt het! Niet bang zijn! Ga naar het licht! Ga maar!.....

Going through the motions.

De laatste dagen gaat alles op autopiloot.
Ik slaap niet veel, ben niet veel thuis.
Er zijn te veel dingen in mijn hoofd om aandacht aan het schreeuwen.
Vanavond neem ik afscheid van twee mentorjongeren.
De een gaat naar de grote stad om te leven.
De ander gaat uitzoeken hoe dat moet...leven.
Ik ben bang dat ik niet genoeg antwoorden wist op al zijn vragen.
Maar voor beiden geldt dat ik hen alle goeds gun.
En dat ze ooit, de volgende reunie ofzo, terecht zijn gekomen waar ze naar toe hadden willen gaan.
Of in ieder geval een stuk op weg zijn.
Dat hoop ik voor mezelf tegen die tijd dan ook.

Mystery man.

In mijn eigen stad.
Een verhaal dat al zes weken geen wereldnieuws wordt omdat deze man er te gewoon voor is.
Niemand mist hem.

Hij speelt deze keer niet mooi piano.
Hij zegt niets, dus ook geen briljante dingen of schitterende poezie.
Hij schildert geen prachtige portretten.
Geen paspoort.
Geen buitenlandse valuta of geld.
Geen sleutels, geen telefoon.
Geen vuil onder zijn nagels en geen ontwenningsverschijnselen.
Clean as a whistle.
En niemand mist hem.
In een wereldgemeenschap waarin mensen in alles een aanleiding zien om zich gekwetst te voelen, omdat de wereld nu eenmaal om henzelf draait.
Deze zogenaamde samenleving die een veelkoppig monster is, waarvan elk hoofd het andere probeert te verpletteren met zijn kaken.
Omdat het last heeft van de ander zijn geur, zijn kleur of zijn geluid, ondertussen log doorstrompelend op weg naar de hemel weet waar.
Terwijl het een complex van elkaar ondersteunende constructies zou moeten zijn met een heldere bestemming.
Een systeem waarbinnen het meteen moet opvallen als er een onderdeel mist...

Crisis.

Mijn laptop is terminaal.
Mijn virtuele wereld staat derhalve op instorten.
Ik krijg niets meer opgestart zonder deskundige hulp en als ik het waag te "rebooten" om wat voor een reden dan ook is alles weer weg.
Met zes weken de tijd om alles eens goed op te ruimen, twee weblogs te verhuizen, en veel te schrijven in het vooruitzicht overlijdt het ding zowat...
Ik heb geen geld voor een nieuwe en kom de komende zes weken niet meer elke dag in een gebouw dat vol staat met die krengen.
Ik haat computers eigenlijk een beetje.
Ik ben het soort digibeet dat alleen maar in de toepassingen van zo'n ding geinteresseerd is en niet in de technische details...
Dat maakt me natuurlijk weer heel erg blond, maar zo is het.
Ik gebruik het ding om verder te komen dan de televisie me kan brengen.
Om alle gezever op mijn werk van de afgelopen weken af te reageren.
Wanneer mijn omgeving niet bestaat uit aardige mensen, maar een waar mijnenveld is.
Het helpt me om niet te piekeren over dingen die ik niet kan veranderen.
Dit stomme weblog alleen al heeft me behoed voor het in de praktijk brengen van mijn meest gewelddadige visioenen, waarin ik de vreselijkste dingen doe met iemands hoofd.

Als ik er van tevoren met woorden niet meer uit kwam, stotterend en stuntelend naar buiten liep, om er later thuis pas op te komen wat ik eigenlijk had willen zeggen.
Escapisme.
Opeens voel ik me afgepeigerd.
Een groot digitaal gat gaapt me aan.
Dat overleeft mijn ratio nooit.

Lauw loene 2

De wereld staat practisch in brand, en wij hebben een tekort aan wuppies op de voorkant van de krant.
Terwijl meer dan vijftig gezinnen in Lent zich afvragen waar ze nu met hun bestaan naar toe moeten, en dat zou eigenlijk vandaag het echte voorpagina nieuws moeten zijn.
Ik mag ondertussen weer de flexwet in...maar werk wel gewoon door.
Alle communicatie loopt in het honderd en ik werk gewoon door.
Het wordt tijd om eens te bedenken wat ik wil worden, later als ik groot ben...

Lauw loene.

Ik blog niet snel vanaf mijn werk.
Eigenlijk alleen als ik alleen in het gebouw ben om de plantjes water te geven en de post door te nemen...
In vakanties dus.
Maar op dit moment zijn er gemiddeld maar zeven jongeren binnen.
Dat is tien procent van onze populatie.
Dus een deel van mijn lessen gaat niet door.
Of ergens anders over.
Niet over de "nacht van Schmelzer" maar over de hugenootse achtergrond van een jongere die daar iets meer over wilde weten.
Het voelt als vakantie, omdat ik deze week dus geen f*ck te doen heb.
Vandaar dat ik dus een keer vanaf mijn werk blog.
Het is net als met zeilen.
Geen wind, dobberen...

In the kingdom of Wadi...

...it is allright to join the tribes if you do not really want to beat them.

Happy hausfrau...

Ik ben moe en heb een korte lont.
Ik tel nu de dagen af tot de vakantie.
Ook al hoop ik tegelijk dat dit geen wekenlang territorium-dispuut betekent voor mijn schatjes die, vooral als het regent, na een paar dagen tegen elkaar gaan lopen klieren omdat ze alles in huis wel zo'n beetje gezien hebben.
Maar vooralsnog lijkt het me zalig om een tijdje niet elke dag dezelfde plaat af te draaien.
Kinderen naar school brengen, ophalen, eten, brengen, halen, boodschappen, koken, naar bed, en de dag erna weer hetzelfde, wel of niet gecombineerd met mijn baan, judoles, muziekles en mijn eigen vrije tijd.
Ik vind nog steeds de ochtendgang naar school het naarste moment van de dag.
Het ligt niet aan de kids, want ik ben gewoon geen ochtendmens.
En mijn kids eigenlijk ook niet echt als het op doorlopen aankomt.
Ik voel me altijd heel rot, tot minstens twaalf uur, als ik weer eens heb lopen jagen en mopperen omdat we te laat zijn.
Ik kan het nog steeds niet helpen dat ik me zwaar verbaas over al die "supermoeders" die iedere morgen op tijd een stel schone kinderen afleveren, vriendelijk glimlachend tegen iedereen die oogcontact maakt goedemorgen zeggen, en zich daarna rustig en zonder stress naar huis of werk begeven.

Het lijkt wel of ik echt de enige ben die zich daar totaal niet in haar element bevindt.
Alweer...dejavu.
Ik realiseer me tegelijkertijd wanneer ik dit schrijf dat ik tegenwoordig een enkeling die dit leest ook aan de schoolpoort kan tegenkomen...
Ik denk dan ook goed na over hoe ik dit neerzet, hopelijk met tact.
Niet dat ik onvriendelijk ben tegen mensen s'ochtends op die school.
Hoogstens een beetje zenuwachtig en incoherent.
Elk moment kan iemand ontdekken dat ik maar doe alsof ik dit allemaal met links doe...
Maar misschien doen we allemaal wel een beetje alsof, soms ben ik daar wel eens bang voor.
Maar dan zou de ochtendgang naar school ook een grote fake-parade kunnen zijn en wat dat dan zou kunnen inhouden, daar durf ik niet eens aan te denken.
Ik zie gewoon allemaal volwassen mensen die het grote mensen-leven feilloos beheersen.
En soms kom ik stiekem wel eens oververmoeide moeders tegen die er doorheen zitten en van hun huisarts ijskoud een recept voor seresta mee kregen.
Er spreekt een zekere minachting uit deze oplossing, alsof ook de huisarts niet wil dat het masker valt..."Alstublieft, elke avond een pilletje en nu braaf doorgaan...".
Ook deze moeders zeggen vriendelijk glimlachend goedemorgen tegen mij.
Ik ben kennelijk nog in het stadium dat het me verwondert en frustreert.
We lopen niet, in ieder geval niet zichtbaar, vloekend en huilend over dat schoolplein.
Uiteraard zijn we allemaal beschaafde mensen.
Ik herken mezelf gewoon vaak niet in al die opgeruimdheid en efficientie iedere morgen.
Net zo goed als dat ik me vaak niet herkende in de kift en frust van veel moeders op de vorige school...
Ik ben en blijf een onzekere puber, zoveel staat vast.
Jong van hart gebleven dus, dat in ieder geval dan weer wel....

33 and rising....

klik
Met dank aan V. die mij hierop attendeerde...
Ik ben een paar dagen moeizaam bezig geweest weer alles aan de praat te krijgen.
Mijn laptop kan niet tegen weer in het algemeen lijkt het wel, en ik vrees dan ook dat deze electronische kladblok niet lang meer heeft....
Schoolkamp kwam daar ook nog tussendoor en ondertussen loop ik samen met 199.999 anderen vier avonden achter elkaar een rondje om het Goffertpark.
Ik leef vooral buiten dus en het snoer van mijn defecte laptop red dat helaas niet.
En dan, als de naderende onweersbui de temperatuur nog hoger opdraait, en ik liever in een koele keuken zit, valt me opeens op hoe weinig ik schrijf de laatste tijd.
Terwijl mijn hoofd over loopt en genoeg aanleidingen naar voren drukt om over te schrijven.
Niet dat hele volksstammen nu elke dag zitten te wachten op mijn kijk op de dingen.
Toch zijn er een paar mensen die het lezen...
En iedere blogger weet dat als je weinig schrijft je ook weinig wordt gelezen...dat is.
Binnenkort heb ik heeeeel lang vakantie.
Hoop op regen als je wacht op koek van mijn deeg.
Want het zal spaarzaam zijn als de zon schijnt.

Satan is jarig.

Vandaag bidden mensen 24 uur lang tot het niet meer 6-6-06 is en ze weer rustig verder kunnen gaan met waar ze mee bezig waren.
Want vandaag zal de hele dag het gevaar op de loer liggen.
Verleiding, kwaad en bedrog liggen voor het oprapen.
Morgen is dat weer over.

Stuk gestolde lava in de ruimte.

Meer is dit hemelichaam waarop we bouwen en ons bewegen eigenlijk niet.
Op de top van de Merapi heeft zich een grote ophoping van opgedroogde lava verzameld van honderd meter hoogte.
Als die eraf knalt kan Java zich opmaken voor een ramp van bijbelse proporties...

Vroeger vond ik verhalen en films over vulkaanuitbarstingen, over de laatste dagen van Pompei en Herculaneum bijvoorbeeld, fascinerend.
Ik wil nog steeds een keer naar het zuiden van Italie om een echte vulkaan in werking te zien.
Of ik wil een keer naar tornado-alley in de Verenigde Staten reizen omdat daar de randvoorwaarden voor de perfecte storm zo ideaal zijn.
Zo heb ik dus van kinds af aan een rare bewondering gekoesterd voor twisters, tsunamis en aardbevingen.
Totdat je je opeens realiseert dat het geen Hollywood-producties zijn, maar situaties waarin mensen echt doodgaan.
En dat is dan ellende waar helemaal niemand iets aan kan doen.
Omdat het gewoon gebeurt, los van de mens die een oorlog begint...dit gebeurt gewoon.
Deze planeet leeft en kan soms opeens open gaan, beginnen met schudden of geraakt worden door een stuk van een andere planeet.
Dat is eigenlijk een heel gek idee als ik nu naar de blauwe lucht en de schapenwolkjes kijk...

Feestje.

"Wist je al dat vrijdag een schoolfeest is, op lokatie in de stad?".
"Nee...vrijdag? Morgenavond?".
"Ja, kun jij ook komen?, er moeten wel wat docenten zijn...".
"Ik kan wel proberen om langs te komen...".
"Is er iemand die tot vijf uur kan blijven op die lokatie?".
"Vijf uur de volgende morgen?".
"Ja, dat is wel de bedoeling, dat er iemand tot het einde blijft om alles rustig te laten verlopen".
"Nou, ik kan misschien wel een uurtje of twee komen, maar tot vijf uur...".
"En er lag ook een verzoek vrijdag na school tot 21 uur 30 de school open te houden zodat mensen niet tussendoor op en neer hoeven te reizen...".
"Dus dan werken we van 9 uur 's ochtends tot 5 uur de volgende dag 's ochtends...?".
"Eh ja...".
"Wat denk je zelf wat hierop het antwoord is?".
"..............".
"Dat dacht ik ook".

Ik heb zo ontzettend geen zin in dat feest vanavond...

...

Proficiat, jongen!
Deze wilde ik de mensen buiten de regio toch niet onthouden...