Lastig, maar wellicht zinvol.

Dat is het om je hersens anders te gaan gebruiken.
Zoiets moet ik leren, zeker als ik ze al decennia lang op min of meer dezelfde manier gebruik in de overtuiging dat ik ze goed gebruik.
En graag en misschien ook vaak te gretig en te snel.
Ik verlies bijvoorbeeld vaak.
De strijd.
Om weerstand te bieden aan de verleiding.
Als iets me op de kast jaagt, ik laat me iedere keer weer uit de tent lokken.
Dat dreigt nu dus weer te gebeuren.
Maar het is eigenlijk heel simpel.
Je hebt op deze planeet nu eenmaal mensen die altijd op zoek zijn naar elkaars gelijken.
Ze scheren elkaar graag over één kam, produceren CO2, lopen op twee benen en delen in het meest gunstige geval, niet gehinderd door enig gevoel voor tact, een paar zwaar zieke hersencellen...
Deze gelijken vinden elkaar altijd, meestal in een conflict.
Het is triest, zo oud als de wereld en helaas gewoon niet anders.
Ik moet nu eenmaal deze planeet delen met hen.
Ik mag ze tot op het bot beledigen, de huid finaal volschelden, demoniseren zo veel als ik kan...
Maar ik kan ook gewoon trachten ze zo veel mogelijk te negeren.
Of met mezelf afspreken alleen maar te ageren op een schrikkeldag...
Loslaten dus.
En als alternatief een boekje te gaan kopen voor mijn dochter en na te gaan denken over een gedicht om er voor haar in te schrijven.

Naschrift:check this out!

Echt waar.

Dit is wél de inzending van Ierland voor het eurosong-festival!

Is Ierland dan zo bang om het event ooit nog een keer te hosten?
Voor iedereen die deze... ach, laten we het een 'culturele wedstrijd' noemen, min of meer voor de echt, in groepen dan wel individueel volgt...
U ziet nu toch wel samen met mij in dat het evenement niet meer serieus te nemen is?
Nu moet het wel officieel 'camp' zijn om te kijken en af te kraken.
Ik weet dat Dustin populair is in Ierland, maar hopelijk wordt hier geen trend mee gezet.
Samson en Gert, Pino, Maja de Bij, helaas eindeloos veel mogelijkheden als dit een hit mocht blijken te zijn...

Echt niet.

Ik zit werkelijk niet te vissen naar reacties.
Dat heb ik wel losgelaten.
Of u leest en reageert, of u leest en zwijgt.
Ik vind het beide prima.
Ik weet ook niet of er iemand wakker van ligt als ik niets meer van me laat horen.
Waarschijnlijk niet.
En dat is een prima zaak, want het betekent dat u een leven heeft.
Maar het zou zo maar eens kunnen dat ik er hier de brui aan geef.
En internet gewoon eens een tijdje van mijn laptop afgooi.

Brok.

Ik heb al twee dagen de neiging om dingen van me af te schreeuwen.
Maar ik kan en doe het niet.
Ik zal iets anders moeten verzinnen.
Dus loop ik op zulke dagen een beetje in mezelf te praten.
Dat lijkt ook nergens op en mensen denken bovendien dat je gek aan het worden bent.
Tenminste...
Ik merk dat iemand me dan, glimlachend maar met een beetje onzekere blik, aankijkt.
En vraagt of alles goed gaat.
Mijn geruststelling overtuigt kennelijk niet echt, maar er wordt geknikt en doorgelopen.
Het is gewoon zo'n dag.
Soms vliegen dingen je gewoon aan.
Dat heeft wellicht iets te maken met antwoorden.
Die je alsnog krijgt, maar die je niet kunt wegslikken.
Die nog steeds niet alles verklaren.

Vervolg en strafeis

Toch nog.

Ik dacht de dans te ontspringen.
Maar nu ben ik toch nog ziek.
En zwak.
En misselijk.
Ik lig al de hele dag met een dekentje over me heen naar de meest hersendodende programma's te kijken.
Astro-tv.
Fresh Air Globe.
De Pfaffs.
Meer kan ik ook niet hebben.

Zie je nou wel.

Ik had al het vermoeden dat het zo ongeveer werkte.
Chill!
Samenvatting voor degenen die al lui verder geëvolueerd zijn:

Manifesto of the idle parent:

We reject the idea that parenting requires hard work
We pledge to leave our children alone
That should mean that they leave us alone, too
We reject the rampant consumerism that invades children from the moment they are born
We read them poetry and fantastic stories without morals
We drink alcohol without guilt
We reject the inner Puritan
We fill the house with music and laughter
We don't waste money on family days out and holidays
We lie in bed for as long as possible
We try not to interfere
We push them into the garden and shut the door so that we can clean the house
We both work as little as possible, particularly when the kids are small
Time is more important than money
Happy mess is better than miserable tidiness
Down with school
We fill the house with music and merriment.

Hoop.

We kennen of ontmoeten allemaal wel eens mensen, die zijn zo prachtig, maar die lijken om wat voor redenen dan ook totaal niet opgewassen tegen een alledaags leven.
Iedereen is lyrisch over hun immens grote hart, of over hun scherpe verstand, of een ander talent waar ze over beschikken.
Maar ze lijken zo'n enorme puinhoop te maken van hun leven, dat je alleen nog maar verliefd kunt worden op de hoop dat ze het ooit redden.
En soms zie ik zo iemand op de televisie.
En dat komt dan echt binnen.
Mocht de link het niet doen: Jimmy Rosenberg.
Google hem eens voor de grap.

En als dat allemaal te zwaar op de hand was geworden, dan kijkt u toch gewoon even naar het onderstaande.
Flauw? Kinderachtig? Kromme tenen?
Uhuh.

Maar ik krijg altijd een goed humeur van Simon Amstell.
Soms is er dus wel iets goeds op tv.

Nee, heel strak...

Heb ik me net voorgenomen dat ik toch maar vooral niks op z'n kop moet zetten, omdat het eigenlijk net voor het eerst in mijn leven allemaal redelijk overzichtelijk is, rol ik zomaar opeens in een nogal impulsieve nieuwe carriere-move en een nieuw plan voor mijn studie.
Ik moet nodig eens leren nee te zeggen.
En ik moet leren om keuzes te maken.
Eigenlijk zou ik mijn hoofd moeten laten nakijken.
En omdat ik dat allemaal te veel vind om vanavond nog over na te denken, denk ik na over het gegeven dat een condor eigenlijk een hele suffe vogel is.

Majesteus, groot en een hoogvlieger, ja , dat allemaal.
Maar als je hem wilt vangen moet je in een kuil gaan zitten met wat takken en een dood paard boven je hoofd.
Als de condor komt eten hoef je alleen maar zijn poten vast te pakken.
Daar raakt hij zo van in de war dat hij vergeet zijn snavel te gebruiken.
Het beest wordt meegenomen naar het dorp, dronken gevoerd, krijgt een mooie sjerp om en wordt op een stier gezet, die daar op zijn beurt niet van gecharmeerd is en als een gek gaat rondspringen.

Na een tijdje mag de enigzins duizelige condor weer wegvliegen, dat brengt de mensen geluk.
Tot een jaar later, dan ziet de condor een paard liggen en denkt; "Hey!"...
Indrukwekkende vogels, maar een beetje naïef.
De blik van die condor met een elastiekje om zijn snavel, die blik ken ik.
Ik hoef maar in een spiegel te kijken.

Damn!

Hopelijk wordt hier nog een draai aan gegeven, anders ga ik gewoon als velen met alle liefde een week op vakantie.

Pinguins?

Ik vind het vet coole beesten!
Hoe meer pinguïns hoe beter.
Maar dat bedoelde de PVV niet toen ze het hadden over pinguïns die niet goed integreerden...
Nu heb ik nooit gedacht dat burka's een groot maatschappelijk probleem zijn.
Er zijn ongetwijfeld mensen in Nederland die zo'n ding dragen.
Maar om nu te zeggen dat het openbaar vervoer ervan vergeven is en dat het bestreden dient te worden...nou...nee.
En wat zou de wereld ontiegelijk saai zijn als we ons allemaal zouden aanpassen aan één norm.

(klik desgewenst voor grotere plaatjes op voornoemde plaatjes)
Toch maakt het kabinet een misselijkmakende knieval naar de PVV.
Had ik deze week niet al eens gezegd dat ik soms baal van dit land?

Terracotta is voor bloempotten.

Dat dacht ik altijd.
Totdat in '74 de grootste archeologische vondst ooit werd gedaan.
Toen wij nog in de grond liepen te wroeten met een stok, en ons bij elke knol afvroegen of het te eten was, bouwden chinese keizers hele wereldrijken na in miniatuur.
Niet zelf, dwangarbeiders uiteraard.
Elke dag duizend mensen aan het werk met klei, brons, enorme vuurputten om te smelten en te bakken, op gevaar voor eigen leven.
Alles was in die necropolissen aanwezig: toiletten, gebruiksvoorwerpen, muziekinstrumenten, keukengerei.
Wat heeft een keizer, die alles al heeft, nodig na zijn dood.
Eigenlijk niets.
Maar dit was alleen maar nodig om zijn eeuwige leven, eeuwige roem in ieder geval, te garanderen.
En eindelijk een vaste plek, want zijn hele leven lang bleef zo'n keizer rondreizen om zijn volk te inspecteren.
"Na je dood kun je altijd nog uitrusten" zal zo'n keizer wel vaker gedacht hebben.
Met de bouw van dit reserve-rijk werd dan ook al meteen bij de installering van de monarch begonnen.
En met wat pech zag de keizer het zelf niet eens.
Maar de wereld was wel compleet.
Geheim, bedekt met een dak, rietmatten en een laag zand, aan het oog onttrokken tegen grafrovers.
Met watervogels, rivieren, melkvee, hofhouding en een heel leger.
Grafcomplexen met de omvang van Nijmegen, alles onder de grond.
De eerste dynastie had zelfs een leger van aardewerk op ware grote.
Een deel ervan is opgegraven, een klein deel.
Duizenden en duizenden beelden, nu al.
En de grafheuvels zelf blijven, om het niet te vernielen, tot nader order bedekt.
Tot het conserveringsprobleem is opgelost.
Ik kan het niet eens bevatten, zo groot, zo enorm...
In Assen is een heel klein deel daarvan nu te zien.

Een reizend archeologisch circus.
Doodeng om die dingen te vervoeren.
Manshoge standbeelden, in kuilen gebakken paarden...
Ik was zwaar onder de indruk.
Zelfs toen mensen het nodig vonden om op te merken dat ze dit in China zelf al eens hadden gezien.
En dat dit natuurlijk nog veel indrukwekkender was.
Tja.
Assen is geen China.
Maar ik vond het niet slecht, zo'n historische ervaring vanuit een impulshandeling.
En op de terugweg scheen nog steeds de zon.

Go China

Eindelijk.

De zon.
Ik heb kennelijk toch een probleem met grijs.
Vandaag was zo'n dag dat alles gewoon goed was.
Meer graag!

Yesterdays news.

Vandaag is er weer aandacht voor veel belangrijkere zaken.
Dat Bos van Balkenende geen voorkeur mag hebben voor Obama, want zoiets doen we niet, dat is niet sjiek.
Dat je op Schiphol met gemak een bom in je bagage kunt meenemen op reis, en hier moet een kop voor rollen uiteraard.
Dat dikke mensen uiteindelijk toch goedkoper zijn in de zorgkosten en water in de kipfilet is toegestaan.
Nu nog even wachten tot de PVV over al deze dingen ook kritische kamervragen wil gaan stellen.
Want al deze dingen leiden tot ongenoegen, woede en verwarring.
Bij U en mij kennelijk.
Soms baal ik enorm van dit land.
Ik zat gisteren naar een documentaire te kijken over een leraar in Bhutan.
Hij had het plan om vrijwillig drie jaar lang met een twintigtal kinderen in een afgelegen dorp aan de slag te gaan.
Hij moest er een voetreis van veertien dagen voor volbrengen.
Een kleine school met een bord en een zonne-collector voor wat licht binnen, een huis dat hij moest delen met een gids.
In de eerste week kwam er geen enkel kind omdat ze thuis moesten helpen met voedsel verzamelen en op de Yaks passen.

Uiteindelijk wist hij wel wat ouders te overtuigen van het belang van lezen en schrijven.
De dorpsoudste drong mee aan op het volgen van onderwijs.
Maar ook op het staken er van als de winter de mensen het dal in dreef, weg van de kou.
De leraar liet de stok, waar zijn voorganger de discipline mee bewaarde, door een jongetje in de rivier gooien.
Omdat de ouders nog het meest bang waren dat hun kind, dat zo hard werkte, aan lijfstraffen werd blootgesteld op school...
Dat onderwijs, dat was het meest spannende wat er gebeurde op die afgelegen berg.
Dat en de rivier die af en toe wel heel erg hard stroomde.
Die leraar zat met een zwitsers zakmes potloden te slijpen en naar de opwindbare radio te luisteren.
Hij kon alleen maar Thibetaanse amusements-programma's ontvangen.
Opeens was ik jaloers.

Vet gelijk.

Ik ben vast niet de enige die wel eens denkt :"Als ik toch een euro kreeg voor iedere keer dat ik gelijk had!"...
Er komt bijvoorbeeld een vette economische crisis aan, banen en bedrijven zullen sneuvelen.
Dat had ik zelf een paar maanden geleden bedacht, er zijn namelijk grenzen aan groei, maar er zijn ook wel een paar mensen die dat ondertussen bevestigen.
Daar wordt ik overmoedig van en dan waag ik me meteen aan meer onderwerpen.
Nederland is op dit moment niet meer dan een kippenhok dat zich druk maakt over de lotgevallen van émigrées op Aruba, terwijl de rest van de wereld echt in brand staat.
Om 'boer zoekt vrouw' van het erepodium der kijkcijfers (7 miljoen tegen 3.4, dat is dus gelukt...) af te stoten wordt het stug door-rechercheren op een gesloten zaak een media-event, de filmrechten zijn al verkocht.
Maar de meeste mensen zullen dit soort uitzendingen als 'nieuws' ervaren, en het is het gesprek van de dag.
Niemand vraagt zich af waarom het OM op Aruba niet meewerkt aan een arrestatie.
Ik hoorde iemand zeggen dat Joran wel een hele slimme jongen moest zijn.
Ik waagde dat onmiddelijk hardop te betwijfelen, hij klinkt in mijn oren namelijk als een jongen die dacht dat alles een spel is... zo naïef proberen te imponeren, pathologisch liegen...gestoord.
Het gezelschap om mij heen was er toch van overtuigd dat deze intelligente jongeman de dans wel zou ontspringen.
Dat is kennelijk tegenwoordig niet meer een kwestie van geluk maar van intelligentie.
Vandaag geeft iemand van de Pompekliniek alhier me vet gelijk.
En het is een kwestie van tijd voordat iemand begint te roepen dat je zoiets niet kunt zeggen als je iemand nooit hebt gezien of behandeld.
En dat is dan ook weer waar.
Ik ga er ondertussen voor het gemak wel van uit dat ik toch gelijk had.
Gelijk.
Wat heb ik er aan?
Zeker over zoiets ronduit banaals als dit.
Mijn gelijk halen...
Dat klinkt als iets dat je moet gaan claimen.
Daar moet je actief achter aan gaan.
Maar vandaag regent het.
En kruip ik het liefst weer onder de wol.
Dus u mag mijn gelijk hebben.
Doe er iets moois mee.