Eigenlijk...

...was ik niet van plan om nog een apparaat waar warmte vanaf komt in te schakelen, of om nog een keer over de discussie over ID te beginnen.
Maar als het journaal dan toch al opstaat en daar wordt gemeld dat volgens het Tweede-Kamerlid Bakker het scheppingsverhaal wel bij het vak geschiedenis aan de orde mag komen kan ik het toch niet laten.
Over mijn lijk !
En als er jongeren zijn die van mij iets hopen te vernemen over de bijbel in mijn lessen, verwijs ik ze door naar de volgende site.
http://www.thebricktestament.com/

Geloof.

Nee.
Ik heb het niet over intelligent design.
Daar heb ik genoeg over gezegd voorlopig.
Waar ik niet in geloof zijn graancirkels.
Althans, ik geloof wel dat ik een graancirkel zie als ik er eentje zie.
Ik ben er alleen ook van overtuigd dat deze kunstwerken door mensen van deze planeet worden gemaakt.
En dat mijn hond er niet raar van gaat doen.
Dat het goed is tegen allerlei ziektes om erin te gaan staan of liggen geloof ik niet.
Evenmin als de theorie dat ik opeens het grotere geheel achter de dingen glashelder doorzie als ik er naast sta, omdat een hogere macht er een boodschap voor mij heeft achter gelaten.
Niks van waar, gewoon gemaakt door iemand die goed kan rekenen.
Als zodanig is het misschien meer te gebruiken als een labyrinth waarbij je mediterend het centrum opzoekt, om zo tot diepere inzichten te komen, dat wil ik nog serieus nemen.
Nadenken kan nooit kwaad.

Nu is er echter eentje opgedoken in Doetinchem.
Ongeveer zo groot als een uit de kluiten gewasssen peuterbadje.
Een cirkel.
Een matig uitgevoerde eindexamenstunt die toch onverwacht de pers haalde, en een drietal jongeren (gok ik) ligt nu al sinds de ontdekking in een lachstuip.
Want sinds de foto in de plaatselijke krant zijn de met hun wichelroedes uitgeruste "cereologen" er al massaal op af gegaan om de pers te woord te staan.
Om te kijken hoe de straling erbij ligt, of er gebogen of geknakt is, en of er nog mensen zijn die een foto willen maken van de deskundige in het midden van dit wonderbaarlijke fenomeen.
Het is geeneens komkommertijd en toch is dit nieuws, dat is het enig wonderbaarlijke aan de keurig platgelopen cirkel.
Er zijn ondertussen ook mensen die geloven dat de poema een eindexamengrap was, een zorgvuldig gestuurd broodje aap.
Terwijl het niet zo moeilijk voor te stellen is dat er onder ons onnozelaars zijn die een leuke babypoema aanschaffen om er vervolgens achter te komen dat zo'n beest te groot is voor op een flatje en bovendien gek is op parkieten en cavia's.
Ik hoop dat ze de poema niet te pakken krijgen.
Hij/zij loopt er waarschijnlijk al jaren rustig rond.
Poema's hebben ons niet op het menu staan, ze blijven ver uit de buurt van mensen.
Persoonlijk ben ik ook banger voor het dienstwapen in de handen van een gestresste politieagent.
Iemand zei in een column van een gratis krant dat jaarlijks meer mensen gedood worden door honden, dan door poema's in tweehonderd jaar.
Kijk, dat geloof ik nou best.

http://www.skepsis.nl/cirkelmakers.html
http://tinyurl.com/dgxda

Equinox.

Ik ben niet goed met warm weer.
Mijn hersenen functioneren nog trager dan normaal, en ik had al een paar dagen dat ik dingen zag en hoorde die niet helemaal leken te kloppen.
Ik had niet genoeg alcohol geconsumeerd afgelopen weekend om daar last van te hebben.
De rel over de denktank in "palazzo di pietro" was echt...dus dat was het ook niet.
Mijn lichaam kapt er ook gewoon mee.
Alsof ik een zonnesteek heb daas ik door het huis.
Dus zakte ik door mijn enkel en loop ik nu mank met een kapotte knie.
Het is dat de teamdag volgende week, mountainbiken in de Ardennen, al van het programma geschoten was ...
Het wordt tijd dat de school een paar weken op slot gaat...
Het is de langste dag vandaag en zo voelt het ook.
Tot zover hoe het mij gaat.
Langste dag.
Op het andere halfrond begint nu gek genoeg de winter.
Kortste nacht.
De nachten worden vanaf nu weer langer...

Bloed, zweet en tranen-park

Ik kom er heel graag.
Gelukkig maar overigens, want de afgelopen drie avonden moest ik wel.
Ook vanavond mag ik weer de avondvierdaagse lopen, en deze keer gaan we helemaal langs het Maas-Waal-kanaal lopen.
Ook leuk, maar ik wandel liever nog een avond door de Goffert.
Het park is zo groot dat ik nu op plekken kom waar ik nog nooit geweest was.
De geschiedenis van dit park is een typisch verhaal uit het begin van de vorige eeuw.
Om werklozen niet ijdel thuis te laten zitten werden er projecten bedacht om mensen van de straat te houden.
Gebouwd in die dertiger jaren was het een werkverschaffings-project.
De overheid verleende namelijk alleen subsidie als het werk met de hand gedaan werd.
Werkverschaffing was nu eenmaal niet bedoeld om leuk te zijn kennelijk.
Mensen werden niet per uur maar per volle kruiwagen betaald.
Dit was een zeer lucratieve manier voor de stad Nijmegen om midden in de crisistijd een prachtig park te bouwen, inclusief een theater, aan toen nog de rand van de stad.
Het zand en steen dat uit de kuil van het voetbalstadion kwam is weer gebruikt voor het theater en om de tuinen aan te leggen.
Op dit moment zijn ze druk bezig voor komend weekend, ik zie elke dag hoe het terrein steeds meer uitgebreid wordt en er verrijst een enorm podium...
Sinds een aantal jaren worden er naast de circustenten en de rommelmarkten namelijk ook grote concertpodia neergezet.
De omwonenden zijn daar wisselend enthousiast over, maar het park lijkt er niet onder te lijden.
Het ziet er uit als een modern park, maar er hangt een enorme geschiedenis aan vast.
En een apart etiket.
Ik denk er vaak over na als ik door dat park heen slenter.
Dit is allemaal met de hand aangelegd....

http://www.fieldsofrock.nl/
http://www.goffertpark-nijmegen.nl/
http://www.noviomagus.nl/Vrij/Goffertpark/GoffertCat.html

Niks loopt.

Ik denk altijd dat ik de enige ben die zich eigenlijk met geweld moet plooien naar de dag in plaats van andersom.
Het is een soort verzet dat broeit, een stille opstand in mijn hoofd.
Ik voel het eigenlijk al als ik wakker wordt.
Ik wil niet...
Dat gaat verder dan het gegeven dat ik gewoon geen ochtendmens ben.
Het sterkst heb ik dat als ik naar de school van mijn kinderen loop.
Het heeft vandaag niet eens iets met het weer te maken, hoewel ik vanochtend twee keer doorweekt de weg naar school heb afgelegd.
Het heeft vandaag ook niets te maken met de avondvierdaagse die mijn kinderen (dus ik ook) deze week willen lopen met school.
Het ligt ook niet meer echt aan de andere moeders die ik tegen kom, want de meesten zijn heus wel aardig.
Ik had het vorige week over de twee moeders die in een bloedig handgemeen elkaar probeerden te overtuigen van hun gelijk.
Dat komt vrijwel nooit voor op dat tijdstip.
Dus daar ligt het ook niet aan.
Feit is wel dat ik ergens halverwege de ochtend al weet dat de dag verloren is.
Ik vergat bijvoorbeeld naar de schoolvoorstelling van mijn jongste te gaan kijken.
Waarop een aantal moeders mij dus meteen vragen waar ik was, en me laten weten dat het fantastisch was...maar goh, jammer, ik was er niet...
Ik krimp van binnen in elkaar....
"Sh*t, dat was toch volgende week?"
"Nee joh, vandaag! Nou, tot vanavond bij de start, de route is trouwens veranderd, vanavond is het maar 3,9 km, donderdag is veranderd naar 7 km, 't is wat...."
Nu zit ik op de klok te staren.
Ik moet iets te eten produceren, we moeten naar het stadion rijden.
De kinderen zijn echter al helemaal gaar, en ik vraag me af waarom ik heb ingestemd met hun wens om vier avonden 5 km te gaan wandelen.
Ik kan niet in beweging komen.
Ik schiet overeind omdat de bel gaat.
Er staat iemand aan de deur die mij iets wil verkopen, en op mijn korte "Ik heb hier eigenlijk helemaal geen tijd voor" toch een heel verhaal afsteekt, en ik voel dat ik langzaam kwaad word.
De meneer ziet het en gaat maar weer eens verder.
De hond blijft daarna maar aanslaan...
Deze hele dag loopt gewoon niet.
Ik kom meestal vrouwen tegen die alles met links doen, iedere dag weer.
Op de terugweg uit school vanmorgen zag ik een vrouw die ik onbewust ook altijd in die categorie had geplaatst.
De moeder van een vriendje van mijn jongste.
Huilend op de fiets.
Ze was gevallen, met haar twee kinderen op die fiets.
Nee, het was niet erg, niemand was gewond, maar het ging gewoon niet vandaag.
Ze had opeens verschrikkelijk moeten huilen en had besloten naar huis te gaan, een video erin te gooien en de kinderen aan de chocomel te zetten.
"Ik dacht bekijk het maar vandaag, vandaag doe ik niet meer mee..."
Ik zei haar dat ik het helemaal begreep, en ik wenste haar oprecht een fijne baaldag.
Ze glimlachte en ging opgelucht samen met een bezorgde buurvrouw naar binnen...
Ik had ook gewoon binnen moeten blijven vanochtend.
Maar in plaats daarvan loop ik een paar uren later totaal opgefokt tussen een grote massa op weg naar de inschrijving.
Ik heb geen bezwaar tegen een lange wandeling, maar ik wandel niet graag in ganzepas met zijn duizenden over een smal bospad.
Wat een hel, waar ben ik aan begonnen?
Ik sta op het punt van in tranen uitbarsten.
Ik stuur mijn gedachten krampachtig naar een denkbeeldige open plek.
Ik merk opeens dat ik daardoor mijn ogen een beetje dichtknijp, en probeer mijn gezicht weer normaal te laten staan.
Pas op de helft van deze eerste avond begin ik te ontspannen, het wordt zelfs aangenaam, de zon is nog warm...
Nog drie avonden.
De dagen lopen niet, maar ik wel.

Intelligent design 2

Hoe kun je twijfelen aan het gegeven dat we afstammen van de aap?
Je hoeft maar op straat te lopen en goed om je heen te kijken.
Of naar oude 150 jaar oude familiealbums.
Een vriend zei vandaag nog tegen me:"Er zitten er altijd wel een paar tussen die iets van een gorilla hebben..."
Of kijk naar gedrag in het algemeen, zoals gisteren op de school van mijn kinderen, waar twee moeders hun conflict rollend over de grond voor het klaslokaal tot bloedens toe uitvochten.
Wanneer het gedrag van mensen niet door de eeuwen heen bepaald is door functionele complexiteit wil ik niet eens nadenken over de eventuele ontwerper van deze ellende.
Ik heb daarnaast al helemaal niet de behoefte om alles uit de bijbel letterlijk te nemen.

Brandende sprekende braambossen, in zoutpilaren veranderende mensen, mannen die in een walvis leven... Survival of the fittest is in de praktijk misschien niet erg verheffend, maar ik teken ervoor als de keuze gaat tussen voornoemde theorie of een wereldbevolking die bijelkaar genomen ontstaan is uit twee dakloze mensen die een bijzonder beroerd huwelijk hadden en kinderen kregen die elkaar het hoofd insloegen.
Ik bedoel...denk daar eens heel even nuchter over na...
Wat was het briljante plan dan achter die constructie?
Kijken of dit beestje hardnekkig genoeg is om met zo'n klote start een succesvollere soort te zijn dan de andere beestjes?
Waardeloos design, vergeet intelligent.
Bovendien; wat is er zo bedreigend aan toeval, is dat concept niet fundamentalistisch genoeg?
Misschien vinden creationisten het scheppingsverhaal gewoon knusser dan het Darwinisme.
En ik geef toe, het resultaat van evolutie is ook niet altijd even tof...

Er zijn ook mensen die geloven dat aliens ons hebben geknipt en geplakt.
Er zijn ook mensen die geloven dat deze hele planeet op een enorme schildpad door de ruimte vliegt.
U moet niet alles geloven.

Groot.

Ik ben op zich niet zo snel bang.
En ik hou van grote steden.
Als ik de taal een beetje spreek.
Ik spreek bijvoorbeeld geen italiaans...
We willen over een maand een lang weekend naar Rome.
Om een band te zien op een festival in Villa Ada.
No Means No, vraag maar niets, we weten het, we zijn stapelgek....
Maar wat is die stad intimiderend groot.
Ik weet absoluut niet waar ik moet beginnen.
In welke wijk kunnen we het best overnachten?
Moet ik zo'n "hoe-en-wat-in-'t-italiaans-boekje" kopen?
Wat doen we als we geen slaapplaats vinden?
Ik voel me net als toen ik voor het eerst alleen op vakantie mocht.
Met de fiets door Belgie via Spa naar de zeeuwse kust en terug...
Zonder plan gewoon net zolang rijden tot we een camping tegenkwamen.
Drie dagen regen en allemaal verkouden in een doorweekte tent.
Piepkleine ardennen-dorpen, met vreemde jachtwinkels waar allerlei verboden wapens gewoon in de etalages lagen.
Bij boeren op de hooizolder of in de tuin overnachten.
Alle zeven buikloop omdat we, zelfgeplukte, onrijpe courgettes hadden gegeten.
Uiteindelijk toch nog zonverbrand op weg naar huis door die ene dag zon aan zee.
Het laatste stuk vanuit Luik deden we met de trein, iets wat in latere pogingen tot fietsvakantie een soort van bescheiden traditie werd.
Om de laatste avond te eindigen in Maastricht.
Uitgaan en daarna op de laatste camping, niet ver van huis, naar vallende sterren kijken.
Geen plan.
Ik was helemaal niet bang...
Ik ga gewoon.

Ohm....

Goethe schijnt ooit te hebben gezegd: "Er zijn zoveel interessante en leuke kinderen, waarom zijn er zoveel saaie volwassenen...?".

Hij gaf zelf het antwoord op die vraag.
Mensen worden gewoon bang.
Om belachelijk over te komen in de eerste plaats.
Om niet daar uit te komen waar je hele verwachtingspatroon je heen stuurt.
Daarom probeert men zo snel mogelijk een serieuze houding aan te nemen...
Hoe serieuzer ik probeer een volwassene te imiteren, hoe moeilijker het wordt.
Het is alsof ik een tekening aan het maken ben, waarin ik steeds meer details invul.
Die tekening wordt steeds voller, priegelwerk, en als ik er dan van een afstand naar kijk vind ik hem niet mooi meer.
Ik raak tegenwoordig pas echt in paniek als ik mezelf of anderen voorbij zie rennen, en merk dat ik te weinig tijd heb, of te veel spullen....
Dat vrees ik veel meer dan dat het niet genoeg opschiet met de plannen die ik maak.
Het loopt tegen het eind van het jaar, in schooltermen dan, vandaar waarschijnlijk deze gedachtengang.
Ik merk dat ik vaak op de rem moet gaan staan.
Ik ben erg moe, en kan dan helemaal niets hebben.
Ik heb al eens uitgelegd waarom boedhisme bij mij niet werkt.
Ik heb niet het geduld om echt te mediteren en ben bij lange na niet spiritueel genoeg aangelegd om alles in de hand te leggen van iets dat ik niet kan zien.
Ik heb een paar fundamentele waarheden, en die zijn van zo'n gruwelijke nuchterheid dat ze niet echt soelaas of troost bieden waar vereist.
Maar ik heb recent een truc opgedaan die ik probeer toe te passen als ik weer eens de bocht uitvlieg.
En ook al loop ik grote kans dat ik met deze ontboezeming inderdaad nooit meer serieus genomen wordt, wil ik die truc best delen.
Ik stel me voor dat ik in een heel klein autootje zit, laten we zeggen een kleine zwarte of rode mini met een open dak.
Als ik voor me op de weg obstakels zie (ruziende kinderen, zelf chagerijnig opgestaan, drukke omgeving) dan stuur ik gewoon naar een andere kant.
Een lichte plek een eind verderop wijst wellicht op een stuk mooi weer, en daar wil ik naar toe.
Alles wat op mijn oorspronkelijke pad ligt laat ik bij deze voor wat het is.
Ik had daar in het begin heel veel moeite mee, maar het lukt steeds beter.

Ik kan me voorstellen dat de meeste mensen dit kinderachtig vinden, het lijkt misschien ook wel veel te simpel.
Het is in wezen niet meer dan onverschilligheid die je cultiveert tot een mooie vorm van onthechting.
Maar uitendelijk geloof ik niet dat we er met ons allen een leukere dag aan overhouden wanneer ik over de flos ga.
Loslaten en ademhalen dus.
Mijn streven is een soort van oversprong-gedrag bij mezelf te programmeren.
Zodat ik er straks niet meer over na moet denken.
Maar er wel met mijn hoofd een beetje bij blijf.
Want het is niet de bedoeling me op zo'n moment tegelijkertijd af te vragen of ik wanneer ik aan mijn navel draai het risico loop dat mijn achterwerk eraf valt...
De meeste vragen in mijn leven, waar ik geen antwoord op lijk te krijgen, zijn misschien wel niet relevant...

I love Belgium.

Ook na ontvangst van de brief met excuses van De Gucht liet Bot via zijn woordvoerder weten dat “dergelijke uitlatingen in de richting van de premier en het Nederlandse volk geen pas geven”.
Bron De Morgen.
Ik wil bij deze, voor wat het waard is, even aan de belgen laten weten dat ik me, als onderdeel van het zogenaamde "Nederlandse volk" volstrekt niet aangevallen voel.
En dat de meeste mensen die ik spreek om me heen eigenlijk hetzelfde zeggen, en zelfs zo nu en dan een stuk verder gaan in hun beschrijvingen van onze premier.
Ik juich de opmerkingen toe en zou er graag nog het een en ander aan willen toevoegen zoals nietszeggend en houterig, humorloos en "in het bezit van lange tenen".
Ik hou van Belgie en van de Belgen.

Rockabilly...

Zelden zo'n relaxed festival meegemaakt.
Over twee weken zijn we weer in het Goffertpark, maar dan met meer dan 43.000 mensen.

http://www.speedballjr.com
http://www.lucydee.nl/
http://www.fieldsofrock.nl

Oranje is enkel een kleur.

foto's uit de Gelderlander
Uit de krant van vanochtend:
"De duizend (!) kinderen zingen uit volle borst het Gelders volkslied, maar hare majesteit krijgt er weinig van mee omdat de koets waarin ze samen met burgemeester Ter Horst heeft plaatsgenomen voortmaakt..."
Duizend kinderen van waarschijnlijk tientallen scholen hebben weken, zo niet maanden, onder leiding van een enthousiaste leerkracht, elke dag een minuut of tien, een lied ingestudeerd waarvan de belegen tekst vermoedelijk totaal nietszeggend is gebleven.
Al dat werk en uren van opgebouwde spanning voor anderhalve seconde.
Goh.
Ik heb echt helemaal niks met die mevrouw.
Ik heb haar in mijn hele leven een keer gezien.
Vijf jaar geleden.
Bij de Sint Stevenskerk, met wat universiteitsprofessoren eromheen.
Ik was daar die dag toevallig een vriendin tegengekomen.
Het werd steeds drukker om ons heen.
Net toen ik me begon af te vragen waarom, zegt zij (zelf afkomstig uit Somalie) tegen mij;"Wist je niet dat jouw staatshoofd hier vandaag op bezoek is, wil je haar niet zien ?"
Ik zei haar dat ik daar nooit op heb zitten wachten en dat ik haar daarom ook nog nooit in levende lijve gezien had.
Waarop zij, uitroepend "Maar ik ben toevallig wel nieuwsgierig naar haar!", mij als een schild vooruitduwde door de haag van mensen, ondertussen uitroepend "Pas op! zwangere vrouw!(dat was nog waar ook), mogen wij even passeren?!".
Dus stond ik opeens met mijn zwangere lijf tegen de dranghekken geperst, en net op dat moment kijk ik recht in de ogen van mijn monarch, die een halve meter van me af staat.
En wat ik nog heel goed weet, is wat ik toen dacht.
Ik dacht dat ze er uit zag als een wassen beeld.
Wat zij dacht weet ik niet, maar ze keek me wel, heel even, een beetje onzeker aan.
Ik weet vrij zeker dat ik me dat niet verbeeldde.
Ik lachte niet, ik zwaaide niet, ik keek alleen maar...beetje vreemd...
Ze glimlachte maar snel verder tegen de mensen naast me, en liep de kerk in.
Samen met de bofferds die wel in de positie verkeren om haar thee te geven, en programmaboekjes aan te reiken...
Raar fenomeen hoor, die monarchie.

Nee hoor.

Het is negen uur.
De oorlog zal niet uitbreken.
Het licht gaat niet uit.