Geheugen.

Ik weet het nu.
Waarom het wonen in een nieuwe wijk een hele lange tijd ook nieuw voelt.
Het is niet omdat mijn geheugen net zo beroerd is als dat van de spreekwoordelijke goudvis.
Die iedere keer weer verheugd "hallo!" zegt tegen het plastic duikertje dat om de twintig seconden bellen blazend op en neer veert.
En ik in de lijn van dit verhaal dus iedere dag weer opnieuw denk dat ik voor het eerst in een bepaalde straat rondfiets.
Nee, er wordt ook gespeeld met mijn waarneming.
Gisteren bevonden zich bijvoorbeeld nog grote groene heuvels achter onze straat. Begroeide bergjes waartussen zich kinderen verstopten tegen etenstijd.
En vandaag zijn ze weg en kan ik zowat tot het volgende dorp kijken.
Mijn omgeving voelt niet iedere dag als nieuw, ze is het.
Geheugen-bedrog.

Pittbull.

"Ah, kom op nou, niet weer..."
"Sorry, mevrouw, hier hebben we de vorige keer en gisteren aan de telefoon al uitvoerig over gesproken."
"Doe nou niet zo!"
"Het spijt me, ik drink straks ook niet gezellig een wijntje mee, in dat licht moet u het zien..."
"Maar zo hoort dat hier, verdorie!"

Net als het koekje bij de koffie, het niet op visite gaan als het rond etenstijd is, het iedereen drie keer zoenen als je op een feestje komt en het vlaggen op Koninginnedag.
In Amerika geeft men elkaar maar hoogst zelden een hand, de heren wisselen onder elkaar een handdruk, maar maken alleen een buiging voor de dames.
In Noorwegen wordt niet gezoend, geen handen geschud maar meteen geknuffeld.
Er zijn misschien wel landen waar het gebruikelijk is om iemand bij de eerste ontmoeting op het achterwerk te slaan en daarna vol op de bek te gaan.
Ja sorry hoor, ik kon het niet laten...
"Omdat je in mijn land bent doe je het zoals wij dat allemaal doen! Basta!..."
Terwijl het zo weinig moeite kost om gewoon jezelf te blijven en respect of genegenheid te tonen op een manier die voor beide in de "comfort-zone" valt.
Bij twijfel over hoe iemand uit een andere cultuur respectvol te begroeten...

Zo kan het bijvoorbeeld ook.

Slow

...but perhaps sure.

Het onderzoek loopt dus nog steeds.
Kennelijk gaat justitie er van uit dat er ooit nog iets nieuws te vinden valt.
Ik merk opeens dat het twee dingen zijn.
De dag dat Louis opeens dood was en alles wat er daarna gebeurde.
Alsof alle berichten over het onderzoek over iemand anders gaan.
Eigenlijk weet ik niet goed wat ik moet denken van dit laatste bericht.
Hoop wisselt zich af met frust denk ik...

Blaise Pascal (1623-1662).

Vandaag kreeg ik een kaartje van iemand.
Zij had mij meer dan een jaar supervisie gegeven, vanuit mijn werk.
Een tijd lang heeft zij intensief met mij te maken gehad.
Ze heeft mij aan het denken gezet, aan het lachen gemaakt, geconfronteerd met mezelf en mij zelfs een keer in tranen gezien...
En hoe zeg je dan "dag" tegen zo iemand?
Door een goed glas wijn samen te drinken en elkaar nog eens goed in de ogen te zien.
En ik kreeg dus een kaartje.
Daarop stond:
"Wij leren onze grootheid niet door aan een of andere uiterste grens te raken, maar wel door ze beide te raken, en wat daar tussen ligt te vullen : citaat van Pascal".
Een zin die voor mij in de context pastte.
Een zin waar ik stil van werd.
Dat komt van pas, want ik wil leren om ook soms stil te zijn...

Hoi mam!

Glas.

"Mijn vrouw heeft al twee uur heel veel pijn, ze heeft dringend hulp nodig!"
"Heeft u een afspraak?"
"Dit is toch de huisartsenpost voor spoedeisende hulp?"
"Ja, maar het is vandaag heel erg druk, meneer, u heeft een afspraak nodig..."
"....Met wie moet ik dat regelen?"
"Met mij."
"Kan ik dan nu een afspraak maken?"
"In de hal hangt een telefoon, daar kunt u gebruik van maken."
"Met wie bel ik dan?"
"Met mij."
"Maar...ik sta nu toch voor u!"
"De telefoon in de hal, meneer, zo doen wij dat hier!"

Mijn moeder huilt nooit als ze pijn heeft.
Te trots.
Nu stond ze daar te huilen ten overstaan van vijftig vreemden, en mijn vader raakte in paniek...
Het is natuurlijk niet netjes, mensen achter een loket zijn ook mensen, maar had er geen glas gezeten tussen mijn vader en die mevrouw van de "weekend-dienst", had ik weinig gegeven voor de gezondheid van die mevrouw.
De mevrouw mocht dan gedacht hebben dat de zoveelste aansteller zich meldde, en dat nog wel op een feestdag, maar de paniek van mijn vader was terecht.
Een kwartier, twee genegeerde rode stoplichten en een paar snelheidsovertredingen later, bij de Eerste Hulp van het ziekenhuis, bleek de inschattingsfout van de mevrouw achter het loket een bijna fatale te zijn.
Mijn moeder werd meteen opgenomen en aan de morfine gelegd, en mijn vader sliep voor het eerst in zijn 39-jarige huwelijk alleen in hun huis...
Mama heeft goed geslapen en mag misschien snel weer naar huis, maar opeens is de afstand tussen Nijmegen en Heerlen groot, en tegelijkertijd net zo groot als dat het glas dik was die middag.

Queen of the Wadi.

Ik duid niet op mezelf.
Maar op haar.

Er is ook weinig majesteus aan mijzelve op dit moment...
Drupneus, waterige oogjes en een beetje krom scharrel ik door het huis.
En ik ben het vooral vandaag heel erg zat om grieperig van achter het raam naar de regen te staren...
Dat was vorig weekend een stuk beter.
De zon scheen ongeveer twintig minuten en hoe het kan blijft een mysterie, maar opeens gonst het dan in de wadi.

Kinderen bouwen met de overal losliggende stenen de Chinese Muur na.
Lief leest.
Ik zaai.
Ik heb nog geen tuin.
Wel een appelboom, bijna een (loeigrote) schutting, en straks een heleboel spul dat groeien moet.

Om de hoek?

Ik heb de boeken van Reve nooit echt goed gelezen.
Het is, zeker nu, waarschijnlijk "not done" om dat te zeggen.
De Avonden en Lieve Jongens stonden als bulkboek op mijn lijst, ooit...
Maar echt gegrepen heeft het me niet.
Terwijl ik nu weet dat hij is gaan schrijven als therapie tegen zijn waanzin.
Daar heb ik wel affiniteit mee.
Dat Reve belangrijk was voor de nederlandse literatuur wil ik derhalve best geloven, ik koester gelukkig geen pretenties als literatuurdeskundige.
Ik heb me wel steeds afgevraagd wat er nu van "de jongens" is geworden.
Blijken ze bij ons om de hoek een winkel te hebben!
Ik dacht dat het een grapje was, van die naam...
Go figure...

klik op plaatjes
http://www.teigetje-en-woelrat.nl/

Jongeren-terreur!

Een misleidende titel, ik zeg het maar meteen.
In Dukenburg schijnen jongeren de dienst uit te maken.
Gecategoriseerd van 1 tot en met 4.
Deze categorieen zijn bijna wetenschappelijk onderbouwd.
Categorie 0 zijn spelende kinderen of voetballende jongeren van 12 tot 16, omschreven als "jongerenontmoetingsgroepen, soms wat luidruchtig".
Categorie 1 bestaat uit clusters van jongeren die "zoeken naar grenzen" in de vorm van spijbelen en vandalisme, gemiddelde leeftijd 9-18 jaar.
Categorie 2 omschrijft men als "overlastgevend door experimenteren met drugs" en af en toe een veroordeling wegens bijv. bedreiging, gemiddelde leeftijd 14-18 jaar.
Categorie 4 is de straatbende met een duidelijke hierarchie, "veroordeeld voor zware delicten", gemiddelde leeftijd 18-25 jaar.
Deze categorie schijnt in Nijmegen eigenlijk niet voor te komen.
Categorie 3 daarentegen wel, een cluster van jongeren die een meervoudige problematiek hebben, regelmatig veroordeeld zijn, en "kans hebbend op het afglijden naar criminaliteit", gemiddelde leeftijd 16-20 jaar.

Als ik nu een "jongere" in Dukenburg zou zijn, zou ik me toch wel erg bewust zijn van het feit dat ik kennelijk ben ingedeeld in een cluster, met een gradatie aan overlast die ik veroorzaak. Terwijl ik voor mijn gevoel voornamelijk gewoon bezig ben met een balletje te trappen, buiten te spelen en het ontmoeten van leeftijdsgenoten.
Mijn basisbehoeftes vervullen bij wijze van spreken.
Ik krijg misschien wel eens de indruk dat alle generaties voor mij nooit buiten de deur kwamen totdat ze de leeftijd bereikt hadden waarop ze getrouwd en voorzien van een baan naar een ander huis werden verplaatst, om op hun beurt ook weer hun kinderen "van de straat" te houden.
Ik heb kennelijk het "hangen" uitgevonden!
Ik ben geniaal!
Tegelijkertijd weet ik eigenlijk ook wel dat "vroeger" nooit procedures werden aangespannen tegen basisscholen, omdat tijdens het speelkwartier de achterbuurman niet rustig zijn krant kan lezen, en aldus weet af te dwingen dat er een flinke muur om het plein heen wordt gebouwd. Kinderen zijn vervelende herrieschoppers, geen kleinere plaatsgenoten meer...
En als kinderen in jongeren veranderen, worden ze een probleem, net als luchtverontreiniging en stijgende prijzen.
Naarmate mensen ouder worden, vervreemden ze steeds meer van generaties die achterop komen.
Totdat je door een winkelier wordt weggestuurd uit je vaste hoekje in het winkelcentrum, omdat je rollator hinderlijk in de weg staat.
De jongeren in zo'n hanggroep zeggen overigens heel vaak dat ze best "meer van de straat af willen" en bijvoorbeeld graag sporten.
In veel wijken zijn de faciliteiten hiervoor wel aanwezig, maar het kost organisatie en geld om structureel een programma aan te bieden.
De Gelderse Sport Federatie (GSF) heeft in het kader van het "Europees Jaar Opvoeding door Sport" een project opgezet.
De subsidie wordt verstrekt door het Ministerie van VWS en de Provincie Gelderland.
Door middel van het volbrengen van sportieve uitdagingen, een jaar lang, worden jongeren gemotiveerd tot het anders en beter inrichten van hun leven.
Voor jongeren die aangeven dat ze ernstige problemen hebben is er zelfs een nazorg-traject om de helpende hand te bieden in relatie tot werk en scholing.
De jongeren die ik hierover spreek zijn laaiend enthousiast.
U voelt hem al aankomen wellicht, maar op dit moment is niet helder of er volgend jaar genoeg geld is om het project te herhalen.
Terwijl de deelnemers aangeven dat ze hierdoor echt een beter beeld van zichzelf en hun mogelijkheden hebben gekregen.
Nijmegen is niet uniek wat hanggroepen betreft.
Wanneer het echt een groot landelijk probleem is, zou er ook meer prioriteit aan gegeven kunnen worden.
Dit soort projecten zou men voor de langere termijn hun subsidie moeten garanderen.
Het werkt preventief.
Dat lijkt me zinvoller dan toegeven aan het credo "nog strakker aanpakken".
Streng reguleren en toezicht houden kost immers ook behoorlijk wat.

http://www.de-ultieme-uitdaging.nl/
http://www.gelderland-sport.nl/

Diplomatie.

Zo moeilijk kan niet zijn.
Ik weet dat het niet erg origineel is.
Ik ben nog niet eens zo'n mens dat voor een cubistisch schilderij staat en roept " Dat kan mijn zoon van vijf beter!".
Ik roep niet eens wat mijn pa altijd roept als hij naar kunstrijden op de schaats kijkt.
Bij de eerste driedubbele rietbergers ontvalt het hem al: "Dat kan ik ook!".
Vroeger, toen ik zes was, geloofde ik dat ook nog...
Degenen die mijn paps kennen, en zijn gestalte dus ook, zien de humor er vast van in.
Maar bij een aantal zaken weet ik bijna zeker dat ik het beter kan.
Zoals met diplomatie.
Beter hoeft namelijk in dat opzicht niet eens heel erg goed te zijn.
De lat ligt laag genoeg bij dit kabinet om het gemakkelijk te kunnen overtreffen.
Ik heb minister Kamp ooit ontmoet toen hij nog gewoon Integratie deed.
Het was dan wel een man van de verkeerde partij, maar hij leek me op zich een aardig mens, waarom niet?
Hij leek me ook redelijk intelligent.
Maar zijn recente uitspraken over de Venezolaanse claim op voormalig nederlands grondgebied zijn niet te rijmen met aardig of intelligent.
Ze zijn eerder horkerig en naief.
Kamp suggereerde onlangs dat Chávez de Nederlandse Antillen en Aruba onder zijn controle wil brengen.
Hij noemde president Chávez begin maart een "onverdraagzame volkspopulist met veel geld die met grote ogen kijkt naar de snippertjes voor de kust van Venezuela, die onderdeel vormen van het Nederlands Koninkrijk", daarmee duidend op de eilanden Aruba, Bonaire en Curaçao.
Kamp zei verder nog dat "de Nederlandse krijgsmacht een aanval van Venezuela gemakkelijk kan pareren omdat het land met slechts een tweedehands marineschip geen enkele partij zou zijn voor de Nederlandse marine".
En daarmee had hij voorlopig wel genoeg gezegd leek me.
Niet dat ik de reactie van Chávez erg origineel vindt, namelijk dat Amerika dit heeft gesoufleerd, maar begrijpelijk vind ik hem wel...

klik op foto
Bush voelt zich al een tijdje niet prettig door de positie van het communistische Venezuela, de op vier na grootste olieproducent ter wereld.
Hij deinst niet terug voor openlijke steunbetuiging aan de rijke binnenlandse oppositie tegen Chávez.
Chávez vermoedt al geruime tijd dat Amerika bang is voor "chantage middels prijs-opdrijving", en dat Amerika dus in het belang van de amerikaanse economie een militaire basis op de Nederlandse Antillen en Aruba wil, voor een aanval op Venezuela.
Niet eens zo ver gezocht want Chávez heeft de olieproductie genationaliseerd en raad eens waar het grootste deel van deze olie naar toe wordt geexporteerd?
Chávez had ook ooit aangekondigd de prijzen te willen verhogen om schulden bij het IMF af te kunnen betalen en de armoedeproblematiek in LatijnsAmerika aan te pakken.
Het is allemaal te doorzichtig voor woorden.
En in dit voorspelbare woordenspel laat Kamp zich meesleuren.
Alsof hij de eerste de beste amateur is.
Terwijl nergens de meerwaarde van deze discussie aangetoond kan worden.
Terwijl de mensen in Aruba, met zicht op de Venezolaanse kust, er over het algemeen ook niet wakker van liggen.
Vrijwel niemand op de Antillen is echt bang voor een LatijnsAmerikaanse invasie.
Ze zijn nog eerder bang voor een "pre-emptive strike" van de VS.
En ze schamen zich een beetje voor de uitspraken van Kamp, zij zijn immers goede buren van Venezuala, in meerdere opzichten.
Kamp doet er verstandig aan zich niet zo voor de wielen van deze politieke kar te gooien.
Of hij moet het over laten aan mensen die meer kaas hebben gegeten van diplomatie.
Onbescheiden mensen, zoals ik misschien, die denken dat ze diplomatie op dat niveau dan ook wel kunnen.
http://www.amigoe.com/artman/publish/artikel_18331.php

Echt niet soft.

Dit wordt geen betoog tegen welk gedoogbeleid dan ook.
De boel ontkennen heeft nooit zin en gedogen is altijd nog je ticket naar transparantie.
Maar ik kan niet om mijn persoonlijke afkeren heen.
En aangezien mijn blog ook vaak de functie heeft van virtuele beerput, gooi ik er lekker in wat ik wil.
Ik ben opgegroeid onder de rook van Heerlen.
Drugs waren overal prominent aanwezig.
Half jaren 80 begonnen mensen om mij heen te experimenteren.
Van alles , van soft tot hard, maar voornamelijk hard, kwam voorbij.
Op feestjes zagen de kaasplateautjes er toch anders uit dan ik gewend was.
Op een toastje smeren en opeten was niet aan te bevelen.
Ik keek mijn ogen uit.
Ik vond mijn vrienden niet leuker als ze onder invloed waren.
Integendeel.
Ik wil altijd ongeveer weten waar ik aan toe ben, en aangezien dit bij al dit spul niet te voorspellen was, vertikte ik het om ook dat spoor op te gaan.
En ergens was ik misschien ook wel bang dat ik het te lekker zou vinden, en wat dan?
Latere ervaringen met morfine voor pijnbestrijding bevestigden dit eigenlijk ook wel, dus het is goed dat ik toen mijn instinct gevolgd heb.
Het duurde tot mijn studietijd voordat ik mijn eerste joint rookte.
Toch nieuwsgierig geworden, maar de mensen om me heen waren ook wel wat relaxter en meer in staat om mij de nodige veiligheid te bieden.
Het was leuk, maar het kon me uiteindelijk niet echt boeien.
Een joint bevatte in die tijd 1 tot 2 procent THC.
Nu, 2006, bevat het 20 tot 25 procent.
En een deel van de lieden waar ik mee werk, die ook experimenteren, roepen bij mij ondertussen dezelfde associatie op als bij mijn kennissen van weleer.
Zei ik experimenteren?...bullsh*t, het is meer de dagelijkse poging om permanent verdoofd te zijn.
Niet dat recreatieve, ontspannen blowtje met een biertje in de avond.
Maar zo vet door roken dat niets meer van buiten geregistreerd wordt omdat er al genoeg gebeurt van binnen.
Ik ga volgende week weer eens mee met het uitstapje van school.
De helft van de tijd zullen ze even niet te zien zijn.
We gaan gelukkig niet weer naar de dierentuin.
Ik zal u niet vermoeien met het verhaal over die pillen en dat hek van die olifant waar je uiteindelijk toch nog gemakkelijk over heen kon klimmen.
Ik vertel u misschien later nog eens van die zombies in de Droomvlucht...