Nu dan misschien?

Want ik begon behoorlijk emo te worden van alle grauwheid en regen.
Normaal vind ik het wel knus.
Vroeg de gordijnen dicht, wat kaarsen, en ik red me wel.
Maar als het ook al zo vroeg dag is en zo lang licht...
Dan moet het ook maar echt losbarsten, die lente.

Foto's geleend van oa. Noviomagum

We hebben heel veel kaarten gekocht, voor dit , voor dit en voor dit.
En voor dit moeten we nog.
En dan moet het met alle voorpret lukken om de laatste weken tot aan de zomervakantie vol te houden.

Ik hoorde Noir Desir vanochtend weer eens op de radio. Het ultieme zomernummer met Manu Chao op gitaar, de meesten weten helemaal niet dat er zo'n droevige videoclip bij zit. Ik moest ook weer denken aan de bizarre omstandigheden rondom de zanger van deze band. Hoe iemand die zulke mooie dingen kan schrijven, tegelijkertijd in staat is om zijn beheersing op een fatale wijze te verliezen...en andersom.

Zie je nu wel, veel te emo geworden!
Tijd voor een goede voorjaarsstorm en daarna zon tot oktober.

Boudica, move forward!

Waaraan kun je zien dat we rijk zijn?
Omdat we twee dagen na het debat over de crisis weer gewoon over andere dingen beginnen.
Iedereen heeft nog zijn huis, ook al kan er niet verhuisd worden naar een andere woning.
Velen hebben nog een baan.
En weinigen zijn wat spaargeld kwijt...
Waarover gaat het dus vandaag in Den Haag?
Over de AIVD en over de 1040-uren norm.
Niet dat we als zelfstandig land in de G20 zitten.
Maar het zou zo maar eens kunnen dat vandaag bij de high-tea in London gevraagd wordt aan een nederlandse gezagsdrager "And what have you done to tackle this crisis?". "Well, we decided to postpone the whole debate and move on with our agenda, and hope people are yet again not paying any attention at all...".
(Vrij vertaald; we hebben besloten dat er meer geld naar het onderwijs moet en daar voor in ruil de docenten een week zomervakantie afgenomen, om ze zo te dwingen die vrije dagen elders in het jaar te gebruiken om achterstallig werk in te halen.
Dat zal ze leren, moeten ze maar harder werken, die luie zeurkousen...)
"So, what about you? Pass the biscuits please..."
Een overheid om trots op te zijn.
Ik reken op meer dan veertigduizend demonstranten onder de vastberaden blik van de Boudica op Victoria Embankment vandaag.

Zo!

"Dat zal ze leren! Wij doen gewoon niet mee, en zeggen wel op onze partij-site wat we hadden willen zeggen! Ze zullen het allemaal nog wel merken vandaag!"...

"Ik zal nooit buigen, nooit opgeven" staat op de website van de partij, er staat inderdaad niet achter "en als we boos zijn lopen we gewoon naar buiten!".
Dat heeft ongetwijfeld veel tijd bespaart en ook een stuk minder spektakel opgeleverd.
Maar ik had vanochtend al gehoord wat de geperoxydeerde volksheld te melden had over het plan van aanpak van het kabinet.
De linkse hobby's gewoon afschaffen en "Bob's your uncle, crisis over!".
Wat dat zijn, linkse hobby's?
Ontwikkelingshulp, organisatie en financiering van inburgeringscursussen, de hele klimaatkwestie, de hele Europese Unie, ons 'rare' kunstbeleid, de linkse staatsomroep (publieke bestel), de hele Antillen, het vrije werkverkeer van Poolse en Bulgaarse en andere voormalige oostblok-werknemers, het investeren in achterstandswijken en de JSF's (ja, echt joh!).
Een opvallend grote overlap overigens met de standpunten van de Nederlandse Volksunie.
En verder negeren ze op deze manier zo ongeveer ieder onderwerp dat buiten hun one-issue-kader van het populisme valt.
Wie gaat er mee in vrijwillige ballingschap als deze mensen in het kabinet komen en het premierschap opeisen?

Zo ziek als ik soms kan worden van deze regering, zo tenenkrommend is het rechtse deel van de oppositie.

Umami

Eerst het zuur dan het zoet, zeiden Zalm en Balkenende 2 twee jaar geleden.
Eerst het zoet dan het zuur zei Balkenende gisteren.
Is dat dan een nieuw zoet of het beloofde zoet uit de vorige kabinetsperiode?
Zuur als we straks met ons belastinggeld de gaten moeten vullen van de banken en bedrijven.
En hoe zit het met zout en bitter?
Zout om in de wonden te strooien van iedereen die buiten zijn invloed om pensioen en spaargelden ziet verdwijnen en de regering vervolgens hoort zeggen dat we nu allemaal samen onze schouders eronder moeten zetten.
Bitter omdat we volgens onze premier met zijn allen nu een oplossing moeten aandragen.
Solidariteitsbeginsel, het harmoniemodel, weet u wel...
Alsof we er met z'n allen iets aan over hebben gehouden en met z'n allen deze crisis veroorzaakt hebben.
Doe mij maar umami, als we in pakweg november op verzoek van de bonden gaan staken tegen de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd, en er weer een hoogblonde 'gooische vrouw' met zonnebril in een splinternieuwe sport-BMW probeerd keihard door de demonstratie heen te rijden, om aan de andere kant te kunnen gaan shoppen in de PC Hooftstraat.
Ze had een dringende afspraak met de nagelstudio.
Het mag niet, het is demoniseren en niet volwassen.
Maar een klein, heel erg boos deel van mij hoopt stiekem dat er aan de weg gewerkt wordt , met mooie donkerrode klinkers wel te verstaan, voor de rustieke uitstraling van onze hoofdstad.
Ik heb nog steeds geen probleem met een beetje materiële schade.

Creatief .

Deze jongen komt er wel.
Leuk bedacht, wordt vast direkteur van een evenementenbureau.
Ik zou het niet eens weten als mijn kinderen zo'n geintje met ons dak zouden uithalen.
Want hoe kom je daar achter?
Zelf het dak reparereren als het toevallig na twaalf maanden gaat lekken? (Doet de huisbaas)
Toevallig met een ballon boven je huis hangend? (Voorlopig niet)
Een bevriende piloot die je er subtiel op wijst? (Eh, ja, zoiets dus...)
Soms vraag je je af waarom je zelf niet op zo'n idee komt.
Soms.
Ok, ik zou misschien een ander thema gekozen hebben.
En, nee, ik zou ook niet voor de bekende slogan "Aliens Welcome !" zijn gegaan.
Maar op zich is hij niet de eerste die dit onderwerp kiest, en zo is het misschien nog min of meer historisch geïnspireerd ook nog, en dan mag het van mij natuurlijk.
Op het dak van die mensen dan.

Weten.

Ik weet niets.
Over belastingen, over salarissen, over hypotheken, over auto's of over voetbal.
Voor anderen heel simpel, voor mij dikke mist.
Misschien komt het omdat ik me er niet echt voor interesseer.
Ik geloof ook niet dat het moment ooit nog gaat komen dat ik dat opeens allemaal wel heel interessant ga vinden.
Ik ben gewoon bezig, en dat is genoeg.
Verder weet ik niets.

Er wußte, daß der Mond um die Erde kreist und daß der Mond kein Gesicht hat, daß das nicht Augen und Nasen sind, sondern Krater und Berge. Er wußte, daß es Blas,-Streich,-und Schlaginstrumente gibt. Er wußte, daß man Briefe frankieren muß, daß man rechts fahren muß, daß man Fußgängerstreifen benützen muß, das man Tiere nicht quälen darf. Er wußte, daß man sich zur Begrüßung die Hand gibt, daß man den Hut bei der Begrüßung vom Kopf nimmt. Er wußte, das sein Hut aus Haarfilz ist und daß die Haare von Kamelen stammen, daß es einhöckrige und zweihöckrige gibt, daß man die einhöckrige Dromedare nennt, daß es Kamele in der Sahara gibt und in der Sahara Sand. Das wußte er. Peter Bichsel

Zet dat ding nu uit!

Als ik zie hoeveel tekst ik gisteren hier en op andere plekken geproduceerd heb, twijfel ik zelf ernstig aan mijn verstand.
Als ik zie waarover ik geschreven heb, bekruipt me hetzelfde gevoel.
Vanochtend werd ik voor het eerst weer eens wakker omdat de zon in mijn gezicht scheen.
En ik nam me voor om vandaag buiten te zijn, en niet hier.
Om buiten te zijn voordat mijn hersens me opeten.
Ik hoop u allen dáár te weten.

Ooit...

..in 1982, was dit nummer toen het uitkwam het meest trendy wat er te horen en zien viel, als je niet van nietszeggende en vooral gezellige troep op de radio hield.
Op zich was er wel fatsoenlijke muziek te vinden, als je je best maar deed, maar meestal was de radio onverbiddelijk met hitlijsten die werden samengesteld aan de hand van vinyl-verkoop.
De gothic-subcultuur, waar ik net kennis mee had gemaakt, speelde toen een veel kleinere rol dan nu.
Ik had een lp van the Cure, Faith, geleend van een klasgenote en die gekopieerd bij weer een andere vriendin, die wel een cassette-deck aan een platenspeler kon koppelen.
Daar moest je dus echt je best voor doen, je moest met maar liefst twee mensen iets afspreken.
De muziek, de hele entourage was toen donker en diep en heel erg serieus.
Goed voor de streetcredibility in bepaalde kringen merkte ik terloops, al helemaal als je ook je uiterlijk aanpaste, waarin ik dan weer jammerlijk faalde volgens sommigen.
Ik kon niet kiezen tussen metal, gothic of punk en deed dat dus, met zichtbare gevolgen, niet.
Nu is dit nummer, van dezelfde band maar dan van het album Pornography, vooral heel erg retro, en zelfs dat is alweer uit geloof ik.
Ik vind deze opname uit 1983, eeuwige puber als ik dan waarschijnlijk ben, nog steeds prachtig, juist omdat het zo knullig gedaan is.
En omdat ik nog weet hoe ik me voelde als ik er naar luisterde en keek.

Ik word blij van mooie dingen!

Cri de coeur 1.

A religious war is like children fighting over who has the strongest imaginary friend. Ik weet niet van wie die uitspraak is.

De paus is in Afrika en preekt trouw en abstinentie als middel tegen HIV. We leven kennelijk nog in de middeleeuwen. Waar abstinentie alleen voor de armen is.
Ik vroeg me laatst af of het niet een beetje overdreven is geweest om ooit uit die kerk te stappen. Waarom heb ik er toen een principekwestie van gemaakt? Daar lag toch niemand wakker van? Jawel. Ikzelf. Ik maakte namelijk deel uit van een gemeenschap. Familie, vrienden, die wel in het geloof hun heil vonden en me graag in hun midden wisten, voor het hiernamaals behouden, en me daarom hadden laten dopen. De kerk was de kapstok waar mijn hele jeugd aan hing. Ze gaf mensen om me heen geloof en kracht en een plek om samen te komen.
Mensen waar ik feesten mee had gevierd, en doden mee had uitgeleid.
Na het vormsel begon het echter een beetje te rommelen in mijn hoofd. Ik wist eerst niet goed wat ik er van vond, van de dingen die gewoon niet leken te kloppen. Ik stelde steeds meer vragen, maar kreeg steeds minder antwoorden. Totdat de antwoorden helemaal uitbleven.
Het geloof bleek een bikkelharde vesting als je er niet kritiekloos je hele ziel en zaligheid aan gaf. Leden uit de gemeenschap maakten me ook voorzichtig duidelijk dat ik ze kon verliezen als ik niet uit keek. Toch was het uiteindelijk mijn hart, misschien nog meer dan mijn ratio, waardoor ik een, in de ogen van mijn omgeving, nogal overdreven stap nam.
Ik ben uit de rooms-katholieke-kerk gestapt omdat ze liegt en huichelt. Dat deed pijn, en dat ging niet weg door het gebed. De kerk claimde barmhartigheid en vergeving, maar bood een grote groep mensen geen veilige haven. Ze keerde zich af van diegenen die wanhopig genade zochten. Keerde zich af van andersgeaarden, die opgroeiden met het verhaal dat iedereen een creatie van god is, naar zijn gelijkenis geschapen. Keerde zich af van niet-gedoopte baby's, die met de sterkste wil van de wereld niet van welke erfzonde dan ook beticht konden worden, om ze in een naamloos graf in ongewijde grond verder te negeren. Ze keerde zich af van slachtoffers van misbruik door leden van de eigen hierarchie, kocht hun zwijgen en keek de andere kant op. Ze is tegen abortus en euthanasie, want alleen door echt lijden komen mensen dichter tot god en liet zo ook de zwakkeren en doodzieken achter, alleen in het donker ver weg van de zalvende woorden, het licht van de kaarsen en de geur van wierook... Ze neemt diegenen terug aan haar boezem die vervolging en genocide bagatelliseren, en zet zo miljoenenen andersdenkenden weg aan de rafelranden van haar zelfverklaarde beschaving. Ze geeft mensen, die zelf nooit de zwaarste lasten willen dragen, een platform om zich politiek te profileren als godsvruchtig en gezagsgetrouw. Ze verheft niet en biedt geen troost. Dat is een gemeenschap waar ik liever niet bij hoor. Daar waar sommigen hun spijt uitspreken dat ik nu de verlossing moet missen, kan ik zeggen dat het mij niet lekker zit dat mensen waar ik van houd zich soms in een beerput van onverlichte barbarij begeven. We hebben elkaar nog in beeld, er zijn nog een paar andere raakvlakken over, en we raken elkaar nu, tijdens dit ene leven waar we samen het beste van moeten zien te maken.
En die eeuwigheid...?
Die mogen jullie hebben.

Cri de coeur 2

Het kan allemaal nog veel straffer.
Als het preken van haat een wedstrijd is, dan is dit de erediviesie.
Move over, you bunch of amateurs, you sons of bitches!
Meet the church of Fire and Brimstone!
Let op: duurt erg lang!
Waar zielige populisten zich steeds drukker maken over de Islam omdat deze zo barbaars zou zijn, is er in het christendom een stroming die me pas echt de stuipen op het lijf jaagt.
In hun ogen ben ik niet eens zomaar een zondaar, zo als in de ogen van mijn vroegere kerkgenoten, ik ben een zondaar zonder hoop, en wat ik ook doe, het is te laat, want het komt nooit meer goed, predestinatie heeft alles vastgelegd.
Ik verdien het niet om vergeven te worden, ook al ben ik niet eens hun doelgroep, door een hele boze almachtige god die ons allemaal straft met vreselijke rampen en oorlogen, omdat we al eeuwen niet luisteren.
Het enige wat me rest is om me gewoon neer te leggen bij het feit dat ik mijn straf nooit zal ontlopen. Het moge duidelijk zijn; God haat je, en dat ben je zelf schuld en je verdient het te sterven.
Ik ga naar de hel.
Goed.
Dankjewel.
Ik had mijn eeuwigheid al weggegeven.
Ik zou hem sowieso niet willen doorbrengen, waar dan ook, met dat soort mensen.

Op de radio.

Dat meisje dat met een giropas in pyama en rubberlaarsjes naar oma ging.
Ze kwam niet verder dan de markt in haar stad, daar werd ze door een vroege horecabaas gezien en naar het buro gebracht.
Mij is het ooit wel gelukt, maar ik was dan ook al vier.
Met de inhoud van mijn spaarbeer ben ik naar het station gelopen.
Ik kon niet eens boven het loket uit kijken, de meneer achter het loket moest ver voorover buigen om me te zien.
Maar hij kende mij, omdat ik elke woensdagmiddag en zaterdag met mijn moeder op dat station kwam, en meestal zelf het kaartje mocht kopen.
Evenals de conducteur, van wie ik steeds mijn kaartje zelf mocht knippen, vond hij het niet vreemd dat ik daar stond.
Met het wisselgeld en een kaartje stapte ik in de trein, om tien kilometer en drie stations verder blij verrast te constateren dat mijn opa toevallig aan kwam fietsen!
Ik wist helemaal niet wat zich ondertussen in ons dorp had afgespeeld.
Ik had tegen mijn moeder wel gezegd dat ik naar oma ging, maar mijn moeder dacht dat ik naar de in het dorp wonende oma, een straat of twee verderop, ging.
Daar zou ze een kwartier later ook naar toe gaan, en aangezien mijn ouders geloofden in zelfstandig opvoeden vond ze het wel best.

Bij haar schoonmoeder aangekomen was ik echter niet aangekomen.
Terwijl er vijf mensen op zoek gingen naar mij, wist mijn moeder meteen wat er mis was gegaan in de communicatie en belde naar Chevremont.
Daar woonden háár ouders en die hadden net een paar maanden daarvoor telefoon-aansluiting gekregen, dat was nog een mazzeltje.
Mijn opa was natuurlijk niet toevallig op het perron, maar wist ik veel...
Andere tijden.
Mijn ouders konden er wel om grinniken, geen moment paniek.
Mijn moeder was mij wel eens midden in Heerlen kwijtgeraakt, dat was toen voor onze begrippen een mega-grote stad.
Maar als ik mijn moeder kwijtraakte liep ik gewoon een winkel in en liet ik het enigszins verbaasde winkelpersoneel gewoon een taxi bellen.
Het enige taxibedrijf dat ik kende was van mijn oom, waar mijn vader ook chauffeur was in het weekend.
Mijn ouders zullen dus toen ik weg was gewandeld niet meteen gedacht hebben aan alles wat er had kunnen gebeuren, gingen er van uit dat het allemaal wel zou loslopen..
De 24-uurs stroom van informatie bestond nog niet, alles was een incident.
Het gevaarlijkste element die dag was niet een eng mens die me iets had kunnen aandoen of erger, maar de drukke winkelstraat in Chevremont.
De route kende ik verder op mijn duimpje en ik vond iedereen die ik onderweg tegen kwam aardig.
Ik kende alle honden achter elk tuinhek.
Op de helft van het station naar de Berkenlaan lag een café.
Het café waar mijn ouders tijdens hun verkering altijd op zaterdag uit waren geweest.
Ik was er wel eens geweest op zondagmiddagen, en ik kreeg er altijd een zakje paprika chips.
Als ik dan vervolgens de drukke weg was overgestoken kwamen we ook nog langs het huis waar het vriendje van mijn nog thuis wonende tante, mama's jongste zusje, woonde.
Aan de overkant was een frietkot waar ik altijd een snoepje kreeg.
En dan zag ik het huis al liggen, met op de achtergrond de kolenbergen van Eygelshoven en Herzogenrath.

In dat huis was ik geboren en had ik tot mijn derde gewoond.
Elke woensdagmiddag en zaterdag was ik daar.
Natuurlijk kende ik de weg daarnaartoe, iedere kleuter kon dat alleen, naar oma gaan...

Geen idee.

Gek genoeg niet op mijn werk, maar wel op mijn opleiding had het mensen geraakt.
Hoe ga je om met extreem geweld op je school, hoe voorkom je het?
Terwijl er steeds meer bekend wordt, en eigenlijk ook steeds meer verwarring ontstaat over weer zo'n jongen die de boel even ernstig stil zet, flitst het ook door mijn hoofd.

Ik weet helemaal niets van een leerling.
Soms bij toeval dingen die ik eigenlijk liever helemaal niet wil weten.
Ik werk op een school, met een protocol als er iets mis gaat, maar uiteindelijk blijkt zo'n protocol misschien alleen in mijn hoofd te bestaan.
Het bestaat naar mijn idee uit "indien nodig niet alleen maar met een collega er op af, in ieder geval altijd reageren".
Als er iets gebeurd, een knokpartij of whatever, wordt er ook altijd gereageerd, maar altijd anders als je het naderhand analyseert en eigenlijk dus altijd op gevoel.
Volgens mij is het stiekem op alle scholen zo.
Je werkt immers met mensen, en die zijn doorgaans niet allemaal getraind op dit soort geweld.
En de meeste scholen hopen gewoon dat het nooit gebeurt, omdat dit inderdaad incidenten zijn en geen regel.
Bovendien: wij zijn 'klein' als onderwijsinstelling en hebben naar verluidt alles onder controle, dus geen hysterisch gedoe graag iedere keer als er ergens anders iets gebeurt, "get a grip".
Check.
Want ik weet uiteindelijk toch niets.
Niet of zo'n kind alleen bij ons of alleen thuis of juist andersom totaal onopvallend of juist opvallend, slim, druk, gewoon gelukkig, brutaal, lief, crimineel, gek op tafeltennis, emo, gelovig, suïcidaal, doorsnee, verzot op first-person-shooters, onzeker, gok-drank-eet-game of weed-verslaafd, stil, agressief, bevooroordeeld, dom, alto, teruggetrokken, evenwichtig.... dus potentieel 'verdacht' is.
Alle deskundigen geven toe dat het onmogelijk is om jonge-daderprofielen op te stellen.
Ik weet uiteindelijk welbeschouwd nooit wat er in een ander omgaat, want we hebben allemaal ons arsenaal aan sociaal wenselijke antwoorden en reacties in de aanslag.
Ik wil ze allemaal vertrouwen en misschien houd ik mezelf op die manier voor de gek, maar heb ik een alternatief?

Holi.

Er gebeuren vreselijke dingen.
Elke dag.
Je zou er gek van kunnen worden.
Dus.
Vluchtgedrag dan maar.
Kleur. Water. Voorjaar.

...

Dag "Minnemien"...

Maandag.

Vijf over twaalf. Mijn dochter komt uit school en zegt dat ze iemand gaat bellen. Voordat het goed en wel tot me doordringt wat ze eigenlijk gaat doen, heeft ze het nummer al gedraaid en gaat de telefoon over, maar niemand neemt op aan de andere kant.... Ik ga inwendig meteen op alarmfase rood, er moet daar echt iemand zijn.
"Misschien kan ik het straks nog een keer proberen", waarop ik antwoord, beter bij de les nu, dat dit misschien niet zo'n goed idee is.
"Heb je wel echt gezegd dat ik heel veel van haar houdt, Mam?". Ik zeg: "Ja schat..." en zij zegt "Ik ga naar school...". Een uur later gaat de telefoon. Het andere nummer. Het is haar zoon die zegt dat ze om vijf over twaalf is overleden.

Mijn vader zei later die dag dat er altijd iemand is die het gewoon weet als het gebeurt. Altijd. Ik weet het niet. Ik vroeg me alleen af hoe ik het mijn dochter ga vertellen, als ze weer thuis komt en weer vraagt of ze nog één laatste keer naar haar mag bellen, om haar stem te horen...
Later...veel later schrijf ik dit. Om het niet te vergeten. Om niets te vergeten.