Bestanden!

Warm tot zeer warm zomerweer is niet bevorderlijk voor een goed studieklimaat.
Dat dacht ik toen ik vandaag een deplorabele opkomst had voor mijn lessen.
En ik dacht het ook toen ik vanmiddag klaar zat om aan de slag te gaan voor mijn laatste herkansings-tentamen....
Even mijn mail bekijken dacht ik en toen vond ik dit bericht:
Liebe Leute, anbei die (End)noten des 2. Semesters 08-09. Wie ihr seht, haben alle eine genügend! Wir haben außerdem festgestellt, dass keiner eine Klausur zu wiederholen braucht!!! Ist das nicht eine tolle Nachricht? Liebe Grüße!
Ik had een achterlijk hoog cijfer gescoord waarmee ik de onvoldoende kennelijk had gecompenseerd.
Ik mag door naar de turboklas!, wat dat is zal ik wel merken in september.
Wehey!
Heb ik opeens zomaar half vakantie, want nog een paar dagen werken, examens, opruimen, diploma-uitreiking en.....dan kan ik beginnen met de leeslijst voor Jugendliteratur Deutsch.
En de hele dag onze hond vertroetelen.

Urban myths.

Dit verhaal is kennelijk nieuwswaardig.
Gek genoeg heb ik dit verhaal ooit eerder gehoord, maar dan in een tijd dat internet nog niet zo'n grote rol speelde in de levens van de mensen.
Ooit, ruim dertig jaar geleden, was er in de buurt van de militaire basis in Brunsum, amerikaans dus met de zowat enige donkere mensen in de regio, ook zoiets gebeurd.
De moeder van een vriend van mij was kraamhulp en daar bleek ook na de bevalling dat de moeder een zijweg was ingeslagen.
Maar zij zou, nadat de vader verbaasd en geërgerd informeerde naar wat er in vredesnaam aan de hand was, uitgeroepen hebben: "Je denkt toch niet dat ik dit zelf grappig vind? Ik spreek helemaal geen engels, hoe moet ik nu met dit kind praten?!".
Echt waar.
Ondertussen is ons hondenkind aan het veranderen in een echte urban myth.
Ze begint weer te eten.
Fingers crossed.

Roze strikjes...

Je ziet ze wel eens en in verschillende landen betekenen ze verschillende dingen.
Vorige week vertelde iemand me over een jonge moeder van drie kinderen die er te laat achter kwam.
Een vriendin is er uiteindelijk ook aan overleden.
Ik heb ook nog nooit een foto laten maken, controleer wel regelmatig...
Ik heb me er altijd over verbaasd dat oudere vrouwen naar zo'n bus moesten om een foto te laten maken, maar jonge vrouwen nooit...
Voor de mexicaanse griep halen we twee doses per inwoner in huis, maar dat kost waarschijnlijk ook niet zoveel als een jaarlijks onderzoek, terwijl er toch veel minder mensen door sterven...
Minder dan aan de gewone griep die jaarlijks rondgaat en die we heel gewoon vinden, en minder dan aan borstkanker dus.
En zouden mannen er vaker mee te maken krijgen dan nu (want het komt wel bij mannen, zij het dan heel weinig, ook voor) dan zijn er boze tongen die beweren dat er veel meer aandacht voor zou zijn.
Ik weet het niet.
Ik denk dat er wel voldoende aandacht voor is, maar er is alleen zo verdomd weinig wat je er uiteindelijk aan kan doen.
Vanochtend stuurde een vriendin een powerpoint op, en ik heb hem maar geblogd...
BorstKanker
Dus op de een of andere manier wordt je er zo toch vaak mee geconfronteerd.
Maar dan?
Dan merk ik dat ik er ook niet bij stil sta.

Kitchensinkdrama update...

Honden stellen zich nooit aan, dat kunnen ze namelijk niet, ze kunnen daarentegen ook niet aangeven waar en wanneer ze pijn hebben....
Dus werden er twee prachtige foto's gemaakt van de binnenkant van onze hond.
Botten in orde, geen schade aan haar heup, noch aan haar wervels.
De vermoedde pijn is neurologisch, maar dat komt op die manier vrijwel niet voor, dan wel iets met haar spieren, dan wel een TIA, of een zeer a-typisch gevolg van een hersenbloeding en daarvan is maar één ander gedocumenteerd geval op de wereld.
Het is dus eigenlijk een raadsel.
Het is niet alleen een wonderlijke hond, maar kennelijk ook een beetje een zeldzame, zo eentje waar dierenartsen op zouden kunnen promoveren omdat het allemaal een beetje vaag, dus interessant is.
Maar ze is er nog!
Zodra er iets lekkers in zicht komt is ze er als de kippen bij.
Ok, langzame kippen....
Nu krijgt ze drie keer per dag een stukje worst, met daarin verstopte pijnstillers.
Fingers crossed....

Kitchensinkdrama...

Had ik u al ooit verteld over onze wonderhond, die anderhalf jaar geleden na een hersenbloeding opeens besloot dat het toch zeker weten nog lang geen tijd was om te vertrekken.
Nu twijfelt ze kennelijk weer.
En opnieuw heb ik nare visioenen over een slecht-nieuws-gesprek en de woorden: "Je was een hele brave hond...".
Ik heb die gedachte nog niet van me afgeschud of de hond begint praatjes te krijgen,tegen de overbuurhond, en ik dus weer felle hoop.
Wellicht flikt ze het nog een keer en drommen straks opnieuw hordes 'devotées' om haar ligkussen, zich vergapend aan deze wel heel wonderlijke hond.
We shall see...

Het is eigenlijk, afgezien van onze hond, wel een beetje komkommertijd op ESB.
Morgen Idioom en een spreekvaardigheids-test.
Komend weekend mag ik even tussendoor los om vervolgens weer een paar dagen tot nader order met mijn neus in de boeken te duiken.
Nog vier lesdagen na vandaag.
Nog drie tentamens na morgen.
Nog twee werkweken na dit weekend.
Countdown initiated...

Foute site!

Klik niet op de volgende link:
http://amazingcumsluts.com

Tja.

Ik had u gewaarschuwd...
En nee, ik was niet aan het googlen op amazingcumsluts, en kwam toen per toeval op deze smerigheid uit....
Het stond gewoon in de krant.

UFO

Gisteren zelf gezien.
In onze straat, dus ze bestaan wel degelijk.
Unbelievable (yet identified) frying object!
klik voor groter beeld!
De maker van dit geval heet Guus Voermans.
Ik vraag me ondertussen af wat ik zelf zou bedenken als ik vijf maanden genoeg tijd om handen zou hebben...

Tik, tik, tik.....BOEM!

Ruzie.
Ik hoef niet te zeggen met wie, want daar zou ik wel eens meer gedonder mee kunnen krijgen dan me lief is, en niet waar, want met twee keer raden bent u er waarschijnlijk toch al...
Jongeren kunnen behoorlijk weerbarstig zijn, soms alleen, soms met z'n allen tegelijk.
Al een paar weken zit er iemand tegenover me, met een blik alsof er iets heel erg niet fris ruikt, altijd een licht fronsje op het voorhoofd en een heel erg ondersteboven gestileerde glimlach.
Ik ken dat van mezelf toen ik nog op school zat.
Niets is boeiend genoeg, alles en iedereen is oersaai, zij weet, kan en beheerst alles al, hangt de hele dag op een stoel of in een bank en voorziet de dingen om zich heen van commentaar.
Het is net alsof je naar een wildlife-documentaire zit te kijken, waar op de achtergrond iemand de wrede natuur beschrijft met allerlei diepzinnige filosofische uitspraken, zij het dan in straattaal en met veel minder lettergrepen.
Meestal komt de habitat om haar heen er maar bekaaid vanaf, want 'let's face it', het leven is natuurlijk geen lolletje, en je kunt jezelf maar beter de hele tijd verdoven om het allemaal niet mee te krijgen, waarvan acte.

Ik heb die persoon, omdat dat mijn werk is, gisteren een keer gevraagd iets nuttigs te gaan doen, maar hoe haalde ik het in mijn hoofd zeg!
Dat kon ze ook allemaal wel thuis doen, naar verluidt....
Ik haalde na drie keer vragen, en weigeren van haar kant, mijn schouders op, draaide me resoluut om en liet de persoon aan zichzelf over, ik heb namelijk maar vijfenveertig minuten en er was nog meer te doen.
Kort door de bocht, ja, maar ik was moe en had gewoon geen energie over om een partijtje te gaan sparren met iemand die me uit zat te dagen alsof ze in groep 8 zat, en negeren leek me op dat moment het beste voor iedereen.
Aangezien ik daarmee kennelijk niet de verhoopte reactie gaf, en dit dus ook niet de scène opleverde waarmee je de broodnodige serieuze kwaliteitsaandacht krijgt, is de persoon in kwestie vervolgens, op hoge poten en nogal luid, gaan klagen bij haar 'Umfeld' in het rookhok.
"Nou ja!, wat er nu weer gebeurd was, want nou ja zeg!, daar werd toch zojuist weer een partij moeilijk gedaan, altijd hetzelfde liedje, altijd moesten ze haar hebben, konden de mensen haar niet eens gewoon een keer met rust laten, wat een gezeik, maar gelukkig had ze zich niet laten kennen, bikkelhard als ze is, en ze had die "vervelende mevrouw" (mij dus, zij het aangeduid in een ander jargon) eens even goed op haar nummer gezet en die zou het voorlopig wel uit haar leipe hoofd laten om nog eens een werkopdracht te geven, ja man, je weet toch, tssss....!."
Dit ging bij mij helemaal fout.

De reactie van dat grietje tegenover haar publiek was natuurlijk aanstellerij, stoerdoenerij, maar wel over mijn rug, de rug van die andere entertainer (want het blijft een spel waar we allemaal een rol in hebben) , bij wiens management je kennelijk je geld gaat terug claimen als de kunstjes niet interessant genoeg meer zijn en die vijfenveertig-minuten-show dus een beetje tegenvalt, en waarbij je dus echt geen sh*t pikt , zoals het krijgen van een werkopdracht voor je examen.
Die hele voorstelling was toch al een hinderlijke, opgedrongen verspilling van je tijd, je zou zoveel andere dingen kunnen doen, en je hebt ook zelf al vaak geprobeerd het in die korte tijd allemaal wat draaglijker en zinvoller te maken met telefoon, spiegeltje, make-up-spullen en de troostende dreun van een boel 'beats per minute' in je oor.
Ik heb volgens mij nog steeds niet de toestemming, noch de unanieme goedkeuring van mijn doelgroep nodig om gewoon mijn werk te doen, ook al onderbreek ik daarmee op brute wijze hun belangrijke dagelijkse beslommeringen....
Dus ik detoneerde en het verhaal over wat er toen gebeurde is ondertussen het hele gebouw doorgegaan, want dit is misschien al wel de vierde keer in vijftien jaar dat ik iemand heel erg hard en duidelijk (in vijf prachtige volzinnen en op tijd stoppend, anders ga ik stotteren en eindig ik op You Tube) uitfoeter, en het moet dus echt niet gekker worden!
Ach, het is tevens een goede les in nederigheid, voor mij welteverstaan, dus wat maakt het uit.
Nu tel ik de dagen...

Het hele firmament.

Noot vooraf: Normaal doe ik dit niet, maar het hele stukje verwijderen wil ik ook niet doen... Het navolgende stukje was gebaseerd op een artikeltje in een Belgische krant. Nu blijkt dat het hele 'ongeluk' misschien een hoax is, dwz: een reclamestunt van een radiostation. De tattoos zouden wel eens nep kunnen zijn.... bij deze.
But here goes:
In plaats van drie kleine subtiele versieringen, wat overigens heel stijlvol had kunnen zijn, kreeg ze er meteen zesenvijftig, over de helft van haar gezicht.
Ze denkt nu dat een eventuele werkgever in België dat niet gewoon prachtig vind, al zullen ze heus wel te vinden zijn als je lang en geduldig zoekt.
Met deze actie is toch wel een klein beetje haar lot bezegeld, dit was je er niet met lang schrobben af.
Ze zegt wel dat dit niet de bedoeling was, ik ga toch meer voor die andere versie van dit verhaal waarin ze schrok van de reactie van haar papa, en er toen opeens spijt van had...
Als tatoeëerder een vette taalbarrière hebben met iemand die een tatoeage in haar gezicht komt laten zetten, op haar negentiende, en zonder tolk gevolg geven aan wat jij denkt dat het meisje wil, is overigens ook wel een fenomenale misser.
"Hoeveel zeg je? Drie? Vijf? Meer dan twintig? In je gezicht? Over je hele gezicht? Ook je neus? Niet je neus? Toch wel? Weet je dit zeker? Versta jij eigenlijk wat ik zeg? Weet je wat? Ik ga wel gewoon beginnen en jij zegt maar "ho!" als je denkt dat we klaar zijn! Ik begrijp wel niets van wat je zegt, maar ontspan!, en ik maak er wel iets heel moois van!".
Ik ben niet zo dapper.
Ik wil graag een tatoeage, maar weet nog steeds niet precies waar, hoe groot en bij wie.
Ik kijk wel eens naar Miami Ink en fantaseer in het wilde weg over grote stoere bloemen op mijn arm en schouder, maar als ik dan de knoop wil doorhakken bedenk ik me telkens weer.

Ik wil helemaal geen bloemen meer...
Wat als ik ook in slaap val?
Of die tattoo-boer alleen maar Deens spreekt?
En een beetje doof is, mij ondertussen vriendelijk blijft toeknikken dat het helemaal in orde gaat komen (twee duimen omhoog), terwijl zijn muur vol hangt met beertjes en tribals.
Dan moet ik stoere verhalen gaan ophangen over hoe ik in een dronken bui de weg kwijt raakte en de volgende dag op een mij niet bekende plek wakker werd met wat zwaluwen en een anker in mijn nek.
Weet u wat?
Ik denk er nog wel wat langer over na...

Het zijn er vijftien komma acht.

Vijftien komma acht miljoen.
Geen tsunami van allochtonen, gewoon Europeanen....
En dat staat tegenover een vette 80 % van alle Europeanen die overwegend niet kerkelijk zijn maar desgewenst zeggen dat ze christen zijn.
80% van de Europese bevolking: dat betekent natuurlijk niet automatisch dat de overgebleven 20% volledig uit moslims bestaat.
Er zijn niet-kerkelijken, hindoes, animisten, wicca's, boeddhisten, joodse mensen, satanisten, "zarathustranen", en wat dies meer zij onder die twintig procent, maar ze vormen samen nog steeds een minderheid.
Maar er wordt nu geroepen "meer dan vijftig miljoen" moslims in Europa, en die zijn vrijwel allemaal crimineel en moeten bij slecht gedrag allemaal naar huis worden gestuurd....Ok.
Leg dit nu nog eens aan mij uit, en doe wat mij betreft maar net alsof ik een kind van vijf ben.
Hebben we het nu dus over die moslims die pas tijdens de kruistochten van de rest van Europa in kennis werden gesteld, en zijn zij in die landen, hun eigen landen, niet gewoon autochtonen?
Want Rusland en het voormalige Oostblok is namelijk ook onderdeel van het continent Europa, en dat tellen de populisten kennelijk gewoon mee.
Maar voor zover ik weet heeft de EU daar geen zeggenschap over, dus al helemaal niet een populistische parlementariër die zijn pas verkregen zetel in Brussel niet eens wil gebruiken, omdat hij Brussel maar stom vindt en het Schengen-akkoord ook...: "Ik heb gelijk en jullie zijn allemaal stom.

Uitzonderingen....

...bevestigen doorgaans mijn regel dat hiphop meestal niet leuk is.

Uit de oude doos...

Op de een of andere manier ben ik er altijd verrassend goed in geweest om buiten beeld te blijven....
Hier dus niet ikzelf, maar wat vriendjes waar ik vroeger mee speelde.

Neeeeeeee!

Ik wil helemaal niets meer!
Ik wil uitslapen, boeken lezen die niet op een of andere lijst staan, de hele dag aan de rosé zonder me daar bezwaard over te voelen, omdat ik toch helemaal nergens naar toe hoef, hele avonden tot diep in de nacht op mijn veranda onweer kijken, en daarna weer uitslapen, aan stranden of op velden met veel te veel decibels rondhangen, de hele dag op blote voeten rondlopen en nergens aan denken.
All in random order.
Of dan maar meteen gewoon herfst, want als het dan toch al de hele dag regent en ik het berekoud heb, dan heb ik dat liever ver weg in Yorkshire, met de open haard aan en wat paar kaarsen, terwijl de golven op de kade slaan.

In plaats daarvan moet ik nog drie weken met vijf tentamens, en veel hersendodende lessen zien te overleven.
Voor eventueel meelezende slachtoffers van dit laatste: troost u, dat van die hersens slaat geheel op mezelf.
Ik weet het, ik zeur...Laat me maar even.

Manic depression.

Niet aan de orde, alleen in muzikaal opzicht kan ik deze aandoening waarderen, zoals ook wel blijkt uit mijn 'speellijst' van vandaag.
Ik ga wel vaak als een achtbaan door de ene looping na de andere, maar dat herstelt zich regelmatig!
Bovendien wordt ik erg productief van achtbanen.
Maar met dank aan livencuddly, die dit gefilmd en gepost heeft in Youtube, kan ik alvast 'voorgenieten' van NMN die op 12 juli komen spelen in Groningen, en tegen die tijd mag ik helemaal inzakken!
Hier zijn ze 'wat jonger', maar spelen wel nog met die gitarist die ik dus de dag ervoor weer ga missen.
Damn, maar ik kan niet alles hebben.


En dit is nu zo ongeveer, courtesy of yellowandredandwhite.
En, jawel, by the way, reflectieverslag over de zeven onderwijscompetenties op niveau 1 hoofdfasebekwaamheid, is af.

Stop!, stop, stop......

Uhm....portfolio, jaarplanners maken, "ja hoor, vier zetels, tsss!", auto in garage,"dat wordt regen op de familiedag!", pijn in mijn rug, planning: tentamen grammatica 3, tentamen grammatica 4, tentamen taalvaardigheid over 6 hoofdstukken, telefoon, "zeg!, kun jij misschien over twee weken...nee?", leestoets, luistertoets, eindsprint examens eigen leerlingen, "maar dat hebben we helemaal niet behandeld!", reflectieverslag over 7 competenties op niveau 1 hoofdfasebekwaamheid vóór de 23e, portfoliogesprek......
Stop!

Clueless

"It takes two people to shake hands, only one to punch someone in the face...".
Dit was een Tibetaanse meneer aan het woord.
Terwijl ik op de achtergrond de stem van de Dalai Lama hoor, realiseer ik me dat de rellen op het Plein van de Hemelse Vrede al weer twintig jaar geleden zijn.
Een hele Chinese generatie is opgegroeid met geschiedenisboeken waar gewoon niet in staat dat er honderden doden zijn gevallen die dag.
Maar het nieuws in Nederland wordt gedomineerd door de Europese verkiezingen.Er is bovendien helemaal niemand uit Den Haag die met de Lama gezien wil worden, want voor je het weet duurt het weer maanden voordat China weer met ons wil praten...
Bloggers wereldwijd moeten er maar voor zorgen dat China de geschiedenis niet zo dermate vervalst dat over tien jaar iedereen het vergeten is.
En nu staat toch die vervelende peroxyde populistische kop op mijn netvlies gebrand.
"Het Nederlandse volk wordt wakker uit haar linkse nachtmerrie. Eindelijk krijgt het Nederlandse volk de kans om zich te bevrijden van het juk van de elitaire linkse kerk..." aldus een zeikerige radiocommercial...
Potjandorie, werden we zomaar serieus onderdrukt door een linkse dictatuur en we hadden het niet eens in de gaten....
Welke linkse nachtmerrie, welke elitaire linkse kerk?, we hebben toch al jarenlang een overwegend christelijke regering, dus waar heeft die onnozelaar het over?
Hij moet maar eens met een doorsnee chinees gaan praten over de mensenrechten in China.
Dát is onderdrukking. Dát is een nachtmerrie.
Daarna mag hij zich in een hoekje gaan zitten schamen over wat hij met zijn vrijheid doet.
Maar desalniettemin heeft de aansteller morgen wel de officieel grootste partij van Nederland.
En ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het gewoon even niet meer weet met die verkiezingen.
Ik had het trouwens misschien wel geweten als ik in België of in Duitsland had gewoond.
Morgen moet ik gaan stemmen en er valt niet veel te kiezen.
Het enige wat ik kan doen is een stem tegen dit geluid uit brengen en er het beste van hopen.
Ik kan verder kiezen uit een hele hap van grote landelijke partijen waar ik, in Europees opzicht, niets mee heb, een paar liberalen die vóór of juist tegen zijn, een paar klokkenluiders en de populisten.
De populisten die morgen de grootste partij van Nederland worden, omdat ze een campagne tegen Brussel voeren, en daarmee eigenlijk al bezig zijn met de verkiezingsstrijd voor ons eigen parlement.
Met als gevolg dat het alleen maar over populisten en hun kift op alle anderen gaat, waardoor niemand ook maar de naam van de beoogde euro-parlementariërs kent.
De populisten die met niemand willen samenwerken, zelfs niet met het Vlaams Blok Belang of de sidekicks van Berlusconi.
Zelfkennis wellicht, want ze krijgen uiteindelijk toch met iedereen ruzie.
De populisten die met hun gebazel over linkse terreur en tsunamis van moslims hun eigen unieke geluid willen laten horen in Brussel.
Piep zei de muis...
Hopelijk winnen ze vanaf nu iedere verkiezing die er te winnen valt.
Want dan mogen ze zelf aan de bak, en daarna onvermijdelijk hard op hun bek.
Waarna ze hopelijk voor altijd, gemarginaliseerd tot de lompe en egoïstische hooligans die ze zijn, van het politieke toneel verdwijnen.
En nu ga ik "my big fat greek wedding" kijken.
Pretentieloos vermaak. Hersens uit.