Week van...

De klok moet verzet.
Het is Halloween.
Het is ook Week van de Geschiedenis.
Aangezien dat mijn vak is, zou ik nu helemaal opgetogen moeten zijn.
De verkiezingen in Amerika eisen deze week daarentegen veel meer mijn aandacht op.
Dat is immers ook geschiedenis.
Het Capitool is vernoemd naar de Romeinse tegenhanger in het klassieke Italie.
Want daar lag de inspiratie voor de Founding Fathers toen ze moesten kiezen voor een goed systeem voor de op te richten heilstaat.
Een andere slavenstaat.
En vandaar dus de senatoren, kiesmannen en nogal onevenredige verdeelsleutel bij de presidentsverkiezingen.
Is er een meerderheid kiesmannen voor een kandidaat, dan krijgt deze de rest van de stemmen erbij...
Waardoor er maar twee grote clubs overblijven.
Want kent iemand deze mensen?

Dat bedoel ik.
Dit zijn de potentielel presidentskandidaten voor de groenen, David Cobb en Patricia LaMarche.
Van de Green Party of the United States.
Niet (?) te verwarren met de Greens van de Green Party USA , en nee, ik maak geen grapje...
Maar het systeem van verkiezingen in Amerika is een te grote horde voor de meeste andere partijen, vandaar dat men over dezen vrijwel niets hoort.
Hoe dan ook.
Het circus is begonnen.
De zwevende kiezers zijn nu het populairst, en mooi weer voor een grote opkomst.
Osama heeft zich bovendien weer eens gemeld.
Goede timing, de kiezers zien nog net op tijd de noodzaak in te stemmen op Dobbeljoe en zijn War On Terror.
Ik heb al verschillende keren gelezen dat Kerry daarentegen alleen maar wint omdat zijn achterban tegen Bush is.
Dat zou best eens zo kunnen zijn.
En zoals ook al eerder geimpliceerd, zoveel sympathieker komt hij nu ook weer niet op mij over....iedereen op die positie is verdacht.
Zoveel macht voor een mens kan, naar mijn bescheiden opvatting, niet goed zijn voor je karakter.
En als het alleen bij vermeend overspel blijft komt iedereen er nog goed mee weg.

Ja, ik besef het zelf, een cliche...
Als deze week nu maar eens gewoon voorbij is...
Als het dan zo mooi blijft, met al die kleuren en die lage zon...
Ik ga morgen maar weer eens heel hard op mijn drum slaan.
http://www.nos.nl/amerikakiest/voorpagina/
http://www.politics1.com/swp04.htm
http://gnn.tv/content/eminem_mosh.html

Jammer, helaas...

De kogel is nog niet goed door de kerk wat onze verhuisplannen betreft of de gemeente besluit een procedure te starten om ons huis (en de buurt eromheen) tot beschermd stadsbeeld te promoveren.
Na jarenlang aarzelen over afbreken of niet en daarna lange stilte.
De discussie over plan West kan ook niet om deze arbeiderwijk uit 1910 heen.
Laten staan is niet zo ingewikkeld, maar dan?

De woningstichting zelf heeft nog niet erg veel haast om deze "karakteristieke wijk met authentieke kenmerken" te gaan renoveren.
Misschien over vijf jaar, dan gaan ze er in ieder geval over nadenken.
De huizen hebben inderdaad karakter.
Cynisch gezien komt dat neer op slecht loodgieterswerk, gebrek aan isolatie en lekkende berging.
Maar daarnaast ook mooi rood metselwerk met bakstenen sierlijsten, en een redelijk grote stadstuin.
Ondertussen hebben we het echter al opgegeven met dit huis.
Alle aandacht ten spijt voor deze huizen, die naar engels ideaal een tuindorp moesten vormen.
We willen droge muren en warme voeten.
Ik ga een hele hoop dingen niet missen aan deze buurt, en een aantal dingen weer wel.
De wijk waar we volgend jaar gaan wonen is een keurige witte twee-verdienersenclave...
Het schoolplein van de kids alleen al zal drastisch anders uitzien, minder kleurrijk.
Ik woon met onderbrekingen ondertussen meer dan twaalf jaar in Oud-west.
Een aantal mensen denkt dat ik, geboren en getogen in het zuiden des lands en dus niet derde generatie Waterkwartier, op z'n minst uit een ander werelddeel kom.
Terwijl ik niet eens in de gaten had dat ik een gespreksonderwerp was al die tijd, speculeren ze over mijn herkomst...Amerika?
Ik zal hier altijd een import-geval blijven, aan wie mensen soms laten weten dat ik me wel netjes aangepast heb.
Het is lachwekkend en ook wel een beetje vreemd.
Als het weer het enigzins toelaat speelt het leven zich voor de huizen af.
Als er iets is, brand of ruzie, komen mensen letterlijk met een pilsje erbij staan.
Als je aanbelt doet er niemand open, hier wordt op het raam geklopt.
En als je een schroefje voor een vaag merk centrifuge nodig hebt heeft mijn buurman het vast ergens liggen in de zee-container achter zijn huis die dienst doet als schuurtje.

http://www.nijmegen.nl
http://www.noviomagus.nl

Woensdagavond-concert

Deverova Chyba foto : taabor
We zijn naar een concert geweest in een plaatselijke kroeg.
De laatste tijd worden daar steeds vaker vrij onbekende maar interessante bands geboekt.
Het voormalig kraakpand doet op deze manier zijn duit in de zak van de plaatselijke broedplaatsen voor kunst en cultuur.
Hulde!
De band waarvoor we kwamen heette Deverova Chyba.
Twee bassisten en een drummer.
Verschrikkelijk goed en verschrikkelijk frustrerend.
Het was in het Tsjechisch, en die taal beheers ik helaas beroerd.
Helemaal niet bijvoorbeeld.
Over een week komt mijn favoriete band naar Nederland.
NoMeansNo tourt weer in Europa en ik ga ze twee keer zien!
Het is de enige band die ik, zover als de auto het trekt, achterna reis.
Het is ook de enige band waar ik vanaf de eerste keer dat ik ze live zag, in 1989, als een blok voor ben gevallen.
Vrienden lachen me uit en noemen me groupie.
Dat vind ik op zich wel komisch.
Het is niet de stijl van de band, om gillende meiden backstage te vragen voor een besloten feestje.
Deze jongens zijn serieus en verlegen.
En, net als ik zelf, voorzien van leuke partners aan het thuisfront.
Bovendien bevond ik me al nooit in de categorie "vrouwen op wie canadese musici hun hele leven hebben gewacht"...
En soms herkennen ze hun Nijmeegse aanhang, we gaan altijd met meer mensen, en dan zeggen ze hallo.
Is al mooi zat!

http://www.southern.net/southern/band/NOMEA/disc.php
http://www.freedimension.cz/
http://www.grotebroek.nl/index.html

Het mag weer.

Ik geef het onmiddelijk toe.
Ik heb een auto en ik rijd er regelmatig in.
Sterker nog, ik ben gek op landrovers en "vintage-cars".
Maar ik ben ook jaloers links tuig dat liever geen stadstractor voor de schoolpoorten ziet.
Een terreinwagen in een terrein is een logisch gezicht.
Maar hoe ik mijn best ook doe, ik kan Nijmegen niet zien als een stadsjungle die het gebruik van een jeep vereist.
Het is dan ook makkelijk te raden waar ik deze week kromme tenen van kreeg.
De rel over het parkeerverbod.
Het was wellicht ook te hoog gegrepen.
Dat andere aspecten, zoals de veiligheid van minder sterke verkeersdeelnemers of het aanbieden van gratis openbaar vervoer vanaf een transferium als alternatief, niet meer aan bod komen in de hele commotie was voorspelbaar.
In plaats daarvan reageren de meesten maar meteen vanuit het onderbuikgevoel dat "ons weer iets afgepakt wordt".
Het niveau van de discussie is, zoals te verwachten valt, best pittig.
Dat verbaast me niet echt.
We hebben het over mensen die met de Cherokee op zaterdagmiddag gaan winkelen in het Nijmeegs stadshart.
Dan heb je, en dan druk ik me nog mild uit, een biels voor het hoofd.
Een aantal citaten:
"K** bemoeizuchtigge f*** communisten, altijd gezeik, laat de burger met rust, godved*** k**lijers, f**k die gast van de groensch**t, k** hippie met zn scheve tanden bek, tyfes zeg, absoolluut kappen nou...!"
"Flikker toch op, altijd weer de mensen met geld aanpakken! Terroristen zijn het..."
"Ik ga toch ook niet beslissen welke smerige kruidenthee jij moet kopen? Of dat je je bakfiets moet laten voorzien van een bio-banden uit afslachtend Congo? Verhuis naar China als je zo graag iedereen in het gareel wilt laten lopen!"
"Kan W. van het weekend rustig wat nertsen gaan vrijlaten bij een pelsfokkerij ofzo en nu maar afwachten wat die ecoterrorist (....) nu weer verzint..."
U ziet het al, lastige sparring-partners voor bij het Lagerhuis zitten er tussen.
Wat fijn dat sinds Pim (de grootste nederlander ooit...geef me een emmer alstublieft) iedereen weer gewoon mag zeggen wat er gedacht wordt.
De boel wordt er ook zo inhoudelijk van.
Want ik wist trouwens ook helemaal niet dat er opeens honderduizenden gelderse cowboys en boswachters in hun levensstijl bedreigd werden.
Hun identiteit en vrijheid staat op het spel.
Gediscrimineerd en gedemoniseerd zullen ze op een weiland buiten de stad moeten gaan parkeren.
En dan nog al die arme middenstanders...
Bij wie moeten de SUV-rijders, die toch de kurk zijn waar onze economie op drijft, nu hun gulle geld gaan uitgeven ?
Het is een dictatuur hier in Havana aan de Waal, het moet nu maar eens gezegd worden.
Er kwamen natuurlijk meteen een paar actie-comitees om de zogenaamde 'aso-bak", een uitstervende soort, in het straatbeeld te houden.
De lokale krant plaatste een zestal ingezonden brieven tegen het voorstel.
"Dat valt me nog mee" dacht ik.
Tot ik de pagina omsloeg en er een hele pagina tevoorschijn kwam met nog 35 brieven van formaat.
Dat zijn er tientallen malen meer dan er geschreven zijn over welke oorlog of kabinetskoers dan ook.
En het einde was nog niet in zicht geweest als Burgermeester & Wethouders niet ondertussen op de rem hadden getrapt, er rijden een aantal van die dingen de parkeergarage van het stadhuis in elke dag...
Het mag gewoon weer.

Knop

Soms vraag ik me , vooral als ik niet kan slapen, de meest onzinnige dingen af.
Zoals de werking van een "pater noster".
Niet het gebed.
Als het goed is kun je dat gewoon voor je uit prevelen, en het werkt of het werkt niet.
Ik bedoel een lift.
Zo'n lift zonder deuren waar je, terwijl hij gewoon door blijft stijgen of dalen, in stapt.
Als je op de verdieping bent waar je moet zijn stap je, je voelt hem al aankomen, weer uit.
Een lift dus, waarvan ik er graag een zou willen zien die het nog echt doet.
Waarschijnlijk vindt je ze alleen in gebouwen met monumenten-status.
Zo'n lift moet tegenwoordig wel een museum-stuk zijn, een industrieel monument.
Ik weet dat er archiefsystemen zijn met dezelfde naam.
En sommige fabrieken waar aardewerk gemaakt wordt gebruiken een gelijknamig systeem.
Om hele partijen papier en porcelein in zijn geheel door een verdieping of hal te verzetten.
Ik zou er graag eens in willen staan.
Toen ik zes was, zag ik zo'n lift voor het eerst in een oude amerikaanse film.
Sindsdien ben ik geintrigeerd door die dingen.
Ik had er vroeger altijd een sterke lunapark-associatie bij.
Waar blijven de mensen als die lift helemaal boven is?
Allerlei scenarios heb ik er op los gelaten.
In mijn ogen was het onvermijdelijk, iets vreselijks kon gebeuren met zo'n apparaat als je er te lang in bleef staan...


Maar aangezien ik nooit een slapstick had gezien, of een horrorfilm, waarin de pater noster een hoofdrol speelde, ging ik er al heel mijn leven van uit dat iemand er een aantal oplossingen voor had bedacht.
Dat er een indringend belsignaal klinkt als je laatste kans om uit te stappen eraan komt.
Of dat er op de voorlaatste verdieping een mannetje staat die op een noodknop mept als er langs zijn "point-of-no-return" zich nog iemand in die lift bevind.
Ik dacht ook altijd lang na over de persoon die een dergelijke knop bediende.
Dan had je vast niet zo je best gedaan op school, anders was je wel dokter of fietsenmaker geworden.
Naderhand, toen liften wat moderner werden, kreeg zo'n persoon een leuk pakje aan en bracht de mensen naar de gewenste verdieping, bracht zelfs je bagage naar je voordeur... Promotie!
Totdat de crisis uit brak, in dat geval duwden de passagiers zelf op de knopjes.
Liften zijn spannend.
De kabels kunnen knappen.
Of ze kunnen blijven hangen.
Om dan met een aantal vervelende mensen in een lift vast te zitten gedurende een aantal uren, of juist met hele leuke...een wereld van verschil.
Veel liften slaan de dertiende verdieping over over, die bestaat dan zogenaamd niet....
Mijn dochter was een keer kwijt.
Als ik haar riep antwoordde ze me, maar haar stem kwam uit de muur!
Ik bevond me in een gebouw van twee verdiepingen, wist ik veel dat er naast het trapportaal een liftkoker zat.
Mijn peuter bleef maar op de twee of drie knoppen drukken en het duurde wel even voordat ik haar weer uit de lift had.
Ze was geen moment bang, ze is gek op die dingen.
Zou het erfelijk zijn?
Er gaat voor mij nog steeds een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit van een flinke flat of toren.
In mijn oude dorp staat een flat van zes verdiepingen.
De flat had een concierge die jacht maakte op iedereen die rolschaatste in de kelders (waar een fijne gladde vloer in de gangen lag en ook nog eens hellinkjes in plaats van trappen waren aangebracht voor fietsen) of met de liften speelde.
Ik was verschrikkelijk bang voor die man, maar bleef via de brandtrap "inbreken" om er te spelen.
Maar vandaag ben ik eindelijk eens op zoek gegaan naar de werking van de pater noster.
Want ik dacht immers al jaren na over de mensen die het ding gebouwd hebben, over waar er nog eentje draait en waar die mensen nu blijven als hij boven is....
En het is eigenlijk heel logisch.

Een veel te lang verhaal

Fragment (!) uit mijn beroep:
Aan: de officier van Justitie,Postbus ****,***** EP Arnhem.
Betreft: schriftelijk beroep beschikkingsnummer 99**** **** ***.
Nijmegen maandag 4 mei 2004.
Geachte heer, mevrouw,
Ik wil bezwaar maken tegen de bekeuring die ik, samen met een vijftiental andere bezoekers, heb gekregen op 4 mei 2004 bij het Openluchttheater in het Goffertpark.
Een forse bekeuring van 45 euro omdat ik op een "groenstrook" stond.
De mensen van Bureau Toezicht waren nog aanwezig en niet in staat mij te zeggen waar nu precies uit moest blijken waar je wel of niet mocht staan.
Maar het meest verbaasde me wat er vervolgens tegen mij gezegd werd: de genoemde groenstrook was "inderdaad niet meer te vinden" volgens de verbalisant zelf , "vervelend, ja, maar dat komt door Koninginnedag, alles is hier stukgereden... !".
Daarnaast vond diezelfde verbalisant het kennelijk ook nodig om mij alsnog een paar bijzonder overbodige vragen te stellen.
Zoals "of ik een rijbewijs had ?", en "of ik de naam en het adres had genoteerd van die mevrouw die mij verzekerd had dat hier wel geparkeerd mocht worden?".

Ik antwoorde dat ik de verkeersborden wel ken, maar dat er hier geen stonden die van toepassing waren.
En dat ik doorgaans niet meteen het identiteitsbewijs vraag aan een medemens als ik iets eenvoudigs vraag.
De verbalisanten vonden ondertussen de groep mensen, die vragen kwamen stellen over hun eigen bekeuring, kennelijk iets te groot worden, en "gingen maar weer eens verder (kuch)".
Ik wil deze bekeuring bij deze dus aanvechten en ga in beroep en hoop dat alle andere bekeurde bezoekers dat ook doen.
Dat ik me op een groenstrook bevond was die dag niet te zien, wellicht door de hoeveelheid auto's die er op 30 april jl. alles aan gort hadden gereden.
Het gras was er vier dagen later nog niet teruggegroeid, en ik weet gewoon niet wat daar normaal gesproken groen of zanderig is.
Ik had me er anders graag wat van aangetrokken.
Omwonenden die dagelijks in het park komen zeggen me dat ze zelf altijd daar staan.
Kennelijk hebben die mensen dan gewoon geluk.
Laat het gewoon helder zijn in de toekomst waar ik wel en niet mag staan, of gedoog het!
In afwachting van uw antwoord, ******.
Antwoord van Justitie:
17 oktober 2004, Beschikkingsnummer **** ****.
Beslissing van de officier van Justitie op het beroep, ingesteld tegen bovengenoemde beschikking.
Het in het beroepsschrift gestelde is voldoende aannemelijk geworden, zodat de beschikking niet in stand kan blijven.
De officier van Justitie verklaart het beroep gegrond en vernietigt daarom de beschikking.

Hahaha!
Ok, ik geef het toe, het was een "kruistochtje" uit zuiver eigenbelang.
Om zoiets triviaals als geld ook nog.
Er zijn vast veel gewichtigere zaken om je druk over te maken dan zo'n lullige bekeuring.
Mijn mensenrechten noch mijn rechtspositie waren op enig moment in het geding.
Ik ben niet opeens gegrepen door een gemiste roeping, ervan overtuigd dat ik een juridisch wonder met een geniaal brein ben.
Ik heb de loop der dingen niet voor altijd onherkenbaar gewijzigd door een aanval op "een oneerlijke rechtssysteem".
Ik was gewoon zo ontzettend pissig op dat stel kinderachtige dienstkloppers, die wannabe-agenten, "Peppi en Kokki !", die losers met hun prentenboekje en hun patserige mountainbikes....
It pays to be a nagging b****!
Kennelijk.

Traditie?

Het was ook ons avondeten die dag, niet zomaar een decoratief element achter het raam dus.
Van alle dingen die Amerika ons brengt in het kader van de culturele kolonisatie van "de rest van de wereld" vind ik merkwaardig genoeg Halloween wel grappig.
Ik denk niet dat je na twee keer aandacht besteden aan dit fenomeen van een traditie kunt spreken, maar onze kinderen zijn vastbesloten er vanaf nu een jaarlijks terugkomend feest van te maken.
Vooral het amerikaanse avondeten is daarbij zeer belangrijk.
Broodjes vegetarische hamburger, chips-met-dip en cola.
Voor de 31e moet er dus nog gezocht worden naar vleermuizen, pompoen-parafernalia en een echt skelet.
En een bak snoep voor de grotere kinderen uit onze buurt.
Want die groten gaan, serieus compleet met vermomming en fakkel, op trick-or-treat-tocht.
Zo hopen onze kinderen althans.
En dan bellen ze zomaar bij ons aan !
Omdat het overblijfsel van onze maaltijd nog in de vensterbank ligt.
Met een theelichtje erin, want dat moet ! zegt onze zoon.
Net als vorig jaar.
Eigen schuld dus.
www.halloween.com

Kun je ook ...

...de griepprik halen als je niet tot de risicogroep behoort?
Mensen die niet tot de risicogroep behoren kunnen aan de huisarts vragen of zij ook een griepprik kunnen krijgen. Als de huisarts dat wil doen, moeten zij zelf de kosten betalen van één of twee contacten met de huisarts (zo'n 35 euro) plus het vaccin (zo'n 25 euro). In sommige gevallen worden deze kosten vergoed door de zorgverzekeraar. Om te weten of dit voor u van toepassing is, kunt u de verzekeringsvoorwaarden van uw zorgverzekering doorlezen of uw zorgverzekeraar bellen. Het kan ook zijn dat een werkgever de griepprik aanbiedt aan zijn werknemers.
bron: cz-groep

....jammer dan, te laat...
...en toch best een fotogeniek virus....


En omdat ik vandaag toch niks anders kan doen, geef ik als echte vakidioot meteen even een nieuw archeologisch feit door:
Het lang verloren paleis en vermoedelijk ook de plek van het graf van Djenghis Khan zijn ontdekt.
Mongoolse begrafenissen waren doorgaans niet de meest populaire staatsaangelegenheden die binnen of- buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders graag bijwoonden, familie of niet.
Alle bezoekers werden namelijk vermoord om de plaats van het graf geheim te houden.
href="http://www.msnbc.msn.com/id/6189531">
http://www.lacma.org/khan/index_flash.htm

Waarom boedhisme bij mij niet werkt.

Kwaadheid kan zich vastzetten.
Bij mij althans.
Ik ben een wispelturig mens, ik kan erg op mijn emoties drijven.
Als ik erg blij of gelukkig ben is dat prettig.
Mensen vinden dat ook nooit een probleem, ze vinden het zelfs wel leuk geloof ik.
Maar als ik me ergens over op loop te winden wordt het allemaal wat minder.
In no-time slaat de meter in het rood.
Iedereen kan in de weg lopen op dat moment.
Ik ben er niet trots op.
Meestal gaat het namelijk helemaal nergens over.
Dan duurt het ook niet zo lang.
Maar heel af en toe gaat het over iets waar ik sterkere principes over heb.
Wanneer ik op zo'n dag met andere mensen moet communiceren heb ik afleiding, en kan ik me gelukkig niet laten gaan.
Het ergst is zoiets dan ook op dagen dat ik geruime tijd alleen ben.
Het begint te malen in mijn hoofd.
Ik ga er mee naar bed en het is weer het eerste waar ik aan denk als ik opsta.
Als ik goed kwaad ben, dan ben ik het heel erg en erg lang.
Ik blijf op zo'n dag maar nee-schuddend naar mijn hoofd grijpen, mijn ogen een beetje dicht en een verbeten trek om mijn mond, van die enge dunne lippen.
Mensen die me tegenkomen op straat of aan de schoolpoort van de kinderen, mijn niet meest communicatieve momenten, vermoeden wellicht de eerste tekenen van dementie bij mij.
Ik had kennelijk vandaag het plan het allemaal eens op een rijtje te zetten omdat ik het idee kreeg dat ik vastliep in dat verhaal in mijn hoofd.
Het had de laatste dagen te maken met de eeuwige onduidelijkheid rond de overblijf-mogelijkheden, en degenen die dat moeten faciliteren, op de basisschool van mijn kinderen.
Maar meer nog was het de toon waarop wij worden aangesproken tijdens de tweewekelijkse (!) leesinstructie voor ouders.
Een toon die bij mij in ieder geval de plank helemaal mis slaat.

"Bph, bph, bph, ja, het lijkt inderdaad een beetje stom, maar zo spreek je die letter uit!"
"Als u niet kunt komen op deze instructie dan... vraagt u toch maar vrij aan de baas, want het is heel erg belangrijk voor uw kind!"
"Volgende week laat meneer Marco zien wat voor mooie spulletjes hij heeft om uw kind het lezen aan te leren"
"Oh, u heeft al drie keer vrij gevraagd deze maand, door onze ADV en studiedagen, en uw baas vindt het niet zo leuk meer?"
"Tja, maar ik ben dan ook gestopt met werken toen ik kinderen kreeg..."

Gistend liep ik al dagen dat gesprek in mijn hoofd te herhalen.
Totdat ik merkte dat het hele onderwerp er niet meer toe deed.
Het was het patroon dat me opbrak.
Het patroon van steeds maar weer opnieuw met dezelfde aanhef in mijn gedachten die bal van woede in mijn buik te voelen.
Shit.
Een patroon dus.
Waarin het deze week de mooie trucendoos van meneer Marco is, maar de volgende week het onvermogen van mensen om op tijd verkeersborden neer te zetten als ze besluiten een belangrijke verkeers-ader uit te schakelen voor een nieuw wegdek en ik dat verkeersbord tegenkom aan het eind van de tunnel, in plaats van ervoor als ik nog kan omrijden.
Of het is nog iets veel kleiners...
Kwaadheid heeft kennelijk genoeg aan de simpelste aanleiding, maar verloopt steeds volgens dezelfde regels.
Die harde bal in mijn buik en het demente gemompel tijdens het uitlaten van de hond.
Ben ik fout geconditioneerd?
Zou ik dat kunnen afleren?
Is meditatie de oplossing?
Mijn mantra "nog twaalf maanden, nog twaalf maanden..." werkt op zich redelijk als het iets is dat zich rondom school of het huis afwikkelt.
Ik verzin er nog maar eentje bij.
"Start walking and keep counting...".
Gebruikten ze dat niet ook bij het duelleren?
Ja, maar dan blijf je staan bij twintig en je draait je om, schietend...

Ik verzin wel iets anders.

Keurige mevrouw

"Mompel, mompel, potverdorie, mompel, mompel..".
"?"
"Denk je nu werkelijk dat het zin heeft, dat gedemonstreer van jullie?"
"Ja zeker, altijd..."
"Het kabinet trekt zich gelukkig niks van jullie aan!"
"Zo naief ben ik inderdaad ook weer niet...maar ik vind het soms gewoon fijn om te zien dat ik niet gek aan het worden ben. Dat ik niet alleen sta in mijn woede, mijn onrust."
"Wat weet jij nou...dit kabinet denkt ook aan onze kinderen en kleinkinderen, daar zijn al deze maatregelen heel noodzakelijk voor!"
"Goh, laat mij nu denken dat ik hier inderdaad voor mijn kinderen loop vandaag..."
"En normale mensen kunnen vandaag niet normaal naar de winkel of werken door mensen zoals jij!"
"Ik werk ook mevrouw, alleen vandaag niet..."
"Ach jullie weten toch helemaal niet waar het over gaat... Dit kabinet doet erg zijn best om dit land leefbaar te houden. Wat weet jij nou van de politiek..."
"Wilt u hier en nu serieus deze discussie aangaan met mij?"
"Het geeft zo'n overlast in de stad al dat gedemonstreer, ga toch in een weiland staan met z'n allen, het is gewoon ongehoord..."
"Sorry, maar er zijn in de buurt geen weilanden waar meer dan tweehondervijftigduizend mensen op passen..."
"Het is pure en onnozele tijdverspilling van je, en daar kan ik me zo kwaad over maken, het is een schande!"
"Het is dan ook mijn tijd en die verkwist ik geheel naar eigen inzicht, dankuwel, en houd nu alstublieft uw kop!"