Knal.

De krant vanmorgen.
Grote pagina door de helft.
Advertentie naast sfeer-reportage.
Op de ene helft "grote knalkortingen" bij de lokale supermarkt, voor oud en nieuw.
Op de andere helft van de pagina foto's van de weggeknalde kusten van vrijwel geheel Azie...
Ik wilde snel naar buiten, ademhalen.

Deze creatie staat niet lang vrees ik, de sneeuw smelt alweer.
Heel even is de stad mooier en schoner.
Dan komen de strooiwagens en de zeurende sneeuwruimers.
Als de kinderen met rode wangen net een kwartier in de sneeuw spelen begint het al.
"Van mij mag het ophouden, veel te koud/gevaarlijk/glad/nat"... (doorhalen wat niet van toepassing is).
Mijn kids keken verbaasd op..."Er ligt eindelijk sneeuw!, waar heeft die mevrouw het nou over?".
Leg maar eens uit dat mensen hetzelfde doen als het warm is, als de bladeren vallen en als de voorjaars-stormen de straten schoonvegen.
In een land waar het normaal dertien maanden per jaar regent is het toch prettig als je eindelijk weer eens de verschillen tussen de seizoenen kunt zien zou je denken.
Helaas is het weer voor mijn buren iets dat je op hinderlijke wijze overvalt zodra je de voordeur uitstapt, het dient bestreden en bekritiseerd te worden.
Zoals iedereen weet trekt het weer zich daar doorgaans altijd iets van aan en verdwijnt meteen (not).
Nu loopt men het beetje sneeuw dat er ligt te smelten weg te ruimen, want "als je het niet doet kun je een bekeuring krijgen".
Reden om te klagen over het weer hebben we hier toch nauwelijks, vrijwel nooit echt extreem, en nooit een zeebeving of zoiets.
Ik ga vanmiddag naar het bos...
Over een paar dagen worden de nu al strategisch opgestelde oude bankstellen en vuurwerk in de hens gezet.
Dat spul laat je een paar weken liggen tot het door de Gemeentereiniging opgeruimd wordt, staat ook veel leuker, die half ontplofte gekleurde pijlen en dozen.
Mooier dan dat vervelende witte natte spul.
Bovendien kun je dat niet als het een beetje opgedroogd is nog een keer proberen aan te steken.

Nee toch?.....

...wel dus.
Iemand wiens weblog ik erg goed vond is er kennelijk mee opgehouden.
Ook de website van zijn band is verdwenen.
Wat jammer nou, ik las het zo graag...

Ongemakkelijk

Het is de tijd van de overzichten.
Hoogtepunten en dieptepunten, dat klinkt een beetje eigenaardig.
Zo glamourous is mijn leven doorgaans niet.
En wat is er verleidelijker dan vooral te focussen op de dieptepunten.
De meest "ongemakkelijke" momenten bijvoorbeeld.
Is het een beschrijving van "vervelend" of misschien meer "genant"?
Lastig woord.
De vlag dekt namelijk nooit helemaal de lading.
Ik zou zo'n lijst kunnen aanleggen van de afgelopen week.
Maar over het afgelopen jaar gelukkig niet, omdat tijd veel kan beter maken en je over een geruime periode meestal wel weer kunt relativeren...
Ik vroeg me echter wel naar aanleiding van iets dat mij gisteren overkwam af of ik mij eerder zo ongemakkelijk had gevoeld...
Zoals die keer dat een meneer in een drukke winkelstraat opeens op mij af liep en vroeg of hij mij zijn "private parts" mocht laten zien, want zijn therapeut had hem aangeraden het eerst even netjes te vragen, hopend dat de zo ingebouwde vertraging hem zou helpen zijn dwangmatige gedrag af te bouwen.
Mijn verbazing was niet het meest prominent, zijn verbijstering wel, toen ik hem zei op zich geen bezwaar te hebben, maar dan niet in de zijstraat die hij voorstelde, maar "there and then"...
De vertraging die hierdoor werd ingebouwd deed hem van het hele plan afzien.
Maar dit was vooral een moeilijk moment voor de meneer denk ik, en niet zozeer voor mij.
Bovendien was het niet iets van het afgelopen jaar...
Is het wellicht meer een beschrijving van "pijnlijk", van het kaliber dat je wenst dat er opeens een luik onder je open gaat, waarin je wegzakt waarna het met een felle korte klap weer dichtslaat.
Alsof je er nooit geweest bent.
En dan niet omdat je met een megahoeveelheid boodschappen aan de kassa staat, dag voor kerstmis, lange rij, kinderen pleite want er staat zo'n brandweerauto waar geld in moet, en je hebt je portemonee vergeten...dat was vorig jaar.
Ik dacht zelf meer aan het soort pijnlijk dat wanneer je op de kerstviering op school van kind 1 naar haar verrichtingen op het podium zit te kijken, terwijl kind 2 verschrikkelijk moet overgeven en meteen even een stuk of vijf mensen om hem heen "meeneemt", waarbij snel duidelijk wordt dat ze net nieuwe schoenen aan hebben en dus, met luide stem kracht bijzettend terwijl het kerstspel gewoon doorgaat, eigenlijk vonden dat ik wel een zeer asociaal persoon moest zijn, dat niet met een moe kind in een te warme en te drukke gymzaal had moeten zitten.
En dat was dus wel dit jaar.
Dat soort van "ongemakkelijk" dus.
Er waren wel meteen een paar mensen achter me aangelopen, toen ik met mijn bibberend en huilend jochie in mijn armen naar buiten liep.
Waardoor ik gelukkig ook dat gevoel kreeg dat wordt veroorzaakt door hele fijne mensen die op de meest vervelende momenten de goede dingen doen en zeggen.
En ik het straks zo kan relativeren dat ik er misschien zelfs om kan lachen en het instuur voor het jaaroverzicht van de schoolkrant van de kinderen.

Z Z M.

Vandaag was de kortste dag.
Zo voelt het echter helemaal niet.
Misschien komt het omdat ik bijna niet meer weet hoe het is om een hele nacht door te slapen.
Het ene virus na het andere wandelt hier binnen.
En ieder virus reageert even vreugdevol op mij.
"Hey hallo schatje, heb ik jou al gehad?..."
Ik ben ondertussen een wandelende huisapotheek.
Ik moet het nog een week volhouden.
Twee kerstvieringen lang om precies te zijn.
Daarna mag ik gracieus instorten.
Met veel ouderwetse zwart wit films en allerlei jaaroverzichten.
Warme wijn en bescheiden hoeveelheden lekker voedsel.
En dan ben ik gewoon tot nader order "ziek, zwak en misselijk".

Wonderlijk

Mijn vak is meestal leuk om te geven, ook al lijkt het erg oubollig.
Want let's face it, geschiedenis is letterlijk altijd gelul achteraf...
Soms is het een wrang vak, want het maakt pijnlijk helder wat er allemaal fout gaat, maar geeft geen enkele hint over hoe het wel aan te pakken.
Ik heb hoe dan ook een paar enthousiaste liefhebbers er tussen zitten dit jaar, en ook dat is erg plezierig als ik les geef.
Dit jaar hebben mijn groepen Vietnam in het examen.
Na een dik half uur napalm en ander grof geweld werd al snel de parallel getrokken met wat er nu in Irak gaande is.
In een documentaire beschreef een amerikaanse soldaat hoe hij altijd te horen had gekregen dat heel Vietnam uit gevaarlijke communisten bestond en dat ze allemaal het bloed van de amerikaanse soldaten wel konden drinken.
Hij was verschillende keren opnieuw teruggestuurd, steeds naar dezelfde streek, en moest verbijsterd vaststellen dat hij van Vietnam was gaan houden.
Vechten in een ver land is tot daaraantoe, maar als je de mensen en kinderen in zo'n land leert kennen, wordt het best moeilijk om ze op bevel overhoop te schieten.
Dat had deze soldaat aan den lijve ondervonden.
Hij hield van de rijstvelden, van de geur van de grond na de regentijd en van de hartelijkheid van de mensen in het dorp waar ze vaak overnachten.
Hij heeft er veel gefilmd, om in ieder geval de idee van het land dat hem na aan het hart was gegroeid mee terug naar Amerika te nemen.
Mijn groep vroeg zich onmiddelijk af of dat nu ook in de woestijnen van Irak zou gebeuren, dat er een coalitie-soldaat op een dag wakker wordt en denkt : "ik wil hier eigenlijk helemaal niet weg, de mensen zijn hier zo mooi..."..
In December 1914 werd er tijdens de kerstnacht een lied gezongen in een Vlaanderse loopgraaf.
Honderd meter verderop, in de andere loopgraven wordt hetzelfde lied in de eigen, andere, taal meegezongen.
Iedereen is ver van huis en heeft het stervenskoud, heimwee en eigenlijk geen idee waar het nu eigenlijk precies om beginnen is.
Al wekenlang bevechten ze elkaar om een onzinnig stuk weiland dat tot frontlinie is verklaard, en even vaak veroverd en verloren wordt als de opslag tijdens een potje tafeltennis.
Vanuit de modderputten waar ze in eten, slapen, vechten, brieven schrijven, kaarten, zich scheren en zelfs hun feesten vieren kunnen ze letterlijk tijdens de stille momenten horen wat hun tegenstander doet...en nu wordt er dus gezongen.
In de stilte die daarop volgt bedenkt een soldaat opeens hoe absurd de situatie is.
Hij, een duitser, maakt een "make-shift" witte vlag van een redelijk schoon stuk kleding en loopt, wellicht met onzekere benen het niemandsland binnen tussen de twee loopgraven in.
En de andere kant kijkt over de rand en staat op.
Massaal komen de soldaten uit de grond gekropen en zien elkaar voor het eerst in de ogen.
De oorlogspropaganda van het thuisfront had hen altijd voorgehouden hoe slecht, onmenselijk en nietig de ander was, en nu konden ze zien dat het niet waar was.
Het waren mensen net als zij, en dan wordt het een heel stuk lastiger om ze zomaar te doden...
In de dagen die erop volgen worden de doden en gewonden gezamenlijk weggebracht.
Men viert samen kerstmis, deelt de cadeaus van thuis opgestuurd uit, en de dagen worden gevuld met veel praten en voetballen met elkaar.
De oorlog stond stil.
Op sommige frontlokaties heeft deze wapenstilstand tot eind Januari geduurd.
Men noemde het een kerstwonder.
De generaals hebben het jaar daarna rond de kersttijd heel duidelijk laten weten dat wie naar voren zou lopen in de kerstnacht, met de bedoeling de vijand de hand te schudden in plaats van hem te liquideren, beschouwd werd als een deserteur en de achterblijvers hadden het uitdrukkelijke bevel om gericht te schieten...
Sindsdien dus nagenoeg geen kerstbestanden meer.
Het is wellicht gechargeerd, maar het lijkt erop dat alleen die mensen die boven hun maquettes en kaarten gebogen staan in een veilig hoofdkwartier een paar kilometer verderop van het slagveld van een stevige oorlog houden.
Ze spelen een soort van levend stratego, het spel ligt opeens stil en dat is niet de bedoeling.
Een vrede van onderop, door het volk ingezet, tart hun hele voorstellingsvermogen van een wereld die van boven af geregeerd dient te worden.
De oorlog had dat eerste jaar afgelopen kunnen zijn, en heel misschien had zo zelfs een tweede wereldoorlog helemaal niet hoeven ontstaan...
Die parallel tussen Vietnam en Irak en de rol van propaganda daarin was dus niet zo vergezocht.
Datzelfde mechanisme speelt nog steeds een rol in welk gewapend conflict dan ook tot op de dag van vandaag.
Hoe gemakkelijk is het om te vechten tegen een vijand die alleen maar slecht kan zijn.
De angst die hiermee gekweekt wordt richt zich uiteindelijk naar binnen, daardoor kijkt iedereen vooral naar de gemakkelijk te vinden verschillen, en bedenkt zo de gefingeerde importproblematiek, want "je hebt toch gehoord hoe verkeerd ze daar bezig zijn, en nu doen ze het hier straks ook al, dus kijk uit...".
Soms laat mijn vak ook zien dat we helemaal niets van de geschiedenis geleerd hebben.
Het wordt weer eens tijd voor een beweging van onderop.
Ik blijf een hopeloze idealist...
http://www.metsenschilt.com/info/9053304096.html
http://www.amerigo.nl/ow/wo1/9038803184.html
http://www.geocities.com/~worldwar1/default-kerst.htm

Since you asked...

...about wether my relationships with people changed after I had children, and along with that more responsibilities.
You experienced a new sort of understanding and closeness in your contact with people in the same sort of situation.
You even found some new friends that are here to stay.
You finaly felt that you left all the insecurities, that came with adolescence, behind.
I do not seem to be able to feel the same way.
I seem to lose people rather than get closer to them.
It started when we all had a career or kids or both.
With the factor "children" I just didn't get it: that having those beautifull creatures in our lives made us drift apart.
With the career it wasn't hard to figure out, work is what you do, what you learned as a profession.
It also seems to be what gives you the identity of an adult.
Over night the only thing my circle of friends was able to talk about was their office-life and their new found status as parents.
I do not mind people talking about their daily life.
I do mind slacking off the past however, as if everything that happened before leaves a bitter taste in their mouth.
Because it never did in my case, and now listening to them I get the feeling I ought to be embarrassed about all the things I went through.
As if they did not influence me to be the person I am now.
So people talked shop.
And about mortgages, bigger cars, being tired (the only thing I can relate to lots of the times it is mentioned), the better schools.
And, to my big surprise from my fellow-mum-friends, all the things that I did wrong with our children.
Noticed the "I"?
I may sound a bit edgy at this point...
I have been called a useless mother, for not picking them up as soon as they made a sound, or not stress out when they fuzzed over not being hungry....
Lifelong friends turned from the "winedrinkers at the kitchentable" into unrecognizable, strict judges who had written the book on raising kids and adult life in general.
As far as I know I do the best I can and try to be as relaxed as possible with our kids and the decisions we have to make along the way.
It for instance sabotaged the friendships I had with some of my "girlfriends".
They call me crazy for still doing things I enjoy like watching bands play, or play in one myself.
They even at one point told me I should grow up.
I work with adolescents as a teacher and coach.
I flatter myself to think I grew up, not old.
I suppose because of things like this I got conciderably closer with my single friends.
I get support from them, not just the "mistakes" pointed out.
They tell me how they are sometimes proud of me, being a working-mum and not gone braindead.
They know and like our kids.
They enjoy being around them.
And are honest enough to say so if they don't.
They see that the kids are fine and easy-going and are likely to benefit from having parents who are fine with themselves.
A lot of that has to do with the fact we are doing jobs we like instead of jobs that pay big.
We work, it pays the bills and we still can do things we concider fun, that's enough, and at the same time it is a huge luxury I'm well aware of.
Some of them even seem to enjoy my children's company more than people with kids do, but ofcourse that is because they are not being woken up several times every night.
To have them telling me I do a fine job in their eyes means something to me.
Why I feel I need that kind of recognition I don't know...
It's an ego-boost, I admit.
But still that's what friends are for on my planet.
Friends listen and encourage, look at what you do with an open mind and have respect for the choices you make.
Trusting that it's a well-concidered path we are all on.
I do however miss the closeness I had with my "old" friends.
I understand them better than they think, I just don't aggree with their view on life as they know it.
And I see some of them coming back at one point, and some of them will eventually dissapear...
Yes, I miss them.
But I don't miss the moments they make me feel unhappy and insecure.
We all make our choices, and so have they.
When the children are old enough to leave the house I will still have a life, and still a few good friends to drink wine with.
Waking up to reality is my sweetest revenge.
So there...
Take the best of care.
Marion.
(naar aanleiding van discussie op forum "Rad Mama")

Goh ja...

Wat is er gebeurd met Saddam inderdaad?
Ik vind het al geruime tijd vreemd dat de man geen nieuwswaarde meer heeft.
En dat terwijl Irak nog elke dag in het nieuws is.
En nu vragen journalisten in Nederland het zich ook weer eens af.
De baas van het oudstrijderslegioen is bijgezet, er worden even geen BN-ers bedreigd of neergeschoten, geen elfstedentocht in zicht....dus weer tijd voor de vraag "waar is Saddam ?".
Sterker nog, men vraagt zich af of er misschien iets te verbergen valt...
Vooralsnog is wat mij betreft alleen de persoon zelf goed verborgen...

Onbewust christelijk

Ik wist het, ik zei het toch, ik wist het gewoon.
Zoals elk jaar stink ik er weer in, en dus houdt het "decembergevoel" mij toch bezig.
Ik weet zoals gewoonlijk niet goed wat ik er mee wil.
Meestal kom ik uit op oudere gebruiken en rituelen, die uit de tijd voordat de kerk het overnam en met ijzeren hand haar theorie en iconografie erop losliet.
Of dit nu een verkapte manier is om op een alternatieve manier niet uit de toom te vallen of een manier om stil te staan bij het licht in donkere tijden laat ik voor het gemak maar even in het midden.
Misschien zit het in onze genen.
Zonder dat we het doorhadden bijvoorbeeld vieren we vandaag per ongeluk een belangrijke noord-europese feestdag.
De nacht van 12 op 13 december is Sinte Lucia, waarbij het meisje met een lichtkrans op haar hoofd rondgaat met koffie en eten.
In elk gezin worden hele zoete deegwaren gebakken en uitgedeeld.
Deze lichtkrans met kaarsen, die wel wat van een advent-krans wegheeft, dragen de meisjes op 12 of 13 december, dat ligt aan de streek, en het wordt gezien als een voorbereiding op de komende kersttijd.
Ik vond het altijd al een beetje vreemd dat Sinte Lucia zo populair is bij de noorderburen.
Het is namelijk een italiaanse heilige, uit Sicilie, en waarom die nu geadopteerd is door, met name de scandinaven, weet ik niet precies.
Maar volgens de keltische draai die ook weer hier aan gegeven wordt is dit meisje de symbolische bruid van het licht, dat weer terug komt na de winterzonnewende...
Het past wel in de maand, door al die kaarsen, dat zal het ook wel zijn.
En dit naar aanleiding van het feit dat mijn lief en de kinderen suikerbolussen gebakken hebben...
Met andere woorden, behalve dat ik vandaag naar een tuincentrum in kerstsfeer ben geweest om kaarsen en groen spul in te slaan (ik weet het, ik ben niet goed bij mijn hoofd, want de rest van de provincie had ook dat plan), en ik de rest van het weekend achter elkaar alle delen van The Lord Of The Rings heb zitten kijken, had ik dus kennelijk niks anders om over te schrijven.
Misschien moet ik even wachten tot er iets noemenswaardigs gebeurt.

Op bestelling

Graag zo laten tot begin Maart ongeveer, met af en toe wat zon en wat meer ijs.
Bedankt.

Bevroren mist 09.45 uur

Aarghh 2

Net als ik denk dat ik het allemaal wel begrijp raak ik, niet de eerste keer, al mijn bookmarks kwijt, en zoek ik me opnieuw een ongeluk naar "al die sites die ik toch vooral moet onthouden"...
Ik wil me even rustig terugtrekken in een hoekje, een beetje werken en prutsen, en nu zit ik al uren damage-controll te bedrijven.
En op school lag mijn digitale klas er ook al uit...
En het ziet er niet naar uit dat het op korte termijn weer gaat draaien.
Net nu ik de perfecte gelegenheid krijg over een tijdje om op afstand les te gaan geven via een nieuw strak forum, stukken overzichtelijker dan mijn leslokaal...leek mij wel een interessant experiment, maar goed...
Had ik al excuses aangeboden voor deze nogal saaie zeurlog?
Ik had de hele dag kennelijk al niet mijn dag en ondertussen heb ik visioenen van een laptop die met brandbaar materiaal overgoten (na eerst grondig bewerkt te zijn met een nogal botte bijl, als frisbee gebruikt door twee kinderen, alle hoeken van de kamer gezien) op het vreugdevuur gegooid wordt met oud en nieuw...

foto:Dave Henniker

Ik was er dichtbij.
Ik heb het natuurlijk niet gedaan, ik zou er spijt van krijgen.
Ik heb aan een mooie plek in het Noorden gedacht, waar ik ooit geweest ben.
Dus mijn ratio wint het weer eens van mijn drift.

Bikkel

"Een fobie is een (irreële) angst voor plaatsen of situaties waar geen aanwijsbaar gevaar aanwezig is. Deze angst kan echter wel leiden tot zeer onaangename klachten. Mensen met een fobie hebben daarom de neiging om situaties of plaatsen die hen angst bezorgen, te mijden."

Ziekenhuizen zijn een nachtmerrie voor mij.
Vrijwel iedereen is er ziek.
Een fraaie open deur.
Ik voel me altijd ongemakkelijk bij ernstig zieken in de buurt, ik weet dat ik niets kan doen voor ze, en dat vind ik vervelend.
Ik kan er ook niet zo goed tegen dat ik, naast het op zich gewenste verhaal van degene die ik bezoek, ook altijd de verhalen te horen krijg van de wildvreemde persoon die er naast ligt.
'Nee, dank u, ik hoef uw litteken echt niet te zien. Oh, ik geloof best dat ze het netjes gehecht hebben...Oh, eh, ja, ik zie het, goh, dat is inderdaad een heel groot litteken..."
Als ik in een ziekenhuis moet zijn, ligt de persoon of afdeling die ik wil bezoeken altijd het verst weg van de ingang, de wet van Murphy.
Ik druk steevast op de knop van het alarm als ik de lichtschakelaar zoek op de toiletten...
Ziekenhuizen zijn zo ongeveer de laatste plek waar ik me veilig voel.
Lange gangen die 's avonds helemaal stil zijn en slecht verlicht.
Het enig leuke van die late momenten is dat je soms iemand met een noodgang op een golfkarretje door de gangen ziet rijden, dat heeft dan wel weer wat...
Als ik morgen onverhoopt tegen lijn 85 aanloop, dan ben ik uiteraard blij als ze me kunnen oplappen in zo'n gebouw.
Maar dan heb ik ook geen keuze, dan wordt ik er gewoon naar toe gebracht.
Als ik echter de mogelijkheid heb, ga ik voor een paardemiddel.
Want ik ben voor de duvel niet bang, maar wel verschrikkelijk bang om onder zeil en onder het mes te gaan.
Ik weet ondertussen al een geruime tijd succesvol uit het hospitaal te blijven, wat een flinke hoeveelheid pijnstillers al niet vermag.
Zo langzamerhand komt echter het moment in zicht dat de hoeveelheid pillen niet meer gezond is, en ook niet meer afdoende.
Ik moet geopereerd, en dus opgenomen worden.
En ik zie al met frisse tegenzin tegen het hele gedoe op.
Tegen de narcose, de uren van niets te doen hebben, want alles al uitgelezen, niks op de tv, en niemand die ik kan bellen om bijvoorbeeld half drie 's nachts.
Tegen de "voedertijden" op achterlijke uren, en tegen de altijd te koude of te warme kamer, of die verdwaalde cliniclown die de kamer binnenloopt met een ballonnetje en een bloem waar water uit komt.

Liever niet!(klik op clown)
En aangezien ik gewoon op een wachtlijst kom en me ruim van te voren er op in kan stellen, merk ik bij deze enigszins tegenstrijdig op (gezien dit medium) dat ik er liever niet al te veel ruchtbaarheid aan ga geven.
Ik wil gewoon niet wekenlang op ieder feestje de ziekenhuisverhalen, de leuke en de rampzalige, aanhoren van veteranen op dat gebied.
Ik wil wel suggesties over hoe je zo'n week doorkomt zonder het veelvuldig reproduceren van de ziekte-dossiers van mijzelf en van mijn bed-buren, zonder duffe cryptogrammen en zonder het constante gevoel dat ik niets kan doen om te helpen bij de hopeloos vastlopende thuissituatie.
Oh sh**!, en zonder mijn lief, en zonder laptop, en zonder glas wijn...

Onthaasten

foto Pierino - 2000
Het was vandaag -2 graden.
Lekker koud.
Ik zit in de bus naar een ander deel van de stad.
In de bus een breed glimlachend klasgenootje van mijn zoon met famillie.
"Hoi, ik ken jou!"
Ik bedenk opeens hoe goed ik me voel.
Ik heb vier hele uren voor mezelf.
Wat zal ik er eens mee gaan doen?
Ik bel een vriend die daar in die buurt woont, maar hij is niet thuis.
Ik heb een beetje door het winkelcentrum gezworven.
Ik heb niet eens last van de seizoens-shoppers.
Heel lang allerlei goedkope balpennen met elkaar vergeleken.
Gewoon omdat ik er de tijd voor had.
Verassend lekkere cappucino gehaald en mezelf weer eens horen denken.
Op weg naar huis krijg ik de glimlach gewoon niet van mijn gezicht.
Wat een fijne dag.

Spaar me

In het noorden lijkt de goede man op een statige, rijzige bisschop, hoe verder naar het zuiden van onze oosterburen (of extreem ver over water naar het westen) op die gezellige dikkerd van de cola-reclame.
Het is dezelfde heilige, alleen in ons land is de stakker schizofreen, of wij zien hem graag dubbel...
December, de gezelligste maand van het jaar.
Oplettende lezers weten hoe imbeciel ik het bijvoeglijk naamwoord uit de vorige zin vindt.
Ik trap er ook nog ieder jaar opnieuw in, in de voorgekookte nostalgie van licht in donkere dagen.
Heel even grijpt het me.
Ik hou best van kaarslicht.
Minder oorlog zou ik ook niet verkeerd vinden.
Tot zover kan ik wel mee in de decembergedachte.
Maar dan verschijnen zo rond het eind van november de eerste vege voortekenen...
De lichttrapjes voor de ramen.
De kop is er vanaf.
De volgende buur volgt: ijspegels van wit papier en een klein kerststalletje met een waxinelichtje in de vensterbank...
Binnen een week staat overal een kerstboom, is het huis getooid met een opblaaskerstman, staat in de voortuin een complete slee met rendieren.
En aangezien de lichtslingers van vorig jaar langs de dakgoot naar de schoorsteen nog hangen komt het verlengsnoer uit het rommelhok, knop om en zie, het licht.
Ik beschrijf wat ik zie als ik zometeen, let op de datum, de hond ga uitlaten.
En als iedereen al bijna geen naalden meer aan de boom heeft zwicht ik waarschijnlijk toch voor de smekende blik van mijn kinderen.
En er komt uiteindelijk een boom, met wortels voor in de tuin.
Maar er zijn grenzen dus geen Engelenhaar..."ik ben toch niet belazerd zeg, kom nou!"...
Als ik het al wil zien als een heidens midwinterfeest dan liefst zonder al die plastic zilver-sh**.
Maar wacht eens even, dubbele heilige!, we gaan te snel!
'sLands heiligste feestdag mag natuurlijk niet het slachtoffer worden van deze oprukkende veramerikanisering.
Het kerstfeest dient netjes te wachten op zijn beurt, zo roepen de gelovigen.
Mij interesseert dat aspect eigenlijk geen moer.
Ik zie de Sint graag als de verbastering van Wodan, in de lucht rijdend op zijn witte strijdros.
Met zijn zwarte kraaien die aan de schoorstenen luisteren of iedereen wel lief is geweest als metgezellen...
Ik heb veel eerder ernstige irritaties bij de koloniale saus die in de "gristelijke" lage landen er overheen ligt, maar dat vinden familie en vrienden zo flauw van mij...
Wat wil ik dan, een roze piet, een pieternel, een witte piet, een groene piet en een blauwe?
Stop toch met dat gemier, het is toch een kinderfeest!
Maar zeg nou zelf...
Wat is genanter?
Het door de missionaris gekerstende zwarte slaafje in het debiele pakje of de eenvoudige germaanse knecht Ruprecht...
Die zelf een beetje op een kerstman lijkt, maar toch echt de werknemer van Sankt Nikolaus is, die in het noorden op de sint lijkt en in het zuiden op de kerstman...

En uiteindelijk is het heiligschennis, maar de bisschop bij de kerststal is misschien wel waar het naar toe gaat.
De middenstand ziet dit scenario wel zitten volgens mij.
De hele maand koopavond en geen gezever van klanten over de aankleding van de winkel...ideaal!
Ze verkwanselen echter ras-echt nederlands cultuurgoed, beseffen ze dat wel?
Kom niet aan Sinterklaas, ook al bestaat hij in deze vorm alleen in deze streken, onder de zeespiegel.
Wanneer de kinderen niet meer in hem geloven, verzinnen we wel een paar gedichten voor bij het paar sokken en het tuingereedschap.
Van de Sint blijf je af!

Mijn omgeving is unaniem.
Afgezien van veel warme chocomel en warme bisschopswijn, ben ik een oer-ongezellig mens.
En het is nu eenmaal niet anders, ik ben een "southern belle".