Mag ik...

even overgeven in een teiltje...
De Partij voor Rechtvaardigheid, Daadkracht en Vooruitgang (PRDV).
Voor de andere ambitieuze solist de volgende suggestie die bij de initialen past : Geweldige Wilskracht (of wat mij betreft Geen Welkomstkomitee) .
Een woordenboek met versleten kaft in de hand, op zoek naar mooie woorden.
Rechtvaardigheid.
Daadkracht.
Vooruitgang.
Wie wil dat nou niet.
Nu komt alles goed.

En met zoveel verschillende gezichten, komt er weer een sterke "groep" bij.
Geen gerommel in de marge, nog even de puntjes op de I zetten, maar dan gaan we ook wat meemaken...
Het geeft mij persoonlijk nu al, zonder voornoemde teiltje te gebruiken, een vies smaakje.

Eh, ja...

...klinkt logisch, nee...
Ik wil niet dat je weggaat, ik laat je dan ook niet gaan, omdat ik afhankelijk ben van wat je voor me doet, en dus mag je dat niet meer doen van mij.
Logisch.
De verschillende nieuwsbronnen die ik heb aangeboord vandaag leveren weer genoeg denkwerk op.
En dit is alleen al de oogst van het cultuurkatern over Nederlands Omroepleed.
En zo terloops staat er ook opeens het kleine bericht dat iemand "De Schreeuw" van Munch verbrand lijkt te hebben.
Waarom?
"Vond die persoon "de Schreeuw"niet mooi?" dacht ik..."
Mooi, zoals de Madonna van Munch die toen ook werd gestolen en het zelfde lot onderging, is inderdaad niet het goede woord.
Krachtig meer.
De mythe zingt weliswaar rond dat het schilderij, dat symbool staat voor angst, gevaarlijk is.
Wanneer je er lang naar kijkt zou het zelfs een psychose kunnen triggeren.
Heeft een of andere debiel gedacht ons hierdoor te redden van de onvermijdelijke waanzin?
Het is aannemelijker dat het gewoon een hele domme dief betreft.
Eentje die weliswaar wist dat het beroemdste schilderij van de afgelopen eeuw, een Munch, een zeer dure plaat is, maar zich lelijk vergist heeft in de mogelijkheden om het te verkopen.
Zet de gestolen Mona Lisa met je telefoonnummer op E-Bay de volgende keer zou ik zeggen....
Over smaak valt niet te twisten, maar van iemands creatieve erfgoed blijf je af.
Dat iemand een schaar door een van de vele versies van "Who's affraid of red, yellow and blue" van Newman haalt, is misschien begrijpelijk, ik bedoel...zeg nou zelf...
Maar het is hoe dan ook natuurlijk verwerpelijk.
Ik vond het dan weer wel kostelijk dat de dure renovatie van het gehavende schilderij net zo goed uitgevoerd had kunnen worden door mijn dochter van zes.
Met haar penseeltje en een potje rode plakaatverf hadden we al lang dat hotel in Cornwall gehad.
De Schreeuw en de Madonna zijn echter voor altijd verdwenen.
Daar verandert ook dit logje helemaal niets aan.

http://www.edvard-munch.com/

Even geen inspiratie...

Mijn hoofd is helemaal leeg.
Of te vol.
Ik heb geen gevatte mening over het ambtsjubileum van Beatrix, behalve dat ik ook wacht op het royaal pardon, dus bij deze:

Ik heb ook geen journaal of krant gezien vandaag.
Ik had wel een discussie met een jongere over het midden-oosten conflict, maar heb geen zin om goedkope grappen te maken over haar "pesach-matzes" die ze loopt uit te delen, daarvoor mag ik haar te graag...en dus bij deze:

Ik heb de laatste paar dagen mezelf voorbij gerend omdat die ene week is aangebroken waarop onze school op een echte school lijkt in verband met werkstuk-deadline...alle computers bezet en iedereen wil last-minute-tips...
Dat is eigenlijk de leukste dag van het jaar omdat "ik toch had gezegd dat jullie op tijd moeten beginnen !".
Gemeen he?
Omdat ik dus geen inspiratie heb stuur ik u door naar het volgende, veel plezier!
http://www.guardian.co.uk/notesandqueries/

Ouderschap

Ik scoorde een 7,9 op de nationale opvoedtest.
Van de 126 punten wist ik er maar 99 binnen te halen.
Ik ben zogenaamd een professionele opvoeder.
Dat betekent dat ik niet alleen die van mij maar ook die van u, om het maar zo te stellen, tracht pedagogisch te begeleiden.
Ik vond het dus eigenlijk maar een mager resultaat, niet bijzonder.
Ok, wacht, als mijn jongeren een acht op hun examen halen ben ik dik tevreden, dus ik ben met die acht vast ook wel goed genoeg om de klus te klaren, maar toch....
Had ik een hogere score verwacht?
Vind ik mezelf dan stiekem een betere opvoeder dan anderen om me heen?
Een betere ouder?
Maar ik ben niet de hele dag met de kinderen thuis, en sta niet vooraan om te assisteren bij buitenschoolse activiteiten op hun school.
En ik wordt veel te snel boos en heb achteraf heel veel spijt, maar dat is achteraf.
Ik koop geen dure merkschoenen voor mijn dochter zodat haar vriendinnen haar dan wel leuk vinden.
Ik gooi geen ketchup en appelmoes over de groenten...
Ik laat ze niet meebeslissen over waar de vakantie naar toe gaat.
Het is duidelijk.
Ik doe maar wat.

http://opvoedendoejezo.kro.nl/agenda/050420_opvoedtest.aspx

Knal 2

Een klein berichtje in de krant vanochtend, over een jongeman die wegens vernieling opgepakt was, bleek verband te hebben met het afgelopen vrijdag gevierde feest op onze school.
We hebben in dat opzicht misschien even geen goede beurt in de buurt gemaakt...
Mochten er nog bezoekers van ons feest of buurtbewoners zijn die een defecte fiets hebben of een autospiegel missen, laat het ons even weten...zucht.
Er waren een paar mensen op af gekomen met het IQ van een pantoffeldiertje.
Ik zou nu enorm kunnen gaan twijfelen aan het rendement van onze onderwijsinstelling en mijn kleine rol daar in.
En me enorm opgelaten voelen naar mijn eigen genodigden toe over hun schadepost.
En me afvragen of het ooit nog wat wordt met dat soort wonderkinderen...
Maar alles is relatief, toch?.
In het grote geheel der dingen is dit ook maar een spikkeltje ergens in de rand van het beeld.
Want als het een beetje tegenzit wacht ons het lot van de dinosaurussen.
Hoewel astronomen er zeker van zijn dat de asteroïde ons in eerste instantie zal missen, vrezen zij het effect dat de aantrekkingskracht van de aarde zal hebben. In het ergste geval keert de asteroïde tussen 2034 en 2036 terug en raakt hij de aarde dan wel.
bron:nu.nl
Dan zijn mijn kinderen al volwassen en hebben wellicht zelf al kinderen.
Ik zit dan in dat hotel in Cornwall te kijken naar een vuurbal in de lucht die er al een paar dagen te zien is.
En ik ben dan al oud, in ieder geval een stuk ouder dan nu...
Alles is relatief, dat weet ik dan in ieder geval heel zeker.

Warm

Het had kunnen gaan over die keer dat bij een abdij-bezoek de broeder die ons rondleidde, vreemd genoeg, nogal erg gecharmeerd was van mij.
Het had kunnen gaan over het toneelstuk waarin ik een dansende prostituee speelde.
Het had kunnen gaan over al mijn blunders, inschattings-fouten en sociale onhandigheden.
Het ging uiteindelijk over de team-training waarbij ik kennelijk nogal prominent op lompe toon had geopperd "ik ga naar huis".
Dus dat viel mee.
De rest van de avond was een lange reeks van ontmoetingen met mensen die ik al heel lang niet meer had gezien.
En van mensen die ik vaak en graag zie.
Sommigen zaten in mijn allereerste lesgroep, sommigen een paar jaar achter elkaar omdat ze maar niet slaagden, sommigen heb ik maar heel kort meegemaakt maar dan met een impact van 8 op de schaal van Richter...
Een paar van hen lopen nog regelmatig het gebouw binnen om koffie te drinken en bij te kletsen.
Allemaal zijn ze volwassen.
Bomen van kerels waar ik tegen op moet kijken, geen kleine opdondertjes.
Moeders met kinderen, geen drama-queens.
Ik heb een hele warme douche gehad.
Ik prijs me gelukkig.
Heb ik dat allemaal in die korte tijd verworven?
Tien jaar is niets, een vloek en een zucht.

schoolkamp schier, de binnenplaats, demo in amsterdam

Eiland

Niemand is een eiland.
We hebben allemaal contacten met anderen, en dat is goed zo.
Je zou zomaar eens alleen maar voor jezelf gaan leven....
Een beetje kan geen kwaad.
Maar af en toe mijn zelfbeeld toetsen aan reacties van anderen is gewoon nuttig.
Het is tenslotte een samenleving.
En de recente commotie over een serie programma's over volkswijken, die niet zo heel erg verschillen van onze eigen wijk, zet me ook wel een beetje aan het denken.
Ik schrik eerst van de grofheid en de onnozelheid op mijn beeldscherm.
Ik merk meteen aan mezelf dat tolerantie zich niet vanzelf manifesteert, maar een zekere inspanning vereist.

Maar ik realiseer me ook dat het momentopnames zijn en iedere Jan D. zo'n serie zou kunnen maken, zelfs over de netste Vinex-wijk die je maar zou kunnen vinden...
"De rest van de maatschappij valt wel mee..." troost ik mezelf.
Toch heb ik ook wel eens fantasieen over eilanden voor nare mensen.
Met een heel hoog hek eromheen.
Een soort straf-kolonie, maar dan met vakantiehuisjes en een fijn strand en vooruit, een paar strandpaviljoenen...
Op dat eiland rijdt iedereen heel slecht auto, vervuilt de leefomgeving met frietbakjes, blikjes en de inhoud van de auto-asbak, of scheldt de hele dag op iedereen....
Zou ik er dan zelf ook wonen in dat laatste geval?
Hoe dan ook is het geen gezonde fantasie, dat geef ik toe.
En ook al kan een straf-kolonie uitgroeien tot een gastland voor olympische spelen, en dus nog best een leuk land worden...
Beter zou het zijn als ik zelf een eiland zou hebben.
Ik vraag me dan wel af of ik dan ook al snel het idee zou krijgen dat het eiland te klein is.
Zijn er dan bijvoorbeeld veel mensen die ik niet op mijn eiland wil?
Zijn er dingen die mensen op mijn eiland niet mogen doen?
Vragen waar ik me pas in een later stadium mee bezig zou kunnen houden.
Ik zou veel liever willen dromen over wat ik allemaal met zo'n eiland zou kunnen doen, de mogelijkheden zijn onbeperkt in mijn hoofd.
Nu wil het toeval dat er een eiland te koop is.

Het is geen mooi eiland, maar ik moet misschien niet teveel ineens willen.
Dit is er een met een helikopter-platform en heeft meer van een boor-eiland dan een bountyparadijs.
Je zou er een uitdaging in kunnen zien het leuk te maken, met wat fantasie.
Je zou er een heleboel stijlvolle appartementen in kunnen maken, allemaal met uitzicht op volle zee..
Veel ruimte om een dakterras aan te leggen.
Om grote feesten te geven.
U ziet hem al aankomen.
Ik zit daar nooit lang helemaal alleen.

Diep ademhalen.

Zij was een beetje zenuwachtig.
Ik heel veel.
Vanaf vandaag mogen we overal komen.
En we hoeven die duffe vleugeltjes niet meer mee te nemen.
One down, one to go...

even wachten nog, op de rug, watertrappelen en diploma A is binnen.

Wat ik wil?

Ikke?
Een bel met vogelgeluiden.
Een kwartier gratis winkelen in de boekhandel.
Een vakantie naar Iona.
Een kamerscherm met drie panelen van wit doek.
Een abonnement op een tijdschrift dat ik ook daadwerkelijk zal willen lezen.
Dat zou ik willen.
"En als ik nu eens zelf met wat mensen het feest kom opleuken?..." zei ik.
"In plaats van dat mensen een stukje doen over mij..." dacht ik.
Want u kent het wel, jezelf terugzien door de ogen van de mensen met wie je werkt.
Een andere, misschien wel betere, versie van mezelf, met een pruik van dreads en een foute outfit, op mijn slechtste moment van een slechte dag en dan uitvergroot...
Maar als het dan echt moet, voor de teamspirit, doe het dan maar!
Niet te lang dan, zodat de mensen die ik uitgenodigd heb niet "doei"-fluisterend, bij de deur zwaaiend, halverwege het "alfabet" (...M is van mentor, dat doet ze best goed...) richting de laatste trein gaan voordat ik ze gesproken heb.
Gelukkig ben ik niet de enige jubilaris, en dus zal ik niet al te breed uitgemeten aan bod komen.
Kunnen we toch nog klinken op de volgende tien jaar, alsnog samen hard lachen over de hopeloze karikatuur die ik ook ongetwijfeld ben, en de dansvloer onveilig maken.
Dat wil ik ook.

Eraf blijven...

Toen ik nog in het dorp van mij ouders woonde, zat ik vaak op een van de twee peronnen van het station.
Ik vond het een prachtig station want het was mooi oud met gekleurde art-deco tegelwanden.
Je kreeg daardoor altijd de indruk dat ons dorp belangrijk was, maar als je dan naar buiten stapte had je weliswaar een spectaculair uitzicht, het dorp was daarentegen verder nogal...nou ja...saai.
Omdat ons dorp aan de grens lag, was er een grenspost.
Ik had vaak associaties met oude afleveringen van Tatort, het was een beetje spannend.
Soms ging de deur van de grenspost open en kon je het kantoor inkijken, er was ook een echte cel.
Als de trein die van en naar Aken reed stopte, stapten er twee douaniers in, later met een hond die "rookwaren" moest opsporen, om paspoorten te controleren.
Aan het raam van de grenspost hingen altijd affiches over terroristen, meestal van de RAF, die werden gezocht, "Informatie die leidt tot aanhouding wordt beloond"...
Het dorp hield op bij het spoor, tussen de treinen door was het er rustig, koeien en vogels.
Ik vindt grenzen ook fascinerend, dus het perron was een ideale plek om gewoon te zitten en te denken.
Als de wind uit het zuiden kwam hoorde je de mensen in het openluchtzwembad een kilometer verderop.
Het rook er vaak naar pas gemaaid gras.

Het zwembad is gesloten, de grens is weg en het station is nu een museum met een stoomtrein die heen en weer boemelt.
Ik heb iets met plekken waar mensen aankomen en vertrekken.
Als ik van A naar B ga zie ik vaak alleen maar de namen van de steden op de borden, toch heb ik een beetje het gevoel dat ik er dan geweest ben.
Misschien droom ik dan, ik ben onderweg.
Mainz, Stuttgart, Munchen, Salzburg, Ljubljana, Zagreb, Beograd, Thessaloniki, Edirne, Istanbul, Ankara, Bandirma....
De langste treinreis die ik ooit heb gemaakt.
In mijn eentje naar Roodeschool, omdat dit de meest noordelijke plek is die ik met de trein kon bereiken en het spoor daar gewoon ophoudt, een weiland, een boom, een paard...
De meest onzinnige treinreis die ik ooit heb gemaakt.
Als ik van te voren in plaats van op de kaart in het station in mijn atlas had gekeken, was ik ook niet zo teleurgesteld geweest.
Omdat de trein niet door reed tot aan de rand van de waddenzee, waar ik met gemak uren had kunnen zitten, zonder hokje of kiosk, luisterend naar de meeuwen.
Perrons zijn voor mij ver weg, beweging, verlangen.
Opa en Oma uitzwaaiend, rennend tot je de trein niet meer bijhoudt, tot je ze niet meer kunt zien.
Op weg naar je "kamer", je pa die op het perron steeds kleiner wordt, uit het raam hangend, "adiej war!".
Wachtend op mijn lief, waarvan ik niet meer zeker weet in welke trein hij zit, en als hij dan uitstapt zie ik hem eerder dan dat hij mij ziet, tegen de stroom mensen in op hem aflopend....
Vanaf vandaag mag je niet meer op het perron zonder geldig vervoersbewijs, en ik heb het gevoel dat ik daardoor iets ben kwijtgeraakt, iets van mij.
Op zich is er natuurlijk genoeg te zien in die hal: een paar zwervers, een pizzakeet, cd's en boeken, een drogist...
Er is koffie te krijgen.
Maar ik wil gewoon naar het perron kunnen...

Sede vacante 2

Over complottheorieen, onder meer aansluitend op de les van vandaag:
De 88 kardinalen hebben de papieren gelezen die de paus heeft nagelaten. Er staat in dat hij wil worden bijgezet in de crypte van de Sint Pieter, op de plek waar eerder Paus Johannes de 23ste lag. Het Vaticaan maakte ook bekend dat de paus niet is gebalsemd.
Ze hadden toch gezegd dat hij niks had achter gelaten?
En waar is Johannes nu dan, hebben ze die even ernaast gelegd?
(Edit: die is nu zalig en ligt boven...)
De Turkse man schoot de paus op het Sint Pietersplein neer op 13 mei 1981. De paus raakte zwaar gewond. Agca zei dat hij had gehandeld in opdracht van de Bulgaarse geheime dienst, maar de paus heeft die theorie afgewezen. Later stelde Agca ook dat hij 'hulp uit het Vaticaan' had gehad bij zijn daad.
Die man heeft gevraagd of hij naar de begrafenis mag komen...Zou het?
Dacht de paus dan trouwens ook dat het Vaticaan van hem af wilde?
The Vatican might be ready to cut ties with Taiwan in order to establish diplomatic relations with China, a senior Hong Kong bishop has said.
Nou, ja, eh...bedankt...maar de mensen in Taiwan dan?
Voorzover bekend werden in China in 2003 in totaal 726 mensen terechtgesteld, maar mogelijk ligt het aantal jaarlijkse terechtstellingen rond de tienduizend.
Bedankt dus.

Eenderde van de ondervraagden vindt dat de weermensen in de diverse media te veel aandacht besteden aan het weer dat al geweest is.
Het heeft er niks mee te maken, maar ik ben het hier helemaal mee eens...het weer van vandaag had ik zelf ook al ervaren.
Of met andere woorden, ik geloof het voorlopig verder wel met het nieuwe pontificaat.

Wat zei je?

Je staat op met allerlei plannen, de lucht is strakblauw en je loopt de deur uit.
Je doet wat kleine dingen, je laat de hond uit, je kletst wat met een buurvrouw, je haalt je kinderen uit school.
Op weg naar huis keuvelt dochterlief over haar dag.
De juf had haar gefeliciteerd met haar eerste tand die er was uitgevallen, er waren paaseitjes over en die had de juf uitgedeeld en toen had ze er ook eentje voor haar broertje gevraagd en dat terwijl hij helemaal niet van witte chocola houdt, en de mama van een klasgenootje was afgelopen weekend zo verdrietig geweest en had toen heel veel pillen geslikt en was nu dood...

Soms zitten er echt k**dagen tussen.

Sede vacante

Ok, voor diegenen die er de afgelopen week vragen over hadden hier een kort lesje in pontificaten.
Er waren er dus op een gegeven moment drie.
In 1377 ontstond er een Schisma in de kerk.
Er waren toen eerst opeens twee pausen.
Urbanus VI ( gesteund door Engeland), en Clemens VII ( gesteund door Frankrijk).
Toen in 1409 het Concilie van Pisa werd bijeengeroepen werden beide pausen afgezet.
Tijdens de daaropvolgende verkiezing van paus Alexander V bleek dat geen van drieen de zetel wilde opgeven.
Het resultaat: drie pausen.
Eentje in Rome, eentje in Pisa en eentje in Avignon.
In 1417 is het Concilie van Konstanz waar de drie pausen weer worden afgezet, en de verkiezing van Martinus V weer een solobaan oplevert.
En dan was er nog een dame, Joanne, die carriere zou hebben gemaakt in dit mannenbolwerk.
Zij heeft tijdens haar pauselijke kroningsplechtigheid een kind gebaard...als ze het al was is ze niet lang pausin geweest.
Net als de voorganger van JP2.
Dat was de lachende paus, JP1, die maar een maand heeft geregeerd.
En dan zit er nog eentje in Montana, Pius XIII, en eentje in Kansas, Pope Mike I in de Verenigde Staten, een tweetal tegenpausen met een paar dozijn "ware" katholieken als volgelingen...
En nog eentje in Alexandrie, maar dat is er een die wat meer volgelingen heeft.
Vorige maand stierf Gregorius XVII, een andere 'enige echte paus' in Spanje.
Als voornaamste kanshebber om nu de zetel te vullen ligt vooral Tettamanzi, de aartsbisschop van Milaan, in de race.
Hij is een kardinaal die gerelateerd is aan Opus Dei, een onder Franco opgerichte ultra-conservatieve spaanse katholieke denktank waar wijlen de paus erg veel sympathie voor had.
Tot zover, bedankt voor jullie aandacht en tot de volgende keer.

http://www.truecatholic.org/pope
http://popemichael.homestead.com
http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_pausen
http://nl.wikipedia.org/wiki/Paus_Johannes_Paulus_I
http://www.ljongma.dds.nl/nl/weken/2003/week43.html
http://www.opusdei.nl/
http://www.cardinalrating.com/cardinal_113.htm