Radiostilte?

In ieder geval voor een paar dagen.
In ieder geval hier.
En om mijn terminale computer eventueel te vervangen.
Ik ben al uren aan het proberen mijn template aan te passen, maar het wil niet echt vlotten...
Dus ik ben het even zat.
Ik hik bovendien nog tegen een deadline ergens anders aan.
En misschien kan ik dan ook eens goed nadenken.
Om me te beraden op waar ik zo al over wil schrijven.
En waarom.
En vooral waar.
Maar niet alvorens nog mijn gal te spuien over het terugtreden van een tweetal ministers.

klik indien gewenst voor Indymedia op D&D
Iemand op een site van een krant merkte nog heel gevat op dat het kabinet niet "in crisis" was en in ieder geval voorlopig zou blijven zitten.
Hoe is het mogelijk dat niet iedereen dan tegelijkertijd schreeuwt dat het hele kabinet al maanden demissionair is maar gewoon doordendert.
En een paar keer "sorry" of "ach, wat jammer" zegt als het mis gaat of als ze belazerd worden...
Hoe kan dat?
Ik ben bang dat er gewoon een "Balkenende IV" komt, ze hebben nog een maand om een goed-nieuws-campagne te houden.
Tegen die tijd heeft een groot deel van het volk alweer vergeten dat niet Donner maar Verdonk heeft lopen bazelen voor haar beurt, meteen na die brand...
En dat ze wederom is blijven zitten waar ze zit wordt dan weer uitgelegd als betrouwbaarheid en vastberadenheid.
Overigens zou het me ook niet verbazen als Donner gewoon weer terugkomt in het volgende kabinet omdat hij achteraf gezien eigenlijk zelf niets verwijtbaars heeft gedaan...
En dan gaat de hele belazerderde santekraam gewoon verder met zijn agenda.
Als dit radiostilte moet voorstellen, hoeveel wil ik dan wel niet kwijt als ik straks de schuif weer helemaal open zet...

En trouwens...

...na het zuur komt het zoet.
Dus.
21 minuten

Ongepast en lomp.

Ik heb vandaag ongewild en onbewust een aantal ongepaste en lompe opmerkingen gemaakt.
Over de dood.
Nu ben ik niet zo handig met de dood.
Ik vind het pijnlijk en oneerlijk.
Ik ben een paar mensen op een schokkende manier kwijtgeraakt.
Zoals voor de meesten onder ons vond ik het verrekte lastig om zoiets een plek te geven in mijn leven.
En het kostte me nog meer tijd om de dood te zien als iets dat bij het leven hoort.
Een natuurlijke dood dan.
Maar meestal lukt het.
Ook al moet ik toegeven dat ik daarvoor een strategie heb ontwikkeld.
Ik bestrijd de meeste dingen die me frustreren en pijn doen met zwarte humor.
Ook dat mag in de ogen van een ander een zwaktebod zijn.
Maar er is maar een bepaalde hoeveelheid pijn die ik aankon en acceptabel vond.
En die was op een dag te fors overschreden om het nog op die andere, meer ingetogen en beschaafde manier te doen.
Ik ben ook maar een mens.
En daar komen we op mijn pijnpunt van vandaag.
Voel u vrij om verder te zappen.
Ik werk met pubers.
Pubers kunnen kennelijk een deel van hun hersenen niet gebruiken.
Pas na hun twintigste ongeveer schakelen ze het deel in dat ze gebruiken om rekening te houden met een ander.
Ik heb dat niet zelf bedacht in een grimmige bui.
Dat is wetenschappelijk bewezen.
Ze willen het misschien wel, maar kunnen het lange tijd niet.
Tot die tijd vinden ze het overigens wel fijn als er rekening gehouden wordt met hen zelf.
Maar dat is dus geen tweerichtingsverkeer en dat is helaas zo en dat is dat.
Ik kom het overal, mijn werk en in mijn vriendenkring tegen...
Soms zijn volwassenen ook net pubers.
Ik vind het meestal moeilijk.
Waardoor werd dit getriggerd?
Vandaag zag ik uit het raam van mijn lokaal een uitvaart.
Dat zie ik bijna elke dag want ik kijk uit op die kerk als ik les sta te geven.
Ik had al eerder die ochtend opgemerkt dat ik het best deprimerend vond.
Een leerling merkte op dat dit op zich niet altijd deprimerend hoefde te zijn, want er was een keer die auto, gelukkig niet de auto met de kist, die achteruit van een muurtje afreed en met de achtersteven vast zat in het bloemenperk.
En hoewel dat ongetwijfeld voor de familie erg naar geweest moet zijn, de uitvaart moest doorgaan en de auto werd aan de brandweer overgelaten.
Dat bracht mij op het onderwerp van bizarre uitvaarten.
Zoals die met dat bejaarde stel dat per ongeluk in de rouwstoet terecht kwam waarop het in elkaar werd geslagen door de rouwenden, omdat dit doorbreken van de stoet zo onbeschoft was...
Ik vroeg me hardop af of de rouwenden niet iets anders aan hun hoofd hadden.
Ooit, lang geleden, las ik een kort bericht over een vrouw die in een grafkuil was gevallen.
Ze merkte achteraf op dat dit nu iets was waarvoor ze haar hele leven bang was geweest.
Ik zei dat ik dat een vreemde manier van "in het leven staan" vindt...
Alsof ze elke dag tegen zich zelf zei :"Als ik vandaag maar niet struikel en boven op een lijkkist val...".
Hierop stormde een leerling naar buiten, gevolgd door een vriend...
Navraag wees uit dat de leerling recent een sterfgeval in de directe omgeving had gehad en de "grappen", die door mij werden gemaakt over uitvaarten, waren nu even niet te verteren.
Op school was er kennelijk opzettelijk niets over gezegd omdat er altijd flauwe grappen worden gemaakt over uitvaarten.
En juist dit zwijgen bleek nu geen garantie tegen ongepaste en lompe reacties op de dood.
Ik wil niet al te veel ingaan op die leerling zelf in deze, dat zou niet echt eerlijk zijn.
De persoon leest dit niet en kan geen repliek geven.
Eigenlijk had ik het niet eens zo expliciet moeten noemen.
Maar ik wil wel nadenken over het principe.
Dat mensen alleen rekening met je kunnen houden als je ze de kans daartoe geeft.
Mijn enige verweer voor mijn ongevoelige houding is dat ik het gewoonweg niet wist.
Ik stuitte geheel onverwacht op iets dat zeer gevoelig lag.
Maar er zijn nogal wat gevoeligheden in de leeftijdscategorie van de mensen waarmee ik werk.
En meer dan de helft daarvan, daar mag ik naar raden....
En ik zou me dus eigenlijk niet schuldig hoeven voelen hierover.
Ik moet het toch nog ergens over kunnen hebben, in een les...
Het recht om te kwetsen en gekwetst te worden, het is allemaal maar rationeel.
Natuurlijk ligt het anders als de spelers elkaar persoonlijk kennen in dit spel.
Maar het neemt niet weg dat ik liever de keuze wil hebben in dit soort situaties.
Om iemands gevoeligheden te kunnen negeren, ongepast en lomp, of om er rekening mee te kunnen houden.
Ik heb sorry gezegd.
De ander liet duidelijk merken dat je daar verdomd weinig mee kunt.
Dat was ook weer waar.
Ik kom er vandaag even niet uit.

Zand.

Het was zondag.
Ik was zeven en ik zat in mijn badpak op het balkon.
Ik zat te wachten, mijn ouders lagen nog in bed.
Het was al half acht in de morgen.
Wij zouden een dag ver weg gaan.
Het was mistig, de zon stond wel op doorbreken, maar dat wilde niet echt lukken.
Zelfs als het wel zonnig zou zijn geweest zou de zon pas om twee uur in de middag op het balkon komen.
Het was koud.
Het duurde een eeuwigheid.
Mijn ouders moesten nog van alles doen.
Voor-ruit van de auto schoonpoetsen, broodjes smeren, badhanddoeken zoeken, wachten op dat andere gezin dat mee zou gaan.
En toen we dan eindelijk vertrokken waren duurde het nog eens heel lang voordat we er eindelijk waren.
Vanuit het "bronsgroen eikenhout waar het nachtegaaltje zingt" was het wel bijna drie uur rijden tot aan zee.
Wachten in een file, zoeken naar een parkeerplaats, lopen door de duinen.
Het was nog steeds mistig en een beetje fris.
Maar toen rook ik opeens de zee.
Ik wist niet eens dat de zee ergens naar rook.
Heel in de verte, want het was eb, hoorde ik iets.
De branding.
Die niet te zien was vanaf de plek waar wij zaten.
Mijn ouders installeerden zich op het strand en ik liep naar het water.
Het waaide hier veel harder dan achter de duinen.
In het water werd ik omver geduwd door de golfslag.
Er dreef een kwal voorbij.
Er vlogen meeuwen krijsend over mijn hoofd.
Overal kwam zand tussen te zitten.
In mijn broodje en het rietje van het pakje Caprisonne...
Ik vond het allemaal prachtig.

Om twee uur brak de zon eindelijk door.
Net als op ons balkon.
Maar dan mooier.
Gisteren had ik precies zo'n dag.
Maar dan zonder het balkon.

Struisvogel 2

Een korte bloemlezing van de reakties in de krant op het artikel over Ashraf en Margreet.
Ongecensureerd, inclusief spelling en grammatica...
"Je weet dat als je hier ilegaal bent dat de kans er in zit dat je terug moet >En om dan een kind te verwekken is of dom of je gebruik het om zo hier te blijven en dat is chantage .Nee netjes retour"
"Waar is dez man mee bezig? Een kind op de wereld zetten terwijl hij zelf niet weet wat en hoe zijn toekomst er uit gaat zien .Daaraan kan je al zien dat hij dat heeft gedaan omzo hiet een verblijfsvergunning te krijgen .Heeft hij die een maal laat hij vrouw en kind mooi zitten is de eerste niet die zo handeld . Het advies luid dan ook hij is niet waardig om Nederlander te worden . Dus direct het land uitzettten"
"maar goed dat ze strenger worden, mijn exman was toen ook illigaal, ben zo stom geweest om alles op alles te zetten om te trouwen, uiteindelijk verblijfsvergunning, nederlands paspoort, na 5 jaar kreeg ik een klap, meneer was met me getrouwd voor het nl paspoort, en wou zijn vrijheid terug.
laat dit een wijze les zijn voor de gene onder ons die willen trouwen met een illigaal.
na schade en schande ben ik dus wijs geworden, was dom en blind, maar goed dat de wet strenger geworden is,"
Dit zijn mensen die keurig konden sturen op wie ze verliefd werden.
Mensen die weten hoe het hoort.
Die ook weten dat iedereen die in Nederland trouwt, met een nederlandse partner, nooit gaat scheiden, want dat gaat namelijk altijd goed.
En iedereen die in Nederland een kind krijgt doet dat altijd doordacht, bewust en bijvoorbeeld nooit op een onhandig moment qua leeftijd....
Nederlanders weten altijd hoe het hoort en f*ck de rest.
Zo.
Wat ik nog het mooiste vond was de passage: "Het advies luid dan ook hij is niet waardig om Nederlander te worden..."
Deze persoon leeft onder de illussie dat hij of zij ooit om advies gevraagd is, en ook nog eens in de positie verkeert om een oordeel te vellen hierover.
Na 6 mei 2002 zijn er aanzienlijk meer deskundigen bij gekomen in dit land.
Allemaal miskende genieen en strategen.
Doorwrochte opiniemakers die als zij het voor het zeggen hadden alle problemen in deze samenleving in een handomdraai, op geheel eigen wijze en naar eigen inzicht, kunnen oplossen.
Maar niemand vraagt ze ooit naar hun mening.
Ze danken hun god op hun blote knietjes voor de zegen die Internet heet.
Ach.
Ook ik maak me immers schuldig hieraan.
Met dit medium.
Ik hoef al die brieven en fora niet te lezen, al die kwezels niet te horen op de radio .
Ik kan het ook allemaal uitzetten.
Er was ook een reactie van iemand die wel over een echt hart beschikte.
Maar die helaas ook dezelfde pijn deelde...
"ik praat uit ervaring helaas,en hoop dat ik nooit zo behandeld word als ik in een ander land ben,hier in nederland kun je beter crimineel zijn,dan mag je vanuit de gevangenis trouwen,ook al heb je je eigen vrouw en familieleden vermoord,maar je mag niet trouwen met iemand zonder papieren!! nou wat moet je hierop zeggen? het is allemaal krom en zwaar idioot,en ik hoop dat het ooit nog veranderd en reeel word,dat ze je controleren op je echte huwelijk,dat snap ik,maar hoe ze hier er mee omgaan? ik zal niet lang meer in nederland wonen,en of ik dan ook ooit nog terugkom is de vraag? als nederlander moet je nederland verlaten om bij de man van je dromen te zijn,de vader van je niet erkende kinderen,dus dat moet dan maar,kies toch voor je man,nou dus margreet ik steun je en hoop voor ons op een positief pardon!"
Ongecensureerd, inclusief spelling en grammatica, restte mij alleen nog hiermee in te stemmen...

Verhip!

Onze wijk...
Met ons huis.
Het was nog niet af, deze foto's zijn ongeveer een driekwartjaar oud...
Maar het is wel ons huis.

En ons oude huis, met onze oude auto op het plein naast de plataan.
En het huis van mijn ouders, of meer het flatgebouw van mijn ouders...

En verhip!, dat gebouw bestaat dus gewoon echt....!

Struisvogel.

Ik heb al een tijd nergens een boodschap aan.
Misschien is het de tijd van het jaar.
Beginnen weer, met werk, school, routine...
Het lukt niet echt.
Met als gevolg dat ik me op het eind van zo'n dag voel alsof ik door een tram ben geraakt.
Hebben we in deze stad geen eens, kun je nagaan...
Vervolgens heb ik thuisgekomen geen zin om deze wrakke computer op te starten en tien minuten te prutsen voordat ik eindelijk in een scherm ben waar ik iets mee kan.
Geen zin om daarna met dezelfde handelingen mijn hersens in te schakelen en zie vorige zin...
Dan maak ik meestal natuurlijk de fout om een blik op de buitenwereld te gooien.
Maar zodra je het venster open maakt begint het binnen te stormen...
September 11 is geweest dus allerlei vage video-boodschappen en doem-scenario's duiken op.
November is in aantocht, dus allerlei campagnes beginnen te draaien.
Politici gaan doen alsof ze betrouwbaar en vastberaden zijn en slaan opeens veel stoere praat uit.
De oppositie ontkracht alles wat ze kan.
Er verandert ook niets aan het land waarin ik woon.
Dat land waar "tegenwoordig eindelijk gezegd wordt waar het op staat"...
Ik raak steeds minder aan dit land gehecht...

Ik kan opeens wakker schrikken.
En me met schrik realiseren dat het eigenlijk wel gelukkig is dat degene waarvoor ik viel toevallig hetzelfde paspoort had.
Ik kan zomaar een leven leiden met die man.
Heb eens het lef de pech om verliefd te worden op een buitenlander.
Of nog erger, als buitenlander op een nederlandse en andersom.
Ashraf was gevlucht uit een oorlogs-situatie, uit Soedan.
Die oorlog is daar nog steeds, maar toch vond Nederland het een veilig land om daar mensen naar terug te sturen.
Inwonend bij zijn partner Margreet in Nijmegen, is Ashraf ondertussen dan ook uitgeprocedeerd.
Zijn thuisland wil hem echter niet terug...niet levend in ieder geval.
Zij geven hem ook geen documenten.
Als illegaal zonder papieren werd hij een half jaar vastgezet.
Hij mocht uit de cel omdat op 29 juni dit jaar Selim, hun zoon, werd geboren.
Officieel niet Ashraf's kind, want als illegaal mag hij zijn zoontje niet erkennen.
Werken mag Ashraf niet, verzekerd is hij niet, trouwen met Margreet mag ook niet.
Wegens vestigingsgevaar. Uiteraard. Logisch.
Ik krijg door dit soort dingen sterk de neiging om alleen nog maar over puppies, muziek, lekker eten en een mooie nazomer te schrijven.
Maar op de een of andere manier voelt dat als weg lopen.
En toch is dat wat ik nu het liefste zou willen doen...
Venster dicht en kop in het zand, totdat ik weer wat meer eelt op mijn ziel heb...

Lent, gemeente Nijmegen, that'll do....

Zo schrijf ik een volle week niets, dan opeens een soort van schriftelijke overload.
Mijn onregelmatige regelmatige geschrijf.
Ik stoorde me ondertussen toch wel aan de reden om Lent als plaatsnaam te laten vallen.
Niet door de gevoeligheid, ik heb niet perse roots in deze stad of dit dorp.
Maar de onzinnige argumenten voor de naamsverandering storen me.
Het voorbeeld van de Ariënsstraat in Nijmegen die zomaar verward zou kunnen worden met de Dr. Ariënsstraat in Lent, dat straks dus ook Nijmegen heet.
Zoals dat mogelijk ook geldt voor de Floraweg en de Bloemerstraat in Nijmegen en de Floralaan en Bloemenstraat (Bloemenhof) in Lent.
Het is misschien inderdaad noodzakelijk voor de vele dyslectici die bij de nooddiensten werken en die naar de verkeerde straat rijden omdat er twee van zijn of omdat de woordjes teveel op elkaar lijken.
Dit is dus zo'n discussie waar ik me verschrikelijk in laat meeslepen, me verslik tijdens de discussie en pas thuis, midden in de nacht, opeens weet wat ik had willen zeggen.
Of waarbij ik opeens een ingezonden brief tegenkom die precies zegt wat ik had willen zeggen.
Van Johan Frijns, ook uit Lent, ook vanuit de stad naar het dorp gegaan.
Iemand die zich, net als de vele andere nieuw-lentenaren, wel degelijk realiseerd dat het voor de oud-inwonenden die al generaties lang het dorp bevolken een grotere schok is dat er zoveel bijgebouwd en veranderd wordt.
Nijmegenaren stellen zich niet altijd tactvol op als het over het inlijven van dit oude dorp gaat.
Ze hebben de neiging om in no-time zich het dorp toe te eigenen en zich in alle dorps-en wijkraden breed te maken.
Wonen in een dorp, dan weet je wat je krijgt...
Dan ga je niet mekkeren over niet-aanwezige winkelcentra en buurtkroegen.
Als je dat allemaal mist dan moet je weer in de stad gaan wonen, of je moet wat meer moeite doen om je alternatieven te vinden.
Hij, Johan, prikt in ieder geval wederom door de bullsh*t heen.
Ik ben zo vrij om hem hier te citeren:
"... een heel dom idee. Lent is niet zomaar een administratieve naam maar een eeuwenoude entiteit. Mensen voelen zich ermee verbonden, zelfs diegene die er nog niet eens zolang wonen. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat er iets problematisch schuilt in het hebben van een adres in 'Lent'. Zo kort na het besluit om een flinke lap dorp fysiek af te breken voor de dijkverlegging en midden in de discussie over de "dorpsvisie Lent" -bol van ideeen over hoe Lent vooral zichzelf moet blijven temidden van de waalsprong (indertijd ook al zo'n fantastisch gekozen naam waarmee Nijmegen zich pardoes in de gemeensschap hier deed landen)- is dit ook een bijzonder ongelukkig moment om dit idee de wereld in te sturen.
Gewoon afblijven mensen.
Johan Frijns, Begoniastraat, overigens een van de straten die dan van naam moet veranderen als dit onzinnige plan doorgaat, Lent."

Kijk, dat had ik nou willen zeggen.
Maar hij kon dat vanochtend beter.

Mogen wij hem?

Ik wil ruilen!
Nederland heeft jarenlang in haar vuistje gegniffeld over de puinhoop bij de zuiderburen.
"Het is een bananenrepubliek en ze kunnen hun gevangenen niet binnen houden!".
Gemakkelijke kritiek.
En in ons land raken niet wekelijks computers en USB-sticks zoek met gevoelige informatie van het ministerie van Justitie.
Als het er op aan komt verkies ik het morsige bourgondische Belgie onmiddelijk boven het keurige calvinistische Nederland.
Ik wil geen kwaad woord meer horen over de belgen, ik zie ze graag...
Zeker wanneer hun bewindslieden wel durven te zeggen wat gezegd moet worden.
De minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht meent "dat deze affaire de relaties negatief zal beïnvloeden. De amerikanen hebben de waarheid verdoezeld en deze manier van handelen is onder democratische landen, a fortiori onder bondgenoten, onaanvaardbaar!".
De Gucht is dus helemaal niet verbaasd over de bekentenis van Bush dat de CIA geheime detentiecentra buiten Amerika had.
En hij is dus gewoon boos, zoals het hoort.
Belgie heeft zich losgemaakt van haar "noordelijke deel" omdat het gedraai en getwijfel van de nederlandse overheid iedereen de strot uitkwam.
Groot gelijk hadden ze.

Borrel-uurtje.

"Dit soort zaken moet je niet te veel hebben", zegt onze premier.
Alles met mate, ook vertrouwen in je bondgenoten.
Balkenende is teleurgesteld.
Dat Bush hem niet had verteld dat die gevangenissen in Europa er wel waren.
Hij had echt gezegd dat het allemaal niet waar was van die geheime CIA-cellen.
En dat die vrachtvliegtuigen niet echt waren, misschien UFO's.
Maar ze waren echter dan die massa-vernietigingswapens waar iedereen zich rot naar heeft gezocht.
En dat terwijl de premier echt geloofde in deze vriendschap.

Al die mooie momenten die ze hadden gedeeld.
Samen op de foto, samen op visite bij de koningin...
En Condoleeza had nog zo aardig geglimlacht tegen minister Bot en gezegd dat hij zich echt geen zorgen hoefde te maken.
Het waren allemaal verzinsels van de linkse pers.
Tegen haar vrienden zou zij toch nooit liegen.
En of we nog mee gingen naar Afghanistan.
En zij wilde wel graag een cola-light, nee, geen ijs, en een blokje kaas, gezellig was het toch om weer hier te zijn...
Nu zegt Bush dat het allemaal wel waar is.
En onze premier is natuurlijk nooit boos, hoogstens teleurgesteld.

Import.

Dit dorp wordt door de stad omarmt.
Op de stadsplattegrond is dit buitengebied straks een gewoon stadsdeel, Noord.
We wisten het natuurlijk al lang.
Ook dat het dorp wellicht zijn naam kwijt raakt op termijn.
En dat alle dubbele straatnamen daardoor moeten worden bediscussieerd en veranderd.
We omarmen het dorp met onze nieuwe stadswijk zo stevig dat het nauwelijks nog kan bewegen en opgaat in de rest.
Maar het blijft voelen als een dorp.
Ik weet niet hoe het was om hier te wonen voordat dit allemaal gebeurde.
Ik weet wel nog hoe het was om daar in een echt dorp te wonen.
De Maria-verering, de schutterij, de jaarlijkse processie door de velden.

Toen ik nog in dat zuidelijke gehucht woonde waren er ook wel eens nieuwkomers.
Soms kwamen ze helemaal uit Maastricht, soms uit het oosten, de buren...
Maar meestal van nog verder weg.
Van boven de rivieren, het buitenland.
En die verstonden ons niet omdat wij een vreemd frans-duits-dialect spraken.
En wij verstonden hen niet omdat hun G zo hard was...
Deze mensen noemde men import.
Alsof het over een biersoort of een vreemde groente ging.
Import heeft het niet gemakkelijk in het zogenaamde gemoedelijke zuiden.
Die gemoedelijkheid is alleen gereserveerd voor toeristen.
Blijf je langer dan drie weken, dan merk je opeens dat de gezelligheid meer een besloten feestje is, en jij bent eigenlijk niet uitgenodigd...
Ik heb mensen soms twintig jaar hun best zien doen om in zo'n gemeenschap aansluiting te vinden, om uiteindelijk weer terug te gaan naar hun streek van herkomst.
En als u dit al koud vindt klinken, het eerste somalische gezin dat in de flat van mijn ouders kwam wonen werd nog net niet gefotografeerd door de rest van het dorp.
Ook zij zijn ergens gaan wonen waar ze niet aangestaard maar gewoon aangesproken werden.
Ik werd daarna zelf import.
Niet in een Limburgs dorp, heaven forbid, maar in een middelgrote stad.
Dat was niet zo buitengewoon, omdat er elk jaar tweeduizend nieuwe gezichten rond liepen.
En elk jaar gingen er ook weer een paar weg.
De stad was voor velen vreemd en was me dus lief.
En toen werd het tijd voor iets anders en verkasten we naar de Betuwse klei.

Met ons zijn veel anderen ook verhuisd naar het dorp onder de rook van de stad.
Uitgeweken naar de andere oever van de rivier.
Het gaat hier niet om een paar mensen die import zijn, maar om een paar duizend.
Het dorp wordt straks opgegeten door de stad, en zal haar naam zelfs veranderen.
Het is dit weekend kermis in dit dorp.
Die is gewoon nog klein.
Een rups, een draaimolen, suikerspin en een haringkar.
Je merkt er op deze dag bijna niets van, van die stad...

Sir Lenny.

Hij woont op het water, tijdelijk aan de andere kant van onze rivier.
Met zijn paard Wodan en zijn duitse jonkvrouw.
Hij komt uit een land waar ze eigenlijk helemaal geen ridders kennen.
Dus het werd tijd dat er eentje zich manifesteerde.
Hij is ridder uit Roeping...
Datgene weten dat je wilt doen, later als je groot bent.
Wat is eigenlijk mijn roeping? dacht ik, toen ik vanaf de kade naar het drijvende kasteel keek.
En naar het paard Wodan dat op het dek heen en weer draafde.
Ik heb er namelijk geen, lesgeven is het volgens mij niet, dat kwam gewoon toevallig op mijn pad...
Misschien kun je je roeping per ongeluk vinden.
"Blijven zoeken!" zei ik tegen mezelf en liep terug, weg van de kade en de stad in.

Wederom um dos tres...

Daar staat ze dan, onze voltallige timba-sektie.
Met recht in de krant.
Zonder basedrums geen groove.
Zonder kleine percussie geen prikkels.
Zonder timbas echter geen afwisseling.
Zij zorgen voor de "kleur".
Ik stond bij de grote trommels achterin, mijn dochter vooraan bij het "kleine spul".
Het was dikke pret om zoveel spelers tegelijk te zien.
Ook al klinkt zo'n finale meestal nergens naar.
Het is meer een collectieve groet aan elkaar en aan de stad.
Er waren gisteren dertig bands komen opdraven.
Eentje zelfs helemaal van Isle of Wight.

Unidos op http://www.bestival.net/2005
Drie generaties in een band!
Dat komt helemaal goed dus, als ik later als ik groot ben aan de overkant ga wonen.
Spelen kan ik daar ook.
Het was bijna herfst, maar de regen kon ons niets schelen...

Toch teruggevonden!

Soms komt iets onverwachts toch weer boven water.
Terwijl men beweerde dat het verbrand zou zijn.
Al waren we deze natuurlijk niet vergeten.
Als opblaaspop, halloween-pak en op placemats komt deze steeds weer terug.
Waarom de "topcrimineel" het geheim heeft prijs gegeven, dat zou ik willen weten.
Dat is veel interessanter dan waar, wanneer en voor hoeveel.
Een dief met een te klein huis, te weinig muren waar het mooi hangt?
Die merkt dat het doek simpelweg niet te slijten is?
Die alleen van schilderijen van "zigeunerjongetjes met een traan op hun wang" houdt?
Of met besef voor erfgoed?
Hoe dan ook.
Teruggevonden.

Bad publicity is publicity too.

Goed.
Publiciteit blijft dus een merkwaardig iets.
Ik ben er ook vaak ingetrapt.
Dat je perse ergens op wilt reageren...of dat je perse een reactie wil.
Kwaliteit is dan inderdaad eigenlijk het belangrijkste.
Voor "politici" is het veel erger.
De Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit , heeft zich vrijdag in Den Haag gepresenteerd als politieke partij. De drie bestuurders beklaagden zich vooral over gebrek aan aandacht en interesse van andere politieke partijen en de media. Bron:Nu.nl (wat anders...)
Ehm....?
Hebben die mensen dan geen toegang tot de meest gangbare media?
Het zijn toch zeker geen gereformeerden?
De oprichters zijn al zo vaak geinterviewd, genoemd en uitgescholden...
Iedereen had het over deze partij tijdens hun oprichting en wilde persoonlijk commentaar!
Geert Wilders zou jaloers kunnen zijn op zoveel aandacht!
Niet de straat op zonder beveiliging?
Wat een watje!
Niet eens een fatsoenlijk contactadres vrij kunnen geven, dan ben je pas echt berucht!
Die mensen hebben echter stiekem eigenlijk last van iets anders.
Dat er wel veel mensen op hun reageren, maar niet op een aardige manier...
Ze willen geen kwantiteit maar kwaliteit.
Ik verbaas me erover dat die "partij" serieus in de veronderstelling verkeerd dat ze een politiek alternatief aanbiedt.
Er zijn al vier kleine vage, niksige splintergroeperingen die mikken op het onderbuikgevoel van Jan met de Pet.
En het enige dat bovengenoemde nieuwe partij aan dit soort gedachtengoed weet toe te voegen is een keurmerk op "natuurfilms" met minderjarigen...
Ik heb ondertussen geleerd van googlen dat ik het beter zo kan omschrijven...dat zegt wel genoeg.
Dat zijn dus in totaal al vijf partijen die u in november kunt overslaan als u het mij vraagt.
Maar u vroeg mij niets.
Ondertussen is het nieuwe schooljaar ook bij ons weer begonnen.
Voor het eerst begon ik met frisse tegenzin.
Pas toen de meeste jongeren weer op school waren begon ik het weer een beetje leuk te vinden.
Ik heb met mezelf afgesproken om halverwege dit jaar de balans op te maken.
Met alle consequenties die het met zich meebrengt als de balans in de min slaat.
Maar aan onze jongeren zal het dan op zich niet gelegen hebben...
Jongeren geven me over het algemeen de goede hoop dat oude ideeen veranderen, dat "de mensen" kunnen veranderen.
Maar niets is zaligmakend.

Vandaag kondigden de SGP-jongeren aan dat ze aangifte gaan doen van godslastering in het publieke domein als Madonna zich niet gedraagt...
Ik zou zeggen koop geen kaartje en blijf gewoon uit het stadion weg!
Jullie hebben als het goed is geen TV, dus waar maken jullie je druk over!
Partijen mogen bij wet alles verkondigen, dat is bevochten, en dan proberen ze tegelijk toch anderen de mond te snoeren.
Ik zie ongewild opeens een lijn van streng gereformeerd, naar godsdiensfanatisme, naar ongezonde belangstelling voor minderjarigen...

Die lijn gaat doorgaans alleen maar die kant op en gelukkig meestal niet automatisch ook terug.
Ik krijg soms de neiging dit vreemde calvinistisch land gewoon te ontvluchten.
Ik krijg soms de drang om helemaal te vertrekken.
Weg.
Weggaan lost het uiteraard niet op.
Alsof ik niet overal imbecielen kan tegen komen, of gewone vervelende mensen...
Dwazen heb je overal, dus ook aan de andere kant van de wereld.
En die krijgen allemaal heel veel publiciteit teveel als u het mij vraagt.
Maar u vroeg mij nog steeds niets.