Tijd voor escapisme, alweer...

NEW YORK - Amerikaanse katholieken voelen zich in hun kruis getast. Zij zijn verbolgen over een levensgrote naakte Jezus van chocolade. De gekruisigde Jezus is een kunstwerk van Cosimo Cavallaro, dat tot Pasen te zien had moeten zijn in een Newyorkse galerie. De directie zwichtte voor de protesten en besloot af te zien van de expositie. Een groep Amerikaanse rooms-katholieken had eerder vrijdag opgeroepen tot een boycot van het hotel dat aan de galerie verbonden is. Zij zien het kunstwerk als een klap in het gezicht voor christenen, zo kort voor Pasen. Met de islamitische profeet Mohammed zouden ze zoiets tijdens de ramadan niet durven, aldus een woordvoerster. De aartsbisschop van New York noemde het werk schandaleus. De omstreden Jezus uit 2005 is gemaakt van negentig kilo chocolade en kreeg als titel My Sweet Lord. Het beeld zou 485.460 calorieën tellen. Bron: Nu.nl
Ah, het is een wedstrijd!
Wat mij nu zou interesseren is of ze het lichaam van Christus met een goed glas zoete wijn gaan verorberen, zoals dat hoort in de bijbelse traditie....
Dat zouden de moslims waarschijnlijk wel grappig vinden en dan zullen de katholieken waarschijnlijk wel winnen in de categorie "Gespeelde Verontwaardiging".


Zo en nu blog ik heel even niet...

Zou het?

Het lijkt er wel op...
Zou dit eindelijk de antwoorden opleveren waar al zo lang op gewacht wordt?
Laat het iemand zijn die praat en zegt waarom....

Oh nee, niet nu al...

...dit is niet handig.
Het is nog veel te vroeg in het jaar om al te dromen over doelloos rondlummelen in een hangmat.
Mijn hoofd staat helemaal nergens naar.
Niet naar lessen geven, niet naar zelf studeren, niet naar welk verplicht nummer dan ook.
Ik wil alleen nog maar buiten zijn.
Met mijn handen in de kleigrond, picknicken aan het strand, vuur en muziek aan de rivier...

Het is nog veel te vroeg om los te slaan...
Dit is helemaal niet goed.
Ik moet nog een paar maanden net doen alsof ik een rationeel en gestructureerd wezen ben.
Dus vul ik nu de lessen zoveel mogelijk met documentaires en films; ik hou van mijn vak, want het is allemaal nog pedagogisch-historisch verantwoord ook wat ik doe.
Want ik ben niet de enige wiens hoofd nergens naar staat.
En nog vijf weken en dan beginnen de examens...

Ze zeggen altijd...

...over de doden niets dan goeds.
En dat is meestal ook maar beter zo.
Maar in dit geval heb ik daar toch wel wat moeite mee.
En moet ik eerlijk toegeven dat zij zelfs wel eens, wat mij betreft, een van die mensen zou kunnen zijn op wiens graf, na een gepaste periode stilzwijgen, tot in de vroege uren gedanst zal worden.
Mochten er mensen zijn die denken dat zij ook maar toevallig overal in gerold was, think again.
Ze was geen aardige oude mevrouw.
Geen victim of circumstances.
Moedig en volhardend vast en zeker, maar niet aardig.
klik eventueel ook op mevrouw

Kick my *ss!

Sinds gisteren ben ik officieel weer student.
Ik heb zelfs al een collegekaart.
Ik heb voor meer dan een derde deel vrijstellingen gekregen.
Ik kan niet wachten om te beginnen.
Volgens mij ben ik nog nooit zo gunstig gestart aan een studie.
Gezien mijn 12 studies, 13 ongelukken track-record is dat een klein wonder.
Mijn vorige studie heb ik met nogal wat obstakels afgerond.
Deze keer heeft het in ieder geval alle schijn dat ik er door heen ga vliegen.
Ik overweeg nu al om in het tweede collegejaar een studie erbij te gaan doen.
Sh*t hey, ik ben dus altijd een latente Streber geweest.
En mocht ik het dreigen op te geven, gelieve mij een welgemikte schop onder mijn zitvlak te geven.
Ik ga blokken...
Jawohl Baby!

Lente.

Ik heb gehoopt op een wolkenloze hemel vandaag.
Als u nu naar buiten loopt ziet u de samenstand van Venus en de smalle maansikkel.
Een equinox dus vandaag?
Dag en nacht zijn evenlang vandaag.
Ik zou best zo lang als een dag willen slapen vandaag.
Werk heeft dat effect soms op me...

Autipas, asopas, antipas...

Een pas die autisten de ruimte moet bieden om af en toe door te draaien.
Er is dan ook maar 1 soort autist.
En die reageren altijd hetzelfde...
Voor ieder ander gebrek vervolgens ook verplicht een pasje op zak?
Voor mensen die af en toe een slecht humeur hebben.
En voor mensen die van zichzelf sociaal onhandig kunnen zijn.
Kan dat trouwens doorgaan voor een handicap?
Allemaal voorrang bij de rijen voor attracties in pretparken!
Ik draaf door...
Tot honderd tellen, in en uit ademen, aan iets anders denken, loslaten...
We moeten naar buiten.

En liever verbaas ik me over de kleine parasolletjes die in onze toetjes zitten.
Made in China, met de hand.
Mijn zoon gelooft het nu zelf ook, er zit als je ze sloopt echt altijd een stukje chinese krant in verwerkt.
Zou het kinderarbeid zijn?
Adem halen, loslaten, tot honderd tellen.
Morgen wordt het lente.

Appeltje voor de dorst.

Clusterbommen voor de rest.
En toch beweren de grote pensioenfondsen dat ze hun maatschappelijke rol serieus nemen.
Beleggen in wapenindustrie en onmenselijke arbeidsomstandigheden valt kennelijk allemaal nog onder de noemer maatschappelijk verantwoord beleggen.
Zelf heb ik werkelijk geen flauw idee waar het pensioenfonds, waar ik zoals velen verplicht aan gekoppeld zit, zoal in belegd.
Ik heb ondertussen geen illusies over het beeld dat men onder de evenaar heeft van landen met een beschaving zo hoog als de onze boven de evenaar.
klik voor artikel
Ik zou me machteloos woedend moeten voelen, omdat ik hier nooit eens iets aan terug kan draaien, maar daar schiet niemand echt wat mee op.

Corvus corax.

klik voor trivia
Hij staat op de magnetron en is bedrieglijk echt.
Tot je ziet dat hij op een kunsstof pilaartje staat.
Een jonge raaf.
Ik noem hem Gwyllum.
Ik wordt blij van de stomste dingen.

Full circle.

Toen ik bijna twintig jaar geleden naar de grote stad vertrok, was ik net twintig.
En ik werd toen al vrij snel meegetrokken in alles wat in beweging was.
Toen wist ik al zeker dat ik nooit meer terug zou gaan naar waar ik vandaan kwam.
Want daar gebeurde nooit iets.
En als er al iets gebeurde dan stond het me niet aan.
De meeste mensen die ik toen om me heen had, waren me vaak net zo snel vergeten als ik had gedacht van te voren.
De mensen die ik in mijn nieuwe woonplaats leerde kennen waren veel warmer dan ik had verwacht.
Binnen een week was de grote vreemde stad mijn habitat geworden, en ik voelde me er thuis alsof ik er altijd al gewoond had.
Ik woon er ondertussen al bijna de helft van mijn leven.
Gisteren was er een reunie van de studentenvakbond waar ik jarenlang had vertoefd.

Vanuit onze lichting waren er waanzinnig veel mensen op af gekomen.
De meesten hebben altijd contact met elkaar gehouden, de helft van hen zie ik vrijwel dagelijks.
Banden zijn er in die tijd gesmeed waarvan we zelf niet hadden kunnen vermoeden dat ze een leven lang stand zouden houden.
Deels door toeval, deels allemaal nieuw en op zoek naar een gezamenlijke kapstok.
Voor ons allemaal was de vreemde stad onverwacht een habitat geworden.
We hadden er kennelijk allemaal iets wezenlijks gevonden.
Drie stellen uit die tijd, waaronder wij zelf, waren nog steeds bij elkaar en hadden zelfs hun kroost meegenomen.
Ik had iedereen voor gek verklaard die mij dit, op een reunie komen met hetzelfde vriendje en onze kinderen, vijftien jaar geleden had voorspeld.
Sommigen van de huidige generatie zagen zowat hun voorland.
Een beetje maf en ook best fijn tegelijkertijd.
De cirkel is rond, rond is meestal altijd goed.

Streng.

Dat waren ze.
Ik meldde me om 10 voor 2 aan de poort.
Er was muziek nodig bij een name-launch van een mega groot bedrijf waar ik hier geen reclame voor zal maken.
Ik kreeg een pasje en een parkeerkaart en meteen moeilijkheden, want ik had een minderjarige bij.
Mijn zoon van zes.
En die mocht de receptie niet meer verlaten.
Ik kon en wilde hem daar niet achterlaten, ook al beweerde een meneer dat de mevrouw achter de balie vast nog een mooie kleurplaat had.
Maar ik ken mijn zoon en die kleurplaat is maar twee minuten interessant.
Daarna lokt de lift en alle andere knoppen en deuren in dat gebouw.
Een ander bandlid verscheen ook met kind op de receptie en toen waren het er al twee.
En toen ik zei dat de mevrouw vast "work to do had and not necessarily appreciates two six year olds at reception" werd ze nog boos ook nog.
"Heb ik dat gezegd dan? Nee, dus, dan" blafte ze snibbig.
Het was hoe dan ook niet mijn probleem, maar dat van hun.
Ik vond het wel grappig en mijn zoon ook.
Na een uur en 10 minuten mocht mijn zoon, na clearance van security en een preek van de mevrouw over verantwoordelijkheid en juridische consequenties bij calamiteiten, mee het terrein op.
Waarop nog een meneer zei dat hij toch echt niet, onder geen voorwaarde, mocht meespelen.
Want er moest niet in de krant komen te staan dat het bedrijf kinderen had ingehuurd om deze name-launch op te leuken.
Waarop wij onze kinderen de (lege) tassen lieten dragen, die wegen niets maar zijn wel heel erg groot.
En dat ziet er heel erg zielig uit, zo'n klein mannetje met zo'n grote tas.
We instrueerden ze meteen dat wanneer er naar gevraagd zou worden, ze maar moesten zeggen dat ze kinderarbeid moesten verrichten in opdracht van die meneer met die telefoon....
Het werd nog best een leuke name-launch.

Hanami.

In Japan is het volk boos.
De metereologen hebben zich in de datum vergist waarop de kersenbomen in bloei zullen staan.
Ze hebben zich een paar dagen vergist.
Heel Japan vraagt op de dag van Hanami Matsuri een dag vrij om dit fenomeen groots te vieren.
Drank en spijzen op een dekentje, dronken met de hele familie onder de bloesems, dat was de bedoeling.
En nu bloeit alles pas drie dagen later.
Dus.
Op die goede dag, of in die week, kan nu niemand meer vrij krijgen.
Ik zou nu niet graag een japanse weermevrouw willen zijn.
http://www.uchiyama.nl/nghanami.htm

Vroeger...

...toen gebeurde er tenminste nog eens wat.
Toen woonde ik in een ruige buurt.
Als er iets gebeurde dan sprak je je buren weer eens, als iedereen achter de brandweer aanreed om te ramptoeristen.
Het spannendste dat er vandaag gebeurde was dat de kat van de buren een sprintje trok naar een huis een straat verderop, en twee minuten later voorbij kwam met een baby-koy-karper (denken wij) en die lekker brutaal naast de wadi ging zitten oppeuzelen.
Maar toen spraken we onze buren al, want de zon scheen....

Flashback.

Vanaf welke leeftijd gaan meisjes andere meisjes manipuleren?
Vanaf ongeveer negen jaar?
Stel je bent nog een klein meisje.
Je bent de jongste zowat van jouw groep en hebt nog geen echte vriendin gevonden.
Er is iemand die je aardig lijkt en waar je graag mee wilt omgaan, en die persoon heeft dat donders goed in de gaten.
En gaat daar mee spelen.
Niet met jou, maar met jouw gevoel, iedere dag opnieuw.
Gewoon omdat het kan.
En omdat er voor jou tien anderen zijn om mee te spelen.
En dat doet best pijn, ook als je klein bent.
"Zullen we samen naar huis fietsen?"
"Ja!, goed!, ik pak even mijn fiets...hey, niet zo snel!...wacht nou!....waarom fiets je nu zo snel?, ik hield je niet bij en nu ben je al thuis..."
"Oh, ik wilde eigenlijk toch alleen naar huis fietsen, doei...."
Wat dit "vriendinnetje" doet is pure manipulatie.
En ze wordt er elke dag beter in.
Waar leren kleine meisjes meisjes dit?
Van wie?
Ik moet me echt beheersen om dat kleine loeder te gaan vragen waar ze nu in vredesnaam mee bezig denkt te zijn.
Mijn dochter leert op haar beurt veel te vroeg een paar wijze lessen op deze manier.
"Sommigen hebben veel vrienden en anderen maar een paar, he mam?..."
Hopelijk troost het haar dat er met "heel veel vrienden" ook een grotere kans is dat er rotzooi tussen zit.
En dat er ook een paar bij zitten die echt van goud zijn, ook al zijn dat nu weer net jongens en willen die liever niet met barbies spelen...
Met een meisje spelen is soms gewoon heel prettig als je een meisje bent, hoe lief nu toevallig die jongetjes uit je klas ook zijn.
Je kunt best vluchten in boeken en er dapper op vertrouwen dat het allemaal goed komt.
Maar vooralsnog moet onze dochter constateren dat acht zijn niet meevalt.

Wij gaan!

Het is achterlijk duur, het is een vreselijke plek met naar verluidt een beroerd geluid en het wordt bezopen druk.
Maar we gaan lekker toch!


klik maar

Ik wil het niet eens.

Loyaal zijn aan dit land.
Het betekent namelijk geen zier.
Ik leef er.
Toevallig daar geboren.
Ik moet ergens leven.
Anderen bepaalden ooit waar grenzen lopen, in meerdere opzichten.
Dus ik woon hier toevallig, net zo goed als dat ik ergens anders ook toevallig zou wonen.
Werken, dromen, gelukkig zou proberen te zijn, goed zou omgaan met elkaar, vrienden koesteren.
Ik voel me niet verbonden met dit land zonder de mensen die er toevallig ook wonen en waar ik mijn leven mee deel.
Ik ben niet trots op dit land, ik heb het niet zelf gemaakt.

De geboortegrond kan niet heilig zijn, ik zou er nooit voor willen sterven, het is gewoon zand.
En klei, löss en kalksteen.
Ik heb geen behoefte aan een nationale identiteit.
Ik heb waarschijnlijk een heel leven nodig om er achter te komen wie ik zelf ben.
En als ik dat ooit kom te weten betwijfel ik of ik daarna bereid ben een collectieve identiteit aan te nemen.
Ik ben een globalist.
Het kan mij geen zak boeien of de taal, het volk of de cultuur puur blijft.
Ik maak me daar nooit zorgen over.
klik
En ieder weldenkend mens is in de eerste plaats loyaal aan zichzelf en dan pas aan het land waar hij of zij woont.

Reveille.

Het is vandaag Internationale Vrouwendag.
Het zou geen kwaad kunnen als meisjes weer eens wat meer van zich af zouden bijten.
Ik ga er geen toorts voor dragen, die heb ik als het goed is toch hopelijk al overgedragen.
Maar het feit dat vrouwen tegenwoordig assertiever zijn en al hun taboes zowat zijn verdwenen, maakt ze voor veel mannen loslopend wild dat niet moeilijk moet doen als het er op aan komt...
Maar daar ben ik eigenlijk helemaal niet mee bezig vandaag.
Ik maak me nog wel druk over deze zaken .
Maar daarna kijk ik liever hier naar.
Noem het maar escapisme.
Soms heb ik dat nodig.

Sommige sites zijn gewoon eng...

Ik ben gewoon heel erg fors, mild uitgedrukt.
Ik kijk wel eens in een spiegel en concludeer soms dat het weinig zin heeft om een zinkend schip te teren.
De zwaartekracht wint immers altijd, en daar zou ik heel somber over kunnen doen.
Maar ik droom nog steeds niet hiervan...

Omdat ik hierbij toch moet denken aan deze twee...

Soms kom je per ongeluk op een site terecht waar je liever niet had willen zijn...
Ik voel geen afgunst als ik daar even rondkijk, me verbaas over wat sommigen zichzelf aandoen, en snel weer vertrek.
Ik settle, als het op mezelf aan komt, voor associatie met dit tweetal;

Of deze...

Ik moet het niet hebben van mijn uiterlijk maar van mijn persoonlijkheid, zo heb ik me laten vertellen...
Ik neem dat maar als een compliment.
En dan stop ik meestal met nadenken.
Welterusten.

Zondag "rockt" soms wel.

Al twee keer achter elkaar.
Dit behoeft een beetje uitleg.
De dag begon zoals de meeste zondagen stroef.
Ik heb totaal niets met de zondag, te traag, en het is de dag voor de maandag...
En tenzij we een "safari" in de polder (vorige week!) ....

...of iets anders fijns te doen hebben slaap ik er eigenlijk liever doorheen.
Alles kwam dus langzaam op gang deze zondag.
But slow and steady wins the race.
Onderweg verbeterde de dag.

Voorzichtige zon en een voorzichtige groene waas over de bomen...
Weilanden, rivier, ganzen, een roofvogel...
Vangrails, glas, stukken autoband, een kapotte praatpaal...
Een bankstel half op de vluchtstrook en dan een hele korte tijd niets...
Een auto met alarmlichten aan en een wel heel erg platte voorkant.
On-vrolijke mensen ernaast.
Meteen daarachter een auto met een lege aanhangwagen ook met alarmlichten aan.
Die mensen zijn ook on-blij.
En dan een man in donkerblauwe kleding die staat te schrijven, leunend op de motorkap van zijn voertuig.
Neutraal.
Allemaal op de vluchtstrook, in die precieze volgorde.
Het dringt pas daarna tot me door wat daar precies gebeurd zou kunnen zijn.
Bij Rosmalen rechtsaf.
We zijn op weg naar DenBosch.
Mijn humeur stijgt met de kilometer.
Removal treedt op in Plein 79.

Een matinee.
De drummer, die met die konijnen-oren, merkte op dat het "too early to rock" was.
Maar dat was helemaal niet waar!
En als bonus was het nog steeds licht buiten toen ze klaar waren!
Een perfecte dag.

Waar zetten we de kassa neer?

Ik weet het nog precies.
Het donderde in de verte, terwijl de zon scheen hier.
Het weerlichtte tegen een donkere lucht, met een regenboog ervoor omdat wij de zon in de rug hadden.
Ik keek toevallig naar de spaarpot van de kinderen.
Een dikke zilveren buddha van plastic.
En er liep een dikke traan langs zijn bolle wang naar beneden.
Hij lachte en huilde tegelijk.
En boven de trap hangt een schilderij van een vrouwelijke heilige waar we de naam niet eens van weten...ook zij had opeens mooie donkerbruine lijnen op haar tere gelaat.
Ik zweer het.
En op die dag begon onze hond weer te leven!
Het moet een mirakel zijn.
Het is een wonderhond!
We verwachtten binnen korte tijd drommen bedevaartgangers die het met eigen ogen zullen komen aanschouwen.
De plannen voor een souvenirshop zijn al ingediend.
Kaarsen en wierook liggen klaar.
Kleine zwartbruine hondjes op schoot bij alle heiligen van verschillende wereldreligies.
Dream-catchers met hondebotjes eronder bungelend.
Maar hoe leggen we het aan de buren uit?
En waar zetten we de kassa neer?

Gisteren liet ik op vijf meter afstand van een in bijna comateuze toestand slapende hond een chippie vallen.
Ik heb haar nog nooit zo snel overeind zien schieten, ze stoof erop af.
Wie is er hier half blind en langzaam?
She's definitely back!

Samen-werrrken.

Natuurlijk wil de premier samenwerken met de rest van het parlement.
Hij zal ook wel moeten.
Het is nu niet bepaald een afspiegeling van de samenleving, dit kabinet.
Het is dus heel wijs om te zeggen dat je graag alles in overleg wil doen.
Dus benadruk je dat "het" allemaal geen trendbreuk is met het vorige kabinet.
Terwijl je coalitiepartner net hosanna kraaide omdat het roer zo heel erg om is; alles wordt nu tien keer beter!
Bij wijze van spreken, want met getallen gooien kan men eigenlijk nog niet op dit eerste debat.
En dat was de rooie coalitiepartner, de andere heeft er net doorgedrukt dat er op zondag niet meer gewinkeld mag worden omdat God het niet goed vind dat christenen op die dag geld uitgeven.

Alsof alle anderen daar iets mee te schaften hebben: "give me 24-hour shopping anyday, baby!"
Je vorige coalitiepartner neuzelt een beetje dat dit niet eerlijk is voor de mensen die hard werken, terwijl ze ook nog eens steeds in de file staan en de kermis ook duurder wordt...
Het voormalig lid van je voormalige coalitiepartner jengelt nog even door over het dubbele paspoort van een paar collega's, de geforceerde nationaliteit van zijn echtgenote uiteraard buiten beschouwing gelaten, want dat is prive.
De premier en zijn satelieten horen het allemaal braaf aan.
Om vervolgens van de 25 moties er 25 niet aan te nemen.
De eerste dag samen-werrrken zit er op.