One step...

'Polen' gaat onderzoeken of de Teletubbies homosexuele gevoelens triggeren bij kleuters.
Katholiek en conservatief Polen dan.
En als ze er uit zijn dan.... ja...wat dan?
Het feit dat in Polen mensen worden bedreigd vanwege hun geaardheid en dus straks bij een collega EU-land, Nederland, om een verblijf vragen is geen grapje.
Onze premier heeft het al meerdere keren gepresteerd om bij een bezoek aan een dergelijk conservatief land, Indonesië om er maar eentje te noemen, te melden dat hij het ook allemaal niet goedkeurt.
Van hem hoeven we niets te verwachten op dit gebied.
Veel te braaf en veel te bang om niet aardig te worden gevonden.
Economisch blijft het aantrekkelijk om Polen bij de club te halen.
Maar in mentaal opzicht gaan we er met z'n alleen weer een stuk op achteruit.
One step forward, two steps back....

Daar ergens...

...op een camping van Pinkpop in Landgraaf werkt mijn paps op dit moment.
Ik ben benieuwd welke indrukken hij opdoet.
Ik geloof dat hij er erg moe van werd.
Ik zal het allemaal wel horen als wij op Texel onze welverdiende rust gaan genieten over een paar weken.
Misschien ga ik wel proberen of ik een hotspot kan vinden op dat eiland.
Lijkt me een leuk experiment, vanaf de wadden bloggen...

Nitwit.

Ik voel me een nitwit.
Er zijn zoveel dingen die ik niet weet.
Ik keek naar een documentaire op digitv over treinkapingen in de jaren 70.
Ik zag de gijzelnemers, en ook de gegijzelden, die over die tijd verslag deden.
Ik weet, rationeel, dat het niet "ok" is om onschuldigen te betrekken in het conflict dat jij met de overheid hebt.
Het is niet te bagatelliseren.
Maar deze mensen waren wanhopig, wellicht ook politiek naief.
Ze dachten immers dat wanneer de nederlandse overheid een deal met je sluit, dat je dan een sluitende afspraak hebt.
Op haar beurt voelde de overheid zich niet gebonden aan welke afspraak dan ook, in een geweerloop kijkend beloof je alles...
Bovendien hadden ze deze bevolkingsgroep al jaren lang van het kastje naar de muur gestuurd.

Hun woningen gesloopt zonder vooraankondiging.
Hun jaren lang aan het lijntje gehouden met niet bestaande diplomatieke betrekkingen die ooit vruchten moesten gaan afwerpen.
Achteraf liet het gevoel me niet los, dat wanneer ik ooit aan het roer van wat dan ook sta, ik maar beter kan zorgen dat ik nooit mensen iets beloof dat ik niet kan waar maken.
Dat ook in nederland een generatie opgroeit met zijn martelaren die ze verheerlijken.
En ik raakte tegelijk het gevoel niet kwijt dat ik de bad-guys in deze eigenlijk nog wel kon begrijpen ook...
Dat ik wat ze deden oprecht veroordeel, maar dat een kat in het nauw...affijn...
Vaak doen we net alsof dingen ons verbazen.
Nitwits.

Uit nood...

Ik had alleen de kop gelezen van het persbericht.
"Nijmegen stopt per 1 januari 2009 met het subsidiëren van de opvang van uitgeprocedeerde asielzoekers."
Daarna had ik eigenlijk niet meer verder gelezen.
Maar nadat ik hoorde dat de nieuwe pardonregeling erdoor is, begreep ik pas wat er aan de hand was.
Er wordt dus van uit gegaan dat de afspraken die de Vereniging Nederlandse Gemeenten met het kabinet gaat maken zo duidelijk zijn, dat er daarna nooit meer een asielzoeker met zijn gezin in een onduidelijke situatie verkeert.
Vanaf nu is er dan ook geen procedure meer te lang, en zal er nooit meer iemand buiten de boot vallen buiten zijn of haar schuld om.
Dus kunnen we een eventueel vangnet ook gewoon cancellen.
Principeafspraken die ooit gemaakt zijn over huisvesting, inburgering en werk voor de mensen die een onduidelijke status hadden, maar desalnietemin langer dan tijdelijk in Nederland zijn, kunnen in de prullenbak.
Asielzoekers die om wat voor een reden dan ook niet binnen afzienbare tijd een duidelijke verblijfstatus krijgen verdwijnen straks weer ondergronds, omdat er geen secundaire opvang meer is, noch zal worden gedoogd.
De gemeenten zullen weliswaar worden betrokken bij de verdere uitwerking van nieuwe afspraken, maar wanneer ik lees dat de noodopvang al in 2009 stopt, lijkt dat gewoon erg prematuur.

Er wordt op elke andere werkplek in Nederland een zekere proefperiode en een goede evaluatie in acht genomen bij het invoeren van een nieuw pakket.
Heeft onze overheid dan zo'n geweldig track-record wat betreft zorgvuldig voorbereid beleid?
Zijn ze zo vol vertrouwen over de nieuwe procedure dat ze aan iedereen "van vóór 1 april 2001" een faire kans kunnen bieden?
En wat doen we dan met de mensen die in 2009 ook een nederlands verblijf van meer dan 8 jaar hebben genoten?
Maken we bij deze hard dat er bij hen geen procedure-fouten zullen voorkomen?
Dat ze altijd zullen weten waar ze aan toe zijn, meteen op eigen benen staan nadat ze jaren geen eigen initiatief mochten ontplooien?
En dus nooit een noodopvang nodig zullen hebben?
De opdracht was om duidelijkheid te bieden, maar wie wordt hier nu op zijn wenken bediend?
Niet de asielzoeker.
Nederland is een land dat alles in regels gevat wil hebben.
Of beter gezegd, het nederlandse volk slaapt beter als het alles in regels gevat heeft.
Dat is wat deze overheid doet.
Formaliseren.
En daarna onwrikbaar blijven wijzen op de dingen die in steen gehouwen zijn.

Wat fijn.

Onze schouten en regenten organiseren deze zomer een strand.
Op de Lentse oever van de Waal.
Een zoals ze zelf zeggen "aantrekkelijke oase van rust aan de rivier in het hart van de stad".
Kosten nog moeite zullen worden gespaard, tenminste...
Er komt geen terras, geen paviljoen, eigenlijk helemaal niks.
Er mag gebruik worden gemaakt van het al aanwezige zand.
En dus worden er voor ons ook een rivier, een bos en een stad georganiseerd.
Als we toch aan het organiseren zijn.
Wat fijn.

Fashion victim!

Ik heb het toch maar gedaan.
Mijn myspace-pagina eindelijk geactiveerd.
Als een bakvis vraag ik aan mensen of ze mijn vriendje willen zijn.
Want zo werkt dat.
Je moet vragen of iemand je vriendje wil zijn.
Maar waarschijnlijk ben ik degene hier die het nog niet wist, en wist u het al lang.
Dus vraag ik hier en daar een kennis, en bands of artiesten maar eerst eens...
Wie weet wie er per ongeluk struikelt over hun muziek door toevallig op mijn site te belanden.
Er zit ook een blog bij, maar hier heb ik nu alles ingericht zoals ik het fijn vind.
Met andere woorden, deze snap ik, die andere nog niet.
Ik kan er videootjes op zetten, ook dat is geinig.
Ik kan uren klooien met achtergrondjes...
Het is allemachtig mooi speelgoed.

Tijdrovend, maar mooi.

Het kan aan mij liggen...

Misschien hallucineer ik, en hoor ik dingen op de radio die er helemaal niet zijn...
Dingen die alleen op mijn gestoorde golflengte binnenkomen.
Maar als ik het goed verstaan heb, komen er in Iran fietsen voor vrouwen.
"Zonder stang ?"hoor ik u denken.
Maar daar zei de meneer op de radio niets over.
Hij had het voornamelijk over een fiets die tijdens het fietsen de "vrouwelijke vorm niet benadrukte".

...

Ik sta open voor suggesties over wat daar in vredesnaam mee bedoeld word en hoe zo'n fiets er uit zou moeten zien.

Keith! 2

Van sommige mensen hoop je gewoon dat ze goed op zichzelf zullen passen.
Omdat je gewoon hoopt dat ze nog heel lang doen wat ze moeten doen.
Er zijn maar weinig zangers die zo totaal ontwapenend en zelfverzekerd tegelijk het publiek inlopen en blijven.
The stage does not exist.
We are all up there.
En van de bassist heb ik ook nog iets geleerd.
Na het optreden vroeg ik naar de meneer op zijn shirt en toen liet hij het eens goed zien "want mijn bas hing er natuurlijk voor..."
Dit was de meneer.

Kijk.
Ik wist van tevoren al dat ik het concert goed zou vinden.
En dan overtreft het toch nog mijn verwachtingen.

Keith!

Keith Caputo treedt vanavond op in Doornroosje.
Volgens mij heb ik het wel eens eerder gezegd.
Maar iedere keer als ik hem weer het podium op zie springen valt me op hoe klein hij eigenlijk is.
Als hij dan staat te zingen wint hij minstens een meter.
En in mijn herinnering wordt hij zo groot dat ik daarna weer verbaasd moet constateren dat hij toch echt maar 1 meter zestig is ofzo.
Fifty feet tall...zijn stem en zijn uitstraling compenseren als een waanzinnige.
Met deze jongen valt niet te dollen.
Hopelijk speelt de band net als de vorige keer ook wat Life of Agony materiaal!
Het wordt hoe dan ook een goede avond.
Al mijn vriendjes zijn er!
http://www.lifeofagony.com/

Uhuh!

Verder dan dit kwam ik vandaag niet.

Mothersday...

En dit heb ik gekregen!
Het ding dat klik doet dan, niet de koptelefoonhouder...









Ik kan weer plaatjes schieten.
Ik heb het zo gemist.
Daarom kreeg ik hem vandaag al en niet morgen pas.
Van de oude was de display al een tijdje naar zijn mallemoer, en ik kan niet fotograferen dus...
Met een display kan ik meteen wegmieteren wat mislukt is.
Ik ben een welvaartskind, let's face it...
Maar nu kan ik weer laten zien wat ik bedoel.
Zoals hier.
Lang leve de vinex-lokatie met straten die rond lopen om origineel te bouwen.
Onze tuin is vrij diep uiteindelijk.
Drie keer zo lang als de huizen verderop.
De straat achter ons loopt recht.
Et voila.

Het plan en het voorlopige eindresultaat...
Het origineel komt aardig in de buurt, maar dan met buren en meer onkruid.

De Kift!

Vanavond!
Ik begrijp dat het erg druk gaat worden.
Maar dat is in Merleyn eigenlijk wel fijn.
Ik ging er in mijn beginjaren in Nijmegen al dansen...of wat er voor doorging.
Elke donderdagavond en de dag daarna, ik schaam me daar nu een beetje voor, met de 'mijnstreek-express' naar huis.
Samen met alle andere zuidelijke 'expats'...
Veel britpop, later veel gitaar en grunge draaiden ze.
En nu is het een muziekcafe dat behoorlijk langs de weg timmert met een degelijk live-programma.
Dus vanavond heb ik er geen last van, van de Kift.
Vanavond ga ik er van genieten.

m-m-m-ma! haha!

Goedenavond!

"Met 'te-snel-om te-onthouden' van 'bedrijf-waar-ik-nog-nooit-van-gehoord-had', eh, spreek ik met mevrouw Dinges (achternaam van partner)?"
"Nee."
"Oh, mag ik die dan spreken?"
"Nee, er woont hier geen mevrouw Dinges(want ik heet anders en hij vroeg niet naar een meneer , maar naar een mevrouw)..."
"Huh, maar...bent u dan verhuisd?"
"Eh, nee, ik woon gewoon hier..."
"Oh, ok, dan hang ik nu op. Daaag!..."

Hier moest ik me echt heel erg beheersen.
Om niet meteen maar pas na het ophangen in luid gelach uit te barsten.
De persoon waar je naar vraagt is hier niet en dan vraag je of ik verhuisd ben?
Waarom vraag je niet of mevrouw Dinges misschien verhuisd is?
En waarom trek je zelf niet de conclusie dat de partner van meneer Dinges wel eens een andere achternaam zou kunnen hebben omdat ze niet gehuwd zijn bijvoorbeeld.
En dat je sowieso al meneer en niet mevrouw moest hebben.
Dit is net zoiets als naar je eigen huis opbellen om te kijken of je niet thuis bent.
Of om een willekeurig huis te bellen, te vragen naar iemand die daar helemaal niet woont en er vervolgens een beetje nijdig over te zijn dat die persoon het lef heeft om niet thuis te zijn als jij belt.
Had toch gewoon beter je best gedaan op school.
Dan had je nu niet daar in een zaaltje met je blikje energydrink en je headset gezeten om mensen de kans te geven je heel flauw af te poeieren.
Maar je bent het toch echt een beetje zelf schuld.
Wat een sukkel ben jij.

Weekend!

Ik zou nooit serieus mogen mopperen over mijn baan.
Ik heb namelijk alweer weekend!
En de lessen zijn vandaag voor een klein deel gedraaid door mijn leerlingen.
Zelf een les geven was de deal, in ruil voor een uur eerder vrij.
Dat werden dus hun eerste 'spreekbeurten' op deze school.
Over boedhisme en over de multiculturele samenleving.
Ze hadden zich goed geweerd.
Ik blog niet vaak over mijn werk, maar vandaag wil ik wel kwijt dat ik me eigenlijk heel bevoorrecht voel.
Ik mag iets doen wat ik leuk vind en krijg daar nog betaald voor ook.
Het scheelt dat ik van vier naar negen lesgroepen ben gegaan en op twee uur na alleen nog maar les geef.
En dat ik best een gaaf vak geef!
Wat ik mezelf ook steeds heb wijsgemaakt, mijn ambitie en mijn passie ligt toch vooral hierbij.
Ik zou in het meest gunstige geval een soort van allrounder moeten zijn, in het kader van de zelfontplooiing.
Dus van alle markten thuis en ook goed in andere geledingen.
Maar ik vind het op dit moment prima om alleen maar bezig te zijn met doceren.

Het werkt nog steeds niet naar behoren.

Ik moet eerst uitzoeken wat er aan de hand is.
Heeft iemand een idee wat er fout is bij blogger?
Tips zijn welkom...
Ik typ nu kleine stukjes tot er in beeld komt dat blogger geen contact kan maken, einde oefening...
Hij pakt geen plaatjes of wel de plaatjes maar geen links...dat is het...
Ik merk nu pas hoeveel ik mijn dagelijkse beerput mis als het allemaal te frustrerend is omdat het niet doet wat het moet doen en ik er maar weer mee kap.
Maar ik mag niet zeuren, want het is een gratis account, dus...

shit....

Blogger stuk....
Ik heb 20 seconden om dit te

Ik had hier iets willen schrijven...

...over het optreden zondag van No Means No, en over hun voorprogramma, Potty Umbrella.
Dat ik er eerst even over moest nadenken hoe ik Potty Umbrella vond, toen vreesde dat ik wel eens te blond zou kunnen zijn voor hun muziek en bij het derde nummer had besloten dat ik ze geniaal vond.
Dat ze nu al in mijn "top 10 speellijst voor in de auto" staan.
En dat dit een beetje 'dismissive' mag lijken, maar u weet niet hoe vaak ik in mijn auto rijd, en hoe hard ik dan meezing.
En hoe fijn het was om de bekende gezichten tegen te komen die ook vaak in het kielzog van NMN meestromen...
En dat het me blij maakt als deze mensen het ook goed maken.
En dat ik, na 18 jaar, gestopt ben met tellen hoevaak ik NMN ondertussen al gezien heb.
Ik had links willen neerzetten om te luisteren.
En mensen willen wijzen op de Valkhof-Affaire in juli alhier, waar NMN ook zal optreden!
En ik had kunnen schrijven over hoe ik de dag daarna mijn kinderen naar schoolkamp moest zien te krijgen, terwijl ik maar drie uur geslapen had.
En dat 'ze' altijd zeggen 's avonds grote meid, 's ochtends grote meid.
En dat ik eigenlijk niet weet wie 'ze' zijn, maar dat 'zij' voor wel meer oubollige uitspraken verantwoordelijk zijn.
En dat 'ze' doorgaans niet degenen zijn die kinderen naar schoolkampen brengen.
Maar door blogproblemen kwam ik niet verder dan dit.
Ik moet staccato schrijven, snel posten en kijken of ik nog iets kan veranderen.
De datum vervalsen en kijken of dat goed gaat.
Ik moet op de een of andere manier dit programma bedotten om er mee te kunnen werken.
Ik wordt daar best moe van.
Maar NMN was briljant.
De hele avond was briljant.
De clan die onderdeel uitmaakt van het reizende circus rondom NMN was briljant.
En nu houd ik erover op.
Dziękuję !

Daytime-TV...

Het is niet altijd bagger.
Een uurtje tv leverde me dit op:

Is dit een bizar beest of niet?

En het leverde me dit op:

"The more BORING a child is, the more the parents,
when showing off the child,
receive adulation for being GOOD PARENTS --
because they have a TAME CHILD-CREATURE in their house...."
: een docu over Zappa.

Films over Zappa bekijk ik meestal met gemengde gevoelens.
Erna voel ik me altijd zo hopeloos blond, omdat zijn muziek geniaal is en ik er maar de helft van vat.
Maar van de woorden die hij om zich heen strooide kan ik gelukkig meestal wel chocola maken...
Tv is dus niet altijd hopeloos.

10 voor 7.

Dat is rijkelijk vroeg om de wadi voor de zoveelste keer om te ploegen en opnieuw in te zaaien.
In te zaaien en vervolgens geen water te gebruiken.
Zo luxe als het klinkt, die wadi is zo f*ck*ng groot dat ik dat met mijn tuinslang ook niet kan opknappen.
Om half 7 hoorde ik het apparaat aan komen rijden, in de verte, maar de herrie werd steeds voller.
Vooral ook omdat de nieuwe grond die ze opnieuw gaan inzaaien weer bouwpuin is, en dus zal er weer niets op groeien, maar de keien vliegen door de lucht.
Het geluid houdt het midden tussen een steenvergruizer en een aardappelrooimachine.
Dus heel vroeg al ben ik beneden op mijn vrije dag, en zo houd ik veel tijd over om nog een keer naar het stort te rijden.
Ernstig geval van voorjaarsopruiming, don't ask...
Ik mopper niet.
Hier heb ik tenminste een wadi voor mijn deur.

Drakendoder...

Deze vak-idioot heeft zich vandaag prima vermaakt.
Een strak helderblauwe lucht met zon.
Een park met bomenlaantjes voor de schaduw.
Maar bedoeld om een stad in blokken te verdelen.
Alle blokken bedoeld voor woonkazernes.
Zo is ongeveer de helft van de oude romeinse havenplaats Xanten zichtbaar gemaakt.
Met je ogen dicht zie je meer, en dat is hier nu precies de bedoeling.
Maar op verschillende plekken zijn dingen deels nagebouwd.
En dan overvalt me toch iedere keer weer de gigantische opzet ervan.
En de schok over het wegvallen van al die kennis...
De romeinen waren barbaars en briljant tegelijk.
De infrastructuur eerst aanleggen en daarna pas met faciliteiten invullen.
Kanalen en waterleidingen tot in Keulen.
Vloerverwarming en moderne woningbouw met isolatie en gebruik van natuurenergie.
En daarna opeens een paar eeuwen waarin we weer in de klei gingen wroeten naar wortels waarvan we ons afvroegen of ze te eten waren.
Ik moest me beheersen mijn gezelschap niet de oren van de kop te kletsen over allerlei feiten en dingen waar ik me uren over kan verbazen.

En om het helemaal compleet te maken blijkt het stadje nog over zijn middeleeuwse stadswal te beschikken.
En over een Domkerk, waar de heilige Victor, voor de leeuwen gegooid in het amphiteater een stuk verderop, bedevaartgangers naar zijn graf laat komen.
En ook nog een eigen drankje te hebben.
En kan het over zijn eigen drakendoder beschikken, hoewel mijn zoon dat nu niet bepaald een sympathiek figuur vond.
Nibelungenlied of niet.
Kijk.
Dat was nou nog eens een redelijk volmaakte dag.

1 Mei.

Niets in deze stad wijst er op dat het vandaag eigenlijk een belangrijke dag is.
Ooit, zo'n vijftien jaar geleden, was het ook hier nog aanleiding om iets af te huren.
Of om op een plein te gaan staan.
Meestal scheen dan ook de zon, net als vandaag.
Mensen kwamen bij elkaar.
Om iets te doen.
Te manifesteren, te ageren, iets te laten horen.
Maar nu gebeurt het alleen nog in achterkamers, in vergaderzalen.
Het is de dag van de arbeid, en ik weet zelf ook al bijna niet meer waar het over gaat.
Ik weet nog niet of ik hiermee een persoonlijk verlies te betreuren heb.
Of dat het gewoon niet meer van deze tijd is, en dus net als alle oude spullen gerecycled moet worden of weggegeven...
Deze week staat overigens wel voor een deel in het licht van vrije dagen.
Gisteren was het 30 april, en vierde het hele land de verjaardag van een overleden monarch.
Voor ons was het vooral een reunie.
Een dag om met oude vrienden in een park rond te hangen, te luisteren naar muziek en te drinken, sushi te eten en opgeladen naar huis te gaan.
De hele week ziet er zo uit, en ik besef opeens hoe luxe dat klinkt.
Welverdiende week vrij, zomaar tussendoor, en we gaan er alles uit halen.
Met als afsluiter het weekend, waarin ik zelf ga optreden en we naar deze mensen in Amsterdam.
De zomer is voor mij al begonnen.
En dat is zo onhandig, gezien alles wat ik nog moet doen en afmaken.
Ik word er zo vreselijk onrustig van.