Of misschien beter nog een week. Een maand mag ook... Ik zou het helemaal niet erg vinden om één keer, héél eventjes, Helene Kröller-Müller te zijn. In de periode van de 'Art Nouveau', idioot rijk en niet gehinderd door mijn geweten met betrekking tot mijn sociale positie, die ik ook maar bij geboorte in de schoot geworpen heb gekregen en niet verworven. Voor één keer 'oud geld', bijna adel, en getrouwd met een rijke industrieel die bovenop zijn eigen weelde ook nog eens die van mijn rijke papa kon stapelen. Helene hoefde zich alleen maar bezig te houden met de aankoop van kunst en met de aankleding van het jachtslot dat ze liet bouwen onder de kritische blik van Berlage. Als ze niet in Frankrijk of Italië op zoek was naar werk van schilders die op het punt stonden geschiedenis te maken, was ze in het familie-buitenverblijf druk gasten aan het ontvangen, omringd door haar personeel, een butler, belangrijke mensen uit culturele en wetenschappelijke kring en allerlei nieuwe technologische verworvenheden die het leven in 1920 comfortabel en aangenaam maakten. Ik zou zo in dat jachtslot in de vorm van een hertengewei trekken, er vrijwel niets aan veranderen (want ik houd van Berlage en alles in het jachtslot, tot aan de gebruikte materialen, kleuren en meubelontwerpen aan toe, komt van zijn hand). Ik zou wel de meeste spullen van mevrouw zelf er subiet uit gooien (ik heb niet veel met kostbaar porselein en zeldzame Chinese schilderkunst) en zelf in de rookkamer annex bibliotheek vertoeven iedere avond, ook al was dit eigenlijk geen vrouwen-ruimte. klik op thumbnails voor grotere afbeeldingen Ik zou naar de aalscholvers kijken die in de vijver, uitgegraven in de vorm van een zwaan, jagen en ik zou genieten van de stilte en de enorme ruimte van de Hoge Veluwe om me heen. Ik zou nooit denken aan het feit dat werkelijk iedere individuele baksteen die gebruikt is om dit gebouw neer te zetten met de hand is geglazuurd, steen voor steen. Ik zou nooit nadenken over de politieke keuzes van mijn twee NSB-zonen, me niet druk maken over het feit dat mijn hooggeachte Duitse vaderland mijn hele kunstcollectie ondertussen als 'entartet' af zou doen, het zou namelijk simpelweg niet in mijn belevingswereld passen om politiek te denken. Ik zou nooit erover nadenken dat het eigenlijk absurd is om de thee elke dag, vanwege het uitzicht, te willen gebruiken in de hoogste torenkamer, die ik met de derde ooit gebouwde lift in Nederland bereik, terwijl dit voor mijn butler Thomas niet toegestaan is. Wanneer hij boven komt erger ik me misschien zelfs aan het feit dat de thee afgekoeld is, en ik zal een beetje geïrriteerd wachten tot hij de thee weer heeft opgewarmd in het naastgelegen minikeukentje...stil en discreet, want ik wil natuurlijk niet lastig worden gevallen met dit soort futiliteiten. klik op thumbnails voor grotere afbeeldingen Ik zou er nooit aan denken dat mijn leven bijna buitenaards is, vergeleken met het leven van al die mensen die op mijn landgoed werken en eigenlijk diegenen zijn die het allemaal in stand houden. Ik zou er nooit aan denken, omdat Helene dat ook nooit deed... Ze was wie ze was, een vrouw uit een klasse die alles wat ze had heel vanzelfsprekend vond.Ik zou dus voor één keer gezegend willen zijn met zo'n gemoedstoestand, waarin ik alleen maar hoefde te genieten van de prachtige dingen waarmee ik me omringde, zonder ook maar een moment na te denken over de vraag of ik me al die prachtige Van Goghs, Toorops, Gauguins, Picassos, Van der Lecks, Légers en Seurats kon veroorloven, in een omgeving die, zo weldadig en modern als maar mogelijk voor die tijd, in al mijn behoeftes voorzag. Zelfs toen de Kröller-Müllers door de crisis alles kwijt raakten, en het hele landgoed moesten pachten van de overheid, namen zij liever genoegen met een prettige leugen, dan dat ze er echt over gingen nadenken: tot aan hun dood mochten ze op het landgoed blijven wonen, niet meer als eigenaars, maar wel in staat om deze levensstijl nog even aan te houden, dan wel de schijn op te houden... De hele collectie werd in een museum ondergebracht, het jachtgebied werd beschermd cultureel erfgoed, dat moet toch een fijne gedachte zijn geweest voor deze mensen met oogkleppen op, wiens hele leven om hun eigen gefantaseerde Eden gedraaid had. Ze zeggen dat geld niet gelukkig maakt, maar het is vast verrekte aangenaam om er even heel erg veel van te hebben en je dromen te leven...
Een mens, in ieder geval dit mens, heeft dingen nodig om naar uit te kijken... Ik denk dat ik het voorprogramma voor lief neem, daar heb ik nooit zo veel mee opgehad. Maar Dead Moon wil ik toch een keer in het echt zien, nu het nog kan. Ook zij zijn ondertussen geëvolueerd (maar ze klinken niet zo), heten tegenwoordig Pierced Arrows en zullen wel iets meer aan hun conditie en gezondheid timmeren dan vroeger. Eerlijkheid gebiedt me ondertussen te zeggen dat ik ook eigenlijk vooral vanwege het goede gezelschap de wadi uitkom.
Wat men er ook van vindt, dat een dertienjarige de wereld over wil, twee jaar lang en min of meer alleen, in Nederland mag het niet. Ouders krijgen een ontzegging van hun macht, het meisje krijgt heel vaak te horen dat ze tot haar 18e gewoon naar school moet, end of story... Het is wellicht gevaarlijk, ongeacht iemands leeftijd, maar dat zijn wel meer dingen. Zo ken ik iemand met een zoon die racet, op hele snelle, grote motoren, al vanaf zijn negende. Hij valt ook regelmatig er van af, en zou zomaar eens zijn nek kunnen breken... Maar dat mag. Je mag ook vanaf je zestiende het leger in, en je mag vanaf je zestiende allerlei drugs je lichaam in kieperen, is allemaal toegestaan of gedoogd. Je mag op straat worden gegooid en op drift raken als je toevallig het kind bent van illegale ouders, of een minderjarige asielzoeker. Maar bewust twee jaar reizen in je eentje, met om de drie weken een haven waar je binnenloopt en dagelijks contact met vrienden en familie, mag niet. Dan begint opeens iedere gezagsdrager in Nederland zich met je te bemoeien. Begrijp me niet verkeerd, ik vindt het een zot plan, ik zou zelf ook zwaar tegensputteren als mijn kroost met dit idee thuis kwam. Er zijn overal piraten (en dan niet van die leuke met een houten been en steekhoed, maar gewoon naarlingen met automatische geweren), iemand van dertien heeft nog best wat hersenverbindingen te gaan om lange termijn ontwikkelingen en gevaar in te schatten, fysiek is het een heel gedoe als er averij opgelopen wordt en je bent verdomd ver weg als je serieus ziek wordt, en wat doe je als de eenzaamheid je de das omdoet? Maar al die dingen zijn door het meisje, op een schip geboren, zowel als de ouders overwogen, zij willen het aangaan. Mag niet. In eerste instantie dacht ik nog: Terecht! Ze lijken allemaal wel gek! Maar hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik me realiseer dat het misschien niets is voor mijn kinderen, of voor wie dan ook, maar misschien wel voor dit meisje van dertien. Misschien is leeftijd maar een getal. Over vier dagen loopt het schip van een jonge Brit binnen die twee jaar onderweg is geweest. Hij klinkt en oogt op alle beelden heel gezond van lijf en leden. Nooit heeft ook maar een enkele instantie zich bemoeit met zijn plannen om de wereldzeeën te bevaren: geen jeugdzorg, geen Raad voor de Kinderbescherming, geen burgerlijke stand, geen onderwijsinspectie, geen politici, geen stuurlui aan wal die hebben geprobeerd hem het uitvaren te beletten, terwijl hij pas veertien was toen hij voor het eerst vertrok. Maar in Nederland mag het niet. Mag wel als ze haar staatsburgerschap opgeeft. Dan is er in ieder geval geen nationale instantie die de Zwarte Piet toegeschoven kan krijgen. Dit heeft uiteindelijk niet zo veel te maken met de zorg om het meisje, dan wel met de bemoeizucht van een alles regulerende overheid die zich constant in het nauw gedreven voelt om zich te verantwoorden en dat het liefst wil vermijden. Hoeven we alleen maar die ouders de schuld te geven als het onverhoopt mis loopt. Ergens wringt deze schoen enorm Het is zo dubbel, ik denk dat het mijn taak en instinct is om mijn kinderen ver van gevaar te willen houden, maar ik wil ze tegelijkertijd ook de vrijheid geven om te zijn wie ze zijn. Al helemaal als allerlei mensen die ik niet ken zich met mij en mijn gezin gaan bemoeien, dan ga ik ook met mijn hakken in het zand. Ik ben bijna om, denk dat ze gewoon moet gaan, desnoods stiekem, wat niet weet....
klik op foto voor meer info Wij hadden de primeur! Ook op Lowlands zou deze band 'acte de presence' geven. Them Crooked Vultures werd in België een stuk minder blassé verwelkomd, maar misschien was dat omdat het donderdag nog een verrassing was, en daarna was het natuurlijk al uitgelekt voor de rest van Europa. Beide affiches zijn overigens redelijk identiek, het is een beetje een 'zoek de verschillen'- verhaal. Wij hadden 50, zij hadden Snoop.... klik op foto voor meer info Drive like Maria had ik gemist tijdens de Valkhoff-affaire, maar dat gebeurt me niet nog een keer! Deze gitariste moet je een keer gehoord hebben, en alles waarmee deze band de hemel in geprezen wordt, is waar! klik op foto voor meer info Soms hoor je een band daar moet je echt je best voor doen om iets te vinden wat je er niet zo goed aan vindt. Bij Snowpatrol is me dat dan ook tot op heden echt nog niet gelukt. Muzikaal en tekstueel is er geen speld tussen te krijgen. En er was nog veel meer, maar alles zien was zelfs in drie dagen niet te doen. Drie dagen!, dat was een primeur voor mij! Graspop hield ik niet langer dan twee dagen vol: Ok,ok, ik wilde echt alles, al was het maar een stukje, zien en dat is best topsport. En ook de grootouders moesten ontzien worden, wat een uitstekend excuus werd om eerder naar huis te moeten om ons kroost op te halen. Pukkelpop was in 1986 en 1987 maar een dag lang, toen had ik deze 'problemen' niet. Daar had ik dan wel twee dagen fietsen voor over, bij gebrek aan rijbewijs. Ik weet nu niet wat ik vermoeiender vindt. Een paar dagen fietsen voor een festival of een festival van drie dagen. Verschil is misschien dat ik toen 'wild kampeerde' (donker en helemaal stil) en nu dus op de officiële camping stond, samen met die dertigduizend anderen... Maar het was heel erg fraai allemaal, over een paar maanden ben ik vast weer te porren voor een driedaagse. En dat stuk tekst over die kapotte radiator was inderdaad uit "Crack the Shutters"....
...think alike: "Nee, ik denk ook niet dat J er zin in heeft om een dag van te voren ookalvast onze tent op te zetten...."
Naschrift: U gelooft het niet! Dat had hij dus wel !!!! En wat een geluk, want werkelijk alles was 'volzet' toen wij aankwamen, een uur later brak bovendien een pandemonium los met bakken water, bliksemschichten en windstoten. En het was een extra zegen dat we op deze manier op tijd kwamen voor de surprise-act, die ik absoluut niet wilde missen, omdat we een vermoeden hadden wie dat zouden kunnen zijn...! Dankjewel J en R!
Een tijd geleden alweer stuurde mijn vader een aantal foto's door. Eigenlijk waren ze ooit bedoeld als dia's volgens mij. Iemand had "iets" gescand.... De bedoeling was dat ze bij een uitgebreide familiestamboom gevoegd moesten worden. Maar de oom die daar mee bezig was, is overleden en zijn zoons hebben andere hobby's... Het kan goed zijn dat er familieleden zijn die zich herinneren dat ik geschiedenis heb gestudeerd en stilletjes verwachten dat ik de klus afmaak. Maar ik weet waarom het een bezigheid is, voor mensen die gepensioneerd zijn. Het is heel, heel veel werk, genealogie, en bovendien niet iets dat ik graag doe. Ik vertel liever en ben veel meer geïnteresseerd in beelden en verhalen, en mijn pa wist dat ik hier blij mee zou zijn. Het was alsof iemand voor mij een tijdscapsule had opgegraven uit het zand. Ik zag een heleboel mensen die ik helemaal niet ken, maar waarvan een deel op mij lijkt, en waar ik genen mee deel. Ik zag mijn opa bij de bus waarmee hij na de oorlog had rond gereden in de grensstreek. Ik zag hem met de eerste vrachtwagen die er in het dorp rondreed, en waar hij mee had rondgereden tijdens de oorlog... Ik zag de verlovingstijd van mijn grootouders en het gevolg daarvan. De jongen met de witte blouse op de step is mijn pa. Ik kijk naar die foto's en heb opeens een verlangen naar de tijd dat we nog geen digitale camera's hadden. Ik heb van mijn eerste kind nog foto's gemaakt en afgedrukt, Kind 2 komt er bekaaid vanaf met allerlei foto's die op de computer staan en niet aan de muur hangen... Dan moet dit maar mijn muur worden.
Uit de Elsevier van woensdag 8 augustus 2007 (een beknopte samenvatting, de cijfers zijn op z'n best volgens mij bij benadering, het stuk kwam bovendien niet altijd even coherent of grammaticaal correct over, wat ik ook wel herken als de huis-stijl van dit tijdschrift , but here goes...) : Een Nederlander heeft gemiddeld vier vrienden en verhuist acht keer in zijn leven. Nederlanders wonen meestal in een gemeente met 35000 inwoners, stemmen centrum-rechts en gaan 4x per jaar naar de bioscoop. Gemiddeld gaat een Nederlander er 2x per jaar een aantal dagen op uit. Voor langere vakanties (meer dan 4 dagen) is Frankrijk de populairste bestemming. De Nederlander geeft dan zo´n 719 Euro uit en blijft gemiddeld 12 dagen van huis. Gemiddeld 114 euro per jaar wordt uitgegeven aan een goed doel. Nederlanders verdienen gemiddeld 19,600 euro bruto. en hebben gemiddeld bijna 6.000 euro schuld. Gemiddeld zijn Nederlanders de langste mensen ter wereld, de Nederlandse man meet 1m81, de vrouw 1m68 . Hij weegt gemiddeld 83 kilo, zij bijna 70 kilo. Johannes, kortweg Jan, is verreweg de meest voorkomende naam. Bij vrouwen is dat Maria. Nederlanders hebben een gemiddeld IQ van 107, zeg maar MBO-niveau. (klik voor grotere plaatjes) Nederlanders melden zich 1x per jaar ziek, sporten 2,5 uur per week, en zitten elke dag bijna 2 uur voor de televisie. Ze drinken 4 koppen koffie per dag en eten per week een halve kilo frites en chips. Ze eten net na zessen en gaan gemiddeld om half twaalf slapen. Gedurende hun leven worden ze 3x bedreigd en wordt 4x hun fiets gestolen. Gemiddeld wordt de Nederlander 17x in zijn leven slachtoffer van inbraak of vernieling. Na 3 jaar gaan Nederlanders samenwonen of trouwen. Als ze uit elkaar gaan, dan zullen ze dat doen na gemiddeld 14 jaar huwelijk. Gemiddeld worden Nederlanders 79 jaar oud. De tongzoen van de gemiddelde Nederlander duurt 10 seconden. De leeftijd waarop we voor het eerst seks hebben is 16,6. Nederlanders doen 'het' 94 keer per jaar, dat is onder het wereldgemiddelde. De doorsnee vrijpartij duurt hier 20 minuten, wel weer 2 minuten meer dan gemiddeld. Het aantal partners waarmee een Nederlander in zijn leven het bed deelt is 7.
Dus. Ik ben kennelijk geen gemiddelde Nederlander.
Klik op plaatje om te kijken/luisteren... Gekeken: Anthony Bourdain heeft een hekel aan mensen die geen vlees eten, op een manier die grenst aan het intolerante. Maar hij komt op plekken waar een normaal mens alleen maar over kan dromen of nachtmerries over heeft en heeft verder volgens mij overal sch**t aan en dat bevalt me dan desalniettemin toch. Geluisterd: Mastodon komt uit Atlanta, Georgia. Het album Leviathan gaat over de zee, om precies te zijn min of meer over het boek Moby Dick, de band produceert "thinking men's metal". Dit soort mensen zijn een optelsom van een redelijk ingewikkelde geschiedenis en dus redenen waarom ik toch een keer naar de States zou willen, gewoon om een keer te ervaren hoe groot de impact van die geschiedenis op mensen nu werkelijk is. Vandaag van plan te eten: Sushi, maar het eten is echter niet de voornaamste reden waarom ik een keer naar Japan zou willen, meer vanwege de Tokaido om te reizen langs een soort Via Romana die, met ten alle tijden de Berg Fuji in het zicht, de snelste route was tussen Tokyo en Kyoto. En vanwege de wijk Harajuku, waar ik me al eens eerder over verbaasd heb, omdat jongeren daar eigenlijk alleen maar naar toe gaan om gefotografeerd te worden, en het zijn niet alleen in Tokyo wonende fashionistas met teveel zakgeld. Soms hebben ze er een dag reizen voor nodig. Ze verblijven in de stad tot hun geld op is en dan gaan ze weer terug naar huis op het platteland om aan een nieuwe outfit te werken. Het enige dat in Europa een beetje in de buurt komt is het Gothic Weekend zoals in Whitby, waar Kind 1 graag vertoefd en inderdaad...vaak gefotografeerd wordt, maar dat kan ook aan haar leeftijd liggen. Vandaar ook al wat voorpret, want de laatste dag van onze reis valt op Halloween en dus samen met het WGW.
Het is dus vandaag een doorsnee zondag, het kan slechter....
Als ik het goed begrepen heb, heeft de jongste bewoonster van de Wadi de klinkende voornamen Vrinda Simmer... Prachtig gekozen, Hindi en Fries.... Welkom Vrinda. En moge jij net zo'n prachtig famke worden als Madhu Sinne!
Op zich doe ik dat wel vaker. Nu merk ik dat dit tijdens Wagner slecht gaat. Dat wil zeggen, ik probeer me nu al een kwartier te concentreren op 'Die Walküre' en het lukt niet echt. Ik heb steeds de neiging om de tekst erbij te nemen of het verhaal nog eens op te zoeken.Wagner heeft de muziekgeschiedenis beïnvloed, maar ik vraag me nu af of dat reden genoeg is om deze opera uit te zitten? Ik ben volgens mij, zo merk ik nu, geen groot fan van de muziek van Wagner (of van hem als persoon overigens), er zit maar heel af en toe een melodielijn in die te volgen is, en het vocale deel klinkt doorgaans alsof helemaal niet praktisch uitvoerbaar is, wat Wagner in zijn hoofd had. Maar het intrigeert me wel. Muzikaal begrijp ik dat Wagner niet wilde uitgaan van het principe dat elke melodie terugkeert naar de grondtoon, waardoor de melodie zich steeds verder moduleert en een beetje eindeloooooooos wordt. Zwevende tonaliteit, ook in de zang. Het is een bloedserieuze bedoening en de vocalisten kijken alsof ze op het punt staan te bevallen of alsof ze niet goed weten wanneer ze nu ook al weer moeten invallen... Wagner verzon zijn eigen mythes en sagen, deels gebaseerd op de Noorse mythologie.Vrijwel alle Arthur-achtige-saga's, de Edda, het boek Mabinogion... allemaal inspiratiebronnen. Starwars, Dune en The Lord of the Rings zijn hier uiteindelijk ook door ontstaan. De opvoering van de verschillende hoofdfiguren uit zijn verhaal is zonder gebruiksaanwijzing absoluut niet te volgen. Wagner gaat dan ook helemaal los: mysterieuze vreemdelingen met een goddelijke achtergrond die per toeval bij een doodgewaande tweelingzus terecht komen, oorlog, incest, een belangrijke ring, een magisch zwaard, nornen, de bouw van Walhalla..., maar uiteindelijk is het niet gekker dan een doorsnee sci-fi of fantasy-novelle. Ik wil toch minstens één keer in mijn leven deze hele tetralogie gezien/gehoord hebben, ook al duurt het vier avonden... De ultieme onthaasting, je kunt alleen maar het bombast over je heen laten komen. Maar dan wel goed bij de les blijven en geen poppetjes droedelen.
Het wonen in de buurt van de rivier en aan de rand van de argrarische Betuwe heeft voor het eerst een paar ongemakken opgeleverd. Het fruitkanon van een boomgaard verderop was vergeten, het stond de hele nacht aan en om de drie minuten klonk een doffe knal, en hárd! Om de drie minuten...dat is in plaats van zes keer twintig keer per uur... De wind die uit het oosten kwam en ook de kermisgeluiden van het naastliggende dorp met zich meevoerde, leverde elke klap keurig af in mijn slaapkamer...
Ik begrijp best dat de appelboer zich niet aan de meestal voorgeschreven één keer per tien minuten houdt. En dat hij bovendien, vanwege geen vlakke akker maar bomen, niet bijvoorbeeld dit ding gebruikt:
Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat een boomgaard in tien minuten leeg gepikt is, vandaar. Toch gebeurt dat vrijwel nooit in de nacht als ik het goed begrepen heb. Diezelfde wind voerde vanochtend een doordringende ammoniak-lucht door de hele wijk, een andere boer had gegierd en dat niet diep genoeg ondergewoeld, zelfs de wespen zijn nu vrijwel verdwenen... En ik bedoel dan niet een gewone boeren-lucht zoals gekuild gras, of gewone koeienmest. Dit spul levert ons keel en hoofd-pijn en tranende ogen op, de kinderen klagen en piepen en sluiten overal de ramen. En toegegeven, het ruikt niet erg fris, maar het weegt voor mij nog steeds niet op tegen de diesel-dampen van de oude stadsbussen, die in het Waterkwartier elk uur twaalf keer voor ons huis langs denderden of voor de deur met draaiende motor pauzeerden . En het geluid van een carbid-schieter is nog steeds fijner dan de laagvluchtoefeningen die al een paar dagen boven het dak worden gehouden, en waarvan de luchtmacht (na klachten uit de regio) zegt dat "de mensen er meer last van hebben omdat het vakantie is, en de mensen dus thuis zijn en niet op hun werk waardoor ze zich er ook sneller aan storen..." Psychologie van de koude grond, iets waar de luchtmacht zich beter niet aan moet wagen. Maar ondertussen is er zoveel geluid in de straten dat het kanon niet meer er boven uit klinkt, en wierook helpt zowaar tegen de gierdampen. Kennelijk is de landelijke overlast dus van een soort die ik wel blijmoedig onderga. Maar het zou toch wel een beetje fijn zijn als de appelboer het fruitkanon op een betere timer zou zetten.
Terwijl de rest van iedereen om ons heen terug aan het komen is van vakantie, beginnen wij aan onze voorpret van de onze. In Oktober pas, het duurt even maar dan heb je ook wat. We zitten om de hoek van waar we "altijd" verblijven, maar daar was het dak van ingestort de laatste keer dat we daar waren. Ons is beloofd dat het ondertussen allemaal dik in orde is. De gaten in het dak zijn gedicht, met wat stopverf, lijm en een nieuwe teerlaag, maar de elektrische leidingen, die opeens water lekten, zijn waarschijnlijk niet vervangen. Maybe not.... Aangezien we namelijk de extra kamer deze keer niet kunnen gebruiken om uit te wijken, we gaan namelijk met vijf in plaats van vier mensen deze keer, hebben we nu toch maar iets anders met a seaview gevraagd en met wat geluk is het morgen ofzo helemaal rond. En het is met nog wat meer geluk een waterdicht cottage, maar de ligging is ideaal! Nog twee maandjes. Moet lukken. Acht weken werken en blokken, en proberen het hoofd koel te houden, uitwaaien doe ik daar wel. Met een boek, muts en een pint op het bankje voor de Cod and Lobster. Ik tel al vast af...
Dat kan nog leuk worden. De voorspelling is dat 1 op de 3 mensen door de griep getroffen zal worden. Ongeacht of het de Mexicaanse, Spaanse, of Huis-tuin-en-keuken-griep is. In het worst-case-scenario dat ons nu steeds wordt voorgehouden is straks iedereen tegelijkertijd ziek. Dus tweederde van de beroepsbevolking zal uitgeschakeld zijn in dat script. Vandaar dat Nederland nu geregeerd wordt door protocollen. Iedereen schakelt gewoon een bedrijf in dat in juridisch en medisch advies grossiert, en dan hoeven we lekker niet meer zelf na te denken en volgen braaf de richtlijnen. Als u het vermoeden heeft dat u open TBC hebt opgelopen mag u gerust naar de dokter, maar als u symptomen van de griep vertoond wordt u geacht een telefonisch consult aan te vragen. Als u zorgbehoevend bent, hoop dan maar dat u geen koorts krijgt, want het adviesbureau van het toch al onderbezette zorgteam zal uit voorzorg adviseren om niemand bij u langs te sturen, veel te veel risico. Als u geen warm water meer heeft, vraagt de telefoniste vanaf nu wat uw gezondheidstoestand is. Niet een charme-offensief van de Nuon waarmee ze laten zien geïnteresseerd te zijn in de mens achter het klantnummer, maar protocol om het personeel in bedrijf te houden. Het gaat hierbij dus niet om welzijn, maar om economie. Als er al een ramp van bijbelse proporties onderweg is, dan heeft dat meer te maken met al die dingen die we uit voorzorg niet meer doen, in plaats van dat de beroepsbevolking daadwerkelijk door haar hoeven zakt met hoge koorts en droge hoest. En ondertussen mag ik straks gewoon naar mijn werk, naar een openbare plek waar niemand in zijn zakdoek kucht, hoest en nies-hygiene heet dat, dus het is een kwestie van tijd. Maar met 1 op 3 wordt dat , als ik zelf niet onderuit ga, wel heel relaxed. Uitgerust kan ik op vakantie in oktober want tweederde minder file, tweederde minder adhd-ers in mijn lessen, tweederde minder co2-uitstoot en tweederde minder mensen op de dijk op een mooie nazomerdag...
Het is zomer, de vierdaagse is voorbij, er is niet veel nieuws, dus de discussie over de Donjon laait weer op. De volledig nieuw te bouwen attractie op het Valkhof , want er wordt stug gesproken over herbouw, maar het is en blijft nieuwbouw. Niet de eerste keer in het nieuws, niet de laatste keer ook vrees ik. En ook niet de eerste keer dat ik er me er tegen uitspreek maar dat zal uiteraard niet veel stof doen opwaaien, want dat doe ik vooral hier. De functie van de Donjon moet nog worden ingevuld, de meest voor de hand liggende bestemming is horeca en eventueel een congrescentrum. Want een woontoren, zoals daar ooit gestaan heeft, wordt het natuurlijk niet. De rest is ook vaag; wat er met het eronder liggende bodem-archief gebeurt is nog onduidelijk, en hoe vaak mensen er op zullen gaan staan om de kosten er weer uit te krijgen ook. Maar volgens een referendum willen de meeste Nijmegenaren dat de stad haar smoel terug krijgt. Dat heeft er in de loop van de eeuwen ongeveer zo uitgezien.
klikken voor grotere plaatjes Dus...., dat zijn nogal wat voorbeelden van hoe het er ongeveer uit moet hebben gezien. Bovendien kun je kiezen uit een oorspronkelijke karolingische toren uit de achtste en een herbouw uit de twaalfde eeuw, beiden zijn verschillend van uiterlijk en ze hebben op verschillende plekken gestaan. Hussel alle informatie door elkaar en het resultaat is de volgende replica die een klein jaar het stadsgezicht heeft bepaald. Daarnaast heeft een bouwbedrijf de volgende artists-impression gemaakt en dit moet het dan uiteindelijk worden als ze echte stenen (betonnen platen) gaan gebruiken. Nijmegen op de kaart zetten door middel van een mooie neptoren. Massa's toeristen gaat dit trekken, de klim omhoog is wellicht goedkoper dan een gemiddeld pretpark. Zoals ik al zei, de meerderheid is vóór, met een fanatisme die grenst aan patriottisme. Want als je niet voor bent, ben je tegen de stad. En als je je afvraagt wat we met dat ding moeten doen als het over een paar jaar niet meer interessant is, en er een vestiging van McDonalds of een meubelzaak in wordt overwogen, dan ontbreekt het je aan politieke moed, ben je een lafaard die niet in deze stad durft te investeren. De bouw moet volgend jaar beginnen, recessie of niet, want het is aanbesteed en ook dat is politiek. Men gaat het bodemarchief onder het Valkhof ombaggeren, want de geplande twee meter diepe betonnen fundering die in de heuvel wordt geramd (twee meter is trouwens niet diep genoeg om een hoge massieve toren zonder zij-beuken te ondersteunen) zal daar wel voor zorgen. Ik stel voor om er dan meteen een soort sprookjesbos van te maken. Met hoge nepmuren die de oude Valkhofburcht moeten aangeven en als we dan toch bezig zijn, bouwen we gelijk die hele burcht na, en dan gaan we natuurlijk verder en stapelen de stadsmuren weer op. Daarna slopen we het Casino en beginnen we aan de zogenaamde herbouw van alle romeinse leger-gebouwen, woningen en wegen. We huren de oude crew van Het Land van Ooit in, verven de Sint Stevenskerk roze, en heffen aan de middeleeuwse stadspoort, te bouwen meteen na de Waalbrug, gelijk entree voor de hele santekraam. Als je het al doet, doe het dan meteen goed.
Binnen branden de lampen, het is midzomer, augustus, midden op de dag en donker grijs buiten... En zometeen vijf kinderen over de vloer. Maar er is appeltaart, brownies en wellicht nog wat peuterspeelgoed te vinden. Buiten komt de zondagsbladbezorger op zijn skeelers voorbij. Wij hebben zo'n sticker op de deur, dus geen lokaal nieuws. Iedere keer als ik die jongen zie is hij totaal nat geregend, maar het lijkt hem niet te deren. Misschien houdt hij van de regen. Al weken denk ik na over wat verhaallijnen waar ik iets mee zou moeten doen. Ik kom er alleen niet toe ook maar een letter te produceren. Hoe is het toch mogelijk dat wanneer ik geen tijd heb, en eigenlijk met een deadline voor iets zit, ik altijd het ene hoofdstuk na het andere kan produceren, met alle rampzalige gevolgen van dien. Tijd vergeten, twee kinderen die voorzichtig opmerken dat ze honger hebben en ik heb niet gekookt en geen boodschappen gedaan en de winkels zijn dicht, mijn opdrachten niet af, de toetsen weer niet nagekeken en een afspraak op mijn werk volledig vergeten... Maar zelfs wanneer ik geen sou te doen heb, zoals nu, en het buiten regent, en ik niet eens zelf een taart hoef te bakken, zit ik meestal naar een blanco scherm te staren, met een warrige woordenbrij in mijn hoofd en wat wazig gedroedel op mijn tekentablet.... En trouwens ook tijd vergeten, kinderen die voorzichtig informeren of we vandaag nog iets leuks gaan doen, niet gekookt en enfin, u vat hem al... Ik kijk altijd een jaar lang uit naar die dagen van niets doen, en als ze er dan eindelijk zijn gaan ze tergend langzaam en volledig productieloos voorbij. Mijn lichaam rust uit, mijn geest blijft als een ongeleid projectiel alle kanten op spinnen... Hoort dat zo te gaan?
Ik sta in een rij in een veel te warme winkel met wat dweilen, doekjes en andere rotzooi in mijn armen. In een rij is het gebruikelijk dat je rustig wacht, meestal praat ik dus niet echt uitgebreid met iemand voor of achter me, ik wacht.... Op zich valt deze rij mee, maar twee kassa-bonnen voor mij staat een mevrouw op allerlei losse kledingstukken te onderhandelen over de prijs. Het meisje achter de kassa gaat daadwerkelijk op elke vraag heel serieus in, alsof het in de Zeeman gebruikelijk is om op alles af te dingen. Ze krijgt daarbij hulp van een collega, waarmee ze overlegt over de vlekken, de gaatjes en de missende verpakking, en welke korting daar eventueel bij hoort. Er is ondertussen ook een wesp binnengevlogen, en de meiden achter de kassa gebruiken, bij gebrek aan een vliegenmepper, één of ander vloer-veeg-systeem als wapen om het vege lijf te redden. De meiden slaken, terwijl ze de klanten te woord staan, om de andere zin een ijselijke kreet en beginnen dan verwoed om zich heen te slaan. De klanten bukken iedere keer op tijd om niet geraakt te worden. Ik ben ondertussen ook al gevorderd tot bijna aan het begin van de balie, met nog maar één persoon voor mij te gaan. Achter mij staat een mevrouw die alles om zich heen al geruime tijd luidkeels van commentaar voorziet. Als een voice-over bij de televisie-documentaire "over het leven in Hatert, Nijmegen-Zuid". Ze kakelt voortdurend tegen een echtpaar achter haar, een stel dat de hele tijd, minzaam glimlachend maar een beetje afwezig, knikt en bevestigd. Maar op een gegeven moment wordt het haar kennelijk allemaal teveel, want voor mij begint de tweede klant te onderhandelen over korting. De kakelmevrouw smijt het vaatdoekje dat ze in haar handen had, á 59 eurocent, met een knal op de balie voor mij neer en beent verontwaardigd, als een diva met het verkeerde merk bronwater in haar kleedkamer, naar buiten. De rij wordt afgesloten door mijn vriendin die, iedere keer als ik haar grinnikend aankijk, naar mij terug grijnst omdat het best wel eens kan zijn dat ze ook stiekem van dit absurde tableau geniet. Het is dan ook zeer de moeite waard. Close your eyes and picture this: "Buuten is het ook veuls te werm, waarom hebbe ze hier ook gene airco. Ik zei gisteren nog tegen die van mij, dat het tegenwoordig veuls te werm is..." "Maar hier zit een vlekje op, mag ik die voor de helft?" "Oh, daar is ie weer, slaan!" "En hier is de verpakking al weg, en het is de laatste, mag ik daar dan korting op?" "Ik kan u wel 10% korting geven." "Die mense mene dat ze hier thuus zijn, ik staat hier anders niet voor de lol, ik heb heus wel wat beters te doen..." "Deze is een beetje stuk, ik wil er wel vijftig cent voor geven..." "Wij doen dat soort dinge toch ook alleen op vakantie, nu doen ze het hier ook al, het mot niet veul gekker worden..." "Ik kan er niet meer van afhalen mevrouw dit is gewoon het eindbedrag, ok?, dat is dan 17 euro 45." "Nog eentje, kijk uit!, raak hem nu toch eens een keer, je slaat steeds mis!" "Wilt u daar een tasje om heen?" "Dat duurt maar... En alles is duurder geworden, hè? , en toch wil iedereen zes keer per jaar op vakantie, alsof het allemaal maar niks kos..." "Aargh! Oh, sorry mevrouw!, heb ik u geraakt? Het spijt me, maar ik ben zo bang voor die krengen." "En tegenwoordig is op vakantie gaan toch ook geen ene jota meer an. Ik gaat niet eens meer op vakantie, als ik hier het bos inloop is het al mooi genoeg zeg ik altijd maar, ja toch?, niet dan? De mensen zijn tegenwoordig nie meer zo snel tevreeje..." "Nu zijn het er al twee! Waar komen die rotbeesten toch vandaan?" "Kenne ze potdorie geen andere kassa derbij halen?" "Kan ik dan misschien ook korting krijgen, hier zit namelijk ook een vlekje op!" "Nee, dat gaat echt niet mevrouw, want er liggen er nog meer die niet vies geworden zijn, met plastic eromheen." "Hebben we echt geen handiger ding om mee te slaan? Dit ding werkt niet..." "Maar ik wil heel graag deze hebben, tenminste als ik ook korting kan krijgen..." "Daar is ie weer! Volgens mij komen ze allemaal uit die vuilnisbak voor de deur..." "Dat gaat helaas niet, mevrouw, we moeten eerst verkopen wat niet beschadigd is." "Maar ik wil gewoon deze, en niet die in de verpakking, deze verkopen jullie toch niet meer, met dat vlekje..." "Wat denk jij? Laat die wesp nou even...welke code hoort hier dan bij? Afgeschreven? Mag niet denk jij?" "Nee, ja , kom zeg, dit duurt me allemaal veuls te lang, ze kenne hunne troep houden, hier! Wat ene zever. De groeten! Kom nou toch!" "Ach weet je, laat die anders maar gewoon zitten, dan neem ik alleen de sokken." "Dat is ook goed, mevrouw! Wilt u daar een tasje om?" "Dáár! Ik heb er eentje te pakken!"
De moeite van het naar Zuid rijden helemaal waard.
