Bij deze.

Ik ben er al ruim een week niet helemaal bij.
Kan heel slecht tegen lawaai, wil liever ergens op een rustig eiland zitten...
Laten we het 'omstandigheden' noemen.
Ik ging elke dag gericht op zoek om iets te vinden om me op te monteren.
Omdat ik toch nog niet onder woorden kon brengen wat ik eigenlijk nu zou willen zeggen.
Over en tegen iemand die veel te snel en eigenlijk te vroeg weg gaat vallen.
Morgen ga ik voor de allerlaatste keer langs bij een vriendin.
Ik sta nu al met mijn bek vol tanden, ik weet niet wat ik moet zeggen...
Er valt ook niet zo veel meer te zeggen.
Om niet gek te worden houd ik mijn hoofd al de hele week bezig met onbenullige en praktische zaken.

Alsof het zo moest zijn kreeg ik vandaag van een andere vriendin een nogal vreemde email.
Ik draag weliswaar nooit naaldhakken, en ik zou het zelf niet helemaal zo brengen maar ik wilden hem toch aan de dames onder ons, fors ingekort weliswaar, niet onthouden:

Bij ons vrouwen gaat, samen met onze leeftijd, ook ons gewicht omhoog. Dat komt gewoon omdat we in ons hoofd heel veel informatie verzamelen. Er komt dan natuurlijk een moment dat al die informatie niet meer in ons hoofd past. En daardoor wordt al die informatie dus beetje bij beetje over ons hele lichaam verdeeld. Dus nu weet ik het zeker… Ik heb geen overgewicht! Ik ben niet dik! Ik ben gewoon van alles op de hoogte! HEEL goed op de hoogte!
8 maart is de Internationale Dag voor alle ontzettend mooie en elegante vrouwen, dus stuur deze boodschap alsjeblieft door naar iedereen die je kent waar dat op van toepassing is. Je kunt me dit bericht ook terug sturen, al heb ik het dan ook al een keer gekregen. Ik weet al dat ik een toffe vrouw ben. En laten we dit niet vergeten: Het leven moet niet alleen een reis naar het graf zijn met het idee daar gezond aan te komen en dan ook nog een schitterend lijf te hebben, maar geniet gewoon van een stuk chocola in je ene en een glas wijn in je andere hand… Vergeet niet te leven!!!!!

Ik moest er hoe dan ook toch om grinnikken.
Bitter sweet.

Autostickers?

Nog meer geloof!
Dat komt misschien omdat het steeds leuker wordt.

In zo'n wereld kan eigenlijk niemand zich veroorloven zijn/haar eigen geloof als beter dan dat van een ander te beschouwen.
Er zijn zoveel geinige religies, je zou ze gewoon niet allemaal even veel eer kunnen betuigen op scholen.
Deze, deze en deze zouden dan ook evenveel tijd op het lesrooster moeten krijgen.
Dag! kenniseconomie, hallo! hele nieuwe generatie stand-up-comedians...

Behoefte....

...aan een lach.
Want van, onder meer, de laatste carnavalsdag in dit stuk van de Lage Landen werd ik vandaag toch niet echt vrolijk...

Dit zijn twee fans die een nummer playbacken van Knorkator, een band die helaas net een afscheidstournee heeft gedaan.
Pret met de webcam in de keuken; goed volk, die twee fans, no doubt...

Grmmbl...

Blogroll is nog steeds heel erg stuk, in ieder geval tot 2 maart en daarna komt alles weer on-line maar met adverts...
En dat terwijl ik heel graag mijn linkdump wil aanpassen.
Een paar dingen erbij, een paar dingen weg...dat kan al vanaf afgelopen september niet meer.
Ik heb al bedacht dat ik graag een andere blogroll zou willen gebruiken, maar daar ben ik dan weer te digibeet voor.
Anyone?

Kennelijk dan toch.

Als de theorie van Darwin niet meer is dan het zoveelste sprookje omdat het niet te bewijzen valt, dan valt het dus onder het kopje "geloven in".
En dan staat het me , als -nou ja -gelovige dan, nog steeds vrij om allerlei andere theorieën naar het rijk der fabelen te verwijzen.
Maar ben ik met een gewone Nee-Nee sticker niet beschermd tegen de folder die er morgen op mijn deurmat zou moeten vallen.
En aangezien deze stickers totaal uitverkocht zijn, is dit misschien ook wel een alternatief.
Maar ik zou eerst wel eens willen weten of er ook een manier is om die dingen zonder postzegel massaal terug naar afzender te sturen.

Eerder geadresseerde onbekend.
Betalen de opdringerige zendelingen dan zelf nog een keer die portokosten?
Want dat zou wel eens interessant kunnen zijn...
Halen ze zo'n grap pas over nog een keer 150 jaar uit.

Vertaald.

Dit is een studiegenote van vroeger van me.
We studeerden allebei geschiedenis, maar dronken allebei voornamelijk heel veel koffie.
Ik heb haar toen een keer zien optreden, lang geleden in de HBO-soos, en altijd gevonden dat ze een verschrikkelijk mooie stem heeft.
Krachtig, helder en heel warm.
Ik kom haar eens in de zoveel jaar tegen en weet nooit goed wat ik dan tegen haar moet zeggen.
Nu weet ik het.

Twee dagen en...

... dan krijgen ook mijn genen even vakantie.
Ik laat ze een dag vrij, voor zover dat met genen kan.
Noem het maar jeugdsentiment.

Spot en hoongelach, zelfs onbegrip valt mij ten deel als ik aankondig me zondag in een met alcohol overgoten, verklede massa te storten.
Ik ga proberen te vergeten dat ik eigenlijk niet erg onder de indruk ben van de gelderse variant van dit, zich grotendeels beneden de rivieren afspelend, volksfeest.
Omdat het zich hier nooit echt op straat afspeelt maar veelal binnen, waar niemand er last van heeft, en ik ben dat eigenlijk anders gewend.
Toch iets te calvinistisch hier wellicht.

Ik heb er de afgelopen week zelfs les over gegeven.
Er waren precies twee jongens die er eerlijk voor uit kwamen dat ze zich ook in het feestgewoel gooien.
Het sterft uit, sommigen zeggen terecht, en dat terwijl het zo ver terug gaat...
Ik ga gewoon met wat chauvinisme in mijn achterhoofd en nostalgie in mijn hart, in twee etappes, eerst de ene en dan die andere straat op en maak mezelf en hopelijk wat mensen om me heen blij.

Chauvinisme, maar u mag raden bij wie...

Natuurlijk kan de stad hard blijven roepen dat haar stadsrechten ouder zijn.
En wetenschappelijk gezien, op papier, heeft ze dan wellicht gelijk.
Maar als er 400 jaar lang een paar achtergebleven boeren in een verlaten en vervallen gebied in de klei lopen te wroeten, op zoek naar eetbare wortels, kan ik dat geen ontwikkeling noemen.
Geen ontwikkeling als in groei van een stad, met onafgebroken bewoning (wat overal ter wereld een criterium is voor continuïteit, alleen hier in Nijmegen niet), urbanisatie, industrialisatie en internationale contacten.
500 voor Christus was Maastricht al bewoond.
Vóór de romeinen al, en vanaf toen altijd intact als stad.
Eeuwenlang was Nijmegen nog niet de moeite waard om te vermelden.
En toch wil ze persé de oudste zijn, ook al ziet ze er niet meer naar uit.
Ze heeft de stadswallen ontmanteld en alle romeinse resten van belang op een hoop geschoffeld, er hadden ook andere keuzes gemaakt kunnen worden.

En terwijl ze oud probeert uit te zien door ooit afgebroken torens weer op te bouwen, verdwenen kastelen te herbouwen, gooit ze de hele stad vol met mooie grijze pleinen waar nog geen hond langer dan vijf minuten op de bus wil staan wachten.
Terwijl de mensen ook op een plein met klinkers en oude platanen hadden kunnen staan, met open terrassen waar ze elkaar het hele jaar door kunnen ontmoeten.
Waar ze niet de hele dag tegen reclame of andere bewegende onzin aankijken op enorme beeldschermen, omdat dat zo 21e eeuw is.

En nee, dat is niet omdat Maastricht geen klappen heeft gehad in de oorlog.
Keuzes, Thom, keuzes.
Door anderen gemaakt, ja, maar hou nu alsjeblief op met zeuren...
We zijn op papier de oudste, jij je zin, maar Maastricht heeft gewoon het meest echt geleefd.

'Ruchegraad'

Het Telegraaf-publiek wordt gezien als de ruggengraat van Nederland.
En de Volkskrant schijnt een 'linkse krant' te zijn, en wordt door hen niet gelezen..
Alle nieuwsuitzendingen op televisie zijn ook onderdeel van de linkse kerk.
Er moet dus een rechts geluid bij, waarvan akte.
En ik trek de voorlopige voorzichtige conclusie dat er dus twee Nederlanden zijn, en ik woon kennelijk in dat andere.
Gelukkig komt er een televisiezender voor de ruggengraat van Nederland, want zonder een goed geïnformeerde backbone zijn we verdoemd.
Beetje zorgwekkend is wel dat de kurk waar we op drijven dus het NOS-journaal niet snapt.
Al te slim is de Kern van de Natie dus niet.
De Telegraaf wil dat het allemaal niet zo elitair is.
Wakker Nederland gaat daar eindelijk iets aan doen, kraaien ze al de hele ochtend op de radio.
We hebben toch het jeugdjournaal en Hart van Nederland denk ik dan.
Misschien moet er inderdaad een soort van Jip-en-Janneke-journaal komen.
Met kortere zinnen en minder moeilijke woorden.
Recessie a la Sesamstraat: "Het gaat slecht joh, Poeh hey! En dan nu voetbal...."

Minimalist! 2

Grammatiktest - Periode 2 - Januar 2009: Theoriefragen & Anwendungsaufgaben; (genügend ab 15 P) =16,75P & (genügend ab 35 P)= P 44.
En zo lag ik opeens weer helemaal op schema!
Het is nooit erg breed, maar steeds genoeg.
Parallel aan vrijwel alles wat ik doe.
Toeval bestaat niet!

Drive and crash...

Oh nee! Paniek! Peeuw, peeuw! (Dat zeiden ze vroeger ooit in een kinderserie, schijnt op gillende keukenmeiden te slaan of zoiets). Rampspoed! Armageddon!
Als er nu verkiezingen zijn, komt Peroxideman op 25 zetels en dat is eigenlijk best veel.
Ik had in mijn lessen al eens zitten brainstormen met leerlingen over wat er gebeuren zou als dit soort mensen in een kabinet terechtkomt.
Ik vermoed zelf eigenlijk dat ze binnen een half jaar als een stel vechtende hyena's over de grond van de tweede kamer rollen, waarmee ze meteen laten zien dat ze als one-issue-partij niet zo heel veel meer bewerkstelligen dan een paar vette ruzies onderling, en met de rest, en dat was het dan.
Maar ik ben geen politiek recensent en heb er waarschijnlijk niet genoeg verstand van.
Voor hetzelfde geld zijn zij wel Neerlands Hoop In Bange Dagen.
En gaat alles van een leien dakje als zij aan het roer van dit schip staan.
Worden we razend populair (vooral in het Midden-Oosten), zullen wij door daadkrachtig handelen verschoond zijn van welke recessie dan ook in de toekomst, draait ons onderwijs als een zonnetje, alle dieren zullen vrij zijn! en niemand gooit nog snoep-papiertjes op straat...
Oh jaaaa! Hulde en Dankzegging! Gloria Mundi! Leve de toekomst!
Of zoiets.

Tegen de kou.

Warme truiendag is echt koud.
Dit helpt een beetje.
Echt!








En?
Beetje warmer?

Maatschappijleer

Een schoolvak.
Gisteren had ik het over seksuele contacten.
Niet schrikken, dat staat gewoon in hun examen-boek, ik heb geen keuze...
Het ging over de invloed van de massamedia op relaties en tienerzwangerschappen.
Zelf denken ze dan altijd dat het wel meevalt omdat we wat het laatste betreft niet op de eerste plaats staan...
Maar ik observeer toch droog dat kinderen volgens mij veel te snel 'groot' willen zijn.
We gaan bijna terug naar de veertiende eeuw, waar het heel gebruikelijk was om op jonge leeftijd seksueel actief te zijn.
Kinderen denken er volgens mij best veel over na.
Wanneer ze uit school komen om drie uur is het niet zo vreemd als ze midden in een clip vallen waarin meisjes een lapdance aanbieden aan stoere jongens op stunt-fietsen.
Er zijn twee versies van, de gekuiste werd goed bevonden voor day-time-tv.
Het nummer gaat eigenlijk over politici, bevat iets te veel van het 'slachtoffer-van-het-systeem'-gehalte, de beeldtaal die ze gebruiken is verre van origineel, té voor de hand liggend, terwijl de band zelf verder juist één van de betere in dit genre is en zich intelligenter zou kunnen opstellen.
Meer slachtoffer dus van de codes van de muziekindustrie die albums wil verkopen and sex sells.
En kom op!, gewoon wat clipjes kijken, niets aan de hand , toch?
Over identificatie denken platenmaatschappijen, tijdschriften en modehuizen misschien wel na, maar kennelijk niet al te lang.

Meisjes van pakweg tien jaar zouden wel eens de conclusie kunnen trekken dat dít is wat jongens in hun hoofd hebben als het over meisjes gaat, en dat alle jongens dit gedrag van meisjes verwachten, anders kun je het wel 'shaken' wat aandacht betreft.
Jongens van pakweg tien jaar zouden wel eens de conclusie kunnen trekken dat alle meisjes zich ontwikkelen tot schaars geklede bimbo's uit een 18+film die alleen maar oog hebben voor jou, ongeacht hoe lomp je ze behandelt, dat ze het zelfs leuk vinden als je ze als prostituees benaderd.
Meestal reageren mijn leerlingen met de opmerking dat het allemaal wel meevalt.
En ze weten zelf wel waar ze mee bezig zijn.
Misschien ben ik wel een ouderwetse oerdegelijke trut.
Maar toch zag ik hierin een klein bewijsje voor de minuscule kern van waarheid in mijn betoog.

Maar wat dan?

Wat ging hij dan doen?
Hij ging ze waarschuwen, tegen het gevaar van terrorisme, alsof ze dat niet zelf al hadden gemerkt, bij Tavistock Square, dat zoiets achterlijks kon gebeuren.
Hij ging om zijn zelfgemaakt homevideo-project te laten zien over dit gevaar, een gedrocht dat gewoon op internet staat, en het is aan te nemen dat het Hogerhuis zelf ook internet heeft.
Hij had uiteraard alleen maar nobele bedoelingen.
Hij is de vermoorde onschuld, verstrikt geraakt in een moslim-complot in het Hogerhuis.
Terwijl dit toch een voorbeeldig koekje van eigen deeg was.
Hij is toch zeker niet zo'n spreekwoordelijke hooligan die kwam om herrie te schoppen, en dus niet het stadscentrum in mocht; hij is een keurige 'right wing parliamentarian', uitgenodigd om over 'freedom of speech' te debatteren met een select gezelschap.
Door het woud van journalisten kefte de geel-gekuifde pekinees opgewonden tegen de grote slaperige bulldog dat het not-done was, zich stiekem verheugend in de fenomenale media-aandacht die zijn kleine persoon wederom ten deel valt.
Zoveel meer aandacht, dan wanneer hij gewoon door had kunnen rijden naar de Big Ben.
Ik ben tegen censuur, zou ook willen dat hij eens een andere baan zoekt, juist daarom zou je het moeten negeren, dit is gewoon weer eens te veel eer...
Hij mocht eigenlijk helemaal niet mopperen, want ze hadden hem wegens opruiing 48 dagen mogen vasthouden.
In plaats daarvan stond hij, een uurtje later, weer buiten met glinsterende pret-oogjes; een martelaar, een held was hij.

Low input, maximum output.
En terwijl in the UK een hele nieuwe 'Dhimmi-discussie' losbarst, en iedereen hem eigenlijk alweer vergeten is als een kort intermezzo in een ander stuk, probeert de platinablonde parlementariër er thuis nog wat politieke winst uit te slaan door zich nog een beetje meer aan te stellen.
Shakespeareaans drama, maar dan een low-budget amateurtoneel-variant.
En toen gingen we hopelijk weer snel over tot de orde van de dag.

Watten in mijn hoofd.

Dus dacht ik, dat ik zelf wazig was, maar toen bleek het gewoon die videoclip te zijn, die was pas wazig.

Ik ben aan de beurt.
Lig ziek in bed met de laptop op mijn buik...
Het is natuurlijk lang niet zo erg als die keer dat ik echt lag te hallucineren, dacht ik, want het bleken uiteindelijk echte dingen te zijn op de televisie, maar alleen een beetje, nou ja, zoals ik al zei wazig...
Zo ziek ben ik dus vandaag niet, maar hoe dan ook voor de rest van de dag uitgeschakeld.
Met veel te veel tijd om na te denken en dan gaat het alle kanten op.
Dus verdoof ik mijn hersens eerst met zappen.
Duitse dierentuinen, fitte mensen op tellsell, teletubbies of zoiets (hoe vaak kun je giechelend "upsadaisy" zeggen in één zin? Dan nog liever dit...) , reclame, belgisch radiostation. het nieuws...
Dát was een slecht plan!
De premier van dat land gaat nu de juridische strijd aan met een verdrietige vader, om zo op onfatsoenlijke, en bovendien hypocriete, wijze via het parlement een rabiate geloofsopvatting door de strot van andersdenkenden te forceren, uit politiek winstbejag.
Als er al een hemel is, is dit volgens mij niet de manier om er binnen te komen.
Barbarisme live op televisie, goede timing dus om met de kinderen binnenkort naar dit museum te gaan, voor een tentoonstelling over Darwin.
Geirriteerd verderzappend zag ik de bosbranden in Victoria, Australië, en maak me nu ook zorgen over vriend P. die net weer terug thuis in Sale was gaan wonen, geen internet heeft, en zich dus niet binnen tien minuten meld als ik op de send-knop heb gedrukt...
Daarna ging de telefoon, het was mijn werk aan de andere kant van de lijn en om niet aan het zich opstapelende werk te gaan denken nog meer zappen, de muziekzenders dan maar...
Daar kwam dit voorbij.

Dat zet zich in mijn trage hoofd vast en werkt voorlopig.
Dát, en Animal Planet.
Welterusten.

Betekenis.

Alain de Boton heeft een boek geschreven, dat wil ik ook nog een keer doen.
Zijn boek gaat over werk, het mijne vast niet.
Ik moet het snel eens gaan lezen, als ik klaar ben met de verplichte literatuurlijst voor Jugendliteratur.
Maar Alain de Boton, die stelt in zijn boek dat de moderne mens zichzelf met de betekenis van werk voor de gek houdt, tenminste, als ik het goed begrepen heb.
We maken onszelf gek met de 'idee fixe' dat ons werk determineert wie of wat we zijn, en dat dit ons bestaansrecht bepaald.
We moeten dus eigenlijk dagelijks minstens levens redden, de wereld verbeteren, een monument neerzetten waar ons nageslacht zich op kan oriënteren...
We verkeren in de waan dat ons werk ons moreel moet verheffen, anders doen we het echt helemaal niet goed!
Eenvoudig een paar dagen werken om wat geld te verdienen, om iets te eten, kleding of ander spul aan te schaffen, kan nooit zinvol zijn; Neen!
We missen onder die omstandigheden de kans om ons leven (en we hebben maar één leven) betekenis te geven.

Maar aangezien de meesten van ons gewoon een baan hebben, gewoon, een baan, kunnen we eigenlijk alleen maar jammerlijk falen in deze missie.
En veel mensen raken gedesillusioneerd hier door, omdat ze ondanks al die hooggespannen verwachtingen toch een onbeduidende 'loonslaaf' zijn geworden...
U bent bekend met het begrip ironie naar ik aanneem?
Volgens mij bedoelt hij dat mensen best gelukkig mogen zijn met een baan die ze al twintig jaar hebben.
Je hoeft om jezelf uit te dagen niet elke twee jaar van arbeidsomgeving te wisselen, ook al roept iedereen dat je jezelf anders te kort doet.
Veel evenwichtige mensen varen meestal wel bij de routines die ze opbouwen.
De remedie tegen 'missie-drang' is focussen op de dingen om je werk heen, dat hopelijk grotere deel van je leven, waarin je tijd zou kunnen besteden aan kunst, zelfontplooiing, politiek, relaties, buiten zijn...
En daar kunnen we beter niet diezelfde truc met die zingeving mee uit halen, dat zou erg dom zijn...
Ooit werd ik door iemand gevraagd wat een goede relatie was, hoe je dat voor elkaar krijgt.
Ik zei dat ik op dat moment niet wist wat een goede relatie was, de mijne was net uit.
Ik beschouwde mezelf dus niet als een autoriteit op dit gebied.
Zij had een groot probleem ontdekt in de hare.
Als ze 'savonds samen op de bank televisie zaten te kijken, en dat al voor de derde avond op rij, dan moest er toch wel iets heel erg fundamenteel mis zijn...
Ik vroeg wat ze dan had willen doen.
"Communiceren!" was het antwoord, "Ik wil met hem elke dag een goed gesprek!".

Al pratende kwam ik er achter zij en haar partner in de val waren gelopen van 'de te hoge verwachting'; hun relatie moest, net als alles in het leven, voortdurend tastbaar zinvol zijn.
Als niet iedere dag van hun samenzijn een spiritueel hoogtepunt was, dan hoefde het niet meer.
Ik zei dat ze de lat te hoog legde, want niemand houdt het vol om elke seconde van elke dag zo krampachtig met de ander bezig te zijn, het leek me zelfs ongezond, waarop ze beledigd de nacht inliep...
Ik bleef met een vriendin achter op het warme asfaltdak, ver boven de zwakke geluiden van een druk stadscentrum, onder een zomerse sterrenhemel, met een beker thee en een pakje shag.
En heel veel vragen waar we, de hemel zij geprezen, even geen antwoord op wisten.
Onder ons ging de stad uit en we wisten dat we vast iets belangrijks zouden kunnen doen op dat moment.
De stad in trekken, op zoek naar een ervaring die ons de rest van ons leven bij zou blijven en ons ingrijpend en significant zou veranderen.
Maar daar hadden we gelukkig geen zin in.

Jaja!

Hier wil ik dus heel graag naartoe.
Ik ben zwaar onder de indruk van zijn werk (en van dat van zijn dochter....).
Hij heeft kennelijk een Nijmeegse periode gehad.
Eentje die volgens het Valkhof zelf acht jaar langer heeft geduurd dan volgens de schilder zelf, maar goed.
De eerste afbeelding is dan ook een Nijmeegse dijk.
Bij deze.

Nog meer liefhebbers?
Er zijn ook kroegen in de buurt!

Toch maar niet nu.

De hoarding disorder heeft gewonnen.
En het feit dat zij de daily quote zou missen is ook wel een sterk argument.
Ik ga gewoon dingen uit de nieuwe template in de oude plakken en kijken hoe dat uitpakt.
Iemand moet er nu de stekker uittrekken of mijn laptop vernielen.
Dit obsessieve gedrag over hoe mijn virtuele kamer er uit ziet loopt uit de hand.


Naschrift: Ok, knippen en plakken wil niet lukken.
Weet u wat?
Ik geef het op, ga een peuk roken en laat het los.

Hoarding disorder.

En? Was het wat?
Was het u eigenlijk al opgevallen?
Soms switched de hele santekraam hier over naar een nieuwe compactere layout maar met een mooiere bovenkant.
Ik wilde eens iets anders.
Maar het komt ook omdat de blogroll al maanden stuk is en ik ondertussen wel eens wat nieuwe sites wilde linken.
Om gebruik te maken van de gadgets van blogger moet je dan je oude template min of meer er af gooien.
Zodoende.
Het kan best zijn dat u het hier soms opeens allemaal te netjes opgeruimd vindt.
Of juist te saai, omdat al die mooie zelfgemaakte buttons plaats hebben gemaakt voor een saaie linkdump zonder franje.
Dat komt eigenlijk omdat ik het nieuwe ge-update layout-programma van de blogger nog niet onder de knie heb.
Ik kan geen chocola maken van de HTML-codes of hoe dat ook heet.
En zolang ik niets kan over-knippen of plakken staan er straks geen maanstanden, geen citaten van slimme mensen, niet meer wat de oorlog in Irak elke dag kost, en geen videoclips...tenzij verstopt in een link die ik eerst nog moet knippen en plakken.
Of het staat er gewoon wel en dan slaat deze hele post nergens op.
Ik merk dat ik heel veel moeite heb met het definitief weggooien van alle troep die ik de afgelopen jaren heb verzameld, aan plaatjes, links en curiosa.
Wat ik thuis bij gebrek aan bergruimte niet meer doe, hamsteren, heeft zich virtueel tot een inmiddels volwassen OCD ontwikkelt: Hoarding-disorder.
Ik vindt het desondanks stiekem wel lekker rustig, die andere kale layout, zonder al die bijdehande troep.
Saai, maar sereen.
Ik dacht dit een tijdje om en om uit te proberen, en als het niks is gooi ik de oude layout er wel weer definitief op.
En wellicht wat dingen er weer af.
Misschien morgen al.
Mischien over vijf minuten, om het spannend te houden.
Ach.
Het houdt me van de straat...

Binnenkort in uw brievenbus.

Een mooie folder van een paar aardige mensen die u graag vertellen hoe u hier gekomen bent.
Dit in het kader van het Darwin-jaar.
Beetje vreemd.
Het is alsof je in het kader van 'het jaar van de aardappel' iedereen in een zelf opgezette en gefinancierde promotiecampagne gaat vertellen dat aardappels niet lekker zijn en men er toch beter aan doet vanaf nu appels of drop te eten .
Ieder zijn/haar geloof in mijn bescheiden opvatting.
Maar goed.
Hoe dan ook.
Binnenkort, als het even meezit, op onze brievenbus:

Minimalist!

Ik heb een 5.5 voor één van de vijf onderdelen die ik moest afsluiten deze maand.
Auf Deutsch :"Ich habe bestanden!".
Ik, minimalist die ik kan zijn en dat niet in voornamelijk esthetisch opzicht of als lid van een belgische afscheidingsbeweging maar gewoon als luie donder, ben méér dan tevreden met dit ronduit magere resultaat.
"Nul ambitie!" roep ik wel eens over mezelf, en dat doe ik met dit eindresultaat voor Gramatik1 alle eer aan.
De vlag (die ik niet heb, maar u begrijpt wat ik bedoel) hangt nog net niet uit.
Ik ben zo opgelucht.
Dit scheelt twee maanden inhaalwerk.
Nu nog even wachten op de andere vier resultaten.
Steeds meer begrip valt mijn leerlingen ten deel sinds ik weer studeer.
De onzekerheid tijdens tentamens, de gezonde tegenzin als er huiswerk op het programma staat, het ontwijken van voornoemde werk terwijl je nét achter loopt op schema, het er niet over willen hebben op feestjes.
Het komt weer allemaal terug!
Het houdt me vast heel erg jong (kuch)...