Stel je niet zo aan...

"... dit doet helemaal geen pijn...! Als je verdoving wil duurt het allemaal veel te lang..."
Ze zei het echt.
Net afgestudeerd, maar duidelijk de baas in de behandelkamer.
En de stagiaire die dit mocht aanschouwen leek net van de middelbare school af te komen.
Vol bewondering keek ze haar oudere collega aan.
Een beetje onzeker keek ze naar mij.
Zo moest het, maar ging deze mevrouw wel netjes luisteren naar de dokter?
Ondertussen ging de behandeling gewoon verder, met commentaar over mijn dapperheid.
Maar ik vermoed dat haar stoere praat vooral een houding was.
Omdat ze de blik in mijn ogen wel degelijk had opgevangen.
Die was vrij helder.
Die zei "Als ik me niet vergis lig ik hier van alles te voelen, b*tch, en ik wil best ruilen en jou laten ervaren wat je nu aan het doen bent"...
Het deed namelijk wel pijn.
Voor die dag was ik nog nooit bang geweest voor welke tandarts dan ook.
Na die dag was het nooit meer hetzelfde.
Vanmorgen mocht ik weer.
De lompe invalster is gelukkig nooit meer teruggezien.
Maar hoe aardig mijn tandarts ook is, ik ben echt bang.
Als ik met de kinderen langskom, ga ik dapper als eerste.
Ik moet wel, anders krijg ik hun nooit meer in die stoel.
De verdoving begint nu langzaam uit te werken.
Maar ik zal me niet aanstellen.

Dood pietje...

tekening geleend: Michel de Klerk (architect 1884 - 1923)
Ofwel dode mus.
Het idee was bredere opvangmogelijkheden voor en na schooltijd en liefst op iedere school.
Het opvang-plan is bovendien geemancipeerd en gunstig voor de economie, want dubbele capaciteit per gezin.
Ik heb zelf ook opvang nodig om mijn beroep, andermens kinderen van straat houden, uit te kunnen oefenen.
Het zou veel rust opleveren als ik kan werken op andere momenten dan de "tijd-vensters" die een basisschool me biedt.
Hoera!
Maar daarna kwam toch al gauw de klad in mijn opgetogenheid.
Scholen willen dat toch helemaal niet?
Ik heb daar zelf al een paar keer tenenkrommende discussies over gehad.
Ik wil graag werken, en dat werd eerst als mijn persoonlijke luxe-probleem beschouwd.
Keuzes maken...werken of alleen maar wachten tot de kinderen thuis komen en altijd tijd hebben om te komen knutselen/kijken naar toneelstukjes onder schooltijd/te vergaderen met de andere moeders over de schoolreisjes en mee te gaan naar bibliotheek/kinderboerderij/tentoonstelling fulltime moeder zijn...
Maar ik moet zo nodig werken.
Ik, en ik alleen, moet er dus maar uit zien te komen wanneer ik kan werken.
En dat ik ondertussen ook moet werken om zoiets als schoolgeld te kunnen betalen is kennelijk alleen voor mij een doorslaggevend argument.
De opmerking dat ik dan maar geen kinderen had moeten krijgen valt geheid...einde discussie want "full circle"...

Van Aartsen maakte me blij met een mooi, maar dood vogeltje.
Het rammelt aan alle kanten in de uitvoering van dit plan.
Ik hoorde van het lumineuze idee om bijstandsmoeders in te zetten.
Want het is een feit dat die vrouwen de hele dag niets te doen hebben en vaak ook geen echtgenoot in de huiskamer hebben zitten waar ze voor moeten koken en wassen.
Wie past er dan op hun kinderen of mogen ze die meenemen?
Goed, slecht plan...
Vrijwilligers dan maar.
Hoe verhoudt zich dat dan tot de professionalisering van die opvang?
Ik vond het draaien van de overblijf killing en was iedere keer blij als ik ze levend in hun klas kon afleveren.
Want weet ik veel wat ik doe, ik ben beter met pubers...
Laat dat over aan mensen die er verstand van hebben of in ieder geval, ervarings-deskundig zijn, meer dan alleen met hun eigen kroost, op dat vlak.
Nu kun je een plan na geleverde kritiek beter uitwerken en opnieuw op de agenda zetten denk ik dan.
Een slecht plan biedt namelijk volop ruimte voor verbetering.
Maar zo werkt dat niet bij dit kabinet.
DEN HAAG - VVD-aanvoerder Van Aartsen vindt de kritiek op zijn plan om de kinderopvang voor en na school te verbeteren "gewoonweg kwaadaardig".
Tegenstanders maken een karikatuur van het plan om het vervolgens te kunnen afschieten, betoogde hij dinsdagavond op een partijbijeenkomst in Den Haag.
Bron: Nu.nl.
Beter onderbouwde politiek is kennelijk geen optie, in plaats daarvan huilt de ene bewindsvoerder na de andere dat het allemaal zo gemeen is.
Dat de pers te kritisch is, dat mensen hun beleid geen eerlijke kans geven, dat hun beweegreden verkeerd uitgelegd worden, de burgers snappen het gewoon niet...
Speciaal daarom (om maar even bij recente beeldspraak te blijven) een setje vogeltjes terug:

Want wanneer dringt het nu eindelijk tot politici door dat mensen heel goed begrijpen wat er gezegd wordt, maar dat ze het gewoon zat zijn.
Want de rekenvoorbeelden over onze bestedingspatronen kloppen niet.
De roep om de hand op de knip te houden wordt overnight ingewisseld voor het gekraai dat geld moet rollen.
Van dergelijke discontinuiteit krijgen mensen bultjes.
Maar al dat gelieg stoort me uiteindelijk veel minder dan dat kinderachtige gemiep zodra er tegengas uit de samenleving komt.
Je gaat toch niet de politiek in als je geen dikke huid hebt?
Rot toch op.

Noord in zicht !

"Met wat geluk over twee maanden..."
"Wat zeg je?"
"Met wat pech over twee maanden..."
"?..."
Ik weet dus nog niet goed wat ik nu moet voelen.
Mijn hart zegt "wehey!", maar mijn verstand zegt "oh nee!"...
Nu gaat alles in de vijfde versnelling, terwijl ik twee dagen terug nog in een sukkeldrafje allerlei lijstjes aan het maken was.
Het verschil tussen verlanglijst en boodschappenlijst wordt nu ook pijnlijk duidelijk.
Op de ene staat wat we willen aanschaffen, op de andere wat we moeten aanschaffen.
En ze zijn bijna even lang, dat dan weer wel.

Plannen maken, schrappen, nieuwe plannen maken...ik wordt er heel erg onrustig van.
Is het altijd zo dat wanneer mensen heel graag aan iets nieuws willen beginnen, ze ook een beetje huiverig zijn om bekend terrein te verlaten?
Hoe is het mogelijk...ik wilde hier toch weg?
Waarom gaat het me nu dan opeens wat snel?
Twee maanden eerder dan verwacht.
Het is hollen of stilstaan.
Eerst wordt de boel ruim vijf maanden later opgeleverd, en zodra ik een nieuw traject in mijn hoofd heb trekken ze er weer tijd vanaf.
"Luxeprobleem" zeg ik nu streng tegen mezelf.
Nog een winter in dit huis stond me eerst tegen, nu kijk ik bijna vertederd naar mijn fijne kacheltje, waar ik in de Waalsprong niks aan heb, er ligt geen aardgas....

Ik ga waarschijnlijk veel meer missen dan ik nu kan bedenken.
Ik kom nu even niet verder dan de tuin.
Ik heb wat sentimentele gevoelens, omdat in dit huis mijn kinderen geboren zijn...er is vast meer, dat weet ik.
Er is ook veel waar ik niet rouwig om ben, om te beginnen de staat van deze hut.
En hoe grappig veel van mijn buurtgenoten ook zijn, het meewarige gevoel als ik ze om half 9 's ochtends al zie zeuren om bier, bij de nog gesloten buurtsuper, mis ik straks niet.
Noch de woordenwisselingen naast mijn raam als ze tegen half drie een "kwaaie dronk" hebben, en opeens niet meer elkaars beste vrienden zijn.
Ik zie als een berg op tegen die bult spullen in ons huis die een bult spullen in ons nieuwe huis moet worden.
Ik zie op tegen al die ongevraagde goedbedoelde adviezen die ik ga krijgen.
En tegen het feit dat ik me schuldig ga voelen dat ik daar zo over denk en over al mijn ongeduld...
Ik ben in mijn leven (lees in Nijmegen) zes keer verhuisd, maar het voelt nu als de eerste keer.
Misschien omdat ik toen alleen een matras, wat boeken, kleren en een tafel en een stoel bezat.
Stelde ik toen veel minder eisen aan mijn leefomgeving?
Waar komen toch al die dingen vandaan die straks in plaats van in een aftands busje in een kleine vrachtwagen moeten...?
Die droom over een sluier van wegwaaiende kleren, en nu ook boeken, achter me terwijl ik de Waal oversteek is weer terug.
(http://esbmarion.blogspot.com/2004/07/de-zandman.html)
En er is nog iets bijgekomen.
Ik ben in die dromen opeens doof.
Alle vragen over dingen die kwijt zijn registreer ik niet meer.
Laat ze lekker kwijt zijn, boeien, ik heb ze niet meer nodig.
Wat zijn eigenlijk de basics van mijn bestaan?
Als ik die lijst afheb, ook in de tweede en derde versie, pleur ik de rest in de kraak bij de DAR.
Misschien is dat wel heel verheffend.

Valse nostalgie?

De grootste kermis die ik ooit gezien heb is de Öcher Bend, in Aken.
De afmetingen daarvan en de "Oktober-Fest"-tenten waren een attractie op zichzelf.
Ik heb er mijn eerste achtbaan gezien, nog voordat de Efteling er eentje had.
Zo verschrikkelijk oud als ik nu klink ben ik niet eens...
In ons dorp was ieder jaar in het voorjaar, rond Pinksteren, kermis.
Er stond een Rups, Vliegtuigjes die je zelf met een knuppeltje naar boven kon laten gaan, een "Ketting-Carousel", de Botsauto's en later een Lunaparkje zoals dat nu toepasselijkerwijs in het Land van Ooit staat.

Aan het begin van de Markt stond de palingkar, een suikerspinverkoper, en iemand die snoep en suikerpinda's verkocht.
De schiettent en de "Grijpertjes" voorzagen mensen van goedkope en lelijke knuffels, maar zonder die obsceen grote beer was je niet op de kermis geweest.
Het hele dorp liep uit, van boven op de Berg tot in de "Balkan" buiten het dorp.
Kroegen haalden muziekgezelschappen in huis en de dansvloeren gingen open.
In onze streek kent men het "Frühschoppen".
Het betekent dat men op zondag na de eerste kerk-mis al een biertje kan drinken in het cafe naast de kerk, en dat liep met kermis in het dorp traditioneel uit de hand.
Mijn opa was drie dagen vrolijk en in een gulle bui.
Met pretogen en een dikke sigaar tussen zijn lippen deelde hij de hele dag kleingeld uit.
Hij kwam die drie dagen nauwelijks thuis, maar had wel al zijn inmiddels getrouwde kinderen en kleinkinderen om hem heen verzameld...
Alle neefjes en nichtjes, we waren allemaal nog klein, trokken in een roedel heen en weer tussen de kroeg en het marktplein.
Het was een familiefeest, met de volwassenen aan een tafeltje bij het raam en de kleintjes met flesjes chocomel en zakjes chips er tussen door krioelend.
En 's avonds zat de familie paling te eten aan de grote keukentafel van mijn oma, die voor de gelegenheid extra vlaai en broodjes had besteld bij de bakker.
De kermis zelf was het sociale hoogtepunt van het jaar.
In je leukste kleren hing je rond bij de bots-auto's, zien en gezien worden...
Kermis was spannender als het donker was.
Niet eens vanwege die jongen die de kaartjes ophaalde bij de rups.
Ik legde het af tegen die meiden die wat ouder waren, met meer lef en make-up...
Ik was toch meer geinteresseerd in het pakken van het kwastje onder de bal, voor een gratis rit.
Maar alle lampjes waren aan en alles leek sneller rond te draaien.
Ze draaiden soms wel vier keer op een avond dat ene Police-nummer dat ik zo goed vond.
Zolang de muziek over het dorp schalde, en te horen was in ons huis als de wind onze kant opstond, bleef ik rusteloos...
Met een vriendin hing ik nog bij de wagens rond als ze klaar waren met afbreken.
Nog net niet te oud om ons te schamen omdat we ons nog bukten om gevallen kleingeld op te rapen.
Ik ga nu met mijn kinderen naar de kermis als hij er staat, en ook zij vallen als een blok voor de lichtjes en de snelheid.
Maar je moet een beetje doorlopen, want het is allemaal veel groter.
In de dorpen in de regio heb je nog van die kleine kermissen, of er is een nostalgische afdeling op de grote hier in de stad.
Ik voel me daar net iets meer op mijn gemak.
Ik zit dan in de rups en heb de impuls om naar de kwast te grijpen, maar bedenk dan opeens dat ik daar eigenlijk te groot voor ben, en durf dan niet meer.
En iedere keer weer mis ik mijn opa...

Door onze verslaggever:
NIJMEGEN
De Nijmeegse najaarskermis kent dit jaar een primeur.
Voor het eerst staan attracties onder de Waalbrug opgesteld.
Alleen op die manier wordt een gedwongen krimp van de kermis in elk geval dit jaar voorkomen.
Bron: De Gelderlander.
1 oktober gaat het van start.
We bestaan hoegenaamd 2000 jaar en dus kan een kleinere kermis echt niet.
De cynicus in mij fluistert dat minder plek voor attracties ook minder standgeld oplevert voor de stadskas...
En zouden ze de extra middelen misschien willen gebruiken om die andere semi-permanente kermis-attractie, die mecano-toren op het Valkhof, in baksteen te veranderen?
Het nieuwe motto van Nijmegen is "Having your cake and eat it", dus er mag echt geen plein af, alle bouwactiviteiten ten spijt.
Ook al staat er ieder jaar weer traditiegetrouw een zuur stukje in de krant over klagende kermisklanten die te veel betalen en te weinig publiek zien.
Omdat er zoiets is als "weer" (te koud, te warm, te nat)...
En ook de recessie (ook al schijnt die over te zijn sinds prinsjesdag) schijnt een rol te spelen, omdat mensen te gierig zijn om drie euro per ritje uit te geven.
Nooit gehoord van less is more?
Nee, dan zetten we een paar (laagvliegende?) attracties toch gewoon op de laagste plek die we in de regio kunnen vinden...
Heeft iemand recent nog de waterstanden bekeken?
Straks woon ik in Nijmegen-noord.
Daar is volgens mij nog zo'n kleine kermis...
Het wordt hoog tijd voor wat nieuwe tradities.
Zijn er wat vrienden te vinden voor het rondje draaimolen, gevolgd door de kroeg en veel lekker eten op een hele grote tafel in een warme keuken?
http://www.kermiskalender.nl/
http://www.aachen.de/DE/stadt_buerger/aachen_profil/bedeutende_ereignisse/oecher_bend/

Omsingel ze!

Ze rekenen, feliciteren elkaar en de maskers vallen...
Ask yourself...who's the odd one out ?...

Ehm...Ikzelf ben dus verhinderd.
Maar als er iemand nog tijd heeft...
Gaat er heen!
Want het wordt vast leuk!
Ze verdienen niet beter!

klik op mannetje!

Beuh.

Ik zit al een hele week thuis.
Mijn nachten vul ik met het kijken naar de wekker en het onderdrukken van hoestaanvallen.
Gierend en piepend, met meer kussens dan ik comfortabel vind, probeer ik rechtop "te liggen" in mijn bed.
Langer dan een paar zinnen praten lukt niet zonder kortademig te worden.
Naar mijn werk gaan is niet zo gemakkelijk omdat de pilletjes van de dokter mijn rijvaardigheid beinvloeden.
Typen moet ik ook niet te lang doen, ik maak teveel "vouten" en de letters dansen zo dadelijk van mijn scherm.
Ik ben nooit zo geduldig met zieke mensen en dat geldt ook voor mezelf om het eerlijk te houden.
Ik baal dubbel omdat dit de mooiste nazomerweek is sinds lange tijd en ik zit binnen met de huisapotheek naast me op de vensterbank...
Ik neig op zo'n moment uiteraard naar meer melodrama dan goed voor me is.
Het is niet eerlijk.

Lezen is toch gewoon leuk?

„ Occultisme is een van de wapenen van de vorst der duisternis.Het houdt kinderen weg van de Here. Wij willen daar niets van weten”.
Aldus een directeur van een chistelijke school in Bennekom.
Een man met een voorliefde voor zware onderwerpen.
Als ik ergens "de vorst der duisternis" zie staan maakt mijn hart blij een klein sprongetje en denk ik: "Ozzy?".
Maar dit gaat over die andere.
Over Satan.

Belial, Abbadon, Beelzebub, Appolyon, Lucifer, Leviathan...die ja!
De directeur vindt magie gevaarlijk omdat het de deur open zet naar de wereld van de duivel.
Al een paar weken is er hevige ophef over het thema van de Kinderboekenweek.
Via de website kun je volgens hem met een paar klikken (ik heb het meteen geprobeerd, maar dat valt nog niet mee) naar Wicca-sites (probeer deze maar) die het offeren aan Moeder Natuur propageren.
Sommige scholen hebben daarom een alternatief bedacht.
Iets met goochelen en met sagen en legenden.
Een beetje historicus weet dat de meeste sagen en legenden vrij veel messentrekkerij herbergen.
En in een goochelact is het doorzagen van de assistente het spannendst omdat je stiekem hoopt dat de goochelaar een fout maakt.
Voor wie dit nog te eng lijkt is er nog de christelijke variant van het CLK met als thema dit jaar: "Wonderlijk!".
Verwondering en verbazing over het mysterie van het leven en het wonder van de schepping...

Ik zag laatst een opvoedingsprogramma op televisie over een streng christelijk gezin.
Ze lazen hun lastige kinderen, om ze te kalmeren, voor uit een dikke staten-bijbel.
Ik zou daar als kleuter ook een beetje geschift door raken.
Op advies van een deskundige werd het boek ingeruild tegen een kinderbijbel, maar de kinderen keken toch nog steeds niet zo vrolijk...
Als ze later ooit zonder toezicht in een bibliotheek verdwalen zullen ze hopelijk met verbazing en uit verzet alles lezen dat ze tegenkomen.
Alles, van Potter tot porno.
Omdat hun ouders het "duivels" vonden dat, op de school van hun kids, boekenweek-pakketten uitgedeeld werden met gekleurde papiertjes erin.
Als je de gele over de blauwe legt, krijg je groene... tovenarij!

Krimpende dagen.

Gisteren was een vreemde dag.
Het begon er al mee dat op de school van mijn kinderen iedereen werd verzocht door te lopen naar de gymzaal.
Of de ouders er even bij wilden blijven.
Er staat een tafel met een bos bloemen bij het klimrek...
Met een snelle blik langs de gespannen en stille docenten, allemaal aanwezig, krijg ik opeens een naar gevoel.
Het gaat inderdaad om een kind van school, 10 jaar oud, dat overleden is.
De rest van de dag wilde niet echt meer goed komen.
In de namiddag kregen twee kinderen een beetje ruzie, en bijna onvermijdelijk liep dat uit in een dom conflict tussen de moeders.
De een met en de ander zonder hoofddoek.
De een alleen en de ander met een paar side-kicks die het niet konden nalaten iets over de hoofddoek te roepen...alsof dat iets te maken heeft met een ruzie tussen twee zesjarigen.
Ik voelde niet eens kwaadheid maar meer een soort machteloosheid, vermoeidheid misschien, over me heen dalen, en ik wilde alleen maar weg...
Ik had een echte piekerdag, zoveel was duidelijk.
De dagen worden korter, maar deze leek erg lang te duren...
'S avonds bij het uitlaten van mijn hond ben ik getuige van een bizar, in ieder geval voor nederlandse begrippen redelijk zeldzaam, tafereel.
Een man had een hartstilstand.
Hij had straatvrees en kwam al jaren niet meer buiten, ik wist niet eens dat hij daar woonde.
Omdat hij te fors en te zwaar is, moest hij via het uitgebroken dakraam uit huis worden getakeld door de brandweer.
De hele buurt stond met mij te kijken naar de nogal spannende en technische verrichtingen van de brandweer, totdat we opeens allemaal een beetje schrokken, de door de lucht vliegende brancard was helemaal dicht.
Het was nu niet meer "interessant", het werd nu genant dat we met z'n allen stonden te kijken naar een kleine familie-tragedie, ook al wisten we dat aanvankelijk niet.
Gisteren was een vreemde dag.

Oh, nou dan!

Uit het weblog van onze burgermoeder:
Zaterdag 10 september
De ochtend gaat heen aan het uitzoeken hoe het kan dat Tresor Kalemba op last van de IND door de vreemdelingenpolitie is opgepakt en vastgezet. De IND blijkt te hebben geblunderd en de vreemdelingenpolitie heeft op zijn minst niet nagedacht. Mensen uit Congo mogen tot nader order niet worden uitgezet en als er een aanvraag voor verblijf loopt hoort iemand niet te worden opgepakt...
http://tinyurl.com/coeum

Vrouwen, wat zijn dat?

Op geen enkele wijze gaat de SGP in op de positie van de vrouw binnen haar gelederen.
Ze geven slechts een juridisch verweer, en daarmee is de kous af.
Ik vind het allang best.
Het waren in mijn ogen al geen serieus te nemen gesprekspartners.
Teveel tegenstrijdigheid, te weinig beschaving.
"Wij zijn voor de doodstraf. Wij baseren ons standpunt op de Bijbel. In de Bijbel lezen we dat als iemand een ander van het leven berooft, hij geen recht meer heeft om zelf te leven. Dit kunnen we vinden in Genesis 9:6: 'Wie des mensen bloed vergiet, zijn bloed zal door den mens vergoten worden'."
Need I say more.

Humaan...?

Ik zie geen rechtvaardiging in het uitzetten van een net niet meer minderjarige naar een vreemd land.
We doen dat niet met lastpakken die hier geboren zijn, maar kennelijk wel met jongeren die iets zinvols kunnen bijdragen aan onze samenleving.
Waar is het gelijk in deze?
Op welke manier is dat goed voor ons land?
Maken de mensen achter deze beslissing zichzelf wijs dat het uiteindelijk misschien zelfs goed is voor de uitgezette, omdat deze zo leert om voor zichzelf te zorgen?
Wie kan mij uitleggen wat hier nu de meerwaarde van is.
Waar dit over gaat?
Quotes uit de Gelderlander:
NIJMEGEN - Dinsdag redde hij nog min of meer het leven van Lars Beugeling. Gistermiddag werd de held echter door zeven rechercheurs afgevoerd, in de boeien. Asielzoeker Tresor Kalemba hoort niet in Nederland, blijkbaar.
Tresor werd in mei van dit jaar achttien en verloor daardoor zijn beschermde status als minderjarige asielzoeker. De jongen werd ooit in Congo geboren maar kwam op zijn zesde naar Nederland, met zijn stiefouders. Die moesten enige tijd geleden het land al uit, maar verdwenen uit het asielzoekerscentrum en lieten Tresor achter. Nu hij achttien is, heeft hij geen bescherming meer en kan dus ieder moment het land uitgezet worden.
http://tinyurl.com/b4pvv
(eenmalig registreren Gelderlander online)
Ondertussen is hij weer vrij, maar hij is niet zeker van zijn verblijf hier.
Alle akties die er voor hem georganiseerd worden lijken te verdwijnen in een diep gat, ik heb niet de indruk dat ons "humane uitzettingsbeleid" er aanzienlijk door beinvloed wordt.
Daarom heb ik besloten om me aan te melden voor een nieuw land.
Er moet nog het een en ander beter georganiseerd worden in dat land.
Het is bovendien een virtuele migratie, bij voorlopig gebrek aan een daadwerkelijk stuk van deze planeet, maar het is een begin.
Vanaf nu heb ik, zij het escapistisch, een alternatief voor dit gedrocht van een zogenaamd beschaafd land.

http://www.citizensrequired.com/unit/site/index.shtml

Geweldige timing!

Vinden jullie ook niet?

Probeer maar eens rustig met je team te brainstormen op deze manier.

Zo dan...

De eerste dag zit erop.
De ongewenste grafitti die tijdens de vakantie door hangjongeren is aangebracht aan het schoolgebouw is verwijderd, het grootste deel van de faciliteiten rondom het gebouw heeft het weer overleefd, dus nu maken wij weer gebruik van het terrein.
De meeste mensen reageren schamperend als ik zeg dat ik nog steeds geen les geef.
We hadden nog wat compensatie te goed en die werd dit jaar achter de vakantie geplakt.
Misschien troost het de eventueel afgunstigen als ik vertel dat we midden in een reorganisatie zitten, een interim krijgen en nog een berg werk van vorig jaar hadden liggen...
Het extra stuk vakantie redde zowat mijn leven, of in ieder geval dan de lol erin, omdat ik hierdoor ook een paar uur alleen thuis geweest ben sinds mijn eigen liefies weer naar school zijn.
Maar goed, ik had dus nog twee weken vrij, en nu een langzame start.
Eerst beleidsdagen en daarna introductie van de jongeren, de nieuwe en die van vorig jaar.
Ik was erg vroeg vanochtend en tot mijn verbazing zat er toen al een nieuwe jongere die ondertussen de conclusie had getrokken dat school zo onderhand toch begonnen moest zijn...
Ik was tijdens de vakantie al wat jongeren tegen gekomen, die zich scheel verveelden en vroegen wanneer ze weer mochten komen.
Ik geloof dat wij een van de weinige scholen zijn waar de leerlingen boos worden als de deur dicht is, ze weten nooit goed waar ze naartoe moeten met zichzelf als wij de deur niet opengooien tijdens vergaderdagen.
Zo kwam het dus dat ik vanochtend die onbekende jongen achter de school aantrof.
In een van de lelijke witte tuinstoelen, tussen een stapel tafels en stoeptegels.
Ik zag hem eerst niet eens, omdat ik keek naar die boom waarvan ik hooopte dat die het nog deed.
Opgegeven door een boomchirurg is hij als een phoenix verrezen uit het voorjaar...

http://esbmarion.blogspot.com/2004/09/samenvatten.html
Daar zat dus opeens iemand.
Veel te vroeg, vol vragen, en zo het wachten zat...

Um, dois, três...

klik voor iets groter op plaatje
Warm, hard en voor herhaling vatbaar!

De schoonste?

Als in best mooi?'
Nee nee, ik weet het, als in proper...
Hoe is het mogelijk.
Maar... ik heb ze inderdaad niet hier in de wijk gezien toen ze met de jury rondreden.
Dus het zou kunnen.
Wat doet zo'n jury eigenlijk de hele dag?
Zitten die in een novio-busje met een broodje kaas of krijgen ze een ongeevenaarde lunch op de pannenkoekenboot aangeboden?
En dat we toevallig de bijna oudste stad van Nederland zijn en dat vieren dit jaar, heeft er vast niks mee te maken.
Maar het moet gezegd worden, de groep captains die het spektakel in de Goffert had georganiseerd verdient een grote ovatie.
Ze hadden de handschoen opgepakt, na een seconde erover nagedacht te hebben en zie!
Wat de titel voorstelt weet ik niet.
Maar vanaf nu gaat het de stad voor de wind.
Met deze reputatie komt alles goed.
Hoop ik.
http://info.omroep.nl/ncrv/home?nav=osimLsHtGDTWGaxB
http://www.nu.nl/news.jsp?n=584845&c=12&rss
http://www.tussenwaalensingels.nl/forum/list_messages/262

Ondertussen....

...hier.

Een goed gesprek in de tuin.
De nazomer is er.

Twee Amerikas.

Het zijn er dus gewoon twee.
"This was the Big One and nobody was able to meet the challenge."
Taal is een krachtig medium.
Dit is een voorbeeld van resilience.
We hebben een opdonder gehad, maar het is een uitdaging en die kun je oppakken of niet.
Ik weet nu ook waarom die houding me zo verwarde.
Ik wantrouw het.
Het blijkt een luxe-artikel.
Het zijn namelijk vooral de mensen die daar niet meer zijn, op een enkele uitzondering na, die zo dapper in de camera zeggen dat de mouwen opgestroopt moeten worden.
Wat nu nog in New Orleans zit, zijn de mensen die geen opties meer hebben.
En wellicht al niet veel opties hadden hiervoor.
Ik ben ongetwijfeld niet de enige die daar voornamelijk gekleurde mensen ziet zitten op de stoep.

burgemeesster Nagin van New Orleans
http://www.cnn.com/2005/US/09/02/katrina.nagin/index.html
En ze zijn kwaad, heel erg kwaad.
Gevaarlijk kwaad, en ik kan het nog begrijpen ook...
Als ze al de illusie hadden dat ze zich aardig wisten te redden in het Amerika van Bush, nu weten ze definitief hoe laag in de pyramide ze zitten.
Hoe onverschillig de overheid tegenover hen staat.
En dus haar prioriteiten op een andere plek had neergelegd.
In hun eigen golfstaat is het niet eens mogelijk om na een kleine week een bus of voldoende voedsel op de goede plek te krijgen.
De nationale garde houdt zich alleen bezig met criminaliteitsbestrijding, want het leger zit aan de andere kant van de wereld...
Een golfstaatje in het midden-oosten schaken verloopt daarentegen heel soepel, binnen een dag op alle cruciale plekken voedsel en materieel voor je troepen, ook tijdens zware zandstormen.
Het geld om de Louisiana-delta-werken in staat van paraatheid te houden was omgeleid naar Irak.
Zelfs de journalisten ter plekke, deze keer niet embedded, kunnen hun emoties niet meer controleren.
Tijdens 9-11 was dat ook moeilijk, maar toen was iedereen zo geschokt en woedend dat dit de motor werd achter hun strijdbaarheid.
Nu is het natuurgeweld, iets dat ze zagen aankomen en waarover de overheid altijd beweerd had, dat ze hiertegen beschermd waren.
Terwijl de achterdocht die men had over deze bewering nu gerechtvaardigd gebleken is, want de dijken waren niet stevig genoeg, men wist het, maar er werd keihard over gelogen.
Ze zien allerlei politici die elkaar op de schouders kloppen voor uitgesproken medeleven.
Maar niemand haalt die mevrouw weg die al drie dagen dood op de stoep in haar rolstoel zit.
Of de andere doden die nu steeds meer in beeld komen.
En vanaf de redactie worden ze via hun oortje teruggefloten als ze te openlijk gefrustreerd raken, en horen ze dat er even overgeschakeld moet worden naar nieuws uit het noorden van Irak.
Nee, niet het drama op de brug in Baghdad, maar een grensincident waar amerikaanse soldaten bij betrokken zijn...de Fox-news-strategie...
Twee Amerikas.
Het ene heeft resilience, het andere realiteit.

http://mgno.com/