Hooggeëerd publiek!

Burgemeester Guusje ter Horst is bij een alcoholcontrole in Nijmegen betrapt met teveel alcohol achter het stuur!
Sorry...dit is onzin.
Ik zal het uitleggen.
Dit gaat helemaal niet over haar.
Dit is een experiment in schaamteloze zelfpropaganda.
Ik vroeg me namelijk opeens weer eens af waarom ik eigenlijk dit "blog" heb.
Ik krijg heel vaak te horen dat mensen niet begrijpen waarom iemand zijn gedachten niet gewoon in een dagboek zet, en dan in de sokkenla opbergt, maar op internet gooit.
Wereldkundig, en wereldwijd.
Dat "bloggen" een achterlijke hype is, waar verstandige mensen het nut niet van inzien.
En op zich zit daar wel een forse kern van waarheid in.
Als ik op de persoon af zou moeten uitleggen waarom ik dit doe, kom ik dan ook niet verder dan dat ik graag schrijf.
Lifelog as a remedy.
Maar die vlag dekt de lading natuurlijk niet helemaal.
Dingen van je afschrijven, ok, maar waarom doe je dat niet in een schriftje thuis, anoniem...
Waarom met...dit?

Hoe onbevredigend het antwoord ook is, ik weet het eigenlijk niet.
Er zijn zelfs mensen die afstuderen op deze epistels.
Ik weet dat er mensen zijn die zo bekend zijn geworden hiermee dat ze een BN-status kunnen ontlenen aan hun blog.
En dat deze mensen elkaar awards toebedelen.
Dat is heel serieus, niet zo maar wat getik.
Deze mensen hebben een strategie.
Als ik bijvoorbeeld wil dat mensen dit weblog lezen, moet ik daar harder mijn best voor doen.
Ik had dan bijvoorbeeld al die tijd moeten zorgen dat er steeds iets in mijn aanhef staat dat aansluit bij de actualiteit.
Of het nu terzake is of niet.
Als mensen dan gaan zoeken met een naam of wat dan ook, komen ze uiteindelijk een keer hier uit.
Zo werkt dat namelijk.
Als je het iedere dag op de juiste wijze doet.
En niet "afentoe", en dan ook nog op de dag erna zoals ik nu.
Ik vroeg me hierdoor meteen af of dit blog wel te vinden was op die manier.
Ondertussen heb ik overigens gemerkt dat het helemaal niet zo werkt met die aanhef...
Ik moet me daarnaast ook op elke startpagina zien aan te melden en eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dat ook een keer heb gedaan, op de "Weblogkaart van Nederland".
Maar meer omdat ik het idee geinig vond dat 1 van die stipjes op de kaart van Nederland mijn weblog is...
Kennelijk interesseert het me uiteindelijk niet genoeg of ik een breed publiek heb of niet, want ik denk daar nooit zo goed over na, ik heb geeneens een "tracker" die kijkt wie mij linkt.
En misschien gelooft u me zelfs als ik zeg dat dit geen valse bescheidenheid is, of het vissen naar een reactie van diegenen die dit lezen, maar dat nooit laten merken...
Maar zo doen ze dat dus, de populaire weblogs die elke dag dertig reacties hebben.
Zo krijg je publiek.
En dan heb je meteen een probleem.
Want met publiek voor je neus moet je wel iets gaan doen.

Een lied. Een dansje. Een goede goocheltruc of een ander kunstje.
En liefst iedere dag, iets nieuws, anders wordt het saai.
Dan gaat het publiek geluiden maken, of loopt weg.
Alleen maar je hart op tafel leggen is dan niet meer voldoende om je publiek terug te winnen.
Ik heb een keer in de schijnwerpers van een echt theater gestaan.
Ik had toen voor een keer iets heel erg goeds verzonnen.
Ik geloof dat het publiek het ook goed vond.
Maar om dat nu elke dag te doen, daarvoor ontbrak me de moed.
Wat als ik niets kon verzinnen?, die volgende keer...
Ik ben dus toch geen performer pur sang.
Ik beperk me tot "droedelen", en dat nogal onregelmatig.
L'art pour l'art.
Met verf, of woorden, verbaal of geschreven.
Voor een heel exclusief publiek.
Want eigenlijk is uw al dan niet toevallige kennisneming van dit geschrijf heel erg sjiek, vanwege de beperkte beschikbaarheid.
Niet iedereen heeft er weet van, en zegt het maar niet voort.
Anders moet ik morgen toegeven dat het weer zo'n dag is waarop ik wil schrijven, omdat ik daar zin in heb, maar niet weet waarover...

Sprokkelvrouwtje.

Zalm heeft bij een goed glas wijn onder vrienden een blikje openhartigheid open getrokken en Verdonk omschreven als "takkewijf".
Hij bedoelde hiermee niet liefdevol aan haar te refereren als een vrouwtje dat hout sprokkelt in het bos voor een gezellig haardvuurtje in haar bescheiden huisje.
Hij bedoelde een echt takkewijf.
Nu zegt hij ondertussen wel dat het zelfs in besloten kring een ronduit ongepaste formulering was.
Ongepast, omdat het geen recht deed aan zijn waardering voor collega-minister Rita Verdonk, aan de verstandhoudingen in de VVD, en omdat dit taalgebruik niet past bij zijn ambt van minister.
Ook niet in de huiselijke kring.
Het is niet erg beschaafd, maar ik heb me wel eens ergere dingen laten ontvallen over Vrouwe Rita.
Ze weigerde tijdenlang somalische jongeren automatisch een verblijfsvergunning te geven als ze slachtoffer waren geworden van mensenhandel.
Op je vijfde in Nederland gedumpt bij een vage tante of oma, op je zestiende weer terug gedumpt in Somalie.
Zonder papieren en zonder bewijs waar je vandaan komt of bent geboren, denkend en functionerend als een nederlander.
De minister spreekt dan nooit over kinderen, zelfs niet over minderjarigen, die gevaar lopen ver van huis en alleen...
Ze heeft het altijd over vreemdelingen.
Dan ben je in mijn ogen een hardvochtig sprokkelvrouwtje.
Goh, die Zalm.
Zegt hij zomaar iets dat ik hartgrondig kan bevestigen.
meer info

Huh?

"Er moet een touw aan die boot vast".
"Hoezo moet dat?"
"Er zit een gaatje in die boot, dus misschien heeft er ooit een legotrein aan vast gezeten."
"Ik heb toch ook een gaatje in mijn oor, daar heeft ook nooit een trein aan vast gezeten."
Soms vang ik maar een flard op van een gesprek.
Dat kan knap verwarrend zijn zonder context.
En het was niet eens een gesprek tussen mijn twee kinderen, maar tussen mijn lief en de oudste.
U mag zelf kiezen wie wat zei.

Te gemakkelijk.

Dat ene glas over de dorst.
Nu kan ik een heel verhaal gaan houden over gelijke monnikken, gelijke kappen.
Of over hoe stom het is om op die positie er net eentje te veel te drinken.
Of over hoe ook de commissaris van de koningin haar uiteraard ook al adviseerde om er natuurlijk voorlopig niets over te zeggen, voorspelbaar....
Of over hoe de leugen nog zo snel altijd wel achterhaald wordt door de waarheid.
Morgen rolt gegarandeerd iedereen over elkaar heen om een duit in het zakje te doen.
Dit is pas uitgelekt na de zaterdageditie.
Morgen, voor de krant die verhaalt wat er in het weekend gebeurde, is het dan alweer oud nieuws.
http://www.gelderlander.nl/nijmegen/article603105.ece
De nieuwswaarde, het belang van dit soort feiten, is misschien betrekkelijk.
Met betrekkelijheden heb ik kennelijk een geliefd thema van mezelf te pakken...
En het blijft gewoon te gemakkelijk, net als deze foto uit de oude doos die ze er dan bij kunnen plakken..

Een blik die je kunt uitleggen als peinzend met een vleugje spijt.
Zoals dezelfde foto volgende week gebruikt kan worden bij een artikel over iets anders.
En diezelfde blik dan uitgelegd wordt als geconcentreerd en vastberaden.

Nagelafdruk.

Soms doet iets wat je leest gewoon een beetje zeer.
Omdat je je knuisten zo hard moet dichtknijpen dat de afdruk van je nagels in je handpalmen staat.
U denkt natuurlijk dat ik weer overdrijf.
Meestal is dat ook zo.
Vandaag gebeurde het toch weer, een beetje gradueel.
Het begon met een kleine onnozele opmerking.
"In zulke gevallen kunnen mensen meestal ook op een andere manier communiceren" , aldus de woordvoerder van de KPN over de grote storingen op hun eigen vaste net en de weigering om mensen financieel te compenseren voor opgelopen schade...(bron: De gelderlander.)
Mensen kunnen inderdaad, naast mobiel bellen, ook gewoon op de fiets stappen en het gaan vertellen, schreeuwen, tamtams gebruiken of via rooksignalen afspraken maken.
Waarbij ik me dan wel meteen ernstig afvraag of KPN eigenlijk wel een telecombedrijf wil zijn.
Even later...:"De naam staat voor wat wij willen, namelijk dat we met zijn allen als één man achter ons land gaan staan" aldus lijsttrekker Pastors van de nieuwe partij Eén NL, die stelt dat "iedereen die in ons land wil wonen moet accepteren dat er één overheersende cultuur is: de westerse !"...(bron: de telegraaf.)

http://www.tomjanssen.net/
Het blijft bij de volgende verkiezingen dus even afwachten welke van de vier kleine marginale k*t-partijtjes de meeste marginale k*t-zeteltjes in de wacht sleept....
"Vroeger werd bijna iedereen een man gemaakt in Nederland. Nu niet meer!!" aldus luchtmachtcommodore b.d. Willems over het opschorten van de dienstplicht. (bron: de gelderlander.)
En toen heb ik het gewoon maar opgegeven met de on-line-ochtendbladen en on-line-tabloids...
De dag was nog lang en ik wilde nog iets van mijn humeur overhouden.
En dat lukt ook wel, mede door een opmerking op het eind van dat artikel over Eén NL.
Die had wel veel weg van een beschrijving van een tragische liefde.
Waarin de verlaten partij ervan overtuigd is dat de aanbedene toch nooit gelukkig kan zijn bij die ander...
"Pastors betreurt het dat Rita bij de VVD is gebleven en zich niet bij hem heeft aangesloten. "Ik denk niet dat ze daar gelukkig is." Ze hebben nog wel eens telefoon- en sms-contact, maar Pastors heeft zich neergelegd bij de keuze van Verdonk." bron: de telegraaf.
De laatste onnozele opmerking die ik die ochtend las en waar ik dan toch wel een beetje om kon lachen.

Betrekkelijkheid.

Een restaurant in India en een restaurant in Engeland.
In Engeland is het inderdaad een chinees specialiteiten-restaurant.
Maar hoe groot de markt is voor Schweinshaxe mit Sauerkraut in India weet ik niet.
Ik gok niet zo groot.
Er zijn ook bistro's die Djengis Khan heten...
Misschien moet je eerst minstens vijfhonderd jaar wachten voor je een historische figuur als thema voor je etablissement kiest.

Een straat of twee verderop...

Een straat of twee verderop hebben ze net als bij ons voor de deur een veld.
Een mooie open ruimte, die lucht geeft.
Dat veld is een paar weken geleden nog gebruikt door een deltavlieger.
Om te landen.
Rakelings over ons dak vloog hij, om verderop te landen.
Hij woonde ook in deze buurt, maar zijn auto stond nog in Drenthe.
Hij had gelukkige wind gehad.
Hij was verder gezweefd dan hij had gedacht, wel net zo ver als hij had gehoopt.
Om in je eigen buurt te landen leek hem wel geinig.
Maar dat kan straks niet meer.
Het veld wordt een straat.
Een tweebaanse stads-as...
In het verlengde daarvan 88 huizen.
Waar die moeten staan is mij niet helemaal duidelijk.
Onze bouwput blijft groeien.
Van binnenuit in plaats van er aan geplakt.
Gelukkig blijft het aan de andere kant nog redelijk open...

De middelste foto vond ik mooi en heb ik dus gestolen van Karin Buchholtz, van de andere twee weet ik niet wie ze heeft gemaakt...
Straks wordt de straat of twee verderop een straat of drie verderop.

The day after...

Het was goed.
In Belgie dan, want een deel stond natuurlijk ook op Lowlands.
Waar ik dus niet was...
De meeste bands die ik deze keer wilde zien heb ik helemaal of gedeeltelijk gezien.
Ministry sprong er uit, mede qua decibellen....!
Maar ook omdat een "oude bekende" opeens op het podium rondsprong en een nummer mee deed.
Luc van Acker speelt met Al Jourgensen in The Revolting Cocks.
De laatste keer dat ik Luc zag optreden was in 1985 op het Warm en Stil-festival in Gulpen...of all places!
Het was beeldschoon.
Vorige winter zou Luc van Acker optreden in Nijmegen maar het optreden werd helaas op het allerlaatste moment gecanceld...
Ik hoop nog steeds op een volwaardige herkansing.
De andere band die ik perse wilde zien waren de Twilight Singers.
Greg Dulli en Mark Lanegan ...een goede combinatie.
En alleen al voor deze twee optredens was het de moeite waard om op en neer te rijden voor die ene dag.
En net toen we eigenlijk weer naar huis wilden rijden, en besloten toch nog even naar Massive Attack te kijken, stond daar opeens Elizabeth Fraser op het podium...

klik op fotos voor meer info
Zo.
Doe ze dat maar eens na, daar in Hasselt.

Betonnen tegels.

Vijftig bij vijftig.
Bedoeld als stapstenen.
We hebben er vier.

Met dank aan de verhuurder die ze alvast neer had gelegd zodat we onze lap klei konden betreden.
Vooralsnog is het een virtuele tuin, maar het begint er op te lijken.
Deze vier tegels komen dus rechtsachter in de echte tuin te liggen.
Nu heb ik er eentje opgetild.
Met als gevolg dat ik helemaal niets meer kan tillen.
Geen gevallen kinderen, voorwerpen, sokken, noem maar op.
En er moet nog van alles de grond in.
Mijn handen jeuken, maar ik kan ternauwernood mijn knieen aanraken, dus het lukt gewoon niet.
Ik kan niet eens mijn veters strikken.
Dit heb ik nog nooit meegemaakt.
Hopelijk is het vrijdag weer weg.
Hopelijk is het dan ook even droog.
We willen naar Belgie.
klik
Mocht het weer tegenvallen, hoop ik dat het overige reisgezelschap zich niet laat afschrikken en toch met ons deze traditie vol houdt.
Ik laat er immers "fifteen minutes of fame" (letterlijk) voor schieten.
Ik had hier zelf kunnen optreden!
Maar ik kon kiezen...een paar dagen met mijn lief de hort op dit laatste weekend van mijn zomervakantie of...
Mensen verklaren me nu al voor gek dat ik daar niet ga spelen.
Daar gaat mijn eeuwige roem!
Als dit iets bewijst is het dat mijn ambitie om professioneel door te breken in de muziekwereld niet erg groot is.
Of dat je mij nooit moet laten kiezen...
De andere 24 mensen gaan overigens wel spelen, in de Juliet-tent om kwart over twee in de nacht van vrijdag op zaterdag...
Mocht u er zijn, gaat even kijken en doe ze de groeten!
Het wordt vast gezellig.
En het is overdekt.
Maar voor Hasselt ziet het er ook niet slecht uit!

Meloendag.

Een dag om de meloen te eren.
Gisteren.
De meloen krijgt als eerbetoon dezelfde naam als van de grote leider.
Turkmenbashi.
Net als de maand januari en de hoofdstad.
Gaat er bij u een belletje rinkelen?
Dan leest u dit regelmatig.
Want precies een jaar geleden, op de eerste schooldag, blogde ik ook al over Turkmenistan.
President Niyazov heeft ook een feestdag voor tapijt, de Tapijtdag, bedacht.
En één voor paarden en één voor zijn ouders.

Soms lijkt het me grappig om zo belachelijk almachtig te zijn.
Maar dan wel liefst zo machtig dat ik een einde zou kunnen maken aan belachelijke situaties elders op de wereld.
Zoals een bestand tussen twee strijdende partijen in een oorlog.
Dat begint dan "morgen om 7 uur in de ochtend".
"Waarom niet nu meteen? " Zou ik dan zeggen en het onmiddelijk gelasten...
Vanochtend, tien minuten voor het begin van het bestand in Libanon, ontplofte er nog een enorme bom.
Om het af te leren?
One for the road?
Kan iemand me uitleggen waarom ik de verantwoordelijken aldaar serieus zou moeten nemen als volwassen mensen?
Mijn kinderen zijn op hun leeftijd al redelijker als ze een afspraak of een conflict hebben.
Als ik dictator van de wereld zou zijn liet ik die mensen op dit soort dagen allemaal verplicht een achterlijke feestdag vieren.

De dag van het theezeefje...
Just to be safe...

Kleur.

Eigenlijk was het plan om naar Kleve te gaan.
De kids wilden foto's maken van kunstobjecten, voor een tentoonstelling op school.
Er is een grote engelse landschapstuin waar veel beelden in staan.
En een stafoud monument uit de Frans-Duitse oorlog, waar nooit zoveel aandacht aan wordt besteedt, terwijl deze oorlog toch aan de wieg staat van de eerste en de tweede wereldoorlog...

Ik houd bovendien erg veel van steden als Kleve, Kranenburg en Xanten.
Maar er viel er meer regen dan de riolering aankon.
Dus waren we hier naar binnen gegaan.
Naast de italiaanse verlokkingen was er ook een kleine overzichts-tentoonstelling van Robert Terwindt.
Vooral het schilderij van een atelier met uitzicht op een vrij wilde zee was indrukwekkend.
Daar heb ik geen afbeelding van kunnen vinden, maar dit is wat hij kan.

De nijmegenaar is kennelijk een cobra-adept.
Meerdere malen onderscheiden, maar ik kende zijn werk tot mijn schaamte amper.
Vanaf nu zal ik hem niet meer negeren.
Het "italiaanse gedeelte" bevatte een eindhovense schilder die inderdaad een mediteraan gevoel op kon roepen.
Giovanni Dalessi laat zich beinvloedden door renaissance kunstenaars.

Alle andere door Italie geinspireerden waren enigszins geforceerd origineel of over the top.
Ik vind het grappig als iemand een hedendaagse versie van een beroemd renaissance schilderij maakt, maar niet als het daarna nog tien keer gedaan wordt.
Daarnaast hadden een aantal werken een hoog post-modern gehalte en daar ben ik niet zo dol op begrijp ik niets van.
Veel elfen met teveel drugs op en een paar bloederige verwijzingen naar de gewelddadige romeinse geschiedenis van Nero en Ceasar.

Wel kleurrijk...
Het werk van Benoit Hermans vond ik interessanter.

Dit was ook een variatie op de ongelovige Thomas, maar de uitvoering in verschillende technieken was mooi.
Ik ben toch steeds weer verbaasd over dit museum.
Ik zou er eigenlijk elke maand een keer moeten binnenlopen.
Alleen al voor het gebouw, dat er van buiten niet spannend uitziet, maar eenmaal binnen...

Binnen is het een open ruimte, met een enorme trap-partij en hoge gallerijen afgewisseld met kleinere kamers.
Een grote architect voor een kleine stad.

Papengastheater.

Er staat een rijtje bouwvallen in de benedenstad waarvan je je kunt afvragen of ze tot het historisch stadsbeeld behoren of gewoon door stom geluk eeuwen zijn blijven staan.
Ze lijken niet echt op woonhuizen, meer op grote schuren.
Het eerste pand in het rijtje is opgeknapt, het tweede pand echter staat er beroerd bij.
"Het dak staat anderhalve meter uit het lood. Eigenlijk staat de kap helemaal los", schetst de pandeigenaar het beeld ,"Alleen het gewicht houdt het nog op z’n plaats.".
In dat eerste pand, Papengas 6, is een kindertheater gevestigd waar de eigenaar maar één keer per jaar, en alleen met toestemming van de brandweer, gebruik van mag maken.
Zijn verongelijktheid hierover is enigszins misplaatst.
Het dak zal eens instorten en de rest van het rijtje meenemen tijdens een voorstelling.
Ook wij kregen een aantal jaren geleden een uitnodiging, via de naastgelegen kinderspeelzaal, om langs te komen...
Het was inderdaad een fraai verbouwde schuur.
De glazen uitbouw gaf veel licht binnen.
Een modern pand is vaak lelijker, dat wil ik best toegeven.

Dit is de Papengas 6, met de Jacobskapel tegenover en de ingang van de straat vanaf de Heselstraat, waar je al het begin van de steigers kunt zien.
Er liggen een paar echte monumenten in de straat, er is al veel gerestaureerd in de omgeving.
Of het rijtje voorin de Papengas werkelijke historische waarde heeft, waag ik echter te betwijfelen.
Terwijl ik toch, zoals bekend, verzot ben op oude dingen.
Er werd een aantal steigers neergezet met als doel om snel de resterende panden te verbouwen tot een hotel.
Die steigers zijn nu vervangen door een ingewikkeld systeem om de boel te stutten.
Anders stort Papengas 4 ijskoud in.
Hoe langer men wacht , hoe groter de kans dat het monumentale rijtje stenen, inclusief alle subsidie die er al in gestoken is, gesloopt gesaneerd wordt.
Het is nu al een klucht waarin de één de ander de schuld geeft van de enorme traagheid waarmee dit allemaal in zijn werk gaat.
Het is helemaal geen monument.
Op zich is dat handig.
Want nu hoeft de eigenaar in principe alleen maar de buitenmuren te sparen voor het aanzicht.
De rest gewoon opnieuw van binnenuit opbouwen en klaar is de herberg.
Ik zou het meteen doen.
Net als in de middeleeuwse toeristentrekkers bij onze zuiderburen breng je middeleeuwse sfeer in de stad, met achter de façade modern comfort.
Fake.
Maar er is kennelijk ook zoiets als historische gevoelswaarde.
En zoals wel vaker met gevoel wordt het door wat we zien opgeroepen.
En zolang ik weet wat er achter zit wil ik me best af en toe voor de gek laten houden.
Net als in een echt theater.

Nee, serieus...

Dit gaat nergens over, of eigenlijk toch wel.
Ik luister volgens sommigen naar "te serieuze" muziek, want ik ben kennelijk een serieus mens.
Ik weet zeker dat die musici, waar ik mijn dagen luisterend mee vul, hierover even hun wenkbrauwen zullen ophalen, om het vervolgens schaterlachend weg te wuiven.
Er zijn mensen die in ieder geval naar rustigere muziek gaan luisteren omdat dit serieuzer lijkt...
Ik heb daar niet meer last van naarmate ik ouder word.
Bepaalde muziekgenres strijken mij totaal tegen de haren in.
De meeste mensen om mij heen gebruiken muziek als achtergrond, een soort behang.
Volwassen, maar vooral gezellig, behang.
Niet iets om over in vervoering te raken doorgaans.
Ik kan dat echter gewoon niet.
Ergens zitten en luisteren naar "Toppertje" van Guillermo & Tropical Danny, Frans Bauer en aanverwanten , R&B of andere "gezellige" muzak.
Je moet natuurlijk ook niet luisteren.
Daar is het niet voor bedoeld.
Het is bedoeld om sfeer te maken, net als bij de tandarts...
Ik word daar ongezellig van.
klik
Ik luister wel naar "al het andere".
En omdat veel mensen om mij heen "dat" geen gezellige muziek vinden zal die muziek wel het tegenovergestelde zijn, serieus dus...
Dat ik daardoor zelfs wel eens uit een kroeg wegloop heeft mij meerdere malen een lange discussie over "dingen te serieus nemen" opgeleverd.
Zo nu en dan realiseer ik me dat ik niet zozeer serieus maar diep van binnen nog steeds een soort van puber ben.
Daar is geen remedie voor behalve volwassen worden.
Maar dat lukt me niet trekt me niet zo.
Ik zoek nog steeds herkenning, een referentiekader...
Ik heb daardoor een voorliefde voor musici die dat gevoel ook via hun teksten uitdragen.
Luc de Vos van Gorki is zo iemand.
Ik heb onlangs, als een van de laatsten, Wir sind Helden ontdekt.
klik op foto voor website
Iedereen kent ze volgens mij, want hun liedje "Wenn es passiert" werd continu gebruikt als begin-tune voor de WK-uitzendingen.
De teksten die Judith Holofernes schrijft zitten ook in een soort van cocon.
Bitte bitte gib mir nur ein Wort
Wenn du schon auf den Mund fallen musst
Warum dann nicht auf meinen
Bitte bitte gib mir nur ein Wort
Es ist verrückt wie schön du schweigst
Wie du dein hübsches Köpfchen neigst
Und so der ganzen lauten Welt und mir
die kalte Schulter zeigst
Dein Schweigen ist dein Zelt
Du stellst es mitten in die Welt
Spannst die Schnüre und staunst stumm wenn
Nachts ein Mädchen drüber fällt
Zu deinen Füssen red ich mich
um Kopf und Kragen
Ich will in deine tiefen Wasser
Große Wellen schlagen
Precies zo ging dat bij mij ook, en degene die het aangaat zal het zeker ook herkennen...
En als dit soort dingen op iemand anders net zo'n impact hebben gehad, zodanig dat ze er nu nog liedjes over schrijft, dan wil ik haar graag de hemel in prijzen.
Ik ben daarnaast blij dat ik niet de enige ben die de dingen op zo'n manier voelt.
Volwassen mensen voelen dat niet meer zo vrees ik.
Die zetten een gezellig muziekje op en denken niet meer na over dit soort dingen.

Not in my frontyard...

Er is een steile straat in de stad.
Oude mensen hebben soms moeite om boven te komen.
Dus wil de gemeente bankjes neerzetten.

Maar onze stadsvloek, die "ondernemers" heet, eist dat er in dat geval bankjes komen die in het midden beveiligd zijn tegen "liggen".
Omdat anders de horden daklozen, waar zij kennelijk over struikelen, er wel eens gebruik van zouden kunnen maken als de winkels gesloten zijn.
Op je hoede blijven is het devies.
Elke kans tot misbruik vantevoren uitsluiten.
Bezorgd als ze zijn over hangjongeren respectievelijk hangbejaarden, en als dit niet aan de orde is voor een cliffhanger die wel eens zou kunnen gaan liggen op een voorziening waar hij geen belasting voor heeft betaald, waarschuwen ze al in een vroeg stadium voor het gevaar.
Een massale toestroom van zwervers voor de deur van je zaak.
Oh nee...

De straat is de grootste inrichting die we hebben.
Mensen die niet in een nachtopvang zijn na tien uur 'savonds zijn "uitbehandeld" en niet aanspreekbaar of liever niet in het gezelschap van mensen die gebruiken.
Ze geven de voorkeur aan buiten slapen.
Vaak hebben ze gewoon een huis, maar daar komen de muren op hen af.
Dat soort mensen geeft geen geld uit in je antiekwinkel.
Die eten geen ganzelever in je restaurant.
Die komen nooit ondergoed kopen bij jou.
"Oh nee, driewerf nee...liever geen bankjes".
Ik hoor u al denken.
"Jij hebt gemakkelijk praten, ze pissen niet in jouw portiek".
Nee, maar ook niet in de portieken van de meeste ondernemers, want die wonen vaak zelf ook ergens anders.
De meeste bedrijfspanden staan na zes uur stil en onbewoond in een uitgestorven stad.
Soms wordt er onderverhuurd aan studenten, of is een pand gekraakt.
Maar juist omdat er nog veel "holle ruimtes" overblijven in de stad wordt zo'n straat al snel een beetje unheimlich.
Terwijl een straat in bewoonde toestand juist dan zou gaan leven.
Met mensen die buiten voor hun deur zitten en hun buren ontmoeten.
Maar de straten zijn meestal leeg na zonsondergang.
En bieden net genoeg privacy aan mensen zonder dak boven hun hoofd om zich in een hoek terug te trekken voor de nacht.
klik
Swiebertjes bestaan niet meer.
Saartjes en Bromsnorren ook niet.
Er schuilt weinig gezelligheid en bravoure in een zwervend bestaan.
Mensen lopen er meestal niet mee te koop, tenzij het wat oplevert, je moet toch wat voor een "kopjen koffie en een boterhammetjen"...
Om een stad leefbaar te houden is nu eenmaal meer nodig dan het stomweg uitsluiten van eventuele overlast.
In een serieuze beschaving laat je mensen niet op straat creperen.
Ook niet als ze dat discreet doen op een plek waar niemand er last van heeft.
We leven niet meer in de middeleeuwen.
Echte "leefbaarheid", hoe vreselijk het imago van dat woord ondertussen ook is, moet zich laten gelden door een stad bewoonbaar te houden.
Leegstand tegen te gaan en de opvangcapaciteit voor minder bedeelden niet steeds verder uit te kleden.
Heldere afspraken maken met diegenenen die overlast bezorgen, en het portiek ook buiten de zomerfeesten om als toilet gebruiken, kost inderdaad meer energie dan weg sturen.
Het is volgens mij dus niet onmogelijk, samenleven...
Het zal u niet verbazen dat men mij wel eens naïef noemt.
Ik geloof echter gewoon niet dat u of ik er ook maar een boterham minder door eten wanneer sommigen niet doen wat er van ze verwacht wordt.
Of het niet redden op eigen kracht en dus geholpen worden op kosten van de samenleving.
Daar is dit land gelukkig rijk genoeg voor.
Dat niet iedereen in de rij danst en zijn premies kan betalen heeft mij nog nooit persoonlijk benadeeld.
U gooit de troefkaart op tafel en zegt" Jij woont niet meer in de stad, wat weet jij nu van overlast...".
Dat zal het zijn.
Er liggen inderdaad geen hordes zwervers in onze wadi te slapen.
Dat zal het zijn.
Daar haal ik kennelijk de luxe vandaan om te trachten humaan te blijven.
Het gaat om simpele bankjes, liefst hufterproof, die je ook zou kunnen gebruiken om op te slapen.
Zodra de winkels open gaan vertrekt de slaper naar de koffie en de douche van de dagopvang.
Zodat u een uur later niet eens in de gaten heeft dat degene die naast u bij het stoplicht staat een dakloze is.
Want hij ziet er niet uit als Swiebertje.

1666.

Ooit was er een stadskern die regelmatig afbrandde.
Ze werd steeds weer herbouwd.
En om zo'n herbouw te herdenken kwam er in de 17e eeuw een best wel lelijk monument midden in die nieuwe stadskern te staan.
Het mag dan wel de grootste vrijstaande dorische zuil ter wereld zijn, en ontworpen door de architect van de St.Pauls Cathedral, ik vind het een merkwaardig ding.
De hoogte is gelijk aan de afstand tussen de plek van het monument en de plek waar het vuur begon, in de bakkerij van de hofleverancier.
In de loop van de eeuwen werden er wolkenkrabbers, kantoren en wegen omheen gebouwd.
Misschien komt het merkwaardige daardoor, out of context...
De toren bleef door de jaren heen staan op haar dominante plek en als je haar beklimt kun je over de rivier naar de andere oever kijken.
Op een andere plek in london staat overigens dit mannetje om de plek te markeren waar het vuur tegengehouden werd...

Boven lijkt de stad die zo groot is als de provincie Utrecht eigenlijk nog groter.
Ik heb me laten vertellen dat het heel veel trappen zijn en dat niet iedereen de top haalt.

Het certificaat als bewijs dat het is gelukt krijgt straks een ereplaats op de koelkast!
Ondertussen begin ik te schuiven tussen gemis en een klein beetje afgunst...
Maar voor mijn lief is dit gewoon een veel betere week wat werk betreft.
Nog 1 nachtje slapen en dan is hij weer aan deze kant.
En nog tien weken (ongeveer 70 nachten, maar dat klinkt astronomisch ver weg) dan gaan we samen.