Ik heb alles al.

Vandaag een paar decennia en nog wat geleden werd ik geboren.
En voor degenen die toch willen weten waar ik ook heel blij van wordt:

De oogst tot nu toe: een boek over prins Bernhard (in stripvorm over zijn foute jaren), badspul (want tegenwoordig beschikking over een kuip!), een hele grote koelkast die niet meer steeds spontaan ontdooit (met dank aan pa en ma), dat concert waar ik al over schreef (inclusief oppas) en vanavond kies ik wat we eten!
Patat!

Focus!

Vandaag maakte iemand me weer eens attent op mijn gezichtsuitdrukking.
Ik keek kennelijk nogal kwaad, maar eigenlijk is dat mijn "ik-ben-extreem-in-de war"-blik.
En die wordt door de meesten om mij heen als "boos" geinterpreteerd, zelfs door mijn lief als het tegenzit.
Ik vind dat zelf niet prettig, maar ik kan er niet zo gek veel aan doen vrees ik.
Ik oefen ook niet vaak genoeg voor de spiegel hoe ik mijn gezicht moet plooien als alles totaal uit focus is...
En dat is recent mijn meest dominante gemoedstoestand.
Als een slechte foto waarop ik alleen contouren zie, alles is wel een beetje duidelijk, maar niet helemaal.
Ik weet wat er op het plaatje moet staan, maar kan de details niet invullen.

Vrij vertaald: ik weet waar ik naar toe moet, maar niet hoe laat, of nog erger, waarom....
Ik ben mijn ritme waarin ik mijn dingen doe helemaal kwijt.
En een maand geleden begreep ik nog alles.
Wat mijn kinderen deden op hun school.
Wat ik deed op de mijne.
Wat ik aan tijds-eenheden kwijt ben voor gewone bezigheden op een normale dag, en uiteindelijk zelfs als ik moet overwerken.
Ik was in een soort van routine gerold die voelde als een fijn paar sloffen.
Maar nu zit ik al drie weken in total-chaos-mode.
Ik ben dat mannetje met die draaiende borden, op stokken, die de hele tijd aangezwengeld moeten worden anders vallen ze één voor één, ondertussen probeer ik de voorstelling te volgen en het volgende nummer aan te kondigen.
Mijn automatische piloot is stuk.
Vandaar de getergde blik.
Waar mensen denken dat ik ergens over loop te gisten, loop ik gewoon heel hard na te denken, soms hardop.
Ok, ik geef toe, dat laatste roept natuurlijk ook vragen op.
En vanmiddag had ik dat dus ook.
"Wat is er nu weer?" werd me gevraagd, een aanwijzing wellicht dat mijn gezicht vaak op onweer staat...
En opeens voelde ik het zelfs: mijn neus enigszins gerimpeld, mijn ogen een beetje toegeknepen en forse rimpels in mijn voorhoofd.
Vaak vul ik mijn wangen met lucht en blaas eens flink uit.
Alsof ik hoop dat dan de mist in mijn hoofd meteen optrekt.
Want dat is hoe het werkt.
Alles moet weer opnieuw afgesteld worden.
En ook al raak ik dat lekkere vakantiehuisje-gevoel nog steeds niet kwijt, ik merk dat het veel energie kost om weer alles scherp te zien, en me niet te laten drijven op de waan van de dag.
Ik moet langzaam weer leren focussen, zelf leren sturen.
Ik moet nieuwe paden uitslijten.
De mist moet echter vanzelf optrekken, want hoe hard ik ook blaas, het laat zich niet afdwingen.

Zaterdag.

Het eerste wat ik zei toen ik vanmorgen mijn ogen open deed was:"Ik begrijp helemaal niets van wiskunde, zo leer ik nooit gitaarspelen...".
Kennelijk had ik die droom weer gehad over mijn middelbare school carriere...
Ik las vanochtend in de krant dat een oud-collega in besloten kring was gecremeerd.
Ik wist al een week dat hij overleden was, een andere collega woont bij hem om de hoek en zag op een avond dat er iets niet in orde was.
Ik kon niet aan zijn familie laten weten dat ik aan hem denk.
Hij was na een gigantisch conflict vertrokken, en wilde niemand van ons meer zien...
In de advertentie staan namen van mensen die ik ken, maar ook van anderen.
Hij was iemand, er werd van hem gehouden. Er zijn goede herinneringen die ook gekoesterd moeten worden.
En ook al kan ik dat niet laten weten aan zijn familie, en wilde hij ons allemaal niet meer zien, ik denk toch aan hem...
De ochtend is lang op zaterdag, zonnig en stil...
Even later komt mijn lief binnen met boodschappen en grappig nieuws, goede afleiding.
Een buurman vertelde hem net dat een straat verderop alweer de eerste hennep-kwekerij was opgerold!
Er waren netjes gordijnen opgehangen, maar daar achter was alles hermetisch afgesloten...de buren hadden al een dikke maand niets meer gehoord of gezien.
Toen ze voor de zekerheid gingen kijken of er geen overleden bewoner in de woonkamer lag, vonden ze twee etages planten in de net opgeleverde woning, compleet met illegale electriciteits en water-aftap.
Onze buurman woonde ook tot voor een maand geleden in het Waterkwartier, op deze manier voelen we ons helemaal thuis in deze keurige nieuwe wijk.
Wat hadden ze dan gedacht, de heren kwekers, dat in een straat waar iedereen benieuwd is naar of er laminaat of plavuizen in gelegd worden, niemand zich afvraagt waar de bewoners blijven?
Sociale controle is een dure grap.
De kinderen voor het kinderfeestje van onze oudste druppelen langzaam binnen.
Ik schrijf.
Achter me valt van alles op de grond.
Het zal wel.

Zen.

...want zo'n dag was het vandaag...
En..

...morgen wordt het zo'n dag...

Winter in de bouwput.

De hele dag is een grote "skoep" (volgens mijn jongste) bezig met het aanleggen van de wadi voor de deur.
Het is fascinerend.
Enorme hopen rivierklei worden eerst een paar dagen heen en weer verlegd.
Alsof iemand een animatiefilm aan het maken is.
Elk uur een foto.
"Kijk! Bewegende bergen!".
Nu kijken we in plaats van naar bergen naar een soort drooggevallen rivier.
Wat dus precies de bedoeling is.
Dat is nu een wadi, in de groei.
Ik begrijp niet wat de baggermachinist aan het doen is, maar ik kan er best lang naar staren.
Het heeft wel iets rustgevends, zo'n bagger die een beetje op en neer rijdt, met een bak grond die een soort van verplicht parcour van links naar recht naar links lijkt te moeten afleggen voordat je het ergens mag deponeren.
Juist omdat ik niet echt de zin ervan inzie maak ik mijn hoofd leeg, en volg alleen maar de beweging van de machine.
Niet nadenken...
Doet die machinist ook niet.
De zon schijnt, het vriest, er vliegen meeuwen boven je hoofd...wat maakt het uit...
Over een paar uur is het weekend.
Fijn...

Hoger beroep?

Hoe ver gaat het OM nog door met deze klucht?
En wat komt daarna?
Ook een algeheel verbod op minder geslaagde grappen?
Mag dit dan straks dus ook niet meer?
....en dit ?...
Niet?
Hm.

Armchair-traveller!

Voor de lowbudget-ervaring van de week!

Een rondleiding in een monument via een best coole site.
Waarschijnlijk zal ik nooit genoeg geld hebben om deze plek daadwerkelijk te bezoeken.
Ik had al eens van de term "armchair-socialist" gehoord, maar deze vind ik eigenlijk leuker!

Dit is overigens de plek waar de zwarte, exacte copie van het monument had moeten komen, als tegenhanger, het is er alleen nooit van gekomen door een wisseling van de macht...in plaats daarvan stierf Sjah Jahan in een fort, twee kilometer verderop met zicht op het mausoleum van Mumtaz...
Ik heb dus altijd gedacht dat die zwarte taj deels gebouwd was.
Ik ben meteen, omdat ik toch tijd had, ook even naar London gegaan om op één van mijn favoriete plekken rond te lopen.
Het enige dat ik mistte was de Starbucks-koffie, maar daar is hier aan de keukentafel ook wel een mouw aan te passen.

Hoera!

Er is er bijna 1 jarig, Hoera enz !
En ik weet al wat het cadeautje is dat mijn lief voor mij heeft geregeld!
Ik ga in februari fijn deze brazilianen bekijken!

Un, dos, tres!!!
http://www.soulflyweb.com/

The chronicles of Narnia.

Dit is nu weer typisch zo'n geval van een film waarvan ik het boek eerst eens had kunnen lezen.
Ok, het is Disney, en ok, het is gericht op kinderen...
Eigenlijk onmiddelijk een reden om te bedanken, maar de trailer zag er wel heel erg mooi uit, dus onder het mom van "de kinderen willen hem vast zien" zaten ook wij met popcorn op de bovenste rij.
Beneden ons zat een tweetal groepsleiders met een clubje stuiterende adhd-ers, er waren wat gezinnen, en twee giechelende meiden die voor het eerst zonder begeleiding naar de film mochten...
Ik moest denken aan de eerste keer dat ik zonder ouders naar de film ging.
Daarvoor moesten we naar de "stad", 6 kilometer verderop, dat was al spannend op zichzelf.
Een meisje van school, waar ik eigenlijk niet eens zo veel mee omging, had mij gevraagd of ik mee ging naar de Abba-film...
Hey!
Ik kan er ook niets aan doen!
Ik was twaalf, toen was dat hot, het is al weer best lang geleden...
Ik verbaasde me over het feit dat ze mij uitkoos voor deze eer, maar ging toch mee.
Ik keek naar de film en de mensen om me heen, terwijl zij de hele tijd tegen me aankletste over welke jongens uit de klas nu het meest populair waren, en wie ze niet kon uitstaan.
Ik hoorde haar eigenlijk de helft van de tijd niet.
Ik ging helemaal op in de beleving...alleen op pad!
Toen we weer naar buiten liepen, omdat haar vader op ons stond te wachten met de auto op de hoek van de straat, merkte ik dat mijn schoolgenootje nogal chagerijnig was.
Ik vroeg haar wat er was.
Ze zei dat ze het minder gezellig had gevonden dan ze had verwacht.
Tegen de tijd dat we bij de auto waren had ze uitgebreid uit de doeken gedaan waarom ze mij eigenlijk had meegevraagd.
Ze wilde weten of ik roddeltechnisch de moeite waard een geschikte vriendin voor haar was, maar helaas had ik haar teleurgesteld.
Ik zweer u dat ze dat zei.
So much voor te hoge verwachtingen.
Zij zocht een zielsverwant en ik wilde een film zien, alleen, in de grote stad.
Het is nooit wat geworden met die vriendschap.
Ik was toen kennelijk niet goed met andermans hidden agenda...
Daar moest ik aan denken voordat de film begon.
Maar nu was het nu en we zaten fijn in het donker en hadden ruimte...
De kinderen gingen helemaal op in het verhaal, terwijl het toch een hele lange zit voor ze was...zeker voor de jongste die het soms niet kon laten om mij "fluisterend" mede te delen dat hij het "allemaal" al "doorhad" halverwege het verhaal.
Mijn kids weten dat ze eigenlijk niet mogen "spoilen"...maar nu was het publiek relaxed genoeg, zodat het allemaal niet zoveel uitmaakte.
Ik vond het de moeite waard.
Door het drietal waarmee ik in de zaal zat.
Maar ook omdat een acteur uit mijn favoriete serie, Shameless, meedoet!

http://www.imdb.com/name/nm0564215/
http://adisney.go.com/disneypictures/narnia/main.html

Auwie!

Ut Rita hat ech nuks dervan begreffe, ut uvverdrieft ontiegeluk of ut is sjleat jeintegreerd in de samenleving.
Dinkt ut noe wurklich dat in Kirchroa de luuj oppens hollendsj junt kalle?
Um te "integrere"?
Umdat dit u tziche is dat de luuj zich nederlands veule...?
Da hat et zich waal op der buul jetroane...(*)
Die sjtoppe nit mit plat kalle.
Net zoe jod als dat de Kirchroatsjer-marokkanen sowieso al zoe ver jeintegreerd sunt dat ze zelf och al zwei-talig sunt: ze kalle immers al berbers en Kirchroatsjer-plat.
Vrij vertaald: Rita heeft er echt niks van begrepen, ze overdrijft ontieglijk of ze is slecht geintegreerd in de samenleving .
Denkt ze nu werkelijk dat de mensen in Kerkrade opeens "hollands" gaan spreken?
Om te integreren?
Omdat dit een teken is dat de mensen zich nederlands voelen?
Dan heeft ze buiten de waard gerekend!(*)
Die stoppen niet met het dialect spreken.
Net zo goed als dat de kerkraadse marokkanen toch al zo goed geintegreerd zijn dat ze zelf ook al tweetalig zijn: ze spreken immers al berbers en Kerkraads-dialect.
Het valt te hopen dat dit plan snel afgeketst wordt of dat men er eens om gniffelt en het verder vergeet.
Net zo goed als dat de Friezen zich er waarschijnlijk ook niks van aan zullen trekken.
Als mensen zich buiten de burelen van de ambtenarij begeven, mogen ze spreken waar ze zich prettig bij voelen wat mij betreft.

(*) Eigenlijk is dit niet te vertalen, het betekent letterlijk dat ze op haar zak heeft getrapt, maar dat kan natuurlijk niet...
Bovendien kent het dialect in die contreien geen eenduidige grammatica, en heb ik het maar fonetisch aangepakt...

Stel u voor...

U zit in een ronde vissenkom.
De hele dag zwemt u, linksom, rechtsom...
Gelukkig heeft u het geheugen van een goudvis en iedere keer als u langs het kasteeltje zwemt, dat op de met blauwe steentjes bedekte bodem staat, denkt u: "Hey wat een leuk kasteeltje!".
Vanaf nu zult u bijvoorbeeld meerdere keren denken: "Hey? Heb ik dit gisteren niet al gelezen in de krant?".
Winterswijk- Een 18-jarige Kosovaarse werd woensdag uit de klas gehaald en overgebracht naar het uitzettingscentrum Zestienhoven bij Rotterdam.
Het meisje, Taida, wordt uitgezet. De school is geschokt door de wijze waarop haar vwo-leerlinge plotseling vanuit de klas werd meegenomen door de vreemdelingenpolitie.
In een gesprek deelde de dienst Taida mee dat haar aanvraag voor een voorlopige verblijfsvergunning om haar studie in Nederland af te maken, is afgewezen.
Zonder advocaat werd ze op het politiebureau vastgezet en daarna naar het uitzettingscentrum gestuurd.Drie maanden voor haar eindexamen.
Bron:ANP

http://www.26000gezichten.nl/country.php?id=14

Stel u voor 2...

U is een iets grotere "vis" en een beetje de weg kwijt...
klik

klik ook nog eens op de "vis"

Naschrift op zondag: Helaas heeft deze walvis het metropolisch avontuur niet overleeft.
Het beest was kennelijk al ziek en in de war...terug naar zee begeleiden lukte niet, en de walvis stierf op weg van de Thames naar de Noordzee.

Jammer, te laat!

U heeft deze maand niet op tijd uw huur betaald. U kent dat wel, u dacht dat uw partner... die op haar/zijn beurt dacht dat...U betaalt snel maar het is te laat, u wordt uit uw huis gezet.
U hebt niet op tijd die aanmaning gevonden, u ontdekt uw fout, u belt en schrijft dat het snel in orde wordt gemaakt en maakt het geld over, maar het mag niet baten, er komt geen water uit de kraan en het licht blijft uit, de kachel kan niet meer aan.
Je vergeet een envelop open te maken van een postorderbedrijf, je kind maakt er vervolgens een mooie tekening op en legt die als verrassing in je sokken-la, waar je hem net te laat een paar weken later ontdekt. Je belt dat het geld onderweg is, maar de telefoniste blijft onverbiddelijk en nog dezelfde week komt een deurwaarder het bankstel en de tafel ophalen.
Natuurlijk hebben bovenstaande blunders niet zulke accute, vervelende gevolgen.
Natuurlijk niet. Een misverstand is gewoon op te lossen, je zou bovendien toch denken dat zoiets de meest welwillende kan overkomen...
Maar onze IND ziet dat niet zo, mensen moeten onfeilbaar zijn, en anders moeten ze de consequenties maar ervaren, ongeacht hun leeftijd, ongeacht wat dan ook...
HENGELO - DILARA MOET HAAR GEBOORTELAND UIT.
Dilara Ketenci is geboren en getogen in Hengelo. Oudste dochter van inmiddels gescheiden Turkse ouders. Daarom heeft ze een verblijfsvergunning nodig om in haar geboorteland te mogen zijn. Als ze, over een halfjaar, achttien wordt, kan ze een Nederlands paspoort krijgen.
Er waren nooit problemen.
Tot vier jaar geleden. Toen moest haar vergunning weer worden verlengd. Daarvoor moesten leges worden betaald. Haar moeder, bij wie Dilara en haar zusjes Balkiz (14) en Yasemin (11) wonen, liet de brief liggen. Ze is al negentien jaar in Nederland, maar de taal niet machtig en laat daarom het papierwerk aan haar ex-man over. Omdat die zijn kinderen maar een keer in de zoveel tijd ziet, was de termijn waarbinnen de leges betaald moesten worden verstreken. Betaald werd alsnog. Een maand te laat. Het ging om een bedrag van 285 euro. Inmiddels is de familie diverse rechtszaken en drie advocaten verder en komt de dreiging van uitzetting heel dichtbij.
Morgen dient er nog een laatste zaak bij de rechtbank in Den Haag, die dan zitting houdt in Zutphen. Mocht ook die het standpunt van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) huldigen, te laat is te laat, dan is de kans groot dat gebeurt wat ze nooit hebben willen geloven: Dilara moet het land uit.
De Hengelose moet dan vanuit Turkije een nieuw verzoek tot verblijf in Nederland indienen. Dat duurt een half jaar. Ze kan dan daar wel bij haar opa of oma terecht, maar kan die tijd in haar examenjaar helemaal niet missen. Over drie maanden heeft ze eindexamen. "Natuurlijk. Haar vader en moeder hebben geblunderd. Maar dat wentel je toch niet af op een meisje van zeventien jaar?", zegt haar oom, Suleyman Ketenci.
Bron: De Gelderlander
Zo, nu bent u weer!...
klik

Darten en de Nobelprijs...

Het verbaast me de laatste twee dagen dat Nederlanders een trucje als "goed zijn in darten" verheffen tot grenzend aan het goddelijke...
Ik heb dat nooit begrepen.
"Ha!", hoor ik u denken, "daarom vindt je er niets aan!".
Maar zo bedoelde ik het niet.
Ik ken de globale regels van het pijltjesgooien wel.
Het is nu niet bepaald cricket of hogere wiskunde...
Daar ligt het niet aan.
Ik vindt het gewoon geen sport.
Die Jelle lijkt me een sympathieke jongen, en ik gun hem zijn faam.
Maar ik vindt het eigenlijk niet zo'n wereldschokkende prestatie.
Een leuk tijdverdrijf voor bij een biertje moet vooral geen hogere status krijgen dan juist dat: een tijdverdrijf voor bij een biertje.
Het lijkt wel of we kampioenen worden in het "uitblinken in niks"...
Ook het volgende bezorgde me vandaag hoge wenkbrauwen.
OSLO - Een Noors parlementslid heeft Ayaan Hirsi Ali voorgedragen als kandidaat voor de Nobelprijs voor de Vrede 2006. Christian Tybring-Gjedde vindt dat Ayaan Hirsi Ali de prijs moet krijgen omdat hij zich "geen betere kandidaat kan voorstellen voor de vredesprijs als zij.
"Zij vecht voor gelijkwaardigheid, gelijke behandeling, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst met haar leven als inzet", zei het parlementslid tegen de krant Dagsavisen." Bron:Nu.nl
Die Noorse collega heeft volgens mij geen tijd gehad om eens aan een paar nederlandse moslimas te komen vragen hoe geweldig zij zich ondersteunt voelen door Ayaan.
Los daarvan bovendien, als het goed is doet Ayaan niet meer of minder dan haar plicht als parlementarier.
Het maakt haar evenwel helaas niet populair, zoveel is helder.
Maar of populariteit en genomen risico nu goede argumenten zijn om iemand meteen de Nobelprijs te geven...
Integratie van allochtone vrouwen is ontzettend belangrijk, dat moge duidelijk zijn.
De discussie in ons land hierover verloopt op dit moment echter op een manier waar de honden geen brood van lusten.
Integratie kan kennelijk alleen geslaagd genoemd worden als je bereid bent je hoofddoek af te doen en je religie laat vallen als een hete aardappel, en het samen met de rest erover eens bent dat een echte nederlander van schaatsen houdt en Sinterklaas viert.
Of je bedrijf of gezin prettig functioneert lijkt door de xenofobe houding van onze huidige gezagsdragers, waaronder toch ook Ayaan zich heeft geschaard, tegenwoordig van secundair belang.
Wil je serieus een monotheistische godsdienst aanhangen en bij tijd en wijle je eigen identiteit uitdragen via je kleding mag je straffeloos bestempelt worden als adept van een achterlijk volksdeel.
En dat zal ze leren in Staphorst...
Wat is nu de link tussen darten en de Nobelprijs?
Die is er niet.

Tweehonderd meter...

....van ons huis houdt de stad op.
Je loopt de dijk op en de polder in.
Het industrieterrein achter de haven waar ik op uit keek, zoals ik dat een maand geleden deed, lijkt alweer zo ver weg.

Het is koud en de zon schijnt.
Het Spiegelbos en de oude "IJssel-linie", een verdedigingsbolwerk uit de vijftiger jaren waar kennelijk ook een deel van onze dijken langs de Waal onder viel, bepalen de skyline.

Vanaf nu kan ik tenminste het wisselen van de seizoenen weer eens zien en ruiken.
Aan meer dan alleen de knoppen van de klimhortensia tegen onze oude tuinmuur zullen we gaan merken dat het voorjaar wordt.
We hebben trouwens geen noemenswaardige tuin, voorlopig nog niet tenminste...
Tegelijkertijd hebben we zoveel meer ruimte om ons heen, dat we onze oude tuin, welke tuin dan ook, bijna niet missen.
Hemelsbreed zijn we niet verder weg getrokken.
We hebben alleen maar ons perspectief veranderd.
Van zuidwest naar noordoost.
Tien minuten lopen en de stad houdt gewoon op...

Stadsmythe.

Vanochtend maakte mijn lief het licht aan en hield de krant onder mijn neus, met de woorden: Dit is zo'n bizar bericht, ik dacht dat je daarvoor wel wakker gemaakt wilde worden...".
Op de voorpagina een foto van een kandidaat uit het programma Idols met een warrig verhaal over een anonieme tip over de moord op Louis.
Heel even hoopte ik dat dit kon betekenen dat er wellicht wel ergens iets lag te wachten om ontdekt te worden.
"Iemand, ergens, weet iets !" dacht ik heel even "misschien zijn er zelfs meer"...
Al zou het nu uit een wel heel onverwachte koker rollen, nog steeds houden wij de hoop dat er antwoorden komen, op welke manier dan ook.
Maar gedurende de dag werd duidelijk dat dit verhaal in ieder geval helemaal nergens op sloeg.
http://tinyurl.com/8wjbd
Misschien morgen...

En waarom valt het nu niet ?

"Of het kabinet komt tot inkeer en besluit niet te gaan, of het kabinet komt er niet uit en klapt uit elkaar...".
Dat was vorige week.
Vandaag las ik dat men bij D66 blij was met de aandacht die de partij had gekregen door het dreigen met harde maatregelen.
Men concludeerde verheugd dat het net doen alsof je heel boos bent kennelijk stemmen oplevert.
UTRECHT - De landelijke D66-top suste gisteren de commotie rond de dreigende kabinetscrisis over de Afghanistan - missie. Maar lokale D66 - lijsttrekkers kraaien al victorie: veel aandacht, dat helpt bij de gemeenteraadsverkiezingen!
De vice-premier houdt de partijleden voor dat de raadsverkiezingen van 7 maart vooral níet over Afghanistan gaan. Maar tal van lijsttrekkers zien handenwrijvend alle media-aandacht aan. Zo denkt ook de Veenendaalse D66-lijsttrekker Michel van Meijer dat ‘Afghanistan’ wel degelijk zijn weerslag krijgt. „Houd de rug recht! Dat heb ik Pechtold laatst nog gezegd. Juist omdat D66’ers onder druk van CDA en VVD op het laatste moment hun standpunt vaak wijzigen en dat dan op een knullige manier uitleggen".
Bron: De Gelderlander.
http://tinyurl.com/btr88
http://tinyurl.com/d3y3v
Ik vraag me oprecht af wie die randdebielen zijn, die door deze bizarre strategie tot de conclusie komen dat dit een serieuze partij is die je wil laten door regeren...

13...

Ik val meteen met mijn fiets, de jongste achterop natuurlijk om het nog enger te maken.
En dat terwijl ik niet eens bewust was van welke datum we vandaag hebben, dus daar kan het niet aan liggen...
Dertien betekent voor mij veel meer dertien in een dozijn.
Of twaalf studies ambachten dertien ongelukken...
Niet een dag vol rampspoed.
Gelukkig had mijn kind alleen maar de schrik van zijn leven.
Ik heb hem daarna wel nog een poosje horen babbelen over die keer dat ik hem met een winkelkar vol met speelzand niet meer kon houden.
Snikkend stond ik toen op de parkeerplaats van de bouwmarkt aan dat veel te zware karretje te sjorren, maar ik kreeg het kreng niet overeind, terwijl mijn zoontje klem zat met zijn been.
Behulpzame bouwvakkers waren gelukkig snel genoeg te hulp geschoten, en toch was het voor ons een nogal traumatische ervaring.
Toen had hij een flinke bult op zijn hoofd, nu alleen maar een spannend verhaal waarom we vandaag voor de vijfde keer deze week te laat op school aankwamen.

Communiceren kun je...

In onze organisatie zijn we weer eens bezig met onze jaarlijkse poging om het wiel uit te vinden.
Met onze elk jaar wisselende populatie ontkomen we daar ook kennelijk nooit aan.
Mogen ze nu wel of niet "taggen" op de plee, en in welke kleuren en aan wie moet je daarvoor in drievoud toestemming vragen...
Ok, ik overdrijf, maar in ons enthousiasme om alles helder op papier te krijgen volgt protocol op procedure op traject waardoor alles nu nog veel waziger is geworden...
De jongeren raken gefrustreerd omdat wij ze klem zetten met regels en voorstellen, en wij raken gefrustreerd omdat we eigenlijk helemaal niet zo willen werken.
De hele toon is al verkeerd gezet als je hele werkwijze, geboren uit de wens om een ideale school neer te zetten en gekoppeld aan vrijheid en ruimte die wordt gesuggereerd, niet correspondeert met de harde regels van de realiteit.
Stelletje gestoorde idealisten als we daar zijn plachten we, tegen beter weten in, een soort bounty-eiland te cultiveren alsof de buitenwereld niet bestaat.
Wanneer ik bijvoorbeeld vindt dat het een betere leerschool kan zijn als iemand een week in een boom gaat zitten, maar de inspectie vindt dat ik had moeten melden dat er verzuim in mijn lessen plaats vindt.
Omdat wij bepaalde zaken gedogen om een open dialoog mogelijk te houden, omdat wegsturen in tegenstelling tot hun voorgaande scholen voor ons geen optie meer is, en we tegelijkertijd weten dat de toko op elk moment gesloten kan worden door deze manier van werken.
We plaatsen ons zelf en onze jongeren hierdoor in een spagaat, en conflicten kunnen dus niet uitblijven.

Zoals elk jaar.
De discussies over het kamp, het hondenhok, de muurschilderingen...ieder jaar weer.
Ik weet dat het moet, dat het uiteindelijk meestal ook iets goeds voortbrengt, maar ik wordt er ook soms verschrikkelijk moe van.
En mijn spanningsboog is gezien "recent events" daar nu dus even te klein voor.
Communiceren kun je leren, maar nu kun je het wat mij betreft even hebben en ermee doen wat je niet kunt laten...
Tool; Schism.
I know the pieces fit because I watched them fall away.
Mildewed and smouldering , fundamental differing.
Pure intention juxtaposed will set two lovers' souls in motion.
Disintegrating as it goes, testing our communication.
The light that feuled our fire then has burned a hole between us,
so we cannot see to reach an end, crippling our communication.
I know the pieces fit, because I watched them tumble down.
No fault, none to blame, it doesn't mean I don't desire to point the finger,
blame the other, watch the temple topple over.
To bring the pieces back together, rediscover communication.
The poetry that comes from the squaring off between,
And the circling is worth it, finding beauty in the dissonance.
There was a time that the pieces fit, but I watched them fall away.
Mildewed and smouldering, strangled by our coveting.
I've done the math enough to know the dangers of our second guessing.
Doomed to crumble unless we grow and strengthen our communication.
Cold silence has a tendency to atrophy any sense of compassion between supposed brothers.
I know the pieces fit.

Zo dan.

Heldendom op een vierkante km...

Ik heb mijn hele leven lang AWACS over mijn hoofd zien vliegen.
Zoiets zie je niet iedere dag.
En omdat ze steeds dezelfde cirkels vliegen boven een bepaald gebied zie je ze ook niet overal.
Omdat ik in die buurt opgroeide zag ik ze wel dagelijks.
De eerste keer was dat best indrukwekkend.
Zo'n laagvliegend monster met een enorme radarschotel achterop.
Als het donker was vloog zo'n machine recht over de heuvel op onze flat af, zo leek het.
De sterke lampen konden onze keuken verlichten.
Het geluid was ook anders, gierend en langzaam steeds harder aanzwellend...
Het maakt niet uit waar en hoe hoog die toestellen vliegen, ze klinken altijd alsof ze net opstijgen of landen.
15 kilometer verderop is de daadwerkelijke landingsbaan, en als wij al zo gestoord werden van die dingen, hoe moet dat dan wel niet zijn voor de mensen die er naast wonen.
In die regio liggen vrij veel militaire objecten.
Veel gebieden zijn hierdoor al jaren niet meer vrij toegankelijk.
Zwaar bewaakte amerikaanse legerbases en zendinrichtingen gaven me altijd een onveilig gevoel toen ik daar opgroeide.
Terwijl men toch beweerde het tegenovergestelde effect te willen sorteren.

klikken!
Dankbaar heeft de oostelijke mijnstreek al die extra werkgelegenheid omarmt.
De sluiting van de mijnen was rampzalig geweest, vrijwel iedereen had in of boven de mjn gewerkt en was nu aangewezen op weinig voorhanden zijnde alternatieven.
Dienstverlening en de Navo, dat was het...
Of je moest ergens anders je geluk zoeken...
Jarenlang wilde niemand een woord van kritiek horen op het leger.
Supermarkten, garages en cafe's draaiden immers hierdoor.
Maar langzamerhand zijn er ook andere geluiden te horen.
De limburgers die toch doorgaans zo gedwee (stil mopperend op Den Haag als niemand het hoort) doen wat de veldwachter zegt, zijn burgerlijk ongehoorzaam!
Ze braken een muur tussen activisten en bevolking af, voorzien de boomklevers van eten en dekens, verklaren zich solidair...
Zelfs de brandweerlieden gingen bij het kampvuur zitten, ze vertikten het om mee te ontruimen...prachtig!
Voor het eerst in jaren voel ik me niet bescheten als mijn "landgenoten" in het nieuws zijn.
Ik voel me zelfs een beetje warm worden.
Eindelijk voelde ik me een beetje thuiskomen afgelopen weekend.
En die mensen in die bomen en tunnels...
Hulde!

Hallo "overstekers"!

Mocht iemand me gevolgd zijn naar hier: Welkom!
Vanaf nu schrijf ik alleen nog maar hier op wat ik zoal beleef.
Want daar is nu hier, dus...

ott.

"Maar is dat een echte schildpad?". "En hoe lang blijft die daar dan zitten?". "Hadden ze hem niet rechtop kunnen zetten?"."En waarom moest ie dan scheef?". "We kijken toch altijd op onze telefoon hoe laat het is?". "En als het regent, wat dan? Dan heb je daar toch niets aan, en het regent eigenlijk altijd...of best wel vaak"."Maar valt ie dan niet zometeen om?"."Waarom duw je nu niet mee? , zo in mijn eentje valt ie nooit..."."En dat is dus een echte schildpad?...".

Mijn kinderen hebben kennelijk een meer logische kijk op dingen, zeker als het kunst is. Ik had bovendien begrepen dat de kunstenaar zelf ook niet erg kapot was van dit laatste wapenfeit. De schildpad alleen had ik al leuk genoeg gevonden. De resten van de pijler ombouwen tot iets contemporains en functioneels zouden we gewend moeten zijn in Nijmegen. Als we romeinse resten hebben gooien we er een parkeerplaats of een casino overheen. Contemporain en functioneel. Deze keer werd het een zonnewijzer...een beetje ehm, ...ott...

Nee, niet onvoltooid tegenwoordige tijd... Over the top.