Gelukkig zij wel!

"R. vroeg net of we misschien ook een bonbon kregen, of we dat misschien konden vragen aan jou, maar ik zei toen dat dat niet netjes is, al helemaal niet als je het net zelf aan iemand cadeau hebt gedaan. Zoiets moet je aangeboden krijgen, daar moet je gewoon op wachten, toch? mama?"
Dat is zo ongeveer de meest charmante en doortrapte manier waarop mij iemand ooit om een chocolade-bonbon heeft gevraagd.
Mijn kinderen zijn echt heel slim...

Getal.

41 is het kleinste Sophie-Germainpriemgetal dat een Cunninghamketting start van de eerste soort van drie termen.
Nee.
Ik ook niet.
Het is een getal dat veel 'gecodeerd' is in de muziek van Johann Sebastian Bach, die het als een soort handtekening beschouwde.
Omdat A = 1, B = 2, C = 3, etc., dan is B + A + C + H = 14 en J + S + B + A + C + H = 41.
Nee, ook die niet, of ja! wacht, ik zie het!
Het is het aantal rovers in de verhalen over Ali Baba.
Jawel!, geen veertig!

Langzaam, want op je 11-en-dertigste.
Nee?
11+30=41?
Flauw, ja.
Het is het atoomnummer van Niobium, dat is metaal...maar niet zo boeiend.
4+1=5 en de vijf staat voor communiceren, veel risico’s nemen, het niet zo nauw nemen, behoefte hebben aan verandering en vrijheid, veel willen en niets afmaken, teveel hooi op de vork nemen en rusteloos zijn.

Numerologie heb ik altijd al onzin gevonden (kuch)...
Maar ik voel me wel heel erg jarig, en de zon schijnt en er is cake!

Damn.

Was ik toch opeens ernstig hoogbegaafd gisteren, bleek de gebruikte omreken-score-tabel helemaal niet te kloppen.
Weer geen lidmaatschap van Mensa in het verschiet.
Heeft het leven nu nog zin?
Ja, want bij een duitse versie van WakuWaku heb ik vrijwel alle vragen goed.
Want wist u dat Kea's vol overgave auto's in een kwartier kunnen slopen, gewoon voor de lol?
Ik wel!
Er is weer licht aan het einde van de tunnel!

Grutjes!

Die kindertjes in Friesland staan er nu ook mooi op.
Wat de inspectie verwachtte van kindertjes in Friesland vertelt het verhaal niet.
En wat voor wantoestanden ze aantroffen eigenlijk ook niet.
Dat is blijkbaar tegenwoordig nog eens iets anders dan de wereld van Afkes Tiental.
Maar kennelijk was het heel, heel erg, de kinderen waren naar verluidt onfatsoenlijk.
Dus krijgen ze nu leerzame lektuur literatuur om goed gedrag te leren.

Premier en Co. hebben een paar maanden geleden ook al gepleit voor een waardencatalogus.
Fatsoen uit een boekje dus, want "fatsoen moet je doen!" is het motto.
Zodat we straks allemaal net zo fatsoenlijk zijn als de brave mensen van het kabinet.
Door een roze bril zichzelf spiegelend aan de mensen uit 'Het Kleine Huis Op De Prairie'.
Zo fatsoenlijk dat we bijvoorbeeld nooit meer liegen.
Zoals over een eventuele deelname aan een oorlog, of een daadwerkelijke deelname die we aanvankelijk gewoon bleven ontkennen (maar gelukkig hebben we de foto's nog!)...
"Nee hoor! Die meneer was daar volgens ons helemaal niet. Nope. Niet gezien. Echt niet...!". Gelieve te klikken indien gewenst voor groter.

I rest my case.
Liegen is namelijk, zeker als iemand het tegen jou doet, niet lief, en onfatsoenlijk, vandaar...
Ik heb zelf geen behoefte aan een overheid met een voorbeeldfunctie.
Toch...ik weet niet hoe u dit allemaal ziet, maar ik zou me als kleine friese opdonder best geneigd voelen me pas iets aan trekken van een op mij gericht ethisch reveil , als leden van het kabinet, moreel gezien, een enigszins schoon blazoen hebben.
Don't hold your breath.

If only...

Was het maar zo gemakkelijk, dat iedereen altijd het produkt is van zijn opvoeding.
Dat alles wat je er in gooit er ook weer uitkomt.
Dan zouden we iedereen met een schrijf-fout in zijn DNA of een slechte jeugd preventief kunnen opsluiten...
Het engst is niet het feit dat iemand je iets zou kunnen aandoen.
Veel enger nog is het idee dat je misschien zelf (en de laatste keer dat je checkte ging je er zelf ook van uit dat je een mens was, net als miljarden anderen) wel eens zou kunnen flippen.
Dat je opeens anderen iets gaat aandoen en het niet eens registreert...
Van te voren niet en niet erna.
Mensen hebben hersens, en die kunnen soms gruwelijk falen.
Zomaar, zonder reden, zonder waarschuwing, zonder betekenis, dat is pas eng.
Dan zijn het nog steeds mensen, ook al is het gemakkelijker om te doen alsof het een andere soort betreft.
Misschien dat mensen achteraf daarom zo'n jongen voor de geest hebben als iemand met veel schminck in zijn gezicht, gekleed als een weirdo uit een SF-film, terwijl hij er in feite heel gewoon bleek uit te zien.
Wat zien we eigenlijk als we iemand aankijken?
Wat verwachten we van mensen die we op straat tegenkomen?
Wat doe je dan met deze jongen?
Straffen, naar verluidt, want hij moet zich verantwoorden voor zijn snode daad.
Zodat hij nooit meer een politiebureau inloopt?
En hoe zit het dan met de persoon die op dat moment achter die deur van dat politiebureau zat, toen de jongen naar binnen wilde?
Niets is altijd maar alleen de som der delen.

Haat liefde...

Internet is 'the bane of my existence' in bepaalde opzichten.
Als nieuwsjunkie kan ik er gewoon niet van wegkijken, bang om iets te missen.
Bij tijd en wijle wordt ik er zelfs ziek van.
Van reaguurders tot zelfverklaarde opiniemakers, de 'internetgemeenschap' is in mijn bescheiden opvatting eigenlijk de grootste, vaagste en vaak meest onaangename club die er is...
En terwijl ik het soms hard vervloek maak ik er zelf deel van uit.
Maar zo nu en dan gebeurt er iets moois en dan hou ik er weer van, van deze digitale brink.

Dan moet ik toegeven dat ik vooral langs deze weg contact houdt met mensen die me blij maken, maar helaas ver weg wonen.
En dat ik soms ook mensen op het net tegen kom, die me ook blij maken, maar die gewoon bij me om de hoek wonen en dat is dan weer heel erg komisch.
En zo sukkel ik verder op de digitale snelweg.
En neem me iedere keer weer voor alleen maar de krenten uit de pap te pikken.
En de rest te negeren.

Oja joh?

Iemand wees me afgelopen weekend op een 'artikel' in De Gelderlander.
Op de school in onze wijk zou een enorm grote luizenplaag zijn en de GGD was al ingeschakeld...
Wel een beetje vreemd dat er op school zelf helemaal niemand iets over een gesprek met deze krant wist.
Hetzelfde geldt trouwens voor die enorme plaag.
Didn't ring a bell...
Het leek dan ook sterk op een verkapte advertentie op deze manier.
Marktwerking.
Zorg voor paniek, dan verkoop je je product wel.
Zoals een tijd terug in een buurgemeente.
Als er hoofdluis is op de school van de kinderen wordt dat doorgaans gewoon even gemeld, en that's it.
Misschien komt dat omdat de meeste mensen om me heen gewoon een leven hebben, en over zoiets niet meteen compleet in de stress schieten en onmiddelijk alle anti-luis-middelen in gaan slaan die er op de markt zijn.
Op zich prima, goed teken, niet opkloppen dat soort dingen.
Toegegeven, ik vind het ook geen feest, en ik krijg spontaan jeuk in mijn dreads als ik er alleen al aan denk, maar dat heb ik ook als ik naar een documentaire over roofmieren zit te kijken.
Misschien hebben de meeste mensen hier ondertussen ook gewoon een abonnement op een betere krant.
Een item van vijf zinnen...give me a break, schrijf dan niets.
Dit soort dingen blijkt tegenwoordig op de redactie van het lokale sufferdje voorpaginanieuws te zijn.
De wereld staat in brand en onze stadseditie kopt met deze nonsens.
Laat ze nooit meer bellen voor een abonnement.
Vanwege die sukkelige bezorger niet, die elke morgen met zijn/haar brommer tegen onze voordeur aanramde omdat zijn/haar armen te kort zijn om bij de brievenbus te komen, en hij/zij te beroerd om even af te stappen...
En vanwege dit soort kwaliteits-journalistiek.

Naschrift: 27 jan - Ik heb de moeite genomen, via een on-line-reaktie op het artikel, te vragen waar het verhaal eigenlijk vandaan komt.
Tot twee keer toe.
Maar mijn vragen worden tot op heden uiteraard geplaatst noch beantwoordt.

Ik zal er niet te lang over zeveren, maar...

In België gebeurde er vandaag iets 'ongewoons'.
En heel Europa kopt het morgen in de kranten.
Ik zag een belgisch online-register met reacties op de vrij bizarre gebeurtenis in Dendermonde en de meeste mensen die, verrassend respectvol overigens, op die site reageren komen uit Nederland.
Dat heeft misschien verband met het onlangs onderzochte fenomeen dat het in Europa opvalt dat vooral Nederlanders het internet gebruiken (maar meestal dus anoniem, lomp en vooral vaak en overal) om hun verontwaardiging te tonen als ergens iets ergs gebeurd is.
Dat blijft toch een beetje vreemd.
De hele dag vraag ik me daarnaast nog iets af.Je komt doorgaans niet zomaar een faciliteit waar kinderen worden opgevangen binnen, want je moet meestal langs een receptie, je moet je vaak legitimeren als ze je niet kennen en de deuren zijn altijd veilig op slot.
Nee, bij ons kinderdagverblijf ook niet, maar goed, for the sake of argument.
Hier zat dus kennelijk wel iemand bij een deur waar je moest aanbelllen.
Er stond ergens in een krant : "Hij had zijn ogen zwart en zijn wangen wit geschminkt. Hij belde, zei binnen iets te willen vragen en liep direct door naar de baby-afdeling...".
Als een jonge man, die zich naar verluidt opvallend monochromatisch heeft geschminkt, even iets komt vragen op mijn werkplek, iemand die ik nooit eerder heb gezien...
Zou ik dan zelf wél hebben doorgevraagd naar zijn precieze reden om daar te zijn, of zou ik gewoon de conclusie hebben getrokken dat het een soort acteur is die een kindervoorstelling komt geven of zoiets, en dat het verder wel goed zal zitten...?
Bij ons op het werk lopen namelijk wel eens de meest aparte figuren naar binnen en meestal omdat ze een 'project' draaien of daadwerkelijk een voorstelling komen geven.
En ik verwacht eigenlijk nooit dat er dan iets schokkends kan gebeuren....
Maar ook al teken ik niet snel online rouwregisters, mijn hart gaat tevens oprecht uit naar diegene aan de deur die dag in Dendermonde...

Speelgoed!

In het rechtse katern, helemaal onderaan, kan vanaf nu gechat worden.
Leuk voor de mensen, interactief, u zult met elkaar af moeten spreken dus leer elkaar snel kennen als reageerders onder elkaar!
Ik weet niet precies hoe het werkt (te blond analoog), maar volgens mij dient u bij de desbetreffende verstrekker, Cbox, te registreren.
Zet vervolgens alles uit, wat betreft de dingen die ze kunnen melden etc, bewaar de log-in en u kunt in mijn moordkuil alles meteen kwijt.
Misschien is het niks, dan is het gedrocht over een tijdje wellicht opeens weer verdwenen.

Bolle wangen.

Uitblazen.
"Nicht aufregen, Tief Luft holen, Ruhig atmen!", was de tip van een studiegenoot die vanochtend mailde....
Doe ik al een paar dagen, maar dat sorteert tot op heden weinig effect.
Drie onderdelen afgevinkt.
Verder met de volgende twee.
Ik sprak net een vriendin in het zelfde schuitje, ook begonnen met een studie.
"Leuk toch? We kunnen ook niets doen!" zei ze gierend van het lachen.
Dat is waar, ik kan ook mijn hersens uitzetten en niet meer gebruiken.
Maar dat heb ik geprobeerd en daar werd ik heel onrustig van.
Hoewel ....zij gaat volgende week lekker naar Frankrijk , want daar zit haar docent.
Daar zou ik zo bij willen aansluiten.
Hier is het grauw en grijs.
En tussen alle lopende zaken door (Kind 1 heeft morgen haar kinderfeestje, normaal samen met mij, Kind 2 moet straks nog naar de bieb en morgen een kadootje voor zijn zusje kopen) probeer ik me nu op te laden voor de volgende ronde en alvast te kijken wat er voor 'Gramatik 2' op het programma staat, en welke hoofdstukken 'Idiom' ik moet herhalen.

Ik heb de hele tijd dat knagende gevoel dat ik nog van alles in huis moet halen, dat ik de hele zooi vergeet, dat ik heb vergeten mensen uit te nodigen, of ze wel heb uitgenodigd maar straks niets in huis heb als ze op de stoep staan....
Maar die verjaardag van mezelf sla ik gewoon een keertje over, en gek genoeg voelt dat heel prettig, dat geeft heel veel ruimte in mijn hoofd.
Ik vier mijn verjaardag wel als het weer zomer is.
Na volgende donderdag kan ik weer in een gewoon sukkel-tempo vervallen.
Tenminste als ik deze vijf onderdelen met goed gevolg afleg.
Anders wordt het, als door magie, steeds meer.
Fingers crossed.

Crossroads ahead.

"It is easy to laugh, it is easy to hate, it takes strength to be gentle and kind..."
- Stephen Patrick Morrissey.
Het was de geur van Apfelkorn en niet van Redbull, die in het lokaal hing tijdens de tweede les vanochtend.
Het was geen misverstand dat een leerling niet ophield met het saboteren van mijn les, toen ik daar om vroeg.
En ook niet toen deze leerling de tweede les exact hetzelfde gedrag vertoonde.
Het was geen onbewust druk gedrag, maar gewoon gericht op het omhoogkrikken van de eigen 'streetcredibility', over de rug van de docent, in het laatste geval ikzelf dus.
De leerling in kwestie zocht, en vond, zeer gemakkelijk bijval.
Het is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk om een les te verstoren, je hoeft daar niet uitzonderlijk slim voor te zijn.
Je zoekt gewoon iets waardoor de docent met wat geluk gaat tikken, en als het dan BOEM! doet, heb je altijd gewonnen.
Zo'n leerling maakt gewoon een punt: "Ik wil hier niet zijn!", en gaat een docent uitdagen.
Ik op mijn beurt klim doorgaans niet op die kast, want voordat je het weet vindt je jezelf terug op een website van iemand met een onnozele bijnaam.
Maar heb ook geen zin om me door de roedel te laten verscheuren en geef aan waar mijn grens loopt.
Als je vervolgens mijn tijd gaat zitten verdoen met een spelletje "wie-kan-wie-het-langst-aanstaren", mag je wat mij betreft gewoon vertrekken.
Als iemand daar van wil maken dat 'die stomme docent nu heel erg boos is', mag dat van mij ook: er mag eigenlijk best veel dus.

Hij of zij geeft op dat moment blijk van enorme gemakzucht, want het is gemakkelijk om een docent klem te zetten als je met z'n tienen bent.
Het is voor de leerling zaak niet als slachtoffer maar als winnaar uit zo'n situatie weg te wandelen, op naar de volgende 'sukkel'.
De wereld klopt dan weer, die docent is gewoon een 'loser'/k*tdocent (doorhalen wat niet van toepassing is) en jij alweer de pineut.
En aangezien een groot deel van deze samenleving uit zelfverklaarde slachtoffers bestaat, rest het mij, morgen of overmorgen, alleen nog maar daar met gepaste eerbied kennis van te nemen, begrip te tonen en veel zalvende woorden te spreken in het nagesprek over dit incident.
Wat natuurlijk ook alleen maar een teken van mijn zwakte is in de ogen van zo'n hopeloos reguliere leerling, die alleen nog maar in conflicten kan denken.
De persoon die ik voor ogen heb vond het bovendien nodig mijn intelligentie te beledigen door de vermoorde onschuld te spelen, toen ik zei dat het wat mij betrof einde oefening was voor deze les.
Tergend langzaam en met zowaar een zweem van euforie werd de tas ingepakt en opgezouten.
Dat ik niet eens boos ben op zo iemand maar gewoon geen tijd heb, in een groep van dertien 'stuiterballen', om dit spelletje twee lessen achterelkaar te spelen, terwijl aan de buitenkant van het lokaal een dronken leerlingen constant op mijn deur loopt te beuken, wordt vast niet door deze leerling begrepen.
Maar wat nog het ergste is aan dit verhaal is dat ik tot mijn grote spijt moet toegeven dat ik ondertussen ook, pardon my language, schijt heb gekregen aan vrijwel volwassen mensen die, terwijl ik het allemaal nóg duidelijker ga uitleggen, op het niveau van een vijfjarige willen zitten.
Niet omdat ze niet anders kunnen, maar omdat dit wel zo comfortabel is.

Een school veranderen in een slangenkuil is voor iedere imbeciel haalbaar.
Het lijkt op strategie, maar het is gewoon een kwestie van op de goede/verkeerde (wederom doorhalen wat niet van toepassing is) knopjes drukken.
Als ik dan heel ironisch concludeer dat ik dat dus helemaal 'niet zo knap' vindt, vindt niemand in zo'n klas dat grappig.
Deels omdat het misschien niet grappig is, maar wat nog veel erger is, vooral omdat het concept van ironie domweg niet begrepen wordt.
De missie van de school waarop ik werk is eigenlijk ondergeschikt geraakt aan de functie die we vervullen tegenwoordig.
We krijgen steeds meer mensen binnen die daar helemaal niet willen zijn.
En ik moet dus elk jaar mijn eigen motivatie uit steeds minder bronnen zien te putten.
En er zijn steeds minder mensen die dit werk willen doen, waardoor er steeds meer onbevoegden voor de klas komen te staan, daar moet een verband zijn.
Misschien pas ik wel niet meer bij deze doelgroep.
Dat probleem wil ik best aan mezelf toeschrijven.
Mijn ego is lang niet meer zo groot dat ik denk dat ik de maat der dingen ben.
Ik zou met gemak een hekel kunnen krijgen aan mijn werk, en de doelgroep, na een dag als vandaag.
Een hekel hebben aan mensen omdat ze, van nature, zelf aan iedereen een hekel hebben, is echter een valkuil.

Hoe leer je mensen weerbaarheid en compassie tegelijkertijd? Hoe leer ik het zelf?.
Ik kan zeilen op mijn razernij en er tegelijk in stikken, maar hoe laat ik het los?
Ik zal over een tijdje toch echt een keuze moeten gaan maken.
Ga ik door in deze branche tot aan mijn pensioen, of zoek ik iets totaal anders.
En is dit mijn plan B nog, als ik straks niets anders blijk te kunnen?...
Of heb ik morgen gewoon weer een betere dag en is dit ook weer een beerput die dicht kan.

Cut the cr*p.

Zo af en toe komt er iets op tv, waarvan je sterk het gevoel krijgt dat het echt is.
Omdat je niet in een bepaald format gegooid wordt.
Omdat het transparant blijft.
Ik denk dat ik dit programma maar eens een beetje ga volgen.
Ik denk dat ik die hele man maar eens een beetje ga volgen.
Ik werd er wel blij van.
Ondertussen zit ik boven op mijn kamer in een luchtbel.
Ik probeer me krampachtig af te zonderen van de rest van de wereld.
Me voor te bereiden op een drietal tentamens.
Maar mijn hersens willen niet.
Ik blijf afdwalen.
Naar geluiden om me heen, dingen die al in mijn hersens zaten en daar nu steeds groter en groter worden, koude voeten, blinde paniek als ik er aan denk dat ik de herkansing vast ook niet haal.
Nog even en het is weer zover.
Dan krijg ik die droom weer.
Dat ik op school kom en mijn gymspullen vergeten ben en daarvoor een briefje moet gaan halen bij de conrector, omdat het al de vierde keer is deze maand.
Ik zal proberen naar de les te gaan, maar van mijn rooster klopt helemaal niets.
En terwijl ik probeer erachter te komen wat er in vredesnaam aan de hand is hoor ik terloops dat ik volgende week examens heb, maar ik kom er meteen achter, dat ik een aantal van de vakken die ik moet doen, eigenlijk nooit gevolgd heb...
Dat niemand me dat ooit gezegd heeft, dat ik het nooit aan iemand gevraagd heb.
Dat ik stomweg een jaar lang de verkeerde informatie in mijn hoofd gepropt heb, informatie waar ik nu helemaal niets aan heb, maar die alle ruimte van mijn harde schijf in beslag neemt...
En ik zie geen mogelijkheid om er nog meer in te proppen, in één week tijd.
En dan wordt ik wakker en weet dat ik die droom morgen weer heb, en overmorgen.
Tot ook deze tentamenweken weer voorbij zijn.

Abrupt.

Naar verluidt:
"Om het totale aanbod aan themakanalen te versterken is de Publieke Omroep met ingang van 5 januari 2009 gestopt met de uitzending van een aantal van haar digitale themakanalen. Voor klanten van UPC betekent dit dat de volgende zenders per 5 januari 2009 niet meer beschikbaar zijn:
• Nederland-e (kanaal 320)
• 3 voor 12 Central (kanaal 614)
• 3 voor 12 On Stage (kanaal 615)
• Alle radiozenders van 3VOOR12 (Central, On Stage, BPM, XL, Outer Limits, Alt, Db en Roots)
• Vanwege het einde van de 3VOOR12 zenders, zal ook de 3VOOR12 Portal niet meer beschikbaar zijn (kanaal 613)".
Om het totale aanbod te versterken, wordt er dus een heleboel niet meer uitgezonden.
Om zo wellicht ruimte te maken voor kwaliteitsproducten als een Geen Stijl- kanaal.
Om het aanbod te versterken.
Ondertussen laat UPC wel een heleboel andere saaie en voorspelbare muziekzenders vrolijk doorreutelen...
Dat UPC zelf absoluut niet in schijnt te bepalen wat ze haar klanten biedt (nu is het de schuld van de publieke omroep, de vorige keer was het de programmaraad), is inderdaad diep, diep tragisch, helaas pindakaas en zelf vinden ze het ook heel spijtig....
Yeah sure, right.
Het wordt tijd voor een schotelantenne.

Durf ik toch niet....toch?

An die Staatsanwaltschaft
Sehr geehrte Damen und Herren,
folgenden Vorfall möchte ich zur Anzeige bringen.
Bei einem Versandhaus habe ich Ware bestellt, bezahlt und bekommen.
Aber ich habe mittlerweile festgestellt das die Ware nicht vollständig funktioniert.
Es handelt sich hier um eine Propellermütze, wovon im Katalog behauptet wurde, dass der Propeller sich dreht wenn es draußen weht.
Damit wurde der Eindruck geweckt dass der Propeller mich in einer Lage bringen sollte, in der ich würde aufsteigen.
Die Mütze sollte mich von der Erde lösen, das war die Absicht.
Was ist den sonst der Zweck von so einer Mütze, sicher nicht des Stils wegen.

Nirgendwo stand in der Werbung dass das fliegen mit dieser Kopfbedeckung nicht möglich wäre.
Im Katalog stand wörtlich, „kaufen und abheben!“.
Eine Bedienungsanleitung war zudem auch nicht mitgeliefert.
Ich habe mich beschwert und um Umtausch der Mütze gefragt, habe aber nichts mehr von dieser Firma gehört.
Ich möchte nun Strafantrag wegen Betrug stellen.
In den Anlagen finden Sie den Ankaufsbeweis meiner Mütze und die Adressdaten der Firma.
Bitte nehmen Sie die Ermittlungen auf und teilen Sie mir das Aktenzeichen mit, unter dem der Vorgang bearbeitet wird.
Mit freundlichen Grüßen
Ich.

An frau DDr. XY,
Ich hoffe das ich hier mit die Hälfte meines Tentamens 'Sachlicher Brief' bestanden habe.
Ich werde mich jetzt mit weitere seriöse Sachen wie Gramatik und Idiom beschäftigen.
Mit freundlichen Grüßen
blabla...

Echt wel!

Uhuh!
Ik wilde een tractor.
Dit komt in de buurt!
Ik kan niet wachten tot het verlossende telefoontje komt "dat ie der is".
Het fiets-privéplan van mijn nieuwe werkgever!
Is het toch ergens goed voor, zo'n mega-organisatie.

Als niet dan...

Ik bedoel...dat is dan de deal vanaf nu.
Ik wil van dat saaie grauw af.
Alleen mijn muziek mag depri zijn.
Geen ijs, dan bloesems.

The writing's on the wall...

Something ain't right,I'm gonna get myself connected
I ain't gonna go blind, For the light which is reflected
I see thru you, Ya dirty tricks,Ya make me sick
I see thru you, I'm gonna do it again, Gotta do right
'Cause something ain't right, Gotta do right
If you make sure you're connected, The writing's on the wall
But if your mind's neglected, Stumble you might fall
Ain't gonna go blind, I see thru you
I'm gonna get myself connected
I ain't gonna go blind, For the light that is reflected
Hear me out,Can ya hear me out
Ya terrified, Here we go,Hear me out
Interstate 5,Stayin' alive, Won't someone try
Open up your eyes, You must be blind, If you can't see
The gaping hole, Called reality...

Ultieme uit-mijn-dip-nummer.
Stay connected.

Temperen.

Voor het eerst sinds ongeveer twaalf jaar is er een serieuze winter in dit land.
Eentje die net te kort is om een echte koudegolf te zijn.
Die een dipje krijgt door stijgende temperatuur en daarna hopelijk weer even terug komt.

Het moge duidelijk zijn, ik ben een wintermens.
Echte sneeuw!
Te weinig voor een grote sneeuwpop, maar genoeg om onze stoep en straat al een week van een solide ijslaag te voorzien.
Wij zitten hier tegen de duitse grens aan, daar is het achter de stuwwal altijd een stuk hoger en kouder.
Van die kou profiteren wij mee, overal om ons heen kan er nog geschaatst worden, in deze waterrijke wijk, terwijl het in de rest van het land begint te dooien...
Van heinde en verre komt men nu naar ons toe, bizar, die lokale koude.
Tien kilometer verderop zagen we inderdaad al geen schaatsers meer, dus het kan misschien kloppen dat veilige schaatsplekken dunner gezaaid zijn.
Afgelopen weekend bereikte de schaatsgekte in het hele land zijn climax.
De nederlandse wegen, de eerste hulp en het overgebleven ijs zaten helemaal vol.
Iedereen wilde het 'water' op.
Kan niet.
De Schaatsbond, waarvan ik persoonlijk niet eens weet wat hun bevoegdheden nu precies zijn buiten het organiseren van evenementen, riep op tot 'tempering'.
Want hun draaiboeken waren te oud om het allemaal bij te houden.
De schaatsers moeten hun gedrag aanpassen aan die draaiboeken.
Thuisblijven allemaal vanaf nu, Nondeju!
Alles in Nederland is netjes gereguleerd, dus ook dit, dat is gene zever.
Ik dacht altijd dat deze bond gewoon het ijs meet (nuttige bezigheid hoor, daar niet van) , een aantal toertochten en wedstrijden organiseerd, en eventueel een koek-en-zopie-tent inhuurt op de plaatselijke ijsbaan.
Maar ze geven kennelijk ook via de pers negatieve reisadviezen af als het te druk wordt op de wegen.
De mensen zijn ondertussen bang om hun laatste kans om te schaatsen mis te lopen, ze willen allemaal tegelijk die ervaring opdoen.
Er is een enkeling die de Elfstedentocht snel rijdt, want voor je het weet is het ijs weer te dun.
Wachten betekent slechter ijs, als het al gaat gebeuren, en meer klunen.
Hij bond zijn schaatsen onder en vertrok alleen.
Wat hem weer zuur commentaar opleverde van alle anderen die netjes thuis wachttten tot het groene licht kwam van een comité dat moest beoordelen of het ijs dik genoeg is om iedereen te dragen.
Sinds de laatste Elfstedentocht is Nederland ook wel een beetje veranderd...strenger, meer regels, meer verwijtend.
Verbitterder.
Mopperend en teleurgesteld ziet de rest ondertussen zijn kans in rook opgaan: it giet net oan.
En die ene, die gewoon een stukje was gaan schaatsen, gaat niet de geschiedenis in als een grappige individualist, maar in hun ogen als een 'domme egoist' die ook nog eens verdwaalde.
Omdat het al weer zolang geleden was dat de tocht geschaatst kon worden, waardoor hij ook niet meer precies wist hoe het ook al weer ging.
Links of rechts af achter Bartlehiem? Ligt er aan of je heen of terug rijdt vanaf hier...
Ik geef hem gelijk, die eenzame friese doorloper.
Het kan goed een jaar of tien duren voordat het weer eens echt goed vriest.
Al dat enthousiasme is ondertussen meer dan de schaatsbond aankan, temperen dus.
Want het zijn niet alleen die draaiboeken, de mensen zijn het naar verluidt ook verleerd, dat schaatsen, en ze breken van alles en zouden eerst op cursus moeten gaan.
Om te leren schaatsen, en om te leren wat veilig en onveilig ijs is...
Man!, het vriest eindelijk! En dan komt men met deze kansloze oproep om de mensen thuis te laten blijven...

De mensen nemen vrij van hun werk om het te vieren, de kou!
In de wijk waar ik woon, 's nachts nog steeds onder de vorstlijn ondanks de inzettende dooi, is op dit moment gelukkig helemaal niets gereguleerd.
Iedereen, ook uit de wijde omgeving, staat hier op het ijs.
Een in de wijk wonende brandweerman heeft extra water op het ijs laten lopen om de kwaliteit te verbeteren.
Om te ijshockeyen komen ze helemaal van de andere kant van de stad, er is zelfs 's avonds verlichting geregeld.
Zo maakt de rest van Nijmegen op een uniek manier kennis met hun jongste wijk.
Nijmegen Noord is 'the place to be', iedereen heeft hier rode wangen.
Warme drankjes en hapjes komen van de overkant van de straat, waar de mensen wonen.
Vanuit je voordeur zo het ijs op, op de breedste en langste singel die Nijmegen heeft...
Wat ben ik blij dat wij toendertijd hebben besloten te verhuizen.
Alle adviezen van de schaatsbond, die zich op dit soort plekken natuurlijk niet manifesteert, worden al ruim twee weken vrolijk in de wind geslagen.
Iedereen hier gebruikt gewoon zijn gezonde verstand.
Ze weten allemaal; Als er eendjes zwemmen is het 'ijs niet dik genoeg'....

Geboft?

Natuurlijk is het luxe als je wereld maakbaar is.
Ouders en kinderen zoeken elkaar doorgaans niet uit.
Het is bijna een kwestie van geluk als beide partijen blij met elkaar zijn.
Je hebt het niet voor het kiezen en zelf waren we daar ook nooit rouwig om.
Maar we hebben ook niet echt iets te mopperen.
Onze lat ligt niet zo hoog en die van onze kids naar we hopen ook niet.
Bij adoptie en jeugdzorg bijvoorbeeld kan zo'n bureau in theorie wel op zoek gaan naar de perfecte (pleeg)ouders.
Wat zijn dat?
Dat zijn ouders die gezond leven, in alle opzichten, dus niet te veel vet eten, niet roken of drinken en veel sporten.
En als we dan toch bezig zijn; mensen die het kind kunnen bieden waar het recht op heeft, zoals een goed moreel kompas, veel cultuur door veel te reizen, leerzaam speelgoed en leuke kleren.
Als het kind het voor het uitzoeken heeft, kiest het celebrity-ouders zoals de Beckhams of Tom Cruise en Katie Holmes.
Geld genoeg, lid van een hippe kerk of de juiste sociale klasse, en als iets niet mooi is geworden is er altijd nog de chirurgie als ze zestien zijn.
Het kind kiest misschien niet meteen voor deze of deze ouders, het bureau in ieder geval ook niet.
Toch zijn er vooral ouders die gewoon zelf kinderen krijgen en die zijn dus niet allemaal perfect.
Hun kinderen trouwens ook niet.
Wat zijn dat, perfecte kinderen?
Kinderen die nooit zeuren en altijd luisteren, een mooi gebit en heel goede hersens hebben, en er überhaupt altijd uitzien alsof ze zometeen op de foto moeten voor een kort item over Koningskinderen bij RTL-Boulevard.
Mijn kinderen zijn van zichzelf nagenoeg perfect overigens, uiteraard.
Ik zelf helaas niet.
Ik zou in 'die maakbare wereld' van Jeugdzorg of adoptiebureau's geen schijn van kans maken om zulke mooie kinderen te mogen adopteren of begeleiden.
Dat geeft wel even stof tot nadenken.

Verhip!

Dat is waar ook!
Ik heb een webcam op mijn mini!
Nu nog even uitzoeken wat ik daar eigenlijk allemaal mee kan...

Tja, dit bijvoorbeeld...

Bultrug

Steeds als er een bord langs de weg staat dat 'waarschuwt' voor overstekend wild kijk ik hoopvol uit het raam.
En ook al zijn er veel roofvogels, reigers en aalscholvers te zien, echt wild zie ik vrijwel nooit.
Één keer een hert, en een paar keer een dode vos...
Één keer een zeehond in een haventje, en wat wolven achter een hoog hek.
Maar nooit een echte losvliegende zeearend of een walvis!
Terwijl de geschiedenis ons toch echt leert dat we 'vroegah' echte walvisvaarders in dit land hadden, die nog niet eens zo ontieglijk ver noordelijk van onze lage landse kustwateren succesvol deze enorme beesten zowat wisten uit te roeien.

Nu is er dus langs de Noordzeestranden een bultrug gesignaleerd.
Ik heb nog nooit een echte gezien...
Ik ga echt wel aan de kust wonen later als ik groot ben.

Dans les yeux de ma mere.

Je hoort nummers op de radio over verliefdheden die als toverballen zijn.
Over dochters.
Over hoe een meisje zich zou gedragen als ze een jongen zou zijn.
Over liefde, veel over liefde.
Op Studio Brussel draaien ze regelmatig een nummer over een moeder.
Arno Hintjens heeft een moeder.
En voor haar heeft hij dit nummer geschreven.
Niet heel erg trendy, niet al te sentimenteel, helemaal niet swingend, wel best mooi.
In dit fragment niet met Serge Feys, zijn vaste pianist, maar iemand anders...

Arno...
Hij hangt pontificaal in onze woonkamer, boven de bank...
Ma mère elle a quelque chose
Quelque chose dangereuse
Quelque chose d'une allumeuse
Quelque chose d'une emmerdeuse
Elle a des yeux qui tuent
Mais j'aime ses mains sur mon corps
J'aime l'odeur au-dessous de ses bras
Oui je suis comme ça

Dans les yeux de ma mère
Il y a toujours une lumière
L'amour je trouve ça toujours
Dans les yeux de ma mère

Ma mère elle m'écoute toujours
Quand je suis dans la merde
Elle sait quand je suis con et faible
Et quand je suis bourré comme une baleine
C'est elle qui sait que mes pieds puent
C'est elle qui sait comment j'suis nu
Mais quand je suis malade
Elle est la reine du suppositoire

Alle moeders met kind zijn overigens van Picasso