New lease...

...of life, zij het wat langzamer en voorzichtiger.
Onze Lucky, the queen of the wadi, maakte opeens slagzij.
En ik zag het even heel duister in.
De afgelopen 48 uur was het dus afwachten of ze weer zou gaan eten en lopen.
Vannacht begon ze weer te bewegen uit zichzelf en nu scharrelt ze, zij het half blind, weer door de keuken, want bij ons kun je van de grond eten...
Ik weet dat er mensen zijn die tegen mij zeggen; "doe niet zo sentimenteel, het is geen mens, en ze worden nu eenmaal niet zo oud, die beesten".
Ik weet dat ik ooit onvermijdelijk in een steriele kamer zal zitten met haar en zal zeggen; "je was een hele brave hond, echt waar...".

Maar ze is mijn meisje en al dertien jaar mijn huisgenoot, en ik ben vandaag heel blij dat ik haar nog niet hoef te missen.
En zolang ze nog kwispelt, graag eet en naar buiten wil en kan gaan, mag ze van mij zo langzaam en voorzichtig worden als ze wil.
Lucky heeft een new lease of life en vanaf nu mag ze gewoon op de bank liggen!

Wie?

Wie kan me vertellen welke partij in de Provinciale Staten Verkiezingen van Gelderland het hardst gaat voor Jeugdzorg?
Wie?
Want dat vind ik belangrijk...

Bedrog.

Vanochtend werd ik om 6 uur wakker.
Een nachtmerrie, tenminste, dat besloot ik nadat ik er even over had nagedacht.
Niet dat ik bang was tijdens de droom, eigenlijk pas erna voelde ik me naar.
Mijn werk zat erop en ik liep door een zonnige stad, niet de mijne.
Op een bankje op een terras raak ik aan de praat met iemand die ook zin had in de lente.
In de lucht zien we tientallen vliegtuigen, in rijen van vijf, op het centrum van de stad afkomen.
En gek genoeg laten ze opeens van alles vallen.
Kleine glinsterende dingetjes lijken het, zilveren confetti die steeds groter worden om met een enorm geweld te exploderen zodra ze de grond raken.

Iedereen om me heen duikt onder een bankje of tafel, en ik vlucht naar binnen en schuil onder een zware groene biljarttafel.
Ik bedenk nog net dat ik mijn boodschappen en mijn bus naar huis wel kan vergeten, maar vraag me tegelijk af hoe ik mijn kinderen moet bereiken en of het wel zin heeft om naar huis te gaan...
En dan word ik wakker, met heel veel moeite.
Ik zet het tv-journaal aan, maar behalve dat de cast van Grease met een auto in de orkestbak is gevallen, is er niets interessants gebeurt in dit land.
Wat gist er in mijn hoofd, om me dit soort beelden in mijn slaap te laten zien?
We waren de dag ervoor trekkende vogels gaan bekijken in de polder, ganzen, wulpen en zwermen met vinken die opstoven uit het riet.
Allemaal vlekjes in de lucht als je omhoog keek, kwam het daardoor?
Betekent zo'n droom misschien uiteindelijk dat alles wel goed komt, omdat ik niet bang was?
Dubbele bodems, symboliek...
Dromen zijn bedrog, toch?

Uitgelounged...

...op de stapel kussens die we daarvoor gekocht hadden.
Ik verveel me scheel en zo hoort dat op een doorsnee vakantiedag.
Ik heb dan ook helemaal niets interessants te melden.
Kind 1 is nu wakker geworden en buiten gaan spelen.
De film maar half gezien, en het was nog wel een enge.
Kind 2 probeert voor de drieduizendste keer of het antwoord naar de bekende weg nu opeens "ja" blijkt te zijn.

De gamecube blijft uit, want kind 2 heeft de neiging om zelf in een lastig level te leven, en loopt de hele dag tegen muren en paaltjes aan, opzettelijk welteverstaan...
Om te kijken of ergens een geheime deur opengaat, als je maar hard genoeg ertegen aan loopt.
Dus nu vervelen wij ons.
Heel erg stierlijk eigenlijk.
Dus, bij deze, die mensen hebben wel wat te melden.

As.

Van palmtakken.
Om te gedenken dat je ooit zult sterven, en tot stof zult wederkeren.
Het is Aswoensdag voor de katholieken, ook hier in de lage landen.
"Lent" begint, veertig dagen van bezinning.
Ik ben geen katholiek, heb niets met boete en schuld, maar ik houd van de geschiedenis achter tradities, stiekem dan...en ik blijf erbij dat het op zich zinvol klinkt, bezinning...
Veertig dagen nadenken over hoe je in het leven staat.
Of zou kunnen staan.
Ik maak me drukker om onnozele Nederlanders dan over "de allochtonen".
Vandaag hoorde ik op de radio een vrouw die zei dat ze zeer zeker niet zou vasten, want "ze waren maar gewoon Nederlanders", dat "doen die buitenlanders allemaal maar in hun eigen land...dat vasten".
Ook al is de link naar de Ramadan niet zo heel erg ver gezocht, een beetje Nederlander zou toch op z'n minst ook een beetje moeten weten van ons zogenaamde joods/humanistische/christelijke erfgoed.
Dat is toch waar het in dit land steeds allemaal om gaat, als het op integreren aankomt?
Laat zo'n onnozele hals dan ook eens wat leren.

Veertig dagen was Jezus in de woestijn, om te vasten en na te denken.
Tijdens die dagen zijn veel kerken in het paars versierd, of wappert er een paarse vlag.
Er wordt haring gehapt op Aswoensdag omdat men geen vlees placht te eten tijdens de vastentijd.
Op 25 maart wordt Jezus verwekt, of wat daar voor door moet gaan, op die dag viert een katholiek de annunciatie.
En het kruisje op je hoofd liet iedereen zien dat je een tijd van geestelijke retraite in was gegaan.
Een uit zwang geraakte maar normale traditie in de onderste helft van ons land.
Velen maken zich zo druk over allochtonen, dat ze vergeten hoe en hoe divers hun eigen landgenoten zijn...

Quadrat im Kreis.

Ik wil duits gaan studeren.
Dat wil zeggen, ik wil er een bevoegdheid bij.
Eigenlijk twee, maar laat ik even rustig beginnen, engels komt daarna wel.
Ik wil weer wat met mijn hersens doen, ze lijken zo ongebruikt het laatste jaar...
Ik word onrustig.
En ik ergerde me de laatste tijd aan duitse leestekens, zo iets als de Ringel-s, dat die zowat uitsterft bedoel ik, en dat je dan met twee s-en moet gaan prutsen.
Niemand ligt er wakker van, het uitsterven van de bultrug-walvis is vast veel erger, maar ik ben verliefd op de Ringel-s...
Een simpele tekst overnemen levert altijd wel tekstuele problemen op merk ik.
En misschien ook daarom.
Voordat ook de duitse taal verbouwd wordt door hun "taalunie", wil ik weten hoe het allemaal ooit was.
De geschiedenis van de duitse taal is dus wat me interesseert.
Weet ik dat ook weer, het waarom...
Vorige week stak iemand nog een tirade af over de duitse taal.
Het zou geen taal zijn voor poëzie, te agressief.
En ook al is het volgende misschien niet dichterlijk, het is wel heel duidelijk.
En dat is toch ook mooi.

Hin und wieder stell' ich fest daß ich nicht mehr lachen kann, über Sachen die ich Früher lustig fand.
Hin und wieder merk' ich auch, daß ich keine Menschen brauch' und lieber ganz alleine bin.
Hin und wieder wird mir klar, daß alles anders geworden ist, als es scheint, daß es Früher einmal war.
Hin und wieder spüre ich, daß ich die Sonne nicht mehr mag, weil ich das helle Licht nicht mehr ertrag.
Doch der Schmerz ist zuckersüs und irgendwie auch so vertraut, ich hab' mich dran gewöhnt.
So fehlt zur lezten Konsequenz einmal mehr das Bischen Mut, und die paradoxe Wut darüber wird im Traum ertränkt, von der beschißenen Leichtigkeit des Scheins.
Wie ein Quadrat in einem Kreis, eck' ich immer wieder an obwohl ich doch schon lange weiß, daß ich niemals ändern kann, was sich niemals ändern wird, weil das Schlechte immer bleibt und doch die Sonne wieder scheint, scheißegal was auch passiert.
Immer wieder stell ich fest, daß hin und wieder immer öfter ständig ist. wizo

Duits dus.
Maar nu moet ik eerst ook nog het vak maatschappijleer onder de knie krijgen, want dat moet ik over een paar dagen er bij gaan geven.
Wens me succes.
Het zijn maar liefst drie boeken examenstof, en ik weet nu al dat ik meer werk er van ga maken dan mijn leerlingen de rest van het jaar...
Eventueel cynisme wijt ik aan bovenstaand beschreven gevoel.

Zuidwaarts...

Voor degenen die een hekel hebben aan chauvinisme: sla dit stuk dan maar over.
Je haat het of je houdt ervan, er zit niets tussenin...Vasteloavend.
In deze stad kom je zonder pasje de twee tenten, die voor deze gelegenheid zijn opgesteld, niet in.
En als je al binnen bent, lijkt het vooral een samenkomst te zijn van de plaatselijke middenstanders, die met het geven van rondjes onder elkaar een investering doen voor het volgende begrotingsjaar.
Driewerf alaaf.
Buiten op straat is er vrijwel niets te zien van het hele gedoe.
De hele optocht in het centrum zou geen ruk voorstellen zonder de bijdrage van de omliggende dorpen zoals de foto's op internet ook laten zien...
Hier vasteloavend vieren is niet mijn ding.
Mijn genen verloochenen zich echter steeds minder.
Dus ben ik naar het zuiden getrokken...
En met Apfelkorn gewapend heb ik de hele dag niet nagedacht.
Alleen maar gespeeld.

Mijn armen zijn gevoelloos nu, en al mijn spieren laten zich gelden.
Maar het was het waard!
De mensen hebben gedanst, en ik heb een grijns van oor tot oor op mijn gezicht!

Damn! Een barst!

Half 8.
Het is weer begonnen.
Het huis kreunt en davert.
En in drie muren is ook bij ons, op een dag heien, een lange scheur ontstaan.
En dit is pas de tweede dag.
Nog twee weken en we wonen in een bouwval.
Alles weer bij het oude...
Zoals de mijnschade bij het huis van mijn opa.
Soms voelde je daar een schok, hoorde je een doffe knal en dan zag je de muur gewoon barsten.
Dat was nu eenmaal zo in die streek.
Je woonde op een paar duizend mijnschachten, en de grond werkte daar constant.
Gangen storten in en de bodem zakte dan een stukje.
Mijn opa kreeg van de mijn een regelmatige onkostenvergoeding hiervoor om zijn huurhuis op te knappen.
Je was het gewend.
Maar hier stort elke twee seconden een schacht achterstevoren in bij wijze van spreken.
En dat alleen maar omdat die opzichter doodleuk zegt: "met dempers duurt deze klus langer en we willen het snel afhebben...".

Damn!

En dat doen ze dus ook!
Bij onze buren verscheen er in de loop van de ochtend met een knal een enorme scheur in de muur!
Deze huizen zijn net een jaar oud, er moet iets mis gaan met de bouw naast ons.
Die heimachine lijkt zonder dempers te werken, en de opzichter doet alsof hij gek is als je hem iets wil vragen...
Er vallen voorwerpen om en schilderijen gaan scheef hangen.
Dit moet niet te lang duren, dat houdt dit huis nooit vol!

Barst.

Ok.
Ik wist dat ik in een bouwput woonde.
En waar gebouwd word, word geheid.
Maar nu heien ze in dezelfde kleiplaat als waar wij ook op wonen.
Het geluid daar kan ik tegen.
Maar mijn stoel beweegt nu.
En de tafel, met computer en een bak koffie, beweegt mee.
Het lijkt op het stampen van een schip op de golven.
Als de boeg op de golven klapt, net nadat het allemaal even opgetild werd.
Dit is gewoon hard...
Hier moeten de muren, onze splinternieuwe muren, toch van gaan scheuren.

Domweg opvolgen, zo'n melding...

"Dat is dan 23 euro 45....Oh, ik krijg hier een melding dat ik uw bankpas moet invorderen!"
"Pardon?"
"Ik moet uw pas in beslag nemen!"
"Waarom?"
"Nou, dat staat hier, op mijn kassa!"
Alsof dit een goede reden is.
Omdat de kassa het zegt.
Ze geloofde het, aan haar gezicht te zien, zelf wel heel stellig.
"Dus?"
"Ik moet uw pas innemen!"
Klakkeloos bereid het bevel op het scherm voor zich uit te voeren, greep ze ondertussen naar mijn pas.
Maar ik lag hierbij dwars, en ik hield de pas schuin achter me.
"Eh, ik dacht het niet, ik ga wel eerst naar mijn bank om te vragen waar dit op slaat..."
En voordat de mevrouw achter de kassa met een grote schaar mijn pas in tweeen zou knippen, liep ik weg en naar mijn bank.

Daar kon men er ook geen chocola van maken, maar werd mijn pas bij gebrek aan een verklaring onherstelbaar beschadigd verklaard.
Met een onbruikbare pas, maar met de belofte dat ik snel een nieuwe zou krijgen liep ik weer naar buiten.
Vaag verhaal.
Vandaag werd het raadsel opgehelderd.
Een brief van mijn bank, waarin gemeld werd dat een derde partij geprobeerd had te frauderen met mijn pas.
Er was ergens een leesapparaat gevonden op een onbemensd betaalpunt en ik was een van de mensen die daar had afgerekend...
Dus nu kan ik helemaal niet meer bij mijn geld, want ook mijn rekening is voorzichtshalve geblokkeerd tot nader order.
Look on the bright side: ik kan niets uitgeven nu.

Off he goes again...

Volgens hem staan er "genoeg verschrikkelijke dingen'' in de Koran.
Hij stelt opnieuw dat de islam een gewelddadige religie is.
"Als Mohammed hier vandaag leefde, zou ik voorstellen om hem als extremist met pek en veren het land uit te jagen''.

Hier past liever gepaste stilte.
En een link.

Regeren met God.

Bij het CDA is daar niet zo heel opvallend erg veel sprake van.
Het is nog een hele klus om een standpunt te vinden over geloof of religie bij deze toch van oorsprong confessionele club.
"De natuur is door de Schepper gegeven om ervan te genieten en van haar vruchten te leven, maar ook om deze mogelijkheden intact te laten en te bewaren voor volgende generaties"....
Dat is een beschrijving van het goed rentmeesterschap.
Oppervlakkig genoeg om alle kanten mee op te kunnen.
Om ook sociaal-democraten tevreden te houden.
Maar de ChristenUnie wind er geen doekjes om (no pun intended) en zegt hardop waar dit kabinet voor zou moeten staan.
"De ChristenUnie erkent dat de overheid door God is gegeven en in Zijn dienst staat".
Dat gaat mij persoonlijk veel te ver.
Maar er is gekozen en er wordt ons nu niets meer gevraagd.
Dat is democratie.
Regeren met God.

Dat klinkt als een fundamentalistische coup, net als in het republikeinse kamp van Amerika.
Dat klinkt als "civil religion" pur sang.
We mogen nu met afgrijzen gaan toehoren hoe mensen straks, fungerend als visitekaartje van dit land en dus ook namens ons, onnozele uitspraken gaan doen over geboortebeperking, homosexualiteit, euthanasie en (de hemel verhoedde) over gezinsnormen en waarden...
Ik word daar niet blij van.

Ahoy!

Land in zicht!
Deze elf laat zich niet meer uitlachen door onnozelaars die er niets begrepen hebben.
Elfen zijn niet voor baby's.
Dat is serieuze kost.
Maar toch.
Deze elf heeft zich vermomd, en nu valt er niets meer te lachen!
Do you feel lucky today, matey?
Ye be warned!

De weg kwijt...

Letterlijk.
De meeste mensen in deze wijk twijfelen nog steeds als iemand de weg vraagt.
Je weet het niet namelijk.
De helft van de straten hebben nog geen naamborden.
Maar vandaag is het helemaal dubbelop.
We wachten al bijna een uur op mensen die waarschijnlijk ondertussen gewoon weer zijn omgedraaid.
De ovatonde wordt namelijk dit weekend aangelegd.
Mocht u zich afvragen wat dat is, een goede vraag....
Een ovale rotonde.
Een rotonde dus, maar dan een ovale, vat u hem?
Deze dus....
De persoon die bij een glas te veel opeens uit riep : We noemen het gewoon ovatonde, dat klinkt anders, en nieuw....!" krijgt waarschijnlijk helaas nog dagelijks opdrachten om namens een gemeente projecten aan de man te brengen.
Iedereen kan zich natuurlijk vergissen, maar als je de dag erna nuchter bent en het nog steeds een goed idee vindt...
Door de aanleg van dit ding, vandaag worden de dwarsliggers geplaatst, is de verbindingsweg tussen Arnhem en Nijmegen afgesloten, en worden mensen waarschijnlijk via Ewijk omgeleid, een uur verder.
En natuurlijk kom je daar pas achter als je in de file staat, en je al een half uur aan elkaar vraagt waarom die file er is, en je dan vlak voor de afrit het omleidingsbord ziet...
En natuurlijk heb ik geen mobiel nummer van die mensen om ze even op te bellen hierover en erachter te komen hoe lang ik nog op ze zal wachten.
Gelukkig regent het en heeft mijn Lief toch geen zin om iets te ondernemen.
Het is een authentieke zondag waarop we ons allemaal scheel vervelen, terwijl we zitten te wachten...zo duurt de zondag lekker lang.

Sneeuw.

Dus rijden er geen bussen en veel minder treinen.
Om twee uur hebben we de tent dicht gegooid en alle leerlingen naar huis gestuurd.
Een deel zou anders niet meer de stad uit komen voor die dag.
En dat terwijl het later die dag heel erg mee viel met dat weer-alarm...
Ik moet haast wel oud worden, want ik geloof gewoon niet meer dat dit vroeger ook zoveel impact had op het openbaar vervoer...het weer.

"Mijn bus" op mijn halte in de Kloosterstraat voor de fietsenmaker, de berg en het station.
Ik weet nog dat ik ooit in een bus zat, en dat deze de oude Hulsberg moest oprijden.
Onderaan helt deze weg bescheiden, maar bovenin voor wel 15 %.
De bus haalde het gewoon niet.
Door gladheid slipten de wielen door en de bus gleed gewoon achteruit.
De chauffeur vond het ook vervelend, maar verzocht ons allemaal uit te stappen en te helpen.
Samen duwden we de bus de laatste 10 meter de heuvel op, daarna stapten we allemaal weer in en reden we verder.
In hele warme zomers haalde die zelfde bus wel eens niet genoeg toeren om de berg over te rijden, en dan gebeurde precies hetzelfde.
Niets aan de hand.
Niemand die nijdig mopperde.
Niemand die dreigde met geld terugvragen door vertraging.
En de chauffeur dacht eigenlijk geen moment aan een eventueel gewonde passagier, omdat hij de bus zelf had moeten voortduwen, die wel eens voor problemen zou kunnen gaan zorgen in een langlopende rechtszaak.
De bus reed gewoon, en de trein ook volgens mij.
Of er nu bladeren vielen of twintig centimeter sneeuw, of met windkracht 9.
Ik kwam altijd op school of thuis.
Dat klopt toch? Dat herinner ik me toch goed of niet?

Niks beters te doen....

Anders zou ik niet uitproberen of mijn lief inderdaad gelijk had...
Hij gniffelde heel gemeen tegen mij, dat als mensen googlen op de combinatie "cito-toets "/ "dubbele penetratie", dan zouden ze op dit weblog uitkomen.
Deze combinatie slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar je weet het niet.
Mensen zouden er gestoord genoeg voor kunnen zijn...
De eerste en enige hit dus.
Ik weet nu niet of ik moet lachen of huilen.
Mijn lief staat ondertussen nog steeds te gniffelen...
Hij vraagt of ik het niet hilarisch vindt om een autoriteit te zijn op dit topic...toch nog iets bereikt in het leven!...
Tsss.
Sukkel.

Starcrossed lovers.

Ze hebben nog echt bestaan ook!

Win-win-situatie.

Dat ik nooit cariere zou maken wist ik altijd al.
En dat ik vooral nooit de illusie van een cariere wilde al helemaal.
Het mag verlies van een status zijn, altijd onder ons gezegd en gezwegen natuurlijk, maar ik zie het vooral als een andere positie.
Een luxepositie eigenlijk.
Ik heb op mijn werkplek de boel rigoreus om gegooid.
En laten gooien.
Na ruim acht jaar te hebben gedraaid in een bepaald teamverband heb ik er vandaag de brui aan gegeven.
Win/win.
Ik neem lessen over en geef andere taak-uren weg.
Ik hoef niet meer de helft van mijn uren te vergaderen.
Steeds dezelfde onderwerpen met steeds een andere pet.
Ik heb meer tijd om te doen wat ik wil doen...domweg les geven.
Back to basics.
Morgen is het weer net als dertien jaar geleden.
Toen ik er naar binnen liep, me afvragend hoe het toch mogelijk was dat daar onderwijs werd aangeboden, in die ontiegelijke chaos...
Maar het was kennelijk mogelijk.
En ik voelde me toen veel onafhankelijker, en dat gevoel wil ik gewoon weer terug hebben.
Het zal wel even wennen zijn, om niet meer zo dicht op het vuur te zitten, maar het vuur was al lang niet meer zo knus...
Hier zit dus een tevreden mens.

Verveelt u zich ook?

Probeer hier mee de tijd door te komen.

Goed idee.

In Sofia in Bulgarije worden, als alle kinderen (echt alle, zeker weten) in bed liggen, in het openbare verkeer amusante porno-beelden vertoont, voor de gezelligheid...
Omdat je mensen iets wilt bieden, en wat kan er nu cultureel interessanter of knusser zijn dan een dubbele penetratie met een ejaculatie van drie vierkante meter groot.
Welke randdebiel doet eigenlijk de PR van die stad en waarom bekruipt me toch het gevoel dat ik dat beter zou kunnen ?

Goed je best doen hoor! 2

Ik schrijf niet zo vaak over mijn kinderen.
Tenminste zo hoor ik wel vaker...
Ik klaag eigenlijk nooit over ze.
Je mag niet vergelijken maar dat doe je, onwillekeurig, toch wel.
En dan bedenk ik zelf natuurlijk dat mijn kinderen heel erg relaxed zijn.
Maar ik schep hier niet vaak over ze op.
Niet dat ik kinderen niet interessant vind...maar er is zoveel meer.
Men zou mij een bijna-onverschillige moeder kunnen vinden, ware het niet dat ik me heel goed realiseer dat ik heel veel geluk met ze heb gehad.
Ik heb ze heel gemakkelijk gekregen, en ze zijn gezond.
Ik hoor wel eens andere verhalen.
Sommige mensen praten heel veel over hun kinderen.
En een enkeling maakt zelfs de denkfout dat je pas veel moet praten over kinderen als er van alles aan de hand is.
Mijn kinderen zijn niet voortdurend lastig, en ik voel me niet constant gehinderd door ze.
Dan zou ik dus ook al snel uitgepraat zijn in bepaald gezelschap.
Mijn kinderen zijn in staat om soepel overal doorheen te fietsen over het algemeen.
Dus ik ben echt heus wel trots op ze.
Dat ik niet mee ga in de eindeloze "mijn kind kan al..."-wedstrijd, wil echt niet zeggen dat ik ze in mijn hoofd en in mijn hart niet de hemel in prijs.
Deze week begint de jaarlijkse toetsing op de basisscholen om te bepalen waar ze allemaal heen moeten straks.

Nu zijn de open dagen voor scholen ook al geweest, en als je kind zijn of haar hart op een bepaalde school heeft gezet, hoop dan maar stevig dat de toets de goede indicatie oplevert.
Ouders zijn tegenwoordig een stuk mondiger, maar doorgaans niet altijd slimmer.
Ze nemen een schooladvies niet zomaar voor lief.
Onder meer ouders van kinderen die een vmbo-advies hebben gekregen, zouden geen genoegen nemen met het advies vanwege het negatieve imago van die opleiding.
En dat levert dus veel stress op.
Niet alleen kun je slecht scoren en niet naar die leuke school gaan waar al je vrienden naar toe gaan.
Je ouders zouden ook nog eens op hoge poten naar school kunnen lopen om luidkeels een ander advies af te dwingen.
De hemel verhoedde, alsof een kind van 11 zich niet kan generen voor over-ijverige opvoeders.
Maar misschien zijn dat dan weer dezelfde ouders die zelfs bij een judowedstrijd van de allerkleinsten heel hard roepen dat "je desnoods zijn arm maar moet breken, maar je moet zo'n ukkie toch kunnen hebben...kom op nou!"
Echt, ze bestaan!
Toen ik nog een kind was moesten we gewoon leren omgaan met teleurstellingen.
Niet gekozen voor het kerstspel? Jammer dan...
Te weinig punten voor het Havo-VWO? Volgende keer beter...
Ouders vroegen niet meteen om een gesprek.
Mijn kinderen zitten op een school waar ze helemaal niet aan een Cito-toets doen.
Geen gestress en geen gepoch dus over een paar jaar...
Prettig.

Goed je best doen hoor!

Onze nieuwe burgervader komt in een aardig wespennest terecht.
Hij weet wel waar hij aan begint volgens mij, maar hij is nog niet fatsoenlijk begonnen of er wordt al behoorlijk ongezouten kritiek naar zijn hoofd geslingerd.
Hij heeft zich laten benoemen, daar begon het gedonder natuurlijk al mee.
Eerst hard roepen dat iedereen eerlijk wat te kiezen moet hebben, maar zelf op hoogste uitnodiging op het zachte pluche plaatsnemen.
Dat valt hier niet goed.
Vervolgens komt hij ook nog eens uit een partij die met iedereen door een deur wil, en dus is iedere deur in Havana steeds te smal.
Maar dat zou wel eens bij uitstek een goede eigenschap voor een eerste burger kunnen zijn.
Er wordt een beetje sikkeneurig gefluisterd dat hij zijn "oldboys-network" van het studentencorps wel zal hebben aangeboord om hier op zijn lauweren te kunnen rusten.
Maar tegenwoordig doet iedere Jan Doedel dat, ook voor banen met minder prestige.
Whatever works, darling!
Wat ik me ondertussen afvraag is waar hij straks, over anderhalf jaar, gaat wonen.
Want een burgemeester dient uiteindelijk toch in de stad te wonen die hij vertegenwoordigt.
Voorlopig moeten we het echter zonder Thom stellen.
Hij zal namelijk in de file staan, bijvoorbeeld als hij al lang bij de Raad van Elf wordt verwacht voor de sleuteloverdracht.
Of opbellen naar die honderdjarige, die zit te wachten met de taart.
Omdat hij ietsje later zal zijn door een defecte bovenleiding, zich realiserend dat tijd nu net iets is dat het feestvarken misschien niet zo heel veel meer heeft.
Dat is geen fantasie, maar heel goed mogelijk.
Hij gaat namelijk helemaal niet wonen in de stad waar hij wordt aangesteld.
Hij wacht met verhuizen tot zijn gezin meegaat, want een nieuwe school stuitte op bezwaren voor het kroost.
En wie wil nu niet dat kinderen zonder kleerscheuren door hun jeugd rollen.
Van school wisselen is niet meteen leuk of handig.
Ik wil daar best begrip voor op brengen, ik heb zelf ook kinderen.
Thom zal dus eerst gaan forensen.
En de gemeente draagt de kosten voor een logeer-constructie.
Ik heb echter wel hele gave banen laten schieten omdat het gewoon te ver weg was en ik er echt voor zou moeten verhuizen.
De meeste mensen hebben op zo'n moment niet de mazzel dat al hun reis en hotel-kosten kunnen worden betaald.
In de gevallen dat ik het wel zag gebeuren drong de werkgever er altijd op aan om zo snel mogelijk te verkassen, en die termijn was altijd aanzienlijk korter dan de termijn die Thom heeft gekregen.
En wat doen we straks als kindlief blijft zitten?
Of op een tiende punt zakt voor het examen volgend jaar?
Plakken we dan gewoon nog een jaar logeren er aan vast, of zoeken we dan wel een school in deze stad?
We hebben ze namelijk wel, scholen...

Dus...

...als ik dit morgen lees, zou het wel eens kunnen dat ik een verslag krijg van deze avond?
Ja, bij deze dus!
Dat is heel goed mogelijk.
Vorig jaar is het er niet van gekomen, maar gisteren zat ik in de kroeg met een stel vriendinnen van meer dan twintig jaar geleden.
klik voor groot.
En het zijn nog steeds dezelfden die net zolang blijven rekenen tot de som klopt, daar waar ik al lang zo iets had van "het zal wel goed zijn...".
Ik heb wiskunde toen niet voor niets als eerste uit mijn pakket geknikkerd.
En het waren nog steeds dezelfden die daar over alleen maar konden lachen.
Bij het vallen van de naam van een, niet aanwezige, klasgenote bleken meer mensen haar niet te missen.
En weer overviel me hoe vertrouwd het was.
En hoe indrukwekkend rijk onze levens zijn geworden.
En dat moed en doorzettingsvermogen tegen wil en dank in kleine dingen zit.
Weer ging ik na of ik werkelijk op de plek zat die ik droomde toen ik zestien was.
En het antwoord was weer "ja"...
Al was het alleen al dat ik die tijd ook nooit meer over zou willen doen!
Dus dames, het was mij wederom een waar genoegen...

Take it or leave it...

Mensen die vanuit hun religie niet volledig wensen te integreren in onze samenleving moeten op hun vingers worden getikt.
Mensen die bepaalde aspecten van onze moderne samenleving niet zien zitten, moeten maar opzouten.
Althans dat is de boodschap aan minderheden, wanneer "we" het gevoel hebben dat "ze" alleen maar de krenten uit de pap willen hebben, maar daarnaast het lef hebben kritiek te uiten op "onze" zeden en gewoonten die hen tegen de borst stuiten.
Je kunt niet profiteren van onze democratische heilstaat en tegelijkertijd alleen die dingen overdragen aan de volgende generatie die je wel ziet zitten.
Kennisoverdracht en integratie moeten volledig zijn.
Anders is er sprake van gesegregeerd denken, en dat moet ten stelligste worden afgekeurd.
Dit is tenslotte onze cultuur.
"Slikken of stikken" zeggen we dan...
Dus.
Uitgeverij Van Dale komt in maart met een christelijke editie van het Pocketwoordenboek Nederlands, een woordenboek dat is bestemd voor kinderen van acht tot twaalf jaar. Van Dale heeft dit gedaan op verzoek van en in nauwe samenwerking met een groep van vijf reformatorische basisscholen in Staphorst.
‘Vulgaire’ woorden zijn komen te vervallen. Kinderen in Staphorst hoeven binnenkort niet langer te worden geconfronteerd met woorden als gelazer, hartstikke, fikken (in de betekenis ‘handen’), flikkeren (‘vallen’), verzuipen en verrek. Bovendien zijn er scheldwoorden weggehaald (onder meer smeris, nitwit, helleveeg, hork en trut), en tot slot zijn er woorden geschrapt waar basisschoolkinderen volgens de Staphorster scholen te jong voor zijn. We moeten hierbij denken aan woorden als seks, sperma, prostituee en afterparty.
Overigens is de bewerking niet tot schrappingen beperkt gebleven. Bij sommige woorden is gesleuteld aan de betekenisomschrijving. Staat er in de algemene editie bij geslachtsziekte: ‘ziekte die wordt overgebracht door het hebben van seks’, in de christelijke editie is dit geworden ‘ziekte die via de geslachtorganen wordt overgebracht’. ANP.
Taal is doorgaans een van de meest wezenlijke elementen van een cultuur.
Als je serieus de cultuur waarin je leeft, als school notabene, wil verklaren en overdragen aan de volgende generatie, dan moet je het totaalpakket doorgeven.
Ook de dingen die niet in jouw straatje passen, hoe hip dat straatje ook wordt gepresenteerd tegenwoordig.
Ongecensureerd, voor wat het waard is.

Gefeliciteerd!

Het is een peuter!
Wat anders.
6,4 kilogram en 60 centimeter groot.

Switch off.

Het is maar voor vijf minuten.
Geloof ze niet als ze zeggen dat het ontwrichtend werkt als we allemaal tegelijk het licht uitdoen.
Het kost hoogstens meer energie om alles weer op te starten dan de vijf minuten hebben bespaard...
Dat zou een reden zijn om het niet te doen.
Niet de chaos en de ellende van een stilstaande economie als het even donker blijft...